Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Przedstawię wam fundamentalne różnice między tyraczami z młodego, a starego pokolenia. Jest to prastara mądrość przekazywana z ust do ust Janusza biznesu. Młodzi tyracze nigdy nie dorównają starym. Nawet najbardziej wytrzymały i najsilniejszy przedstawiciel młodych jest i tak nieporównywalnie słabszy od najsłabszego starego tyracza. Starzy jebacze mają zdrowie w ruinie. Chore stawy, nadciśnienie, miażdżycę, żylaki i cukrzycę, a i tak są w stanie jebać dłużej, szybciej i intensywniej niż młodzi, którzy są zdrowi i mają jedynie alergię na wszystko. Przedstawiciele staveeejj szkoły potrzebują tylko 3 h snu na dobę, roszczeniowi millenialsi muszą spać 9. Ponadto młokosy nie mają „fachu w ręku”, mają „dwie lewe ręce” i przynoszą więcej strat niż zysków, a przynajmniej tak utrzymują biedni pracodawcy, których „niebotyczne” wymagania millenialsów przerastają. Czyli 3 k na rękę i brak bezpłatnych nadgodzin oraz pracy dla idei, którą z lubością uskutecznia pokolenie zgredów. To za dużo dla prywaciarza, który ma dwa leksusy, a roszczeniowi są winni, że nie ma trzeciego. Przecież tamta kadra rypała właśnie na to. Uczniaki trochę popracują, a już dyszą i sapią, patrząc w telefon i czekając na przerwę. Pracownicy lat sędziwych jepią tak długo aż dostaną zawału. Nawet wtedy, gdy już mają rozległy zawał to nic nie mówią, zginają kark i jepią dalej aż do utraty przytomności i przyjazdu karetki. No, ale wazne, że norma będzie zrobiona, a nikt tego zramolałego chuja oddanego zakładowi nie będzie pamiętał 10 minut po zamknięciu trumny. A propos to warto też wspomnieć, że młodzi ćwiczą na siłce, bo teraz popularne jest bycie fit, niektórzy po 100 na klatę wyciskają, a i tak w pracy nie są w stanie podnieść nawet połowy ciężaru, który udźwignie stary tyracz wyniszczonymi rękami. I jeszcze legendarny tekst który zawsze serwują mlokosom „popracuj ze 20 lat, a do czegoś dojdziesz”. Puentując już ten krótki paszkwil to dla mniej kumatych na wszelki wypadek wspomnę, że warto pamiętać o wdzięczności prywaciarzy wobec kadry weteranów, która przejawia się m.in w wynagrodzeniu ich oddania firmie tym, że co przyjdzie ktoś nowy to na start ma praktycznie to samo co pracownik z kilku, kilkunastoletnim stażem, który pół życia przestał w tym Januszexie dla idei. No i tyle.

Szkoła przetrwania? Heh! Spacer po aktywnym wulkanie? Śmiechu warte! Spróbujcie przejść się nocą przez osiedle, na którym dane jest mi mieszkać. Całe grupy, a raczej stada najgorszego sortu mieszkańców, wszczynających awantury, niszczących przystanki autobusowe albo rabujące „obcych” (tych nie mieszkających na tym osiedlu).
Mieszkam już tu ponad 8 lat i *względnie* spokojnych nocy było naprawdę niewiele. Widziałem chyba już każdą możliwą grupkę – od kiboli wykrzykujących nazwę jedynego słusznego klubu , poprzez gimbusiarnię (wiem, że gimnazjów już nie ma – gimbus to stan umysłu), popijającą alkohol, plującą na wszystkie strony świata w akompaniamencie głośnika z łupu-cupu; muzyką tego nie nazwę, na wulgarnych menelach kończąc.
Ulubioną rozrywką zarówno 1, jak i 2 grupy jest darcie japy, oznaczanie terenu swojego pobytu moczem/śliną/śmieciami oraz bazgranie farbą w sprayu po elewacji bloków, a w lato chwytają za powieszone na balkonach schnące pranie i rozwlekają je po podwórku, natomiast menele popijając tanie wino (lub denaturat) włamują się do pergoli śmietnikowej i szukają skarbów. Akurat z tym nie miałbym problemu, gdyby nie to, że potem jest istny chlew – przewrócone kontenery itp.
A rano jeden wielki obrzygany, zapluty i obszczany śmietnik z dogorywającymi pod żywopłotami naprutymi zombie bez kontaktu z rzeczywistością.

Przeprowadzka to chyba najlepszy pomysł…

Śrut

Sytuacja z dzisiaj z gdańskiego tramwaju

Oglądałem filmik na YouTube (mniejsza z tym jaki) na słuchawkach, więc nikomu nie przeszkadzało. Obok mnie przysiadła się kobieta z dzieckiem, lat chyba 6
Choćby nie wiem jak słodkie były dzieci, to trzeba je uczyć troszkę pokory i tego, by nie ruszać cudzych rzeczy bez pytania. To przynajmniej moje zdanie.
Młody co chwila patrzy mi się w ekran. Nie przeszkadzało mi to…dopóki dziecko nie próbuje mi wziąć telefonu z ręki. Oczywiście telefon mocno trzymałem, patrzę jedynie na mamę, a ona beznamiętnie – na mnie. Ściągam słuchawki i mówię do niej:

– Przepraszam, czy mogłaby pani proszę wytłumaczyć małemu, żeby nie próbował zabrać mi telefonu?
– A co to panu przeszkadza, da mu pan się pobawić na moment to się przynajmniej zajmie sobą.
Zamurowało mnie przyznam szczerze. Spojrzałem na dziecko i zrobiło mi się go szkoda, bo to przez zachowanie matki nie potrafi być grzeczny i podejrzewam, że to pewnie nie pierwsza taka akcja.

Ja, pewnym tonem do niej:
– Pani wybaczy, ale nie będę dawał dziecku telefonu, bo nie mam takiego obowiązku, a dziecko też nie jest moje tylko pani. (wyjaśniając trolli – nie, nie spałem z tą typiarką i to nie jest mój dzieciak)

Dzieciak się rozpłakał. Chociaż było mi go w chuj szkoda, w ogóle nie reagowałem. Tramwaj miał jeszcze 2 przystanki, zanim dojedzie tam, gdzie chcę wysiąść. Zwiększam głośność filmiku (wiem, że słuchanie głośno czegokolwiek, tym bardziej na słuchawkach jest szkodliwe, ale trudno), by zagłuszyć skowyt młodego i krzyki matki. Wreszcie zbliżam się do swojego przystanku. Chowam telefon i słuchawki do torby (takiej przez ramię), wstaję i kieruję się do wyjścia. Usłyszałem od niej jedynie „Bezdzietni pracoholicy…”.
Stojąc obok drzwi zaczepiła mnie starsza pani i powiedziała niby szeptem, ale tak, by mamuśka usłyszała:
– Widzi pan, jakie niewychowane toto?
Ja na to: – A to tylko dlatego, że nie chciałem mu dać się pobawić moim telefonem.
– Cóż – tacy jak ono kiedyś podrosną i będą decydować o tym świecie. Pora umierać.

Serio, chyba nic mnie już nie zdziwi.

P.S. Nie – motorniczy ani żaden kierujący pojazdem nie wstał i nie zaczął klaskać, za to ja dotarłem do domu :).

Cześć chujanie. Przyszłam tutaj żeby poskarżyć się o chujnie jaką jestem ja i moje posrane ego.
Wprowadzenie: jestem w dość długoletnim jak na mój wiek bo aż 3 letnim związku. Poznaliśmy się w liceum i tam zakwitły pierwsze amory. Kilka wydarzeń w życiu o których nie chcę mówić doprowadziło do tego że ja i mój chłopak zerwaliśmy i rozpoczęliśmy studia w innych miejscowościach. Potem się zeszliśmy oczywiście. On na studia dojeżdżał, ja wynajmowałam pokój w nowym mieście, więc praktycznie co weekend przyjeżdżał do mnie lub widywaliśmy się w rodzinnym mieście. Z początku wszystko było okej, ale z czasem wszystko zaczęło mi przeszkadzać. Związek na odległość, moja chora psychika i jego chęć nierobienia mi przykrości którą objawiał licznymi kłamstwami zrobiły swoje. Straciłam do niego zaufanie i stałam się strasznie zaborcza. Do dzisiaj nie zdawałam sobie sprawy jak daleko ta zaborczość zabrnęła. Otóż przez całe wakacje siedzę w domu rodzinnym i nic nie robię, ciężko tu znaleźć pracę krótko mówiąc. Miałam możliwość wyjechać gdzieś za granicę żeby zarobić ale nie zrobiłam tego ze względu na niego rzecz jasna, że będę za nim tęsknić i wakacje chciałabym jednak spędzić z nim. Więc zostałam. Co z tego mam? Przebywając z tym człowiekiem uświadomiłam sobie jak bardzo zmienił się przez te dwa lata, kiedy widywaliśmy się tylko na weekendy. Krótko mówiąc, w liceum był frajerem. Odpowiadało mi to, bo sama nigdy nie byłam duszą towarzystwa i ceniłam sobie frajerstwo innych osób, czułam się przy nich komfortowo.
A teraz sytuacja z dzisiaj: wzięłam sprawy w swoje ręce (bo on mimo moich próśb nie chciał nigdzie ze mną jechać na wakacje, nawet na niedalekie przejażdżki mimo że od pstryknięcia palcem dostałby od swoich dzianych starych nawet kilka stów) i zabrałam swojego faceta na wycieczkę do pobliskiego jeziora nad którym nigdy nie byłam. Postarałam się ze wszystkich sił, żeby ten dzień spędzić jak najbardziej romantycznie z racji tego, że następnego dnia miał wyjechać na kolejne zajęcia terenowe z uczelni, jako że studiuje mocno geograficzno-turystyczny kierunek i takie wyjazdy przez te wakacje ma średnio co trzy tygodnie. A że ja o każdy taki wyjazd jestem maksymalnie zazdrosna (jeżdżą średnio na tydzień do różnych miejsc i chuja tam robią poza chlaniem) to chciałam mu się zrekompensować miłym pożegnaniem, żeby pokazać mu, że się zmieniłam i nie będę się wściekać o żadne pierdoły typu czemu nie odpisuje na wiadomość od dwóch godzin, pewnie mnie zdradza (xD). Nie wyszło. Jak tylko znaleźliśmy się koło jeziora, mój ukochany wyciągnął telefon i wyglądał jakby miał zrobić mi zdjęcie, więc zastygłam w super fotogenicznej pozie. Po chwili mojego oczekującego bezruchu spytał się mnie czy mogę się usunąć mu z kadru lub ewentualnie czy chcę być na jego snapie, więc ja jako dobra dziewczyna usunęłam mu się z drogi i pomknelam w stronę jeziorka. On zrobił zdjęcie po czym poczłeptał za mną a ja w tle słyszałam tylko dźwięki powiadomień, jeden za drugim. Starałam się to ignorować, ale kiedy ujrzałam przed sobą zapierający dech w żyłach widok obrocilam się by kurwa nie wiem przytulić go, pocałować czy chociaż złapać za rękę i razem podziwiać przyrodę, ale nie, on szedł ze ślepiami wpatrzonymi w smartfona odpisując na wiadomości ze snapa. Uderzyło mnie to mocno, a że jestem dość impulsywną osobą, to migiem próbowałam mu wyrwać ten telefon i wrzucić do jeziora. Afera była głupia, o nic. Nie potrafiłam mu wytłumaczyć dlaczego tak się wściekłam, więc wróciliśmy w milczeniu. Tak naprawdę nie mam nic do osób używających snapa itd, przyzwyczaiłam się do tego, mnóstwo moich znajomych cyka zdjęcie żarcia, drinków, czy czegokolwiek zanim w ogóle spyta mnie co u mnie słychać. Ale przypomniało mi się że on w liceum taki nie był. Dla mnie był słodkim frajerkiem i w takim się zakochałam. A teraz nie mogę patrzeć na to jakim bezmózgim się stał, jakich znajomych zyskał i jaki w ich oczach musi być „fajny”. Jestem zazdrosna o to że się z takimi fajnymi ludźmi spotyka. Jestem zazdrosna o to, że sam stał się takim fajnym człowiekiem i samo spędzanie czasu ze mną już nie sprawia mu takiej radości co kiedyś, jeśli nie pochwali się tym w internecie. Jestem po prostu kurwa zazdrosna, że nie jestem najważniejsza. I boli mnie to że przez te dwa lata odosobnienia zmienił się tak diametralnie, a ja dopiero teraz to zauważyłam. I nie chodzi tylko o korzystanie ze snapa. Zmienił się cały i dopiero teraz to dostrzegam. Może potrafiłbym zrozumieć jego przemianę gdybym na bieżąco była w jego życiu. Ale każda rozmowa telefoniczna z nim podczas studiów wyglądała jak rozmowa z robotem. Nie chciał nigdy mówić o swoich znajomych, bo wiedział że jestem o nich zazdrosna, ale nie mówiąc mi o tym co przeżywał, oddalił się ode mnie i stał się osobą, której nie poznaję i której już nawet nie lubię. Chciałabym pozbyć się tej chorobliwej zazdrości, bo wiem że to głównie ona niszczy ten zwiazek, ale nie potrafię. Tkwię w chujni i czekam na dalszy rozwój wydarzeń. Pozdrawiam wszystkich w szczęśliwych związkach.
PS. wam też zazdroszczę.

Od kiedy moja żona poszła do pracy po urodzeniu dzieci, ja pracuję z domu. No i pomijając kwestię dzieci które dają się łatwo ogarnąć bo dociera do nich tekst mówiony jak do przeciętnego człowieka to teściowa z ilorazem inteligencji typowej Karyny jest kompletnie niereformowalna. Nie dociera do niej, że żeby pracować to trzeba się skupić. Żeby zaś się skupić potrzebna jest chociaż chwila ciszy, a poza tym jej się do diaska wydaje, że ja chyba na wakacjach jestem. Nie dość, że łazi i przypiernicza się „zrób mi to bo nie umiem”, „pomóż mi z tym bo nie daję rady”, „załatw tamto” bo przecież to jebitnie nieruchawe 200 kilo masy – niestety tłuszczowej – to jeszcze łazi i wkurza swoimi powalonymi pomysłami całą trójkę dzieci kiedy te są spokojne i na przykład bawią się cicho na środku salonu. Efekt jest taki, że kiedy tylko od nich coś chce to po minucie każde z nich i ona drą japę jak jebany jeleń na pierdolonym rykowisku, że o skupieniu nie mam mowy. Teść przeważnie wychodzi albo krąży po domu po browcu lekko zawiany bo jak sam twierdzi tego jej tępego zachowania na trzeźwo się przetrzymać nie da. Chlać zaczął jakoś trzy lata temu. Nie dziwię się. Mówi że jej się tak powaliło w bani po przejściu na emeryturę wcześniejszą i z roku na rok jest coraz gorzej. Z takim temperamentem to ja nie wiem gdzie ona pracowała… chyba jako zaganiacz niewolników na plantacji trzciny cukrowej bo chyba z wtórnym analfabetyzmem tylko do tego się nadaje.

Dlaczego ubrania z kolekcji dla kobiet są takiej kijowej jakości? Nie można nigdzie kupić krótkiego (za pupę) prostego, czarnego płaszcza BEZ DEKOLTU o zawartości min. 60 % wełny, takiego, żeby też nie gryzł, nie był sztywny i ciężki. Nie można kupić białych t – shirtów które są z mięsistej bawełny i nie wyglądają po praniu jak ściera (o gramaturze nawet nie będę pisać). Dalej, nie można kupić spodni dresowych, w których kolana nie wypychałyby się po dwóch dniach.

We wszystkich sklepach rozmiar XS wisi jak kiedyś eMka, wszędzie owersajz, który później jeszcze bardziej się wyciąga. I głupie wycięcia w najbardziej niepraktycznych miejscach.

Biustonoszy w ogóle nie noszę od wielu lat, bo są bardzo niewygodne i źle dopasowane, większość kobiet robi sobie nimi więcej krzywdy niż pożytku. O szpilkach nie wiem czy mam w ogóle wspominać, bo wszystkie obcierają do krwi. Cały czas popylam w dżinsach i t-shircie, bo nie mam siły na nic więcej, nie chce mi się już szukać. Chciałabym mieć takie sprawdzone marki, żebym co sezon mogła kupować to samo tylko w kilku wariantach. Mam ochotę wywalić dobre 75% mojej szafy.

Teraz czeka mnie zakup botków na jesień i wiem, że stacjonarnie nic wygodnego nie znajdę, później zamówię kilka par przez Internet i wszystkie odeślę, bo okażą się niewygodne przy przymierzaniu.

Jak chcecie, to w kolejnej chujni mogę ponarzekać o kosmetykach, dajcie znać czy interesuje Was taka tematyka. Papa

Wkurwia mnie mój wspólnik. Gdy zaczynaliśmy pracę wydawał się normalny, ale okazał się po prostu debilem. Jego pomysły czy myśli są wręcz tak żenujące, że nie mam ochoty z nim rozmawiać, a dopóki trzymają mnie kredyty na firmę nie mogę zerwać współpracy. Żałuję dnia kiedy dałem się namówić na wspólny biznes z tym człowiekiem. Najgorsze jest to, że gdy nie zgadzam się z jego zdaniem to jedynym argumentem jest przemoc fizyczna wobec mnie! Mam dość pracy z nim, ale jeszcze trochę muszę się męczyć. Mogłem nie wchodzić z nim w żadne relacje to bym teraz miał spokojne życie… Za wszystkie błędy które popełni próbuje obwninić mnie. Chciałbym cofnąć czas bo mnie to po prostu wkurwia.

Żal mi ludzi sądzących, że osoba dorosła nie może pozostać w jakiejś części dzieckiem. Bo jak to tak, patrzysz na chmury i czerpiesz z tego radość? Dorośnij wreszcie! Nie, nie dorosnę, a na pewno nie do końca, bo kto już na pierwszy rzut oka wydaje się bardziej szczęśliwy, przeciętne dziecko czy dorosły? Dlatego nigdy nie dam się zepchnąć w ponury świat”dorośniętych” i dalej będę cieszył się największymi drobnostkami. Powodzonka.

Koleżanka do której podbijałem, zrobiła ze mnie tampon emocjonalny. Wkurwia mnie niemiłosiernie, chce podwyżkę, a cały dzień wali w chuja i później narzeka i pisze mi w wiadomościach jako ona to nie jest smutna.

W sumie zrobiłem to na własne życzenie. Za dużo jej na początku o sobie napisałem, wydawała się normalną dziewczyną, a okazało się straszną ścierą. Wysyła mi takie teksty, że o mnie myślała, wysyła jakieś piosenki o miłości, napisałem jej, że wolę żyć w pojedynkę i że rodzina to gówno, żeby się odczepiła. Po prostu specjalnie zniszczyłem się w jej oczach, już pod koniec, żeby do mnie nie pisała.

Teraz obraca ją kolega z pracy – patologia ,dziękuję Ci stary. On cały w tatuażach, ona palenie, sweet zdjęcia na Inta. Nie moje klimaty.

O co chodzi w tej chujni?
O to, że nie mogę napisać „spier***”,tylko muszę udawać dobrego kolegę xD, żeby zachować dobrą atmosferę w pracy, aż mnie strzela jeszcze przeszkadza mi w pracy pisząc jakieś poj**** wiadomości.

Musiałem to napisać na chujnia.pl, jej tego bezpośrednio nie powiem.

Brat mnie namówił, żebyśmy sobie kupili fotel do komputera, bo na krześle źle się siedzi, bo twarde. No to zamówiłem na allegro, doszło szybko i po złożeniu okazało się, że to jest kurwa rozmiar dla krasnoludków. Zagłówek co ma podpierać głowę wrzyna się w plecy, co sprawia, że siedzenie jest strasznie niewygodne. Jak chcę oprzeć sobie na nim głowę, to muszę miednicę wyjebać na skraj fotela, co jest jeszcze bardziej niewygodne. Co innego jeśli ktoś mierzy metr sześćdziesiąt, wtedy zagłówek się wpasowuje idealnie. Sam mierzę w okolicach tego legendarnego 180, więc wzrost mam normalny. Niby w ogłoszeniu były podane wymiary, ale komu by się chciało to analizować, zresztą zaufałem dobrym ocenom i teraz ponad dwie stówki wyjebane w błoto, chyba że to komuś opchnę albo wyjebię całkiem ten zagłówek, bo używanego zwrotu raczej nie przyjmą. A wystarczyłoby kurwa napisać, że rozmiar dla osób z niedoborem hormonu wzrostu i już by było wiadomo.