Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jestem kobietą o dość upiornym wyglądzie. Nie chodzi tu o styl (żaden goth, czy inny mhrok), a o wygląd mojego ciała: jestem przeraźliwie chuda i blada, mam absurdalnie długie palce, a do tego oczy podkrążone praktycznie na pół twarzy. Żeby było jeszcze śmieszniej, chodzę, a w zasadzie sunę nad ziemią, bo robię to bezdźwięcznie. Ludzie często na mnie wpadają, dziwnie odskakują na mój niespodziewany widok, albo łapią się za serce. Nie jestem też rozmowna (wylewna) jak na kobietę, lubię ciszę i nie mam mediów społecznościowych – dlatego swoim sposobem bycia również roztaczam wokół siebie niepokojącą aurę. Znajomych mogę policzyć na palcach jednej ręki – reszta nie chce obracać się w moim „towarzystwie”, zapewne w myśl reguły: 'pokaż mi swoich znajomych, a powiem Ci kim jesteś”. Sama nie wiem czy to chujnia czy nie, bo ma to też swoje plusy – w zasadzie mam święty spokój i robię co chcę.

Witam
Wkurwia mnie pewna rzecz. Owszem jestem chujowym kierowcą i jak większość osób bez prawka mógłbym narzekać, że oblewam prawko przez egzaminatorów, którzy się uwzięli, stres, sraczkę itd jebać. Dlaczego prawo jazdy stało się czymś co czyni wg większości Kowalskiego obywatelem klasy premium?
Przez takie myślenie w bardzo wielu ofertach pracy jest wymagane prawo jazdy kat b pomimo tego, że jest to oferta np dla magazyniera lub pracownika biurowego?
Awansowanie na wyższy szczebel też tego gówna wymaga pomimo pracy stacjonarnej. Dlaczego podcina się skrzydła ludziom bez prawka?

Denerwuje mnie moja rodzina, która namawia mnie permanentnie na posiadanie dzieci. Tymczasem ja, kierując się dobrą wolą i chrześcijańskim miłosierdziem nie chcę skazywać na ziemską straszliwą chujozę i urodzenie się z wyrokiem śmierci kolejnego pokolenia. Czy to tak trudno zrozumieć? Na świecie egzystuje 7 miliardów ludzi, każdego dnia umiera około 130 tys., rodzi się 320 tys. W takiej masie ludzkiego mięsa nasze życie nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Jesteśmy jebanymi bakteriami, nic więcej.

Wcale dziś nie było u mnie w mieście nadzwyczajnych kolejek w sklepach mimo zakazu handlu w niedziele, a tak straszyli. Niestety nie wiemy jak wyglądała sytuacja w biedronce w Wyszogrodzie.

A z nią kwiaty na drzewach, mlecze, pierwsza zieleń, bzy. To takie ulotne. Uczmy się chwytać chwile – są takie ulotne. Wiosna jest najpiękniejsza w roku. Ile jeszcze wiosen przed nami?

Gdybyś pracował w budżetówce i zarabiał gówno, wiedziałbyś, że jakiekolwiek przygody z wymiarem sprawiedliwości Najjaśniejszej Rzeczypospolitej mogą Cię kosztować robotę. Chociaż w sumie nie ma czego żałować… Kurwa, hajs lekki wyższy jak na kasie w lidlu. Czytając w pracy wyroki i historie ludzi wiedziałbyś o jakichś absurdalnych skazaniach przez sędziego który nic nie kumał. Wielu ludzi zostało pokrzywdzonych przez wymiar sprawiedliwości. Dlatego teraz wladza naprawia sądy. Dlatego nie dziwię się, że jakiś patałach, który po sobotnim piwku raz czy dwa podszył się pod Naszego Wiecznego Prezesa sra w gacie. Anyway, za takie podszywanie należą mu się solidne baty, ale sam zrobił z siebie taką pizdę, że pewnie sam wieczny Prezes pęka ze śmiechu.

Krótki komunikat dla użytkowników toalet, którzy nie wiedzą, jak z niej korzystać.
1. Jeśli wchodzisz do kibla, to masz dwa wyjścia. Jak chcesz srać, siadasz. Jak chcesz siku, stoisz, względnie też siadasz, ale kiedy stoisz to opuść tą durną deskę, bo wchodząc do kibla widzę deskę całą obszczaną przez jakiegoś skończonego idiotę, który myśląc, że jest zajebisty bez skrupułów wszedł, zrobił swoje, deski oczywiście nie podniósł, obejszczał, nie wytarł deski i „nara”. I kolejny raz trzeba było po jakimś kretynie myć mydłem w płynie z umywalki deskę, zanim się usiadło.
2. Jeśli zrobiłeś swoje, spuść wodę! Może brzmi to absurdalnie dla niektórych, ale spłuczka do wody w toalecie służy do spłukiwania wody w toalecie. Sikałeś? Spłukuj! Srałeś? Spłukuj, k***a! A nie zostawiasz obszczanyobesrany kibel przykryty pływającą warstwą papieru, obleśny typie i potem wchodzę do kibla i mam taki widok, że zamiast srać chce się rzygać.

Koniec komunikatu. Jeśli umiesz korzystać z kibla, używaj do woli. Jeśli nie umiesz, ch*j Ci w dupę i rób swoje na dworze, a nie na robocie mi zostawiasz kibel w opłakanym stanie.

Wkurza mnie nieziemnsko moja klasa w technikum. Jest nas w klasie 21 sztuk sami faceci wszyscy mamy po 18 lat, więc niby wiek w którym powinno się coś reprezentować, a jak jest na prawdę? Co jest? Gówno jest. Pięciu otwarcie przyznało, że mogą szkoły nie skończyć i prześlizgują się z klasy do klasy na szczęściu, jeden jest przewodniczącym wchodzi w dupę każdemu nauczycielowi i dyrekcji po czym beszczelnie ich obraża i donosi na wszystko co się dzieję w klasie, po czym udaje najlepszego przyjaciela większości osób. Kolejny typ jest człowiekiem przechwałką który chwali się, ile to jego ojciec nie zarabia i gdzie to on nie był. Reszta w klasy jest w mniejszym/większym stopniu spierdolona każdy udaje kolegę każdego po czym, kiedy nie ma jednej osoby wszyscy obgadują tę konkretną, a nazajutrz z tą osobą obgadują inną której akurat nie ma. Szczyt przyszedł niedawno kiedy dowiedziałem się, że moje posty które wrzucam na fb są obserwowane i wrzucane na jakąś grupę. Zrozumiałbym to gdyby to było, coś głupiego a to w głównej części są komentarze gratulujące innym ludziom złowionych ryb (grupy wędkarskie), lub moje zdjęcia z koncertów, lub jakichś wyścigów. Najbardziej wkurza mnie, jednak że z tymi ludźmi muszę przebywać jeszcze dwa lata w tym samym pomieszczeniu i mimo iż w szkole mam towarzystwo prawdziwych kumpli których znam od zawsze, oraz mojej dziewczyny tę osoby wiedzą o moim życiu więcej niż ja sam.

Czy tylko ja uważam, że to najbardziej zjebana społeczność na świecie? Zaznaczę od razu, że do samego gatunku nic nie mam (moja żelazna zasada: „nie oglądam – nie oceniam”). Co kto lubi – jedni ciężkie filmy wojenne, inni komedie z Louisem de Funes, inni dystopijne science fiction, a jeszcze inni japońskie bajki. Niektórzy wchodzą w to głębiej, np. oddani fani Star Wars jarają się całym Expanded Universe, fani Gry o Tron dniami i nocami zaczytują się w książkach George’a R. R. Martina. Tyle tylko, że oni nie potrzebują wpierdalać się ze swoją pasją dosłownie wszędzie! Przykład pierwszy z brzegu – wchodzę na forum o grze kompletnie niezwiązanej z anime (strzelanka). I co widzę? Połowa udzielających się tam ludzi jako avatary ma poustawiane jakieś dziwaczne laski z wytrzeszczem oczu i zielonymi/czerwonymi/niebieskimi/sraczkowatymi włosami. Nie wiem czy to są sami niewyżyci stulejarze, którzy walą sobie konia do tych narysowanych laluni, czy np. kryptogeje którzy podświadomie jako avatary ustawiają sobie słodziutkie dziewczynki (ponownie, do gejów nic nie mam). Jeden gość z mojej grupy ostatnio na FB zamiast profilowego ustawił sobie jakieś homo-niewiadomo, pół babę, pół jednorożca, pół chuj wie co, oczywiście z różowymi włosami i oczami na pół ekranu. I paradoks. Zwyczajny facet, hetero, ma dziewczynę, nawet metalu słucha (i to takiego klasycznego – Iron Maiden, Metallica, Manowar). Kilka dni później siedzę na wykładzie. Prawdopodobnie jedyny ciekawy i wartościowy wykład na tym semestrze. I co widzę? Centralnie przede mną, dwóch kolesi z rozłożonym laptopem ogląda sobie… tak, zgadliście, anime! Parę dni później, siedzę sobie z 2 czy 3 znajomymi przy stoliku. Patrzę na włączony telefon jednego z nich – tapeta to oczywiście… tu też nie ma żadnego zaskoczenia, jakaś narysowana japońska dupencja. Podobnych przykładów znam kilkadziesiąt, ale nie mam czasu ani ochoty ich teraz przytaczać. Starczy powiedzieć, że czasami boję się otworzyć lodówkę.

W zeszłym roku był ten przeklęty hype na pokemony. Zdrowi, dorośli ludzie w samym centrum Nowego Jorku biegali z telefonami środkiem ulicy o drugiej w nocy albo bili się niczym zaw0dnicy MMA o japońskie potworki pośrodku parku miejskiego! Dało się temu porwać nawet kilku znajomych, których uważam za całkiem normalnych ludzi. Rozumiem, że kreskówka z dzieciństwa itd., ale oglądanie filmu a bieganie jak debil z telefonem za stworkami po jakichś totalnych zadupiach (np. bagnistym terenie nad rzeką, porośniętym gęstymi krzaczorami i 2-metrowymi pokrzywami, tudzież głęboką na 30 metrów paryją w lesie do której ludzie śmieci wyrzucają), to jednak dwie różne rzeczy. Dobrze, że ten hype szybko minął, bo zaczęło to już przybierać rozmiary globalnej pandemii debilizmu – zwłaszcza, że to gówno spawnowało się gdzie popadnie. Pokemony w kiblu, pokemony w kościele, pokemony na porodówce, pokemony na środku A4 (czego skutkiem było kilka wypadków śmiertelnych) itd.

Ale dla takiego „trve kvlt anime” to nadal mało. Nawet jeśli gra w kompletnie niezwiązane z anime gry, np. WOT (taki przykład, bo to gra którą znam bardzo dobrze), od czego są mody? Ekran ładowania gry anime, ekran logowania anime, garaż anime, skórka na czołg anime, załoga czołgu anime, ekran ładowania bitwy anime, ikonki czołgów stylizowane na anime, głosy załogi z anime, muzyka w bitwie z anime, ekran z podsumowaniem bitwy – panienki anime!

Powyższe przykłady to i tak jeszcze nie jest ostatnie stadium animezjeba. Ostatnie to takie, gdy nie jest w stanie robić nic, co nie jest związane z anime. Gra wyłącznie w japońskie gry (nawet jeśli są bardziej gówniane niż zawartość przeciętnego szamba), słucha wyłącznie piosenek z anime (w których nie rozumie ani jednego słowa, bo są po japońsku), do tego koszulka anime, plecak anime, zeszyt anime, tapety na wszystkie urządzenia anime, futerał na telefon anime. Półki uginają się od ciężaru japońskich komiksów, cały pokój obwieszony plakatami z anime, na biurku siedzą pluszaki z anime, laptop oklejony grafiką z anime, klawiatura anime, podkładka pod mysz anime, kalendarz anime, kubek anime, podkładka pod kubek anime, nawet kurwa pościel anime! Osobnik tego rodzaju każdą wolną chwilę poświęca na oglądanie japońskich bajek, jak ich nie ogląda to znaczy że czyta mangi, pozostałe setki godzin przesiaduje na forach dyskusyjnych poświęconych powyższym gatunkom prozy i kinematografii. Na koniec dobiera się w parę z tak samo beznadziejnym przypadkiem płci przeciwnej (znam przynajmniej jeden taki przypadek z autopsji).

Wiem, że takie przegięcia to margines. Niestety, w przeciwieństwie do np. ćpunów, dawców organów na Hondach i Yamahach, neonazistów, ekshibicjonistów czy amatorów ustawek, jest to margines w pełni legalny i akceptowany przez społeczeństwo (a niestety wcale nie mniej irytujący). Różni się od nich tylko tym, że jest na ogół nieszkodliwy i nie prowadzi do zabójstwa/samobójstwa (choć nauka radziecka zna pewnie i takie przypadki).

Zdaję sobie sprawę, że wpycham w tej chwili kij w sam środek gniazda szerszeni. Spróbujcie więc potraktować to jak wyzwanie i polecić mi jakieś anime, po którym nie wyląduję w 10 minut na najbliższym oddziale onkologii. Jeśli wam się uda, być może z jednego z największych wrogów zrobicie sobie mniejszego lub większego sojusznika.

Skoro nastały takie przykre czasy, że nie można pisać o ŁWF (bo sygnatura akt „PR coś tam coś tam”), a jedynymi dozwolonymi wpisami na tej stronie jest wzajemne lizanie się po genitaliach, warto przypomnieć tu przemyślenia pewnego Chujanina (nazwa od strony, bez intencji obrażania kogololwiek- jeśli ktokolwiek czuje się czymkolwiek i jakkolwiek obrażony to z góry przepraszam). Od razu mówię, że nie naruszam prawa autorskiego, ponieważ w myśl ustawy o prawie autorskim i prawach powszechnych, wpisy internetowe nie są utworem w rozumieniu ustawy. Mimo to nadmieniam, iż powołuję się na słowa pewnego Chujanina, któremu oddaję w ten sposób hołd.
A zatem szkoda już czasu na te bzdury… Mamy niewiele czasu.
My wszyscy. Dlatego pisze poniżej co ważne. Koniec ostateczny jest przeznaczeniem nas wszystkich. poniżej moje rozważania. Death is our future.
Śmierć nie byłaby prawdziwą śmiercią, gdyby cokolwiek miało nas po niej czekać. Ale ja jestem przekonany, że po śmierci nie ma już nic. Niezbyt przyjemna perspektywa? A skąd. Przyszedłem na świat zaledwie 35 lat temu, a wcześniej przez tysiące lat mnie nie było i jakoś nie wspominam tego tragicznie! Po prostu życie jest chwilą — zaczęło się i tak samo się skończy. Nie ma w tym nic przerażającego — w przeciwieństwie do sytuacji, kiedy po śmierci miałoby się coś z nami jeszcze dziać. Po prostu nas nie będzie, tak jak to było dotychczas przez prawie całą historię świata — i tyle. Wyobrażanie sobie siebie w tym stanie nie ma sensu, bo nie będziemy w żadnym stanie! Na pewno nie będziemy cierpieć ani żałować, że czegoś nie zrobiliśmy — tylko żywi ludzie są do tego zdolni.
Boję się śmierci. Nie jej „konsekwencji”, tylko samego momentu. I tego, co będzie przed. Tego przede wszystkim…