Mam dosyć tak zwanych kolegów z pracy, ludzi którzy dla kilku procent premii sprzedadzą Cie albo wejdą zwierzchnikowi w dupę bez mydła. Problem numero Uno: Jest u mnie na zmianie jeden taki, do dnia dzisiejszego traktowałem go jak kumpla, aż stal się cud – zupełnie przez przypadek miałem okazje usłyszeć jak razem ze swoją „przyjaciółką” kapuje na mnie brygadziście. Akurat znajdowałem się w pomieszczeniu obok, gdy ten zaczął swą tyradę, że nic nie robię, że nie pomagam, że sam musi ze wszystkim się męczyć. Zaczął skomleć jaki to on poszkodowany i w ramach sprawiedliwości powinno mi się dać najgorsza robotę jaka została albo dołożyć tej którą wykonywałem. Po moim wyjściu z pokoju kutas jak zwykle rozpoczął swą aktorska grę, i udawanie dobrego kolegi. Jest to ten typ faceta który do każdego się uśmiechnie, zagada, pożartuje, taki typowy sympatyczny gość, sympatyczny aż do porzygu. Każdemu przytakuje, z każdym się zgadza, nawet jeśli nie ma o czymś pojęcia i tak przyzna ci racje. Problem numero Dwa: Dałem się wrobić i za jego radami „Spokojnie mamy jeszcze mnóstwo czasu” zwalniałem tempo pracy, podczas gdy ten robił za dwóch(nie mamy możliwości obserwować się wzajemnie, ale nie ma problemów z kontaktem na hali), po czym znów nagadał przełożonym, iż to ja lecę w chuja tylko po to by pokazać jaki z niego przykładny i robotny pracownik a następnie koniec końców zgarnąć lepszą kasę. Problem numero Trzy: Trzymam się swoich zasad, jestem uczciwy, nie kapuje, nie obrabiam tyłka, jeśli ktoś jest wobec mnie nie lojalny i próbuje mnie wykorzystać przestaje mu pomagać, a przede wszystkim(czego chyba powinienem żałować) mowie ludziom prawdę w oczy. Efekt końcowy jest taki, że moi zwierzchnicy uważają mnie za zło wcielone a współpracownicy za egoistę i chama, gdyż nie raz wytykałem im fałsz, samolubstwo i dwulicowość. Waliłem prosto z mostu że włażą w tyłek przełożonym a poza halą jadą po nich jak po ruskiej kurwie, otwarcie mówiłem że nie pomogę choćby byli w ciemnej dupie, co oznaczało donos na mnie i problemy z szefostwem. Wytykam, że jednego dnia jadą po sobie jak ruski czołg po Niemcach w bitwie o Stalingrad a następnego traktują jak dobrzy koledzy. Konkluzja: nikt mnie nie lubi i większość ludzi stara się ze mną nie rozmawiać, a jeśli zdarzy się taka sytuacja to jest to rozmowa o dupie Maryni, wszelkie poważne sprawy są przede mną ukrywane, a rozmowy na ważkie tematy cichną gdy ktoś widzi, że się zbliżam. Nie ma absolutnie nikogo komu mógłbym zaufać, nie raz sparzyłem się mówiąc coś co miało zostać między nami a później roznosiło się to po całej zmianie. Przy okazji jestem chłopcem do bicia, czarną owca, zarówno dla współpracowników jak i szefostwa, cokolwiek złego się wydarzy na samym początku oskarżają mnie, gdy pytam dlaczego, odpowiedź jest zawsze ta sama „Bo ty kiedyś tam, coś tam… rozrabiałeś, buntowałeś się, bla bla bla i teraz zawsze będziemy Cie podejrzewać”. Oni uważani są za dobrych pracowników, przymyka się oczy na ich leserstwo i wygłupy ja natomiast nawet gdybym dwoił się i troił zawsze będę na przegranej pozycji. Problem numero Cztery: Jest pewna dziewczyna, na stanowisku, jak nie trudno się domyślić cholernie mi się podoba, szkopuł w tym ze mam u niej złą opinie, uważa że podburzam wszystkich przeciwko niej i obrabiam jej tyłek, to oczywiście zasługa moich uprzejmych „kolegów”. Szlag mnie trafia gdy widzę jak naiwnie wierzy we wszystko co jej mówią, jak udają jej kolegów/żanki tylko po to by być lepiej ocenianymi lub dostać lepsza robotę. Natomiast poza pracą określenia typu”pizda, suka”, są na porządku dziennym. Kiedyś chciałem jej o tym powiedzieć, ostrzec ją, ochronić przed tą fałszywą hołotą, dać do rozumienia że robię to dlatego bo jest dla mnie kimś więcej i nie mogę patrzeć gdy ja wykorzystują, ale to byłoby kapownictwo, poza tym i tak by nie uwierzyła i jeszcze bardziej spieprzyłbym nasze relacje. Chciałbym chociaż z nią porozmawiać, ale jestem miedzy młotem a kowadłem – ona twierdzi że robię wszystko przeciwko niej, wszystko byleby zrobić jej na złość, dokuczyć, uprzykrzyć prace więc traktuje mnie jak powietrze. Nawet gdy musi spytać o moje obowiązki prosi kogoś innego aby zapytał jak mi idzie i jej przekazał. Natomiast grupa sądzi, że skoro tak bardzo mi się podoba to jestem jej kablem i za każdym razem gdy idę do biura udaje się tam by kogoś sprzedać albo opowiedzieć jej co się dzieje na hali. Powoli tracę siły, rzuciłbym ta robotę w diabły ale to nie jest takie łatwe. Poradźcie coś.
Rób doktorat
No żesz ja pierdaczę! Jest art. 151 Kodeksu Cywilnego, jest Prawo Budowlane. Co do szczekania polecam art. 51 kodeksu wykroczeń albo art. 144 wspomnianego KC. Jeśli sąsiedzi mają haka, to trzeba rozważyć za i przeciw (jak Temida hahaha). Ja na ten przykład, na swoich sąsiadów którzy mają wiecznie ujadającego, niewychowanego, jebniętego psa znalazłem sposób w miarę skuteczny bez angażowania „urzędasów”. Na zasadzie ząb za ząb i oko za oko. To jest kurwa Polska, a nie kraj ucywilizowany pod tym względem jak Niemcy czy Austria.
Pozwól mi być twoim fagasem
Pozwalając budować sąsiadowi w granicy zmniejszyliście wartość swojej działki, gratuluje:) Było wziąć za to jakiś hajs a nie tak za frajer;)
szałas se wybudujesz a nie dom
Samowolka budowlana?:-) A ponoć własny domto taka idylla 🙂
Postaw stolarnię na granicy działki i tnij drewno od rana do wieczora.
Czytaj artykuły Testovirona
Mieszkam w bloku. Jak wystawiam rower z piwnicy to muszę czasem zajebać w drzwi żeby wyjechać. A ten sąsiad z tekstem „a kto tu tak hałasuje” i potem „trzeba zamykać drzwi, bo wchodzą i sikają”. Jakoś nie widziałam żeby było naszczane oraz mówię, że przez zamknięte drzwi nie wyjadę z piwnicy, to on na to dobrze. Ach sąsiedzi.
Każdy ma takich sąsiadów barani łbie