Witam. Dokładnie nie wiem czemu, ale z jakiegoś powodu postanowiłam się tu wyżalić…
Zacznę od tego, że już jako dziecko byłam nieśmiała. Normalne, 'jest jeszcze młoda, kiedyś jej przejdzie’. Tylko, że im starsza byłam, tym bardziej 'dziczałam’. Zawsze czułam się gorsza od innych, byłam tą niższą, słabszą, głupszą. Potrzebowałam mieć kogoś bliskiego, kogo będę mogła się trzymać. Tak potrafiłam się uzależniać od obecności takiej osoby, że gdy zostawałam 'sama’ w towarzystwie innych, nie umiałam się odezwać. I tu bez niespodzianek – taką osobą najczęściej był ktoś, kto miał nade mną wyższość i mógł mnie poniżać…
W okolicach gimnazjum zaprzyjaźniłam się z dwoma dziewczynami, które podobnie jak ja były nieśmiałe. Przyjaźniłyśmy się zazwyczaj we trzy, będąc w tej samej klasie, ale schemat był ten sam – gdy ich nie było w szkole, zostawałam sama… Bałam się odzywać do innych, nawet gdy sami zagadywali. Dużo osób wracało po szkole w moją stronę, jednak ja z przodu biegłam sama – przecież nie umiem z nimi rozmawiać, nie chcę się im narzucać….
Oczywiście przez cały ten czas czułam się samotna, ale nie wiedziałam jak sobie pomóc. W szkole mialam tą samą klasę w podstawówce i gimnazjum więc uważałam, że będzie dziwnie, jeśli nagle po tylu latach będę się starała zaprzyjaźnić z resztą… Zaczęłam uciekać do internetu, zwierzać się obcym 'znajomym’, przyjaciółki były tylko do śmiechu. W połowie gimnazjum wpadłam w depresję, całą winę we wszystkim widziałam w sobie – jestem nudną, głupią idiotką, w dodatku grubą (chociaż w rzeczywistości zawsze byłam szczupła). Przestałam jeść, motywowałam się wzajemnie z 'motylkami’ z internetu. Schudłam do bmi 15.7. Ludzie nagle zaczęli mnie zauważać, pytali się co zrobiłam, czy jestem chora – bo ja oczywiście zaprzeczałam że jestem na diecie. Rodzice grozili, że zamkną mnie w szpitalu, jeśli nie zacznę jeść. Najgorsze było to, co miałam w głowie. Czułam się jak szmata, zupełnie bezwartościowa, nie zasługująca na życie. Mama dodatkowo mi 'pomagała’, mówiąc jak brzydka jestem po schudnięciu, jaki mam nos, krzywe nogi. Żyłam w poczuciu, że jestem nikomu nie potrzebna i powinnam umrzeć. Wspólczuję komukolwiek kto naprawdę wie co to znaczy czuć obrzydzenie do siebie… Przytyłam, żeby nie słuchać komentarzy mamy, które naprawdę bolały. Przy tamtej samoocenie jeszcze bardziej utwierdzały mnie w przekonaniu, że niepotrzebnie żyję.
Bałam się wyjść sama z domu, miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą, wytykają palcami, wyśmiewają… Stres spowodowanymi sytuacjami, które dla innych są codziennością, był czasem tak mocny że mogłam wymiotowac z nerwów. Balam się żyć, odzywać do innych, wejść do sklepu, przejść obok znajomych…
Jednak w pewnym momencie coś w moim zachowaniu zaczęło się zmieniać. Czułam, że skoro mam taką kontrolę nad sobą, mogę wszystko. Nadal moimi jedynymi znajomymi były te same dwie dziewczyny. Z tej samotności i pragnienia kontaktu zaczęłam delikatnie się otwierać. Chyba w 3 gimnazjum usłyszałam, że 'jesteś świetna! Dlaczego zawsze trzymałaś się tak z boku?’. Jednak było już za późno żeby z kimkolwiek nawiązać przyjaźń.
Poszlam do liceum z nastawieniem, że nie chcę nigdy więcej żyć tak, jak wcześniej. Stałam się karykaturą własnej siebie. Wcześniej kochałam czytać książki, pisać, zajmować się zwierzętami. Zawsze bałam się o tym mówić, miałam wrażenie, że wszyscy uznają mnie za zbyt mało rozrywkową, po prostu nudną. Dlatego chcąc wpasować się w nowe towarzystwo, nagle stałam się sztuczną laską, znającą się na makijażu, interesującą się wyglądem, zupełnie pustą – a przynajmniej tak się czułam, zachowując się przeciwko sobie. Pamiętając jakim odludkiem byłam kiedyś, nie odzywałam się do osób, które uważano za przeciętne, lub nawet 'gorsze’. A że moje poczucie wartości nie zmieniło się zbyt wiele, bałam się odzywać do osób, które były 'lepsze’ ode mnie – znane, z dużą ilością znajomych, podczas gdy ja miałam tylko te dwie przyjaciółki.
Ciągle starałam się na siłę znormalnieć, w środku jednak będąc dalej tą samą, zakompleksioną osobą. Gdy miałam lepszy dzień, UDAWAŁO mi się rozmawiać bardziej otwarcie. Gdy miałam zły (a taki był najczęściej), kontakty ogaraniczałam do może dwóch najbliższych osób. Ostatecznie znów zostałam na uboczu, jakby ze swojego wyboru. Ludzie chcieli kontaktu, jednak ja uciekałam przestraszona do domu.
I jak jest teraz?
Jebane życie, szkoła – dom – szkoła – dom. Z zewnątrz jestem otwarta, ludzie raczej sądzą, że mam raczej bogate życie towarzyskie. Jak? Mając przy sobie dwie stare znajome i może ze dwie z nowej szkoły. Znam dużo ludzi, ale z nikim nie mam na tyle dobrych kontaktów, aby się spotkać. Chłopcy? Koleżanki pytają się ’ taka ładna a nigdy nie była w związku?’. Nie potrafię się z nikim związać, nie umiem na tyle się otworzyć. Gdy wiem, że ktoś coś do mnie czuje, tylko się spinam i uciekam. Nie umiem utrzymać przy sobie ludzi, oddalam się od wszystkich. Nie chodzę na imprezy, chociaż mam ochotę, ale nikt mnie nie zaprasza. Wakacje spędzam na zorganizowanych wyjazdach lub siedzę sama w domu. Rodzice nie boją się wyjechać z domu zostawiając mnie samą, bo wiedzą, że nie zrobię imprezy – nie mam kogo zaprosić. Każdy może mi się wyżalić, jednak sama nigdy tego nie robię. Ktoś się mnie zapyta – co się stało? Co mam odpowiedzieć? Nic, po prostu czuję się mała, żałosna i niepotrzebna? To wszystko brzmi jak żałosne użalanie się nad sobą. Nie jestem chora, mam kilku ludzi przy sobie, mam kochaną rodzinę, mam pieniądze, jakie mam prawo do użalania się nad sobą, gdy wokół panuje tyle nieszczęść? Mimo wszystko musiałam gdzieś dać upust uczuciom, więc teraz wycieram łzy i idę spać…
reaguj. przeciez w polandzie matka moze wszystko a ojciec nic. powiedz zeby ogarnal dupe i czekaj na rozwoj sytuacji. z drugiej strony ciezko mi odczytac twoje problemy, pragniesz aby obie corki byly zdyscyplinowane czy chcesz aby obie byly rozpuszczone?
Poczekaj aż młodsza podrośnie wtedy powiedz jej by z problemami typu okres kierowała się do ojca – od razu nabierze do niej dystansu.
Niech Pani pogada z mężem i po sprawie:)
mhm
Może dowiedział się że ta starsza jest od sąsiada?
no to jest chujowe, zawsze kurwa starzy muszą najbardziej lubić najmłodzsze dzieci wtf…. pojebane kurwa
Kurrrde, no poważna sytuacja! Gorzej, że mąż tego nie widzi. Ciężko mi coś doradzić, pozostaje jednak tylko rozmowa (poważna, bez kłótni), ewentualnie zachęcenie męża by zajmował się starszą córką. Nic, życzę Ci, by wszystko się poukładało! Powodzenia!
Znam to z własnego doświadczenia, dlatego teraz jako osoba pełnoletnia mam raczej chłodne relacje z ojcem, nasze kontakty ograniczają się do „cześć”. Chyba nie chciałabyś, aby córka odsuwała sie od ojca? bo w ten sposób odsuwa sie tez od ciebie. Porozmawiaj z mężem, bo zachowuje się żałośnie. Musisz stawiac twarde jebane argumenty i przykłady
Zwieksz mase mlodszej corki
Chujnia, naprawdę pieciogwiazdkowa. To bardzo krzywdzące jest dla dziecka. Sam tak miałem, tylko u mnie była jeszcze różnica płci ( a tę jestem od biedy w stanie zrozumieć). No nieciekawie. Mam nadzieję, że Ci się to wszystko ułoży. Starsza córka cierpi i to nie sa przelewki…
Masz rację, chujnia – powiedz mu jakie mogą być konsekwencje za parę lat – starsza córka będzie go traktować jak powietrze i szczerze nienawidzic, zapytaj czy tego chce
Tatuś nie dojrzał do rodzicielstwa-uważaj bo za tym może kryć się ukryta agresja wobec starszej ze strony ojca. Jak najszybciej rozwiąż problem!
Zmień typa. Albo chociaż faworyzuj córki względem typa. Co za gamoń z tego twojego typa. A poza tym, nie masz gdzie tego pisać ;)?? Jeśli nie masz masy i mesia to dostajesz ode mnie trzy gwiazdki dawidowe 😉
Pzdr.
Wy (Ty i Twoj stary) to nawet ze sobą rozmawiać nie umiecie!
jeszcze raz porozmawiaj z mężem, na spokojnie
Nie wiem w czym widzisz problem ale jest mozliwosc zeby to sprawdzic zrobcie kolejne dziecko najlepiej coreczke wtedy sie dowiesz czy ja bedzie faworyzowal chociaz rozwod bedzie uzasadniony.
U mnie było dokładnie to samo: Ja zawsze byłem ten od wymagań, wyprowadziłem się szybko z domu w wieku 18 lat, skończyłem studia, ożeniłem się, znalazłem dobrze płatną pracę itd. itp., ale faworyzowany był zawsze brat, siedział na garnuszku do 30, 2 razy wyleciał ze studiów „bo się uwzięli”, pracy nigdy „ni ma” lub małopłatna. Od kilku lat nie utrzymujemy kontaktu, bo miałem dość wiecznych pretensji ze strony rodziców i ciągłego bronienia „lepszego syna”. Oby Wasze córki nie czekał ten sam los…
Mój starszy zawsze faworyzował siostrę. Jestem od niej starszy o 5 lat. Nigdy nie miałem z ojcem najlepszego kontaktu. Obecnie mam 24 lata i widzę się z nim rzadziej niż od święta. Pozdrawiam.
*12 ukryta agresja? czy możesz rozwinąć temat? dlaczego miałby być agresywny wobec małego dziecka.
Sama zacznij faworyzować starszą córkę. Wtedy będzie córeczka tatusia i córeczka mamusi. Urocza symetria.
AD9 chyba raczej zwiększ masę starszej
ad. 2. No cóż praktyka i wprawa. Ja dla odmiany nie ogarniam progów w gitarze. xD.
Polecam artykul z listopadowych 'Charakterow’ odnosnie faworyzacji dzieci.
Jeszcze nie czytałem komentarzy więc prawdopodobnie będę obiektywny. Masz małe dzieci. Koniecznie porozmawiaj z mężem, powiedz co tutaj napisałaś. Małe dziecko i tak nic nie rozumie i pamiętać nie będzie ale starsza córka już tak. Musisz powiedzieć, że córka czuje się niekochana, odtrącona, że jej smutno, że oddala się od niego, że źle ją traktuje, że zmienił się i córka płacze przez niego, zamknęła się, tęskni za swoim tatą itd. Ale muszę dodać, że kawał chuja pojebanego złamasa z Twojego męża.
Ta co ma 5 lat ma zjebane dziedziństwo przez własnego ojca, co zostanie w psychice do końca życia. Druga 2 lata i tak chuja wie co się dzieje dookoła niej.
Chętnie adoptuję starszą córkę. Poważnie mówię. Daj namiary bo ten chuj nie zasługuje. Ty nie umiesz nic zrobić z kochanym mężem. On ma gówno w głowie tatuś.
Też byłem odtrąconym dzieckiem. Do dzisiaj choć jestem dorosłym facetem mam uraz. A siostra wyjechała w chuj i ma wszystko w dupie. Teraz ja pomagam, martwię się i jestem na zawołanie kochanych rodziców, których nie miałem w dzieciństwie. Ale nigdy im nie zapomnę mojej krzywdy przez wiele lat.
Jeśli nie jesteście jakąś jebaną patologią albo pustymi gowniarzami i nie boisz się męża to pokaż jemu swój wpis na chujni i komentarze. Może wtedy debil zrozumie. Jeśli nie możesz to uciekaj z dziećmi daleko od niego.
Postępowanie Twojego męża jest bardzo niesprawiedliwe wobec starszej córki. Ja również jestem tym starszym z rodzeństwa (mam brata) i przez całe życie miałam poprzeczkę stawianą wyżej od niego. Dziś jestem dojrzałą kobietą a wciąż – gdzieś w tyle mojej głowy – pojawia się myśl, że i dziś muszę „zasłużyć” na miłość. Przeżycia z dzieciństwa wpłynęły negatywnie na całe moje dorosłe życie, m.in. na relacje z mężczyznami. Zawsze starałam się za bardzo. Ciągle dawałam a rzadko otrzymywałam. W końcu wyładowały się moje uczuciowe akumulatory, co było raczej do przewidzenia… Nie pozwól, aby Twoja córka przeżyła podobną historię. Jej relacje z ojcem będą miały ogromny wpływ na późniejsze relacje z płcią przeciwną. Jeśli kochasz swoją starszą córkę, to już dziś zawalcz o jej szczęśliwą przyszłość. Powodzenia!
wydać kręcą go młodsze hehe 😀
Spadaj dzieciaku ze swoim tekstem o masie. To nie temat dla ciebie.
u mnie jest podobnie, strasznie się boję jak jest u jednego pana co pisze tu, że ja nie ułożę sobie przez rodziców życia i do końca życia będę im podcierać tyłki bo tak mnie sobie wytresowali a rodzeństwu dają swobode i co najlepsze. Gdyby ktoś mi coś doradził co ja mam robić jestem niezaradną osobą i samodzielność kiepsko mi wychodzi. nie lubie samotnośći. i wogóle śrut .
Nóż się w kieszeni normalnie otwiera. To jest prawdziwa życiowa chujnia, bo dotyczy dzieci. Pięć lat, to trudny okres w życiu dzieciaka, zaraz się szkoła zacznie, oceny, nauka, dyscyplina, nerwy… Córka w tacie powinna mieć wsparcie i powinna być pewna, że jest ktoś, kto po prostu obroni. A jak widzę, ten skurwysyn chyba nie dorósł do swojej roli. Ja powiem tak, nie dawaj mu, póki nie zmieni swojego podejścia. Niech widzi, że problem jest poważny. Się jeszcze trochę komentarzy nazbiera i weź mu to wszystko pokaż. Masz na równi kochać obie córki jebany palancie!