Zacznę może od tego, że studiuję na ekonomii, kierunku który jak wiele innych generuje tylko bezrobotnych. Wychodząc trudnemu życiu naprzeciw staram się łapać zawsze dodatkowej pracy, żeby móc czymkolwiek zapełnić swoje CV. Dlatego oprócz obowiązkowej praktyki dochodziły różnego rodzaju umowy śmieciowe + powyższy staż.
Jednak od początku! Niefortunnie, bo w wakacje, gdzie zazwyczaj podejmuję się jakiejś płatnej pracy musiałem udać się na obowiązkowe praktyki zawodowe. Chodząc od jednej instytucji do drugiej, w końcu udało mi się znaleźć robotę w pewnym dużym banku.
Znając już historie moich poprzedników i innych znajomych o przesadzaniu kwiatków, parzeniu kawy i innych duperelach, zacząłem robotę zwarty i gotowy.
Stąd też nie dałem się kierownictwu w żaden sposób zaszufladkować jako cieć-praktykant od parzenia kawy i wynoszenia śmieci.
Pracowałem solidnie, wszyscy byli zadowoleni. Kiedy udało mi się pokazać już z jak najlepszej strony, a każdy widział efekty mojej pracy, postanowiłem zagadać o możliwości odbycia stażu.
„Oczywiście, jak najbardziej, jest pan w temacie, takiej osoby będzie nam trzeba. Jak tylko uczelnia będzie mieć odpowiednie papiery proszę przyjść do nas.”
Po takim zapewnieniu jeszcze lepiej mi się zapierdalało. Do tego stopnia że w ostatni dzień zostałem ponad godzinę dłużej, żeby dokończyć swoją robotę na przysłowiowy ostatni guzik. Miesiąc przed rozpoczęciem roku akademickiego dwa razy w tygodniu łaziłem jak głupi do pokoju z ludzmi odpowiedzialnymi za staż, czy już są odpowiednie dokumenty dla mnie i przyszłego pracodawcy. „Niech pan czeka będzie informacja na stronie”.
Czekałem. Po jakiś dwóch tygodniach pojawiło się info. Pierwsze co, poleciałem z rana do tego pokoju. „tak informacja już jest na stronie, ale jeszcze przygotowujemy dokumenty , niech pan przyjdzie za dwa dni”. OK. Przychodzę za dwa dni, także z samego rana. Papiery są, zabieram, dumnie wyruszam do banku. Przychodzę i podaję. „Przykro mi nie ma już miejsc”. Pytam się jak to? Przecież uczelnia kazała czekać do momentu aż będą papiery, po drugie byłem tu na praktykach i każdy od pracownika po kierownika o tym wiedział. „Wiem, że prawidłowo powinno się od dzisiaj składać podania, ale tutaj były dwie osoby 2 tygodnie temu i już sobie zajęły miejsce, jakby pan przyszedł wcześniej i się przypomniał to by nie było problemu”. Pani wspominałem, później też przypomniałem się jeszcze z-cy, ponieważ była Pani na urlopie… „Niestety zastępca nic mi nie powiedział, przykro mi jest strasznie, tym bardziej że pracownicy przez 2 miesiące ciągle pana wspominali z jak najlepszej strony. Tym bardziej jest mi przykro jednak nie mogę kogoś z tamtej 2ki zostawić bez niczego, dając im już wcześniej słowo”. Pomyślałem sobie „g. twoje słowo jest wart” i wyszedłem. Od tej pory zaczęła się chujnia nr 2. Czyli dzwonienie po przedsiębiorstwach, które oprócz tego nieszczęsnego banku widniały na liście placówek w których można było zrobić ten nieszczęsny staż. „brak miejsc, brak miejsc, już brak miejsc”, aż wreszcie się udało. Dużo miejsc w urzędzie skarbowym. Samo słowo urząd powoduje, że zaczynam mieć mdłości, ale stwierdziłem trudno. Zapisałem się na listę, zapytali gdzie dokładnie chcę pójść. Powiedziałem, że bardzo dobrze znam programy biurowe, szybko piszę, wszędzie mogę iść gdzie jest komputer. OK, polecili zapisałem i śrut. W międzyczasie spotkałem koleżankę z roku. Okazało się, że ma staż w banku gdzie mi już podziękowali na wstępie. Z bananem na mordzie powiedziała, że przyjęli ją bo jej chłopak jest synkiem kierowniczki. Fucking amazing. Pogratulowałem nie pytając w jakich relacjach była jeszcze druga osoba i poszedłem do domu.
Staż się zaczął. Szkolenie BHP, miła pani opowiadała o standardach i zagrożeniach. Później dodatkowe szkolenie o ochronie danych i tyle dobrego. Skierowali mnie do mojego działu. Pomieszczenie ok. 4x3m, dwie ściany w szafach + 3 biurka na środku i jedno piękne zakratowane okno.
Dostałem swoje stanowisko pracy (po wejściu wszelkie przepisy bhp zostawiłem przed drzwiami) dostałem wygodne drewniane krzesełko i niemniej równie przyjemny stolik. Meritum chujni: zero pracy twórczej, zero komputera, zero zaznajomienia z aplikacjami. Od rana do wieczora dłubie w tych szafach, przewracając tony papierów szukając pisma nr x-1234, którego któraś z szanownych dwóch pań pamiętających jeszcze te „dobre i syte czasy” raczyła niechcący zagubić. Przez 8h nie tylko drewniane krzesełko dało mi się we znaki, ale zaczęła mnie zwyczajnie brać kurwica. Segregacja od 1-1000 numerków, porządkowanie dat, kserowanie. CO TO KURWA MA BYĆ? Oczywiście rano 15 minutowa obowiązkowa herbatka z paniami x i y przed rozpoczęciem pracy. Później 8 godzinne radyjko z audycją „jak mi tu kurwa źle” czyli pani x i y o pracy jaka to jest ciężka, niewdzięczna i straszna. Jak są one tu wykorzystywane i źle traktowane. Towarzystwo iście urzędnicze, praca dla kogoś kto skończył 3 klasę podstawówki. Cud miód i truskawki. Przez dwa dni jebałem się z tymi szafami, gdzie po same brzegi wypchane były tysiącami (!) dokumentów szukając zaginionego x-yzkj. Wystarczy, że raz w tygodniu będzie taka sytuacja że pani x lub/i y zaginie dokument x-abcd i OD NOWA będę szukać, kopać, tonąć w tym jebanym papierkowym syfie.
Kurwa już podczas II wojny wymyślono coś takiego jak karty perforowane i odpowiednią maszynę, która po wprowadzeniu jednej zmiennej w parę sekund wypluwała prawidłowy folder.
Jak jest w urzędzie każdy kto przeczytał widzi.
Jestem pracowity, dość ambitny, ale kurwa gdy siadam w tej klatce i znów dowiaduję się, że któraś z nich przejebała jakiś dokument urzędowy, którego w najgorszym razie będę szukać co najmniej 2 dni to mnie szlag trafia! Kurwa to już to kserowanie jest bardziej produktywne! Wiem, że to ksero jest gdzieś potrzebne, a tu co kurwa? Szukasz, układasz, porządkujesz – taka jebana męska, urzędowa sprzątaczka.
Jak nic nie wskóram, jak nie uda mi się przekonać kierownika, żeby wyznaczył mi bardziej ambitne zadania to pierdolę ten cały urząd i rzucam w pizdu tą robotę. Śrut jak chuj.
Jeszcze sie nie nauczyłeś? W takich sytuacjach prowadzi sie dialog na piśmie.
Bardzo często to policja ociąga się z wysłaniem notatki. Zapytaj o osobę która zajmuje się likwidacją twojej szkody u danego ubezpieczyciela i spytaj ją czy dostali już notatkę policyjną. Jeśli nie sam zadzwoń na do wydziału ruchu drogowego danej jednostki policji i poproś o przesłanie notatki policyjnej( albo jeśli masz możliwość odbierz sam) i wyślij do ubezpieczyciela. Może to coś przyspieszy( 1 rzecz z 2 będzie już załatwiona) Miałam staż w centrum odszkodowań i pamiętam że często musiałam poganiać policję ;p Pozdrawiam motocyklistę -Motocyklistka 🙂