Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

W poniedziałek, po powrocie do szkoły, wszyscy będą się przechwalać kto ile wypił i jakiego miał kaca. Okaże się, kto pije tylko po to, żeby być fajnym… Jak ja nienawidzę pozerstwa.

Cholera, już sam nie wiem, co robić. Jak zwykle spędzam tego jebanego sylwestra w domu, nudzę się tak, że chuj boli, oglądam sobie tylko, jakież to w tym roku mój sąsiad kupił dzieciom fajerwerki, nawet już tym wszystkim rzygać mi się odechciało. Wysłałem godzinę temu SMSa do koleżanki, którą bardzo lubię i na której mi zależy, z życzeniami, a ona nie odpisuje. Łeb mi za chwilę pęknie od myślenia nad tym wszystkim! Poszła niby do znajomej na imprezę, ale już ja wiem, co się tam robi… A jak się jej coś stało?! No chujnia, nie wiem, co z sobą zrobić, trzęsę się jak galaretka doktora Etkera… Na telewizor nawet nie patrzę, zbiera mi się na pawia na samą myśl o tym, co 15 sekund zerkam na telefon, a tu dalej nic! Nic tylko ocipieć przy tym można. Jak ja kocham sylwestra!

Cała idea imprezy sylwestrowej jest dla mnie bez sensu. Żegnamy chujowy rok, żeby powitać jeszcze gorszy. Chujowa sprawa również z odmawianiem zaproszeń na sylwestra – bo znajomi się obrażają. Jak nie chcę nigdzie iść to taka jest moja wola i chuj im do tego. Ale nie! Teraz „bądź przeklęty”, bo nie masz ochoty bawić się na siłę. Amen

Jak mnie wkurwiają dziewczyny piszące gwarą (WTF!?). Gdy piszemy na gg, często używają słów ino, trza, zaś!

No właśnie, co jest z tymi ludźmi? Parę wpisów temu napisała dziewczyna, która zastanawiała się czy chłopak się z nią bawi czy na prawdę coś do niej czuje. Wyraźnie zaznaczała to, że jest na jakimś tam uniwerku (cytat: „dla ludzi którzy są w policealnych studium… jestem absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego”) czy jakoś tak. Ludzie ogarnijcie się – to że studiujecie to nie znaczy, że jesteście Bogami. Skoro jesteście tak wykształceni to dlaczego nie pomyślicie o ludziach, którym np. ktoś zmarł i musieli zrezygnować ze studiów na rzecz pracy, bo trzeba rodzinę utrzymać itp., albo chociażby o ciąży… jest masa powodów. Nie każdy musi być kierownikiem czy dyrektorem i to nie oznacza, że taki człowiek jest gorszy. Poza tym ze studiów można wylecieć z dnia na dzień, jak nie uda ci się zerżnąć od koleżanki/kolegi albo nie będziesz miał(a) materiału, bo nie będzie przecieku co ma być na kolokwium. Także ludzie ogar! Nie wywyższajcie się, bo i profesor może skończyć jako bezdomny. Poza tym ludzie nawet i po podstawówce są potrzebni, kto wam będzie ulice i parki zamiatał? Śrut i pozdro dla normalnych ludzi.

Jestem zajebiście głodny z ekipą i czekamy na kebaby już ponad 2 godziny…

Przeżywam ten przegięty moment – jakoś miesiąc po rozstaniu z panną. Dochodzi do mnie, że to już game over. 1000 myśli na minutę, że lepszej nie znajdę, że nawet jeśli, to nie będzie mieć tych cech, które ma tamta… Żeby nie było zbyt miło, to mieszka trzy domy ode mnie. I dalej, jak automat, wyprowadzam jej psa. Wmawiam sobie, że to tylko dla mojej przyjemności, bo to prawda. Ale ta „prawdziwsza” prawda jest taka, że chcę mieć powód, żeby napisać do niej smsa: „Świeci słońce, ładnie jest, biorę psa”, i liczę na to, że ona odpisze, że chce się zabrać. A dalej liczę na to, że na tym ewentualnym spacerze będę mógł rozwijać do niej gorzkie żale, w podtekstach i wprost, że może wywołam u niej choć zaszklenie oczu i doznam namiastki satysfakcji.
Jak na razie najwięcej zyskuje pies.
Najgorsza jest ta świadomość, że mi się tylko wydawało, że myśmy zerwali, ta świadomość, że przecież ona mnie zwyczajnie rzuciła a całe to zrywanie w „przyjacielskiej atmosferze” to był pic na wodę. Niezamierzony pic, bo to nie jest perfidna baba. To taki pic wymyślony przez jej pragmatyczny instynkt a nie rozum. Jak by nie było, nie jest przyjemna myśl następująca:”A jednak nie byłem kimś naprawdę wyjątkowym, jak wnuczek z reklamy cukierków”. Momentalnie poczucie własnej wartości spada do zera.
Czy ją kocham/łem to naprawdę trudno powiedzieć. Mi się wydawało że tak, ale kiedy patrzyłem na moich kolegów zalewających swoje kobiety cukrem aż do mdłości, to sam nie wiem. Bardzo mi zależało a czy to była miłość? To jest najmniej ważne w tym momencie.
Wiem że z miłością, lub bez, na samą myśl co będzie, kiedy zobaczę ją z innym, cierpnie mi skóra.
Indolencja i niemoc. Kiedy byłem z nią oglądałem się za laskami na okrągło i żałowałem, że moja kultura i religia jest monogamiczna. Kilka dni po rozstaniu myślałem czy by nie przypieczętować zerwania w ramionach innej (bo jedna taka cały czas wpycha mi się na „ławkę rezerwowych”). Ale wtedy byłem jeszcze chojraczek, myślałem – jak wcześniej wspomniałem – że to ja skończyłem ten związek. Teraz brzydzę się na myśl, że miałbym się tarzać z inną dziewczyną, skoro z tą uskuteczniałem wstrzemięźliwość (bywało, że nieudaną, ale liczyło się staranie), że niby do ślubu, jako wyraz szacunku do nas obojga i takie tam…
Dwa lata… Może niecałe dwa, bo zaczęło się psuć od kilku miesięcy… Więc niecałe dwa lata pławiłem się w jej słowach o mojej jedyności, wyjątkowości, fajności, ładności. O planach się mówiło, o dzieciach, o ślubie. Chyba obrosłem w piórka od tego wszystkiego. Albo inaczej – przestałem się starać, wychodząc z założenia, że złowionej ryby się nie nęci. Chyba dobrze, że nie popadłem w słitaśną różowość, bo by mnie miała za zero. Ona przez te dwa lata po prostu dojrzała do tego, że jest jej potrzebny całkiem inny facet. Potrzebny jej facet wiedzący czego chce, z pozycją, jasną perspektywą i kasą, a nie goły romantyk, inteligencik dorabiający na korepetycjach. I w sumie to rozumiem, ale mniej by mnie to dziwiło, gdyby dopiero na nadchodzącą wiosnę nie pisała matury w technikum. Ona już widzi swój biały, sterylny domek, w którym wszystko działa na guziczek. A ja nie działam na guziczek. Nie potrafię się zmienić w przeciągu tygodnia ani miesiąca, w gościa, który bez cienia spięcia świetnie się bawi na dicho-potańcówkach, który żartuje tylko w taki sposób, jaki jej się podoba, lubi obiadki z na urodzinach jej wujków, który nie lubi się polenić i zawsze pamięta o opuszczaniu klapy sedesu. Przede wszystkim nie potrafię rzucić wymęczonych studiów na ostatnim roku, żeby pójść do roboty, zarobić na auto i chawirę i tym jej w końcu zaimponować. I to jest najgorszy problem.
Ale ja się tam płaszczyć nie będę. Nie ma takiego bicia, które by mnie zmusiło do skamlenia o come back. Faceci walczący o dziewczynę w takiej sytuacji to flusie. Wybłagana miłość, jak okruchy z pańskiego stołu, to nie dla mnie. Znam swoją wartość.
„Jeszcze nie dzisiaj, może jutro się rozejrzę za legalną pracą, ewidencja i urzędem. Za zarobione pieniądze się ubiorę. I zdobędę serce pięknej kobiety. Jeszcze wszystko się odmieni” – tak rapował kiedyś Peja, którego kiedyś (dawno temu) słuchałem. Bynajmniej, hiphopowe treści nie są dla mnie żadną wyrocznią, ale te słowa w przybliżeniu określają moje nastawienie do życia, które „załączę” po przemęczeniu obecnej „żałoby”.
…
Pozdrawiam wszystkich niełatwych facetów, którzy nie działają na guziczek, którzy nie dają się modelować jak plastelina, choć znają swoje wady i walczą z nimi. /T.

Trasa Otwock-Wawa. I z powrotem. Jedno jedyne takie przejście na trasie. Tzw. „inteligentny sygnalizator świetlny”.

No w pizdę palec! Jedyny kawałek prostej pomiędzy dwoma rondami gdzie ewentualnie można przyspieszyć- ale nie! Musisz mieć baczenie na „inteligentny” system świateł! Który jest na tyle inteligentny, że sam chyba myśli. I myśli, że dobrze robi, że miga. Miga więc sobie bez ładu i składu- czy ktoś jest na przejściu, czy nikogo nie ma przy pasach. Czy samochód zapierdala czy droga jest pusta. Specjalnie stanąłem sobie któregoś razu na parkingu nieopodal (bierdona tam i rołzman) z zamiarem zrozumienia tej szczególnej i obcej mi inteligencji… Aby choć pochwycić zasadę rozumowania, by na chwilę, w przebłysku empatii porozumieć się z tą formą dawania znaków świetlnych! Ale- nie, nic z tego. Te pierdolone światła żyją jakimś psychonautycznym życiem, mają powyłączane zmysły i żadnej w tym inteligencji, tylko zwykła, jebana, polska, bezinteresowna złośliwość. Takie mam zdanie i chuj.

Tak się zastanawiam… na filmach porno potrafią to robić naprawdę długo, jednak obawiam się, że podczas swoich stosunków nie starczy mi sił by się tyle poruszać.
Jak to jest?

Boli mnie ząb. Jest to niesamowicie irytujące: boli, boli i nie chce przestać, a dentysta mówi już nic się nie da, bo się kawałek panu ułamał i jest problem.