Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Od dłuższego czasu przyglądam się tym wszystkim wpisom tępych bab na wszelkich grupach facebookowych, forach internetowych oraz portalach społecznościowych typu instagram czy snapchat. Z przykrością dochodzę do wniosku, że ludzie już nie potrafią zachować żadnej prywatności. I nie mówię tu o zdjęciach gołej dupy czy cycach na wierzchu, bo to w pewnym sensie stało się już normalnością. Mam na myśli wrzucanie swoich prywatnych brudów do internetu. Zdradził Cię mąż? Twój chłopak ma małego? Twoja stara ma długi? Wrzućmy do internetu! Przecież wszystkich to interesuje!
Siedzę sobie któregoś razu na pejsbuku, przychodzi mi powiadomienie, że moja koleżanka skomentowała post na jakieś gówno stronie dla kur domowych. Treść?
„Mój mąż śmierdzi i nie wiem jak mu to powiedzieć, leży i nic nie robi i żłopie piwsko a my toniemy w długach „, albo jezcze inna dyskutuje o pozycjach seksualnych, kolejna opowiada jak ojciec napier*ala ją pasem oo ryju. To samo te wszystkie sezonowe gwiazdeczki, które chcą się wybić na dramach rodzinnych. Mówię tu o Deynn i Majewskim, którzy sprzedali własną rodzinę dla paru K lajków czy żonie Żyły, która na instagramie pochwaliła się, że ten ją zdradza. I tu się nasuwa następująca refleksja. Czy ludzie już nie mają za grosz wstydu i pokory, żeby swoje brudy ujawniać na światło dzienne? Jak Twój mąż śmierdzi, to zamiast publicznie obsmarowywać mu dupę za plecami, łaskawie poproś go na rozmowę i o tym poinformuj. Mąż Cię zdradził? Nie Ciebie pierwszą ani ostatnią, spuść głowę, pogódź się, że na tym świecie same kur*y i ch*je. Rozejdzcie się honorowo jak dojrzali ludzie zamiast publikować posty o zakończonym związku, tym samym robiąc z siebie pośmiechowisko. I jezcze tacy mają czelność komentować, że pokazywanie dupy w internecie to sprzedawanie się. Osobiście wolę jak koleżanka opublikuje zdjęcie swoich arbuzów niż jak napisze na jakimś forum, że ma pryszcze wokół odbytu i nie wie co z tym zrobić, albo że ma kredyt na sto lat a jej chłopak przepija wypłatę. To jest dopiero sprzedajność. I to swoich bliskich wy skurwys*ny! Jak macie problemy z którymi sobie nie radzicie, to idźcie porozmawiać z psychologiem czy psychiatrą i macie pewność, że dachowa tajemnicy zamiast prowokować dramaty i gównoburze w internecie.

Dawniej to było. Ja, brat, kuzyni, kuzynki… Było nad dużo. Spędziliśmy razem piękne chwile, przede wszystkim w dzieciństwie, ale później również. Teraz kuzyn i kuzynka za granicą, kolejny kuzyn niedługo również, pozostali kwestia czasu… Jakoś to wszystko się rozpadło i po prostu do dupy jest. Dawniej spotkaliśmy się wszyscy razem, przy pięknej ludowej muzyce, która przypomina mi te piękne czasy, które już nie wrócą…

Bardzo nie lubię takiego zakłamania i złodziejstwa.

Dla papierosów jest „lepszy” zamiennik czyli tzw. e-papieros. Ponoć ten e-papieros też jest szkodliwy.

Żarówki energooszczędne – z jednej strony zużywają mniej prądu, ale z drugiej zawierają szkodliwą rtęć, której nie mają zwykłe żarówki. i nie wolno ich wyrzucać, bo są szkodliwe dla przyrody, jeszcze gorsze od zwykłych.

Elektryczne samochody – z jednej strony są po to by zmniejszyć zanieczyszczenie powietrza, a podobno i one są tak samo szkodliwe dla środowiska jak i spalinowe.

Bić kurwy i złodziei jak powiedział Piłsudzki!

Chujnia odnosi się częściowo do niedawnego wpisu poświęconego kompleksom mieszkaniowym wśród Polaków.

Jak dla mnie żenujące jest wyśmiewanie osób, które zdecydowały się mieszkać z rodzicami, przez tych, którzy w swoim mniemaniu już się „usamodzielnili”. Ich hipokryzja polega na tym, że – będąc rzekomo „samodzielnymi” – mieszkają z reguły w wynajmowanych pokojach w blokach z wielkiej płyty z kilkorgiem obcych osób, płacą za te klitki krocie, a nierzadko pieniądze na najem dostają od rodziców. Jeszcze bardziej skrajną grupą są ci, którym rodzice od razu kupili mieszkanie na własność. Nie przeszkadza im to jednak wyśmiewać się czy to z mieszkających w domu rodzinnym, czy to zaciągających kredyt na mieszkanie.

Jeśli już panuje taka presja na jak najwcześniejsze się usamodzielnianie, to przynajmniej poprawnie definiujmy to pojęcie. Samodzielność nie polega wyłącznie na tym, że mieszka się poza domem rodzinnym, ale również na tym, że osiągnęło się niezależność finansową, która pozwala choćby na zakup albo chociaż najem czegoś z WŁASNEJ kieszeni. Kiszenie się w wieku 30 lat w pokoiku 9 m kw. z ukraińcami za ścianą w niczym nie jest lepsze od pozostawania w domu rodzinnym.

Dzień dobrzy chujanie !
Chcę tylko napisać, że strasznie mnie wkurwiają ludzie którzy są wiecznie wpatrzeni w ten ich jebany telefon. Najgorzej jest kiedy mówisz do takiego delikwenta a on wyjmuje najnowszego iPhona za którego zaplacili mu rodzice albo sprzedał nerkę i zaczyna scrollowac Facebooka! Ja rozumiem  jak ktoś musi odebrać telefon albo odpisać na ważnego smsa ale na takiego naprawdę ważnego. To pseudo nowoczesne społeczeństwo naprawdę jest coraz bardziej dobijające i traci zdolności interpersonalne, a potem jak trzeba iść na rozmowę kwalifikacyjną albo porozmawiać kimś nowym to nagle ta z pozoru prosta rzecz staje się wielkim wyzwaniem.
Coraz częściej myślę o tym żeby chociaż na chwilę odciąć się od tych zombiakow z mordami w ekranie scrollujacych Facebooka i wyjechać gdzieś gdzie to nie jest aż tak powszechne.
Teraz zwracam się do ciebie czytelniku moich wypocin, jeśli będziesz z kimś następnym razem rozmawiał i zwłaszcza jak zobaczysz że tej osobie na tobie zależy to odłóż ten telefon, uwierz mi, że na twojej tablicy nie wydarzy się nic ciekawego przez ten czas. Pozdro 😉

Gość, z którym wynajmuję mieszkanie spędza ok 23.5h dziennie zamknięty w pokoju Wychodzi z niego rano żeby się odlać, później pod wieczór żeby coś „na ciepło” zjeść.
Raz na 3 dni na 15min idzie do najbliższego sklepu.
Z nikim się nie spotyka, do niego nikt nie przychodzi, nigdzie nie wychodzi. Od ponad miesiąca codziennie żre to samo. Jest gruby jak Arnold Boczek. Podobno ludzi się boi, tak mi powiedział…
Co za ch..a mieszkać z takim alienem.

Chujnia remontowo-budowlana. Postanowiłem zrobić w mieszkaniu mały remont. Jako że na suficie w pokoju było coś, co eufemistycznie nazywane jest kasetonami, a mniej eufemistycznie po prostu brązowym, szpecącym gównem, postanowiłem ów sufit pomalować na biało. Zdjąłem, a właściwie zdrapałem wspomniane kasetony, które najbardziej nawet radosnego człowieka przyprawiały o depresję. Pod kasetonami zastałem co następuje: klej (co jest oczywiste), stare warstwy jeszcze starszych farb, kawałki tynku losowo rozmieszczone na powierzchni sufitu, dziury nieznanej proweniencji o przeróżnych rozmiarach i o różnej głębokości oraz hodowlę pędzlaka kropidlaka. Tak zastaną powierzchnię, zgodnie z arkanami wiedzy fachowej, postanowiłem przygotować do malowania (drapanie, zaprawa, szlifowanie, grunt etc.). Następnie wesół albo półwesół przystąpiłem do malowania. Po nałożeniu kilku metrów kwadratowach farby surprise! Farba przywiązała się do starej farby, która wczśniej nie chciała zejść ani na sucho, ani na mokro, i zaczęła odpadać płatami. Krótko pisząc, świeżo pomalowany sufit spadł na podłogę, skutkiem czego wszystko jest ujebane farbą. Jutro spodziewam się ważnej wizyty jeszcze ważniejszej osoby, a tu syf, chujnia i śrut.

Ta chujnia będzie dotyczyła zjebanej komórki społecznej, jaką jest „rodzina” w wyaniu jakim coraz częściej się to powtarza. Wielu rodziców nie nadaje się kompletnie do tej roli, często są to osoby niespełnione, zakompleksione, które płodzą dziecko dla realizowania miłości własnej, niespełnionych aspiracji i zaleczenia swoich niepowodzeń. Jeszcze powiedzą w naszej zjepanej rzeczywistości, że robią ci łaskę, bo żyjesz, bo cię poczęli, więc masz obowiązek być ich niewolnikiem, który słucha rozkazów. W wielu przypadkach bezwarunkowa miłość rodziców to mit i zasłona, za którą skrywa się miłość czysto eugeniczna i warunkowa. Ja jestem rzecz jasna z takiej zjebanej rodzinki. Zakompleksienie rodziców (zwłaszcza matki) na punkcie wyglądu, wykształcenia i tysięcy innych kwestii sprawiło, że moje życie stało się koszmarem. Ostatnio coraz bardziej zaczynam rozumieć te wszystkie schematy i jakimi nićmi jest to szyte. Powtarzam, że sytuacja jest jaka jest, bo kapitalistyczny – konsumpcyjny świat wyłowił prawdę, że w chuj ludzi nie nadaje się kompletnie na rodziców. w świecie zawiści, zazdrości i rywalizacji. Moja sytuacja jest taka, że wymuszano na mnie całe życie bym był idealną projekcją zjebanych aspiracji i marzeń rodzinki. Gdy to piszę to oczyma wyobraźni widzę jej pełne obrzydzenia spojrzenie, gdy coś robiłem nie po jej myśli, coś mi się nie udawało, nie spełniałem ich aspiracji. Słyszę w głowie jej kwik satysfakcji, przypominający orgazm świni, gdy odnosiłem duże sukcesy. Matka kochająca bezwarunkowo stoi murem za dzieckiem i traktuje je jako „wspólnika w zbroni”. U mnie to wygląda tak, że wchodząc do pomieszczenia, gdzie znajduje się ten jebany potwór jestem od razu oceniany: „popraw sobie włosy, bo źle ci w tej fryzurze” w domyśle: „co pomyślą ludzie, wujkowie, ciocie, znajomi, sąsiedzi”, „mogłeś się ogolić inaczej”, „kup sobie jakieś fajne rzeczy”, „nie obcinaj się tak więcej” i chuj. Pamiętam wszystko. Pamiętam jej kipienie nienawiścią do mnie, jej pełen nienawiści ton, gdy miałem okresy porażek, gdy groziło niezdanie egzaminu na studiach, brak perspektyw, gdy ludzie, z którymi chciałem przebywać byli nie tacy. Pełne pogardy spojrzenia, gdy przez parę miesięcy po studiach nie mogłem znaleźć pracy i byłem w dołku. Gdy znalazła się robota i zacząłem zarabiać krocie to o 180 stopni zmieniło się podejście. Gdy miałem w tej korporacji postępy, spotkania z szychami, podwyżki, podnoszenie kwalifikacji to pojawiał się natychmiast wspomniany KWIK! To samo u mojej babci, która przez kilka miesięcy, gdy po studiach nie miałem roboty dzień w dzień mnie wypytywała, czy już mam robotę, niby z troski, a prawda jest taka, że chodziło o to, żeby szybko biegać i chwalić się Jaziom i Edziom spod bloku. Gdy się dowiedziała o moich zarobkach to zaraz kwik, euforyczny śmiech i darcie na cały blok, żeby wszystkie Grażyny wychyliły nochale ze swoich mieszkań. A dziś pytanie, które mi zadała tknęło mnie do tej chujni, bo spytała „ale robisz w biurze, czy fizycznie” było dla mnie oczywiste, że jak powiem, że jestem fizolem to zaraz będzie charakterystyczne rozczarowanie „aha” i zwieszenie głowy, a jak powiedziałem, że mam pracę głównie biurową to oczywiście kwik. Współczuję wszystkim, którzy mają taką eugeniczną rodzinkę, bo każdemu się może noga powinąć, każdy może pójść na dno, nie macie gwarancji, że zawsze będziecie na górze, a gdy upadniecie to wasza rodzinka spojrzy na was z obrzydzeniem, gdy jesteście w górze to łechcą sobie ego. Pamiętam, gdy pierwszy raz zobaczyłem taką dobrą, pełną miłości rodzinę. To jest rodzina mojej ukochanej. Dobra i zdrowa miłość matczyna, której ja nigdy nie znałem i znać nie będę. Gdyby moja dziewczyna poszła na dno to matka razem z nią, gdy ponosi porażki to ją wspiera, na mnie jedynie patrzyli z obrzydzeniem. I tak stałem się tym czym nie chciałem być. Miałem swój świat, który prawie całkowicie został zduszony i zabity przez rodziców, bo „nie zachowuj się jak dziwak”. Pod tym dziwactwem kryło się to, że lubiłem spacery na łonie natury, medytacje, zainteresowanie roślinami i biologią, że miałem duszę artysty i grałem na instrumencie, że miałem swój pogląd na ten cały wyścig i konsumpcjonizm, że nie chciałem w tym uczestniczyć i siedzieć przy stole z rodzinką i gadać o sporcie i o karierze, tylko wolałem słuchać niszowej muzyki i grać w gry w pokoju. Ale skoro oni się posługują mną i realizują swoje plany to stwierdziłem, że ja postąpie w ten sam sposób wobec nich i nie będę miał żadnych skrupułów. Oni sobie wyobrażają, że ja ze swoją ukochaną wprowadzę się do nich do domu i będę z nimi użerał do końca życia i przeżywał te awantury. ChujJA! Gdy już się dorobię fortuny to skończą tutaj samotnie. Pozdrowienia i współczuję wszystkim z toksycznych rodzin. . Ale powiem wam tyle. Żyjcie po swojemu i MIEJCIE INNYCH W DUPIE, bo drugiej szansy nie będzie i przekładanie zdania innych nad własne szczęście to głupota. Moim marzeniem jest spokój i kiedy myślę o szczęściu to widzę siebie na łonie natury w ciszy i spokoju, gdzie stoi mój domek z drewna i czeka moja dziewczyna. Z daleka od kurwa od zabijania się o dobra, chwałę i inne rzeczy, które nie będą miały znaczenia po rozkładzie mych zwłok, bo TO WSZYSTKO CHUJ! Aha. Byłbym zapomniał. Nie chcę nic widzieć pod tą chujnią o Łudzkim Wydziale Fabrycznym. Rzygam już tym. Na resztę opinii jestem otwarty. Nie każdy musi mieć takie same zdanie

A więc zacznę od tego, że nigdy nie usłyszałam od rodziców że mnie kochają, że są ze mnie dumni, nie interesowali się moimi zainteresowaniami i jak mówiłam o planach na przyszłośc to mówili że mi się nie uda itp. Mam w domu 5 psów i matka zawsze traktowała je dużo lepiej niż mnie, są dla niej najważniejsze, nie raz mi powiedziała że jestem tylko „uciążliwym problemem”, „kulą u nogi” że tylko przeszkadzam. Jak byłam mała to myślałam że to normalne, że w każdym domu tak jest, że to całkowicie zwyczajna relacja między dzieckiem a rodzicem, ale potem zaczęłam zauważać że w innych domach jest jednak inaczej, że rodzice interesują się dziećmi a nie tylko wieczne pretensje. Mam 17 lat i od jakiegoś czasu pracuje ale oczywiście rodzice nawet nie zapytali jak tam w nowej pracy, po rozmowie kwalifikacyjnej też zero zainteresowania. Oczywiście co do wypłaty też stwierdzili że wszystko wydam na fajki a prawda jest taka że jak tylko będę miała 18 to chce się wyprowadzić dlatego chce zacząć odkładać. Mam świadomość tego, że będzie cieżko ale mieszkanie z tymi ludźmi zaczyna mnie niszczyć… Ojciec ostatnio powiedział mi prosto w oczy że ma mnie w dupie a jak mu powiedziałam że chce się jak najszybciej wyprowadzić to on „bierz karton i spierdalaj” i że nie chce takiej córki . Najlepsze jest to że ze mną nie ma praktycznie żadnych problemów, owszem zdażyło mi się napić albo śmierdzieć fajkami ale to naprawde może ze dwa razy tak żeby rodzice wiedzieli, z nauą też jest dobrze bo będąc w liceum i oprócz tego pracując mam średnią około 4,13 i zachowanie bdb. Ale oni i tak uważają że skończe na melinie jak ostatni ćpun. Zawsze jakoś miałam to w dupie ale teraz zaczyna mnie to coraz bardziej ruszać. Mój starszy brat jest z matką na tyle skłócony że uważa że już jej nie ma i nie ma z nią kontaktu od około półtora roku. Każda osoba z mojego otoczenia uważa że ci ludzie są po prostu pojebani i że powinnam iść do psychologa bo może się to na mnie odbijać. Zawsze jak tylko próbowałam mówić matce o tym że no to nie jest normalne i że mnie to rusza, ona twierdziła że niektórzy ludzie mają ode mnie gorzej i nie marudzą, że mam co jeść, gdzie mieszkać i w czym chodzić. Ona chyba nie wie że od rodziców się troche więcej wymaga, ale coż musze z tym jakoś żyć. Od paru dni płaczę bez powodu i się ciągle źle czuje, moja babcia mówiła że to prawdopodobnie z nerwów a matka że oczywiście albo dramatyzuje albo jestem w ciąży bo po mnie można się wszytskiego spodziewać. Wczoraj zemdlałam jak wyszłam z łazienki i jak już się otrząsnęłam to zaczęłam wołać mame żeby mi dała coś przeciwbólowego a ona dziś stwierdziła że ja jej przecież nie wołałam i sobie coś wymyślam więc super. Matka zawsze powtarza że karma wraca, więc zobaczy kiedyś jak to zajebiście usłyszeć że jest się tylko problemem.

Temu, jak media społecznościowe wpływają na współczesnych ludzi, poświęcono już niejedną chujnię. Była mowa o tych wszystkich instagramach, facebookach i innych snapach. Tymczasem w ostatnich latach absurdalne rozmiary przybrał kolejny trend nakręcany przez internetowych celebrytów. W czym rzecz? Otóż niemal każda młoda kobieta MUSI dzisiaj prowadzić własnego vloga.

Wszystko jest OK, dopóki dana osoba zajmuje się w swoim życiu czymś konkretnym, a kanał na youtube traktuje wyłącznie jako środek przekazu konkretnej treści (czy jak kto woli – contentu). Problem zaczyna się wtedy, gdy vlogowanie jest celem samym w sobie – formą pozbawioną treści, a zwykły użytkownik ze wszystkich stron zalewany jest falą tego gówna.

Na przykładzie tych całych vlogerek widać jeszcze jedno przerażające zjawisko – kompletny brak oryginalności, własnej tożsamości i całkowitą bezkrytyczność wobec panujących trendów. Ma się wrażenie, że wszystkie te vlogereczki wytwarzane są na masową skalę w punktach ksero. Wszystkie niemal wyglądają i zachowują się tak samo, mają te same poglądy i gust.

Zimą zgniłozielona kurtka Bershki, kraciasty szal w stylu vitage i czarne chujoczłapy. Latem? Biała koszulka z wielkim logo Levi’sa. Na ustach bordowa szminka, a na przedramieniu obowiązkowo tatuaż. I to nie byle jaki. Najlepiej kotek z trójkątów i kwadratów albo jeszcze bardziej oryginalna róża. Co bardziej wyzwolona w różach ma całą rękę, dzięki czemu zajebistością dorównuje jednej ze swoich fit-idolek.

Vlogowanie w całości eliminuje z życia modelowej jednostki obszar „zainteresowania”. Ale że opis profilu nie może pozostać pusty, to warto by jednak jakieś tam zajęcia wymyślić. Jako że napierdalanie selfików wymaga włączenia trybu auto i wyboru przedniej kamery w smartfonie, mamy pierwszego kandydata. FOTOGRAFIA. Co więcej, wiadomo, że światu nie można pokazać się tak, jak się naprawdę wygląda. Tym sposobem do sekcji „zainteresowania” trafia MAKE-UP, a vlogerka staje się tym samym MAKE-UP LOVER. Skoro rękę zdobi już jedyna i niepowtarzalna różyczka ze znakiem nieskończoności, warto dopisać jeszcze TATTOO LOVER. By nie pozostać w tyle za bogami czasów współczesnych, występujących zazwyczaj w dwóch osobach (jako „power couple”), należy określić się jako FIT/GYM LOVER i niezwłocznie dodać jakiś filmik z siłowni, na której przed lustrem dumnie wypina się dupę ubraną w unikatowe i jedyne w swoim rodzaju majtki Calvina Kleina. Inne? To jakby chodzić nago. Od czasu do czasu wypadałoby nagrać vloga wyjazdowego. Najlepiej udać się w jakieś oryginalne odludzie. W sam raz będzie punkt widokowy w Sky Tower we Wrocławiu albo Złote Tarasy w Warszawie. Stamtąd na pewno nikt nigdy jeszcze nie nagrywał. Przy okazji sekcję „zainteresowania” uzupełnić należy o PODRÓŻE. Inaczej nie można tytułować się vlogerką. Inne klasyki to LIFE STYLE i VEGE.

Awangardowość i alterntywność wszystkich tych vlogów sprowadza się do tego, że każda samozwańcza celebrytka ględzi bez sensu o tym samym. Internet zalany jest później jakimiś chujowymi recenzjami kremów, streamami z robienia zjebanych tatuaży, komentarzami nt. gównianych kierunków studiów i oczywiście relacjami z podróży. Całość twórczości wieńczą filmiki w stylu „Q&A” i „X faktów o mnie”. Tak, jesteście, wyjątkowe i oryginalne jak płatki śniegu…

Gdyby tak internet mógł cofnąć się o jakieś 5 – 7 lat i zabezpieczyć się przed inwazją tych ameb.