Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Mam dość! Od lat próbowała mnie kontrolować, wpływać na moje życie, mówić mi co mam robić, wymuszać na mnie żebym robił to co chcę, a jak zwrócę jej uwagę żeby przestała, ze sobie nie życzę, że jestem dorosły to strzela focha i wyzywa mnie od psychopatów. Nie słucha w ogóle co do niej mówię, muszę powtarzać wiele rzeczy do niej po kilka razy a za chwilę pyta o to samo co doprowadza mnie do szału, aż brakuje mi sił. Na wszystkim zna się najlepiej, uważa się za nieomylną a g… wie, brakuje jej często podstawowej wiedzy. Nie ma żadnych zainteresowań, żyje telewizorem tak jak jej przykaże. Nie znosi najmniejszego przejawu krytyki, a nawet na zwykłe i słuszne zwrócenie uwagi reaguje agresją i wrzaskiem. Szantażuje mnie emocjonalnie, w skrajnych przypadkach jak brakuje jej argumentów ucieka się nawet do płaczu, krzyku, wyzwisk i przerzucania na mnie winy. Obniża mi skutecznie samoocenę od lat, brak mi wiary w siebie, boje się życia, jestem i zawsze byłem dla niej nikim bez względu na to co bym osiągnął, ile bym nie wiedział. Mógłbym zdobyć nawet Nobla z jakiejś dziedziny ale dla niej to niczego nie zmieni. Drwi ze mnie, wyśmiewa. Mam dość, jestem wrakiem człowieka i nie potrafię się od niej uwolnić. Z nią nie ma rozmowy. Są tylko krzyki, emocje i chamstwo.

Czy zauważyliście, że czegokolwiek byście nie zrobili, ludzie zawsze Was skrytykują? I nie wiem czy my, Polacy mamy tą szczególną mentalność, czy cała Nasza populacja słynie z krytyki wszystkiego i wszystkich. Ludzie krytykują, by mieć swój udział w życiu codziennym, po prostu się odezwać i zabrać głos, zabić nudę w towarzystwie czy nierzadko dla poprawy humoru, żeby przy okazji podnieść się na duchu i wybielić swój wizerunek. Nie rozumiem tej wszechobecnej fali hejtu. Ja staram się być tolerancyjna na tyle ile tylko mogę, nigdy za szczególnie nie zwracam nikomu uwagi, po co? I wiecie, czuję się przez to niebo inteligentniejsza. A w oczach innych ludzi wygląda to tak. Pójdziesz do technikum/zawodówki- jesteś imbecylem, skończysz w jakimś niszowym zawodzie, jesteś człowiekiem bez większych aspiracji. Pójdziesz do liceum i na studia- jesteś nadętym bananem, który zmarnuje kilka lat swojego życia a i tak będzie pracował na kasie. Jesteś sprzątaczką- jesteś biedotą umysłową, której nie chciało się uczyć. Jesteś prawnikiem- jesteś głupim szczęściarzem i miałeś układy w rodzinie, jesteś „bogaczem” i zadzierasz nosa a w rzeczywistości wszyscy Ci zazdroszczą i dlatego nikt Cię nie lubi. Jesteś przeciwko homoseksualizmowi- jesteś nietolerancyjnym frajerem. Jesteś homoseksualistą- jesteś pedałem i lesbą. Krzykniesz na dziecko- nie nadajesz się do bycia matką. Dasz dziecku przyzwolenie- to niewychowawcze. Wyjedziesz na drogie wakacje za granicę- obnosisz się i popisujesz, chcesz wywrzeć na innych wrażenie. Zostaniesz w domu- jesteś prymitywnym zerem, który nie ma żadnych planów i nie potrafi zorganizować sobie żadnego wyjazdu. Słuchasz metalu- jesteś satanistą. Słuchasz disco polo- jesteś wieśniakiem. Słuchasz popu- Twój gust muzyczny jest poniżej poziomu i zadowala Cię Eskowe komercyjne gówno. Nie słuchasz muzyki? Jesteś jakimś odszczepieńcem! Jesteś na co dzień spokojny, wyważony- jesteś sztywnym nudziarzem. Jesteś na co dzień głośny, imprezowy, lubisz sobie poprzeklinać- jesteś prymitywny i idiotyczny. I można by tak wymieniać w nieskończoność. Czegokolwiek nie zrobisz i jakikolwiek nie będziesz- zawsze ludziom wszystko nie będzie pasowało. I zastanawia mnie jedna rzecz- Po co to wszystko roztrząsać? Po co Oni marnują swój cenny czas, a nie rzadko całe życie na zajmowanie się cudzymi sprawami. Wieczne komentowanie tego, co im się w innych nie podoba. Zamiast skupić się tylko na sobie. Wiecie, czasami jak tak sobie posłucham innych, albo wejdę po prostu do świata internetu. Przeraża mnie to, jacy Ci wszyscy ludzie są tępi. A sama ze swojej strony, przez tą wieczną krytykę wiele razy powstrzymywałam się przed zrobieniem, powiedzeniem czegoś ale jednak widzę, że nie warto. Po co ukrywać swoją prawdziwą tożsamość, swoje przekonania, choćby były najbardziej szokujące i sprzeczne ze zdaniem innych. I tak zawsze wszyscy cię skrytykują. Ba! Nawet wtedy kiedy się nie odezwiesz. Bo przecież wtedy jesteś totalnym konformistą i nie masz własnego zdania. Morał jest krótki- Być sobą zawsze i wszędzie i totalnie nie przejmować się tym, co powiedzą inni…

Moją chujnia jestem ja sama. Mianowicie przez długi czas namawiałam chłopaka na przeprowadzkę do dużego miasta( pochodzimy oboje z małego miasteczka) harowaliśmy ile wlezie ( w szczególności on) i w końcu stało się. Przeprowadzki nadszedł czas. Od początku to jemu cała zmiana otoczenia przypadła bardziej do gustu, jego przyjaciel mieszka niedaleko, więc chłopak wydaje się być całkiem szczęśliwy i tutaj pojawia się problem, bo ja w tym miejscu w ogóle nie potrafię być szczęśliwa. Przytłacza mnie to wszystko i w ogóle wolałam życie w małym miasteczku( zawsze można wyskoczyć do lasu, gdzieś na jakieś piwko wyjść w plener, ładne widoczki, świeże powietrze, brak tłumów, przyjaciele) mieszkając tutaj czekam tylko na cud, na powrót do poprzedniego miejsca zamieszkania. Powoli to całe moje niezadowolenie zaczyna przechodzić na moją miłość. Nie chce martwić, ani zasmucać chłopaka, a czuje, że on powoli robi się zmęczony moim wiecznym niezadowoleniem. Niestety nie potrafię dostrzec zalet mieszkania w tym miejscu. Czuje się totalnie do dupy

Moja chujnia polega na dziwnym strachu/stresie, który pojawia się w sytuacjach, kiedy moja niezależność lub samotność są zagrożone. Może dziwnie to brzmi, ale lubię samotność. Nie jestem jakimś odludkiem, mam przyjaciół, z którymi raz na jakiś czas gdzieś wyjdę, chodzi mi bardziej o strefę uczuciową. Ale do rzeczy. Jestem heteroseksualny i wiadomo że czasem jakaś dziewczyna może mi się spodobać. Seks jak najbardziej (chociaż nie jestem jakimś napaleńcem, który tylko na to czeka), ale wizja związku, przytulania i np słów że ktoś mnie kocha, strasznie mnie stresuje, jestem tym przerażony. Czuje ze tracę swoją niezależność i tą samotność którą sobie ubzdurałem. W rezultacie, zamiast się cieszyć jak normalny człowiek (z tego że dla kogoś jest ważny, ktos go kocha) ja się czuje jak mysz w potrzasku. Z resztą zauważyłem że wyjść z kumplami czy z kimś tam innym okey, ale na krótki czas bo na dłuższą metę strasznie mnie to wkurwia, nie wiem może mózg musi regenerować to poczucue samotności. Dodam że nie jestem z patologicznej rodziny w której by nie dbali o mnie albo mnie nie kochali. Niektórzy się strasznie dziwili że miałem okazję być naprawdę z fajnymi dziewczynami w związku i to odrzucałem. Tak samo wizja przyszłości tzn żona, założenie rodziny, to mnie wszystko przyprawia o strach i niechęć. Pociesza mnie fakt że nie wszyscy muszą w tym być itd. Nie moge zrozumiec ludzi którzy mówią ze samotność to najgorszy stan. Ja tez lubie sie przejsc gdzieś, ale nikt mi nie wmówi że później kumple odejdą i będę płakał z samotności. Nieźle mam najebane w głowie.

W tym poście, nie będę zbyt jakoś filozofował o charakterze i jakimś tam życiu, wiele postów o tym było na tej stronie, więc chcę tylko opisać problem dotyczący wyglądu, nie jest to wygórowany jakiś wygląd, więc komentarze typu „wygląd to nie wszystko” są zbędne, bo ja wymieniam tylko jedną cechę wyglądu. Tak więc. Ekstremalnie mnie to WKURWIA! Dlaczego do cholery jasnej, nie mogę mieć chudej/szczupłej dziewczyny? Dlaczego? Tylko grubaski lub przymasowane na mnie lecą i łatwo otwarcie ze mną piszą/rozmawiają tak, jakby były już gotowe do stworzenia pierwszego większego kroku do tworzenia związku, w sumie to dają mi jednoznaczne znaki, tyle że ja udaję nieogarniętego tępola.. Zaś za to chude i szczupłe piszą/rozmawiają od niechcenia i z łaski wielce odpisują po 20 minutach jedno zdanie lub dwa, mają opory przed spotkaniem i wymówki jakieś mają… Jrdl, żadnego cycka B ani dupy nawet fajnej nie mają, zwykłe tyczki z przeciętną lub lekko ponad przeciętną twarzą i włosami średniej długości, najwyżej są pofarbowane na jakiś nienaturalny blond czy czerń czy miedź, tak trudno je poderwać, tak trudno z nimi sie dogadać, dlaczego niby z tymi sucharkami taki problem? I to nie są dziewice, bo miały już 3 partnerów z którymi się ruchały wielce, a na pewno też ciągnęły im w kiblu. Bo „taka norma, bo ich kochała”, ale musiała wybierać ciuli niestabilnych emocjonalnie z którymi ciągła związek dwa lata maksymalnie, a po kilku miesiącach i tak mieli je w dupie i ignorowali, zaś też z pierwszym poszła do łóżka po 3 miesiach, a związek trwał 7 miesięcy.. Szkoda ryja normalnie.. Wkurwia mnie to na serio, ja mam ciało atlety 72kg przy 177cm bo chodzę na siłkę, to dlaczego nie mogę szczupłej/chudej po prostu mieć? Dlaczego tak trudno je poderwać zagadać? To nie są żadne fitneski czy inne tego typu laski, świetojebliwe katoliczki też nie są. Więc w czym problem chujanie? Ja chcę po prostu chudej! Niczego innego i wielkiego nie wymagam, a niech ma cycki AAAA i płaską dupę, ale byle by była chuda..

Jak mnie wkurwia wszechobecny w środkach komunikacji miejskiej smród starych żuli spod sklepów i patologicznych odłamów społeczeństwa! Do chuja! Mówię to z ręką na sercu, że dosłownie nie ma dnia, żebym nie musiała robić maski gazowej ze stójki swojej zimowej kurtki! Bo jakiś stary pierd spod bramy chodzi przez 3 miesiące w tych samych niepranych pantalonach i kapocie! W powietrzu unosi się swąd śmietnika połączonego z serem spod napleta i siedzi sobie zadowolony żul na końcu autobusu tudzież tramwaju a 50 osób ciśnie się wkoło 6 przednich siedzeń bo dalej strefa takiego zagrożenia, że oddech wziąć strach. Istna strefa radioaktywna. I nie tylko tyczy się to bezdomnych, żuli, meneli. Patologii nie brakuje! 7 rano, jadę na uczelnię a już dookoła capi wódą i przepoconymi skarpetami. Ja pierdolę! Jestem obywatelką tego kraju, miasta i chcę żyć normalnie, korzystać ze środków komunikacji miejskiej jak cywilizowany człowiek! Zaraz mnie tu zdissujecie, że bezdomni, że to tamto, a kto inny zgotował im taki los jak nie Oni sami?! Możesz urodzić się w najgorszej patologii, możesz być sierotą, nauka, wykształcenie czy znalezienie pracy, jakiejkolwiek jest tylko wyborem i nie to, że nie ma warunków, trzeba tylko chcieć! Jest cieplej, jest ta przysłowiowa i obśmiewana przez wszystkich rzeka, wykąp się i wypierz te smrody! Natrysk na plaży. Toalety publiczne. Galerie, załatw się jak cywilizowany człowiek a nie pod siebie. Najłatwiej, żulić o 50 groszy na chleb (czyt. wódkę) i chodzić brudnym po autobusach i tramwajach i wprawiać innych w odruch wymiotny. Chryste…

Moja chujnia związana jest ogólnie z moją rodziną. Zacznijmy od ojca. Alkoholik, nadużywajacy przemocy i znecajacy się psychicznie nad wszystkimi, którego nigdy na całe szczęście nie poznałam, bo moja mama wyprowadziła się od niego jak miałam 3 lata. Nie było jej łatwo. Trójka dzieci na utrzymaniu plus zero wykształcenia równa się bieda i ogólnie niezbyt zadowalające warunki do życia, ale jestem jej wdzięczna za to co zrobiła, bo gdybym wychowywała się z ojcem, byłoby jeszcze gorzej. Ale przejdźmy do rzeczy. Mam dwóch starszych braci, z czego ten najstarszy jest tym idealnym, do którego mnie i mojego drugiego brata zawsze porównywano. Wszystko mu w życiu wyszło. Dobre oceny w szkole. Teraz magister inżynier. Dobra praca. Rozwijająca się kariera muzyczna. Pierdyliard pasji i zaangażowania w tym co robi. Nie zazdroszczę, broń Boże. Cieszę się, że mu się układa. Wkurwia mnie natomiast stosunek mojej mamy do niego i jej wręcz nadmierne uwielbianie go. Chuj z tym, że mój drugi brat jest dobry w sporcie i zawsze osiągał w tym dobre wyniki. Wyjebane. Chuj z tym, że ja z roku na rok, będąc w bardzo wymagającym liceum mam świadectwo z paskiem. Piszę książkę, którą zmierzam kiedyś wydać. Kocham muzykę, ale nie robię nic w tym kierunku, mimo tego, że jako dziecko wykazywałam ogromne chęci, by coś z tym zrobić. Ale wyjebane. Nikt tego nie zauważał. Nikt nie próbował popchnac mnie do tego, bym się w tym realizowała, bo i po co jak jednego geniusza muzycznego już w rodzinie mamy i po co więcej. Zostałam stlamszona po całej lini. A najgorsze jest to, że to się nigdy nie skończy. Jestem już pełnoletnia, ale dalej, jak zrobię jakiś mały najmniejszy błąd, od razu zostaje obrzucona tekstami, że ze mnie nic nie ma, jestem stracona, nic w życiu nie osiągnę, że przynajmniej jedno dziecko jej się udało, a na resztę nie ma co liczyć… Wiem, że na niektórych takie porównywanie działa mobilizująco, ale ja z natury jestem wrażliwa i jak tylko coś takiego słyszę, załamuje się w sobie i myślę o tym, jaka jestem beznadziejna. Wiem, że nie mogę winić mamy za moją nieśmiałość, ale na pewno w dużym stopniu przyczyniła się do mojego gownianego poczucia własnej wartości. Dodam tylko, że to nie tylko moje odczucia. Mój drugi brat jest kompletnie inny niż ja – bardziej ekstrawertyk, mówi głośno, co myśli i też żyje w cieniu brata. W jego przypadku jest nawet jeszcze gorzej, bo między nim a panem idealnym jest mniejsza różnica wieku i to ich zazwyczj zestawia się jako tego dobrego, cudownego, a tego, który jest stracony i nic w życiu nie osiągnę. Współczuję mu, bo przez to idzie w ślady ojca – popada w alkoholizm, choć jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy, bo jest za młody.
Nie wiem, jaka czeka mnie przyszłość. Prawdopodobnie wiele nie osiągnę ze względu na brak wiary w siebie, ale chciałam wyrzucić z siebie tę chujnie nie tylko po to, żeby zaspokoić mój wewnętrzny wkurw, ale również uświadomić wam, przyszłym lub obecnym rodzicom, że takie porównywanie nie jest niczym dobrym i naprawdę może zniszczyć psychikę waszemu dziecku. Każdy człowiek ma jakąś wartość i nie można nikomu wmówić, że jest gorszy od innych.
A i na koniec jeszcze dodam, że mój ojciec niedawno zmarł, co z jednej strony mało powinno mnie obchodzić, bo był skończona gnidą, ale z drugiej żałuję, że nie będę mogła nigdy siąść z nim i pogadać o tym co czuję. Myślę, że mimo wszystko miał w sobie coś z człowieka i by mnie zrozumiał.

Jeszcze nie tak dawno temu w swojej ukrytej samoocenie byłem przegrywem i spierdoleńcem, co prawda nie miałem problemu z brakiem znajomych czy wyjściem gdzieś, ale dokuczał mi brak dziewczyny, nawet na pierdolone randki nie chodziłem, bo akurat te laski, które sobie wybierałem na potencjalne ofiary, brutalnie mnie olewały. Znajome koleżanki czasem na imprezach po paru głębszych dopytywały mnie na osobności, dlaczego nie mam swojej drugiej połówki (pewnie myślały, że jestem gejem, ze swoją dziewczęcą urodą). Jednakże – czyniąc długą historię krótką – w wyniku kilku zmian w moim zyciu, oraz interesujących zbiegów okoliczności, związałem się z wspaniałą dziewczyną, której zazdrościli mie prawie wszyscy kumple… ja jednak po pewnym czasie zdążyłem się odkochać. Problem w tym, że ona nie, i od kilku miesięcy cały czas myślę i kombinuję, jak z nią zerwać, żeby jak najmniej ją zranić. Byliśmy razem przeszło dwa lata a obecnie prowadzimy związek na odległość. Jak ostatni raz się rozstawaliśmy to podejrzewałem, że to już być może ostatni raz (pochodzimy z różnych krajów, ja posiadam też dwa obywatelstwa). Tutaj jednak nie odległość jest problemem (jakby się kumoś mogło wydawać), tylko brak uczucia z mojej strony. Boję się jednak, bo wiem, że niezależnie od tego jak miękko postaram się rozwiązać tą sytuację, i tak złamię jej serce, bo jest bardzo mocno zaangażowana w ten związek, poza tym mi też jest niesamowicie żal się z nią rozchodzić, ale ja sobię jakoś poradzę. I tak kurwa… użalasz się nad sobą że żadna Cię nie chcę i walisz konia w akademiku po kryjomu, potem masz już dziewczynę, pracę, skończone studia, i jak wreszcie się wydostaniesz ze spierdolenia, to znowu w nim lądujesz, tylko w innej pozycji.

Hej, jestem jedną z tych głupich, tępych kurw, które friendzonuja fajnych kolesi, szukając księcia na białym koniu. Tym sposobem nigdy nie miałam chłopaka, aż do sierpnia, kiedy to postanowiłam dać szansę mojemu kumplowi, który był we mnie zakochany do szaleństwa. Stwierdziłam, że co mi tam. Lubię spędzać z nim czas, a może miłość przyjdzie mi z czasem, tak sobie myślałam. I wiecie co? Nie przyszła. Zależy mi na nim, owszem. Przejmuję się nim, kiedy jest mu źle, martwię się o niego, ale go nie kocham. Po prostu tego nie czuję. Nasz związek to jedna wielka prowizorka z mojej strony. Nie umiem z nim szczerze rozmawiać. Nie umiem być przy nim w pełni sobą. Jedyne co mi wychodzi w naszym związku to wepchnac mu język do gardła i udawać, że jestem szczęśliwa. Najgorsze jest to, że ja teraz nie jestem w stanie zakończyć tego związku. Bo nie chcę go ranić. To chore, wiem, ale wolę się męczyć i udawać szczęśliwą, niż sprawić, żeby on był nieszczęśliwy. Bo wiem, że by się kompletnie załamał, gdybym go teraz zostawiła.
Jaki jest morał z tej żałosnej historii? Nigdy nie pakujcie się w związek, jeśli nie jesteście do końca przekonani. Naprawdę lepiej jest czekać na tę prawdziwą miłość, choćby się miało kurwa czekać wiecznie i choćby cały świat ciągle powtarzał wam, jakimi to jesteście okrutnikami i ignorantami bez serca, którzy nie potrafią kochać.

Czasem mam wrażenie że edukacja wszystkich ludzi to walka z wiatrakami.

Mysle że ludzie w miare ogarnięci że a mówiąc prościej i mniej skromnie – my – żyjemy w jakiejś bańce, nie potrafimy się wyzbyć postrzegania świata tylko naszymi oczami i opierania się o nasze możliwości poznawcze. Otaczamy się podobnymi do nas, chodzimy do dobrych szkół, chodzimy na studia, czytamy dziwne rzeczy w internecie i wydaje nam się, że to jest normalność a o tym powinni wiedzieć wszyscy np skąd są pieniądze na 500 plus. Patrzymy na naszych mądrych kolegów i koleżanki, którzy nie słyszeli o tym i myslimy: „to przez źle kierowaną edukację w szkołach”. I może mamy rację, ale tylko w kontekście ludzi z naszego najbliższego otoczenia, z naszej warstwy intelektualnej.

Tyle że wiekszość tego społeczeństwa to inna grupa ludzi. Osobniki, które nie potrafią policzyć 20% zniżki od ceny, nie są w stanie zrozumieć programu wyborczego nawet zawartego w pięciu punktach. Można ich nauczyć na pamięć, ile wynosi 80% z poszczególnych kwot, ale już nie – generalnej zasady. Ludzie po prostu niemądrzy. Zastanówmy się – jeśli średnie IQ społeczeństwa to 100, jak wynika z definicji, a zapewne wszyscy nasi znajomi i rodziny zmieściłyby się w 110-160, to znaczy, że jest jeszcze drugi świat, z którym nie mamy kontaktu. Nasze mózgi działają w jakiś sposób, mają jakąś sprawność w przetwarzaniu informacji i wydaje nam się, że inni mają podobnie, zaś to otoczenie, czynniki zewnętrzne pokierowały nas w różne strony. Niestety tak nie jest. Kierując wysiłki edukacyjne ku tym mniej pojętnym tylko traci się czas. Lepiej skupić się na naszej warstwie, co się tyczy edukacji nowoczesnych lemingów – dla mas trzeba przygotować jakąś inną, pseudoedukacyjną papkę.

Może jestem pesymistą, albo mam kompleks bycia elitą, ale oceniam, że połowa naszego społeczeństwa w kwestii rozumienia świata jest spisana na straty. Nawet dobrą edukacją nic nie zdziałamy – jeśli mamy wielkie wizje o pobudce Polaków, powinniśmy po prostu zamiast skupiać się na tym, by ten tłum do czegoś przekonać, skupić się na tym, by ten tłum działał w ten sposób, jakby był przekonany. Bo to są ludzie bez przekonań, ludzie z protezą własnego zdania zbudowaną z wtłaczanych 50 razy dziennie przez TV głupot. Możemy im co najwyżej wtłoczyć inne, pożyteczne naszym zdaniem głupoty. Tylko jak to zrobić nie mając władzy nad szkołą i mediami? Jak powtarzać im 50 razy, że mają głosować za wolnorynkowcami, bo to będzie dla nich lepsze, gdy do drugiego ucha PiS krzyczy „pińcet złotych!”? To ciężka walka. Tu prędzej pomoże ulotka z napisem „PiS kłamie – patrz jaka jest bieda; to dzięki Korwinowi/UPR/KNP/CHWC będziesz miał hajsiwa jak lodu” i niezagłębianie się w szczegóły niż pełna edukacja światłych i świadomych obywateli

W dzsiejszym systemie oswiaty umiemy tak samo mało – gdzie języka obcego – gdybyś chciał (a chciałbyś wtedy gdyby był ci niezbędny) nauczył bys się w 300 godzin – „szprechał” byś aż by leciał z mordy dym a nie jak dziś gdy przypomne sobie ile lat – tysięcy godzin Jezu Chryste – zmarnowałem na rzeczy niepotrzebne – przykładowo mogłem nie uczyć się znaków drogowych (podstawowych) na technice w podstawówce tylko dopiero teraz gdy jestem w trakcie kursu na prawo jazdy tylko wracac szybiciej do odmu.
Podsumowując powinnismy miec edukacje bardziej prywatna a szkłoy powinny stawiać na umiejętności praktyczne bo niestety większość ludzi uczy sie pamięciowo a nie próbuje zrozumiec tego co robi – są to małpy od wciskania guzika – nie obrażając małp.
Podsumowując – zawsze na jednego właściciela fabryki musi przypaść ta grupa osób przy taśmie Łódzkiego Wydziału Fabrycznego, która nie rozumie związków przyczynowo-skutkowych i nie widzi dalszej perspektywy działań, więc jest podatna tylko na hasła, nie na przemyślenia i powinna być ona odsunieta od rządów a najlepiej wszystkiego innego również.

Przyjdź Panie Jezu