Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Dzisiaj po raz kolejny nie zdałam egzaminu na prawo jazdy, a zdawałam już 6 raz… Kurwa mać mam już dość nie mam już siły tego zdawać no ile można. Ci cholerni egzaminatorzy udupiają za takie pierdoły jak np to, że nie kręcisz łbem po całym samochodzie tak żeby ON widział, że jednak parzysz w lusterka. No ręce opadają… Kolejny egzamin pod koniec listopada- już 7. No muszę go zdać. I to wcale nie chodzi o to, że nie potrafię jeździć bo potrafię, wiem to, tu chodzi o ten pazerny na naszą kasę WORD. Ja już nie mam z czego płacić za egzaminy i kolejne dodatkowe jazdy. Pozdrawiam wszystkich zdających, i pana egzaminatora, który chyba sam sobie wystawił prawo jazdy, tak tragicznie jeździ…

Witam, piszę to tutaj bo już nie mam nic do stracenia, obecnie jestem bez sił i muszę to gdzieś wydusić z siebie. Jeżeli ktoś uważa, że to co mnie spotkało przez ten cały rok to mały chuj, niech lepiej się nie wypowiada, bo sam tego nie przeżył. A więc zacznę od tego, że w tym roku straciłem dwie bardzo bliskie mi osoby, jedną z nich była moja babcia, która w sierpniu odeszła z tego świata w wyniku samobójstwa.. To była jedyna osoba, z którą naprawdę potrafiłem się dogadać w rodzinie i mnie wspierała w trudnych momentach życia i nie miała mnie gdzieś, oraz kiedy miałem problemy z drugą osobą którą straciłem, czyli dziewczynę z którą byłem od 5 lat w związku.. Nie mówię, że byłem idealny, ale ona też nie chciała się dla mnie zmienić.. Ciągle mnie krytykowała, można powiedzieć notorycznie, powiecie, że nie ma czego żałować, ale serce mówi zupełnie coś innego.. Teraz boję się samotności po stracie dziewczyny zawsze tak mam, staram się walczyć z tymi iluzjami w głowie, ale czasami jest naprawdę ciężko.. Nie mam wsparcia psychicznego prawie od nikogo i to mnie bardzo boli.. gdyby nie materiały w internecie nt przywracania równowagi psychicznej i emocjonalnej, to być może mnie też by już nie było na tym świecie.. teraz w pełni rozumiem co znaczy mieć depresję, kiedy absolutnie naprawdę nic cię nie cieszy na tym świecie, nawet to co kiedyś lubiłeś, bo rzeczywistość na tyle cię przytłacza, że nawet leżenie na łóżku cię strasznie męczy… teraz czuję się na tyle, żeby móc w miarę normalnie funkcjonować, choć nie ukrywam że nadal jest mi mega ciężko i chce mi się płakać, gdy przebywam nawet w miejscach publicznych. Staram się optymistycznie patrzeć w przyszłość, ale nie zawsze jest to łatwe, zwłaszcza gdy w przeciągu paru miesięcy tyle spraw popsuło ci się…

Słyszę każdego dnia jak łatwo można rozpocząć własną działalność dzięki dotacji z Urzędu Pracy, że nie trzeba mieć wkładu własnego, wystarczy dobry pomysł, który potrafimy odpowiednio opisać i udowodnić powodzenie naszego zamysłu. Jednak już na samym początku napotykam schody na swojej drodze..

Jestem osobą nie utrzymującą kontaktów z rodzicami, nie mam bogatych znajomych, nie pracuję od 4ech miesięcy, nie mam grosza przy duszy. Wysłałem dziesiątki CV, ale odzewu nie było, teraz, gdy już wiem co chcę robić, nabrałem pewności siebie, nie mogę spełnić swojego marzenia, ponieważ brakuje mi środków finansowych w celu uzyskania pomocy finansowej.. Wydaje się to być niezrozumiałe, w gruncie rzeczy jest.

Otóż, aby przyjęto mój wniosek, muszę mieć podpisaną przedwstępną umowę najmu lokalu, niestety nie mam skąd wziąć funduszy na wynajem (ponieważ wielu wynajmujących pobiera jakąś kwotę za podpisanie umowy przedwstępnej), a jeśli mój wniosek nie zostanie pozytywnie rozpatrzony, od razu na wstępie jestem stratny..

Dodatkowo potrzebuję 2óch żyrantów, których dochody wynoszą 2500 zł brutto miesięcznie. W moim wypadku muszę prosić obcych ludzi o to, aby byli moimi żyrantami, ale jakoś to przełknę. Mało kto tyle zarabia w mojej mieścinie.

Najbardziej wkurza mnie to, na co moge wydać pieniądze i w jakich proporcjach. Nie mogę wydać pieniędzy na:

– remont,

– zakup samochodu,

– opłaty administracyjne i skarbowe,

– koszty reklamy,

– wykonanie stałej zabudowy meblowej.

Niby UE wspiera młode osoby z ciekawymi pomysłami, ale jednocześnie podcina im skrzydła. Nie posiadam żadnych środków własnych, więc nie wiem skąd wezmę pieniądze na remont lokalu (większość wymaga odświeżenia), opłaty, reklamę i zabudowę. Pani w Urzędzie Pracy dodatkowo poinformowała mnie, że na zakupienie towaru mogę przeznaczyć maksymalnie 10% kwoty dotacji (maksymalnie trochę ponad 1900 zł), resztę muszę pokryć z własnej kieszeni, która jest TOTALNIE PUSTA.

W tym momencie wszystko co usłyszałam na temat dotacji, prysło.. Muszę z własnej kieszeni zapłacić za wynajem lokalu (umowa przedwstępna i właściwa) i całą resztę wyżej wymienionych kosztów. Za pieniądze z dotacji mogę wyposażyć lokal w np. ladę sklepową, półki, regały, wieszaki, maszyny, jednak punkt dotyczący stałej zabudowy meblowej, wywołuje we mnie pewne wątpliwości, czy przypadkiem wymienione elementy, nie należą to ów zabudowy.

Nawet jeśli człowiek chciałby cokolwiek odłożyć na chociażby czynsz za pierwszy miesiąc użytkowania lokalu, nie da rady, ponieważ w ciągu 30 dni musi dostarczyć faktury potwierdzające zakup środków trwałych a resztę dotacji należy niezwłocznie zwrócić.

Podsumowując:

Nie mogę ze środków UE zapłacić za czynsz, opłaty skarbowe, banery reklamowe, remont lokalu, a na towar mogę wydać jedynie 10% kwoty dotacji..

Mogę za to kupić podstawowe wyposażenie np. półki, regały, ladę, wieszaki, maszyny a resztę kwoty muszę zwrócić.

Zatem pieniądze na umowę przedwstępną, opłaty, reklamę, remont oraz resztę towaru, muszę wziąć..właśnie skąd???!!! Chyba z providenta. Do tego nie wiedząc czy ów dotacja zostanie mi przyznana.

Będąc ambitnym, ale BIEDNYM JAK MYSZ KOŚCIELNA absolwentem, nie mam w tym momencie szansy na założenie własnej działalności. Jakbym już podjął jakąś pracę, w celu odłożenia pewnej kwoty, nie miałbym możliwości otrzymania dotacji, chyba że bym się zwolnił. Przeszukałem też różne oferty wsparcia jak kredyty bankowe ale nikt nie udzieli mi kredytu bo nigdy nie brałem nic na raty itp. Prywatni inwestorzy oczekują pod zastaw nieruchomości a skąd 20 latek ma je mieć. Jestem w dołku. Osoba z ambicjami zdolnościami gronem zadowolonych odbiorców usług nie może pracować dla siebie. Ot co Polska tu musisz zarobić dla kogoś 10 000 żeby dostać 800 na rękę. Mi to nie wystarczy nawet na jedzenie nie mówiąc o innych rzeczach. Obecnie wyjeżdżam na stałe do Holandii bo otrzymałem korzystną ofertę pracy. Może kiedyś wrócę do Polski ale tylko na chwilę do znajomych zobaczyć się bo nie widzę tutaj siebie. DZIĘKUJĘ POLSKO

Kurwa no chujnia jest tego typu, że nigdy nie jestem z siebie zadowolony. Mam dobrą pracę, ale chciałbym oczywiście lepszą. Wkurwia mnie, że moje biuro jest w starym poniemieckim niezbyt ładnym budynku, a niektórzy w takich ładnych i przeszklonych, nowoczesnych pracują. Mam dobrego szefa co się do mnie zwraca z szacunkiem, ale mnie wkurwia bo jest mamałygą i lalusiem. Zarabiam nieźle, ale chciałbym zarabiać jeszcze więcej, więc moje „nieźle” mnie nie cieszy również. Kiedyś myślałem żę jak będę zarabiał tyle co teraz to bedę zadowolony. Teraz zarabiam i nie jestem. Mam ładnie urządzone niewielkie mieszkanko 70m, ale chcę mieć piękne przestrzenie jak z tv, na przykład mieszkanie 150 metrów w jakiejś starej, pięknej kamienicy z wielkimi oknami. Albo mieszkanie zrobione z jakiegoś magazynu. Albo piękny dom. Mam 36 lat i jestem wkurwiony że jestem już stary, pomimo że 2/3 populacji jest ode mnie starsze. Mam piękną żonę ale wkurwiam się bo tyle jest innych pięknych kobiet i nie mogę ich mieć, startować nawet do nich. Gdybym nie miał żony wkurwiałbym się że tylko obskakuję kolejne kobiety (przerabiałem to) i chciałbym stabilizacji. Mam niezłe kilku letnie auto, ale chciałbym lepsze i prosto z salonu. Jeżdżę co roku na wakacje albo w Polskę, albo gdzieś niedaleko jak Węgry czy Chorwacja. A chciałbym na Madagaskar, Dominikanę, do Stanów zjednoczonych. Wkurwia mnie że zaczynam łysieć. Jestem zły że kiedyś wróciłem z Zachodu do Polski. Byłem na Zachodzie to się wkurwiałem że nie jestem u siebie. Wkurwia mnie rodzina, sąsiedzi, współpracownicy. Mogę tak długo, i wcale nie kłamię.

I wiem że jak bym miał to wszystko co bym chciał, to bym szczęśliwy nie był. Skąd to wiem? Bo kiedyś myślałem, że jak będę miał to co mam teraz, to bym był szczęśliwy i sobie wiódł spokojny żywot, wychowując dzieci i się nie stresując. A jak to osiągnąłem to jakoś wcale szczęśliwy nie jestem, bo chcę więcej, wejść level wyżej i tak bez końca. Ciągle pojawiają się też różne z dupy problemy, które w mojej głowie rosną do jakichś dużych rozmiarów, ale w rzeczywistości są śmieszne. Co ciekawe mam świadomość ich śmieszności a mimo to nie pomaga to, wciąż są te problemy dla mnie chujowe! Są ludzie z prawdziwymi problemami, chorzy, niepełnosprawni, sparaliżowani, upodlani, bici, zniewoleni co by się zaśmiali. Jaśnie Pan ma rozkminę bo ma 35 lat. Jaśnie Pan się wkurwia bo łysieje. Jaśnie Panowi przeszkadza imprezka u sąsiada. Ho ho, kurwa, straszne problemy, ja pierdole koniec świata. Na koniec napiszę, że wkurwiony jestem właśnie sam na siebie że nie potrafię przeprogramować mojego mózgu na jakieś inne fale. Śrutowo pozdrawiam.

Chuj i śrut w dupę dla wszystkich chamów na drogach, którzy nie umieją się zatrzymać przed przejściem dla pieszych, gdy ktoś właśnie przechodzi. Jak już musisz zaiwaniać, swoją posklejaną furą to miej trochę wyobraźni. Widzisz wieśniaku, że inne auta się zatrzymują, to i ty powinieneś, a nie ciśniesz jak jakiś poyeb. Co innego, jak ktoś się wpieprza na chama, no ale kur… Szczególne nie-pozdrowienia dla buraka z Wrocka, który by mnie na masce rozsmarował, bo nie chciało ci się zatrzymać, na 3 sekundy. Widzisz frajerze, że na drugim pasie się zatrzymali, to kurw.. tak trudno rozkminić, że coś ci może przed maskę wyskoczyć. Miałeś wystarczająco dużo czasu, aby na spokojnie zwolnić, ale ty wieśniaku wolałeś jeszcze przyśpieszyć. I było dosłowni o krok od tragedii. Chuj ci w dupę.

Wkurwia mnie mój brak samorealizacji. Jestem jeszcze dość młody, ale już czuję że życie przecieka mi przez palce. Koledzy, znajomi, coś robią, jedni próbują sił w amatorskich zespołach muzycznych, inni trenują w klubach sporty zespołowe, jeszcze inni sztuki walki. A ja co. Siedzę przy komputerze jak ten debil w domu cały dzień (jeśli mam wolne) i zamulam. Czasem tylko wyjdę z kumplami na zewnątrz. Gram dużo w gry, które mi gówno dają, bo żeby brać udział w turniejach np csa i zgarniac hajs to trzeba być DOBRYM, a jestem słaby/przeciętny we wszystkim co robię. Do tego dochodzi brak celów i pasji. Kurwa też chciałbym znaleźć jakąś pasję i zazdroszczę tym którzy ją mają choćby z najprostszych rzeczy jak siłownia albo najebanie się alko z sebami co piątek. Ja jakoś nie mogę znaleźć tego czegoś co mogloby być moją pasją i celem (to z alko to zły przykład) i jednocześnie nie nużyć mnie, wyrwać mnie z tego szarego świata. Chciałbym poczuć jakiś cel albo sens, żeby wszystko nie było takie OBOJĘTNE. Ale nie bo jestem kurwa leniwy a poza tym mój wewnętrzny glos w mózgu odrzuca wszystkie propozycje aktywności krytykując je wewnętrznie. A może to nie świat jest spierdolony tylko ja się powinienem leczyć na głowę?

Witam drogich chujan.
Mam dwadzieścia kilka lat, sporo koleżanek. Nie mam problemu z obcowaniem wśród żeńskiego grona, ale za to nie wiem jak zrobić ten krok w przód i jak wybadać o co chodzi. Kiedy mogę coś więcej, a kiedy idzie to na płaszczyźnie czysto przyjacielskiej. Waham się żeby podejść odważniej do tematu w obawie, że zostanę wsadzony do worka z gośćmi „on jest pojebany, myśli tylko o tym, żeby podotykać i poruchać”. Aktualnie mam taki przypadek, spotykam się z pewną dziewczyną, jest bardzo fajna i z serii „tych wartościowych”. Nie trwa to długo i nie narzucam się na bliższy fizycznie kontakt, póki co przytulenie na pożegnanie czy całus w policzek to wszystko. Lecz mam wrażenie, że to zaangażowanie słabnie z jej strony. Gdzie na początku wydawało mi się, że jest bardzo zaangażowana, a teraz już znacznie to osłabło.
Wiadomo, że każdy tego potrzebuje, ale naprawdę znamy się długo (tylko wcześniej nie mieliśmy raczej kontaktu) i nie jest to dziewczyna, która pragnie żeby ktoś dobierał się do Niej po paru spotkaniach.
Zaprosiła mnie już do siebie na mieszkanie, wynikła sytuacja gdzie nie było współlokatora, a warunki sprzyjały ku bliższemu obcowaniu, lecz nic z tym nie zrobiłem.
Stąd moja myśl, czy robię dobrze.
Może się okazać, że całkiem nic z tego nie wyniknie jeśli dalej będę tak postępował. Albo uzna mnie za przyjaciela albo oleje?
Może pomimo tego, że znamy się długo lecz nie mieliśmy praktycznie żadnego kontaktu powinienem pójść dalej?

No tak normalnie na pasach. Wkurwiłam się. Nic mi się nie stało, gość ruszał jak weszłam na pasy więc mała prędkość była. Ale gdybym była dzieckiem albo staruszką to pewnie by się gorzej skończyło. No nic, jutro do roboty. Drodzy chujowicze, uważajcie na pasach!

Wkurwiłem się czytając komentarze pod zdjęciami z apartamentu Donalda Trumpa. Facet ma kasę, urządził sobie zajebisty apartament, normalnie jak w jakimś sankturarium tam jest, freski na suficie, złote gzymsy, marmury, wszystko pięknie, a chuje badziewiarze jadą jak po burej suce że kicz, buractwo, bezguście, tandeta itd. Tandeta to są twoje cebulaku jebany mebelki z Ikei albo z Bo Concept jak ciulu masz trochę więcej kasy i nie jebiesz u Mesia na zakładzie. Zarabia taki frajer jeden z drugim najniższą krajową albo kupił „apartament” 60m2 na ekskluzywnym osiedlu apartamentowców na dawnym kartoflisku rolnika Zenka pod Warszawą, zadłużył się na 30 lat we Frankach szwajcarskich, bank go za jaja trzyma i frajerzyna jebany ośmiela się krytykować pana Trumpa. Pamiętaj patałachu że pan Trump twojego zajebistego, urządzonego zgodnie z obowiązującymi u cebulaków trendami, nie kupiłby nawet dla służby. Nie wiem czy ma psa, ale jak ma, to z pewnością jego buda jest lepiej urządzona niż wasze klitki na zadupiu. Chamie jeden nie stać ciebie nawet na jeden pierdolony kran z apartamentu pana Trumpa, to po chuj otwierasz tą swoją mordę? Zamilknij i pogódź się z faktem że jesteś zwykłym robolem i twoje miejsce bydlaku jest w czworakach i tam byś żył i ty i twoje pomioty gdyby nie komuniści, którzy twoich dziadków za dupę wyciągnęli z pańskiej obory i do szkoły posłali. A krytykować złamasie jeden z drugim to se możesz kawalerkę swojego kumpla, a nie apartamenty bogaczy bo to nie twoja liga siusiaczku i nigdy nie będzie.

Wiecie co? Nie mogę wyjść z domu. Po prostu mam taką chorobę, że boję się wychodzić, boję się ludzi i świata ogólnie na zewnątrz, a bardzo chciałbym wyjść i nie żyć tak jak teraz. Siedzę ciągle w domu i oglądam telewizję, czasem mówię do telewizora. Udaję, że rozmawiam z ludźmi na ekranie, albo oglądam filmy na komputerze. Czasem sobie myślę, że tak na prawdę to nie żyję, bo co to kurwa za życie.