Drodzy Państwo! Mam 21 lat, jestem mężczyzną i znajduję się w końcowej fazie kursu na prawo jazdy kat. B. Po przejechaniu niemalże 30 godzin wciąż jednak zdarza się, że robię podstawowe błędy. Oczywiście śmiertelnie mnie to irytuje, co w trakcie jazdy sprawia, że dekoncentruję się i popełniam ich więcej. Do tego wkurwia się mój instruktor, który nawet zalecał mi, abym dokupił sobie godzin. A najzabawniejsze jest to, że w niektóre dni jeżdżę znowu bezbłędnie. Dokonując analizy mam wrażenie, że poziom mojej jazdy zależy od czynników meteorologicznych (gradient ciśnienia atmosferycznego lub jego poziom, zachmurzenie), jakości snu w nocy, ilości zjedzonego śniadania i mocy kawy wypitej przed jazdą. Zastanawia mnie tylko, jak to jest, że w Polsce mamy masę kierowców, wszyscy jakoś zdali i jakoś jeżdżą (lepiej lub gorzej, pomimo zmienności powyższych czynników). Jak tak dalej pójdzie, to okaże się, że zaoszczędzone 1k zł stypendium pójdzie się jebać, bo więcej jak 3x do egzaminu podchodzić nie będę. A jak jeszcze walną mi diesla, to nakryję się girami, bo on bez obrotów na placu nie pojedzie, do czego jednak zdolny jest silnik benzynowy przy swoich ośmiuset obrotach biegu jałowego. Dobija mnie moja tendencja do przegazowania, którą jednak wypracowałem w obawie przed gaśnięciem silnika lub „skokami”. Dziś, nie wiem czemu, w jakiś magiczny sposób dałem na dwójce za mało gazu i zbyt mocno zasprzęgliłem. Samochód na wąskim skrzyżowaniu wykonał czynność taką, że sam ostro przekląłem, a instruktor był tego blisko. Oczywiście silnik zgasł. Pocieszam się chociaż tym, że zapamiętałem, by wyłączyć światła przed zapaleniem silnika. Oczywiście po tym zdarzeniu zaczęło się już z wolna jebać, tym bardziej, że obawiałem się tej cholernej dwójki. I jedynki też! I znowu przez to przegazowywałem. Boję się każdego, nawet najdrobniejszego szarpnięcia, bo wiem, że zobaczę kątem oka niezadowolenie instruktora. W związku z tym jestem w srace. Nie wiem nawet, czy mogę sobie zaufać na drodze. Bo co to za jazda, jak przez pół godziny jadę dobrze, potem coś jebnę, potem znów coś i jest kaszana? Do tego wkurzają mnie drobne uliczki pełne wybojów. Jadę taką pierwszy raz, oczy z tyłu i przodu, bo wozów i pieszych sporo + muldy + dziury, pełne skupienie i… Przeoczyłem jednokierunkową i STOP. Dobre też jest, kiedy instruktor mówi skręć w lewo i na najbliższym skrzyżowaniu w lewo, a ja jadę w lewo i… zawracam jak ciul, bo mi się we łbie coś ubzdurało, że jednak mam zawracać. Cóż, co tu dużo mówić. Pójdę na ten egzamin normalnie, mając nadzieję na zwycięstwo. Wiem, że to interesowne i wedle wielu w ogóle zbyteczne, będę modlił się żarliwie o to, bym nie tyle zdał egzamin, o ile bym umiał jeździć tym cholernym samochodem. Jak nie zdam – wola Boża. Poza tym dyshonor w oczach własnych i ojca, który po 14 godzinach kursu w 91 roku przystąpił do egzaminu i zdał no-problemo (jeździ bezkolizyjnie i w naprawdę zdroworozsądkowy sposób cały czas, niezależnie od zmęczenia i czynników fizycznych panujących na drodze). No i dochodzi do tego wspomniana wcześniej strata kasy. Prawo jazdy i umiejętność kierowania pojazdem samochodowym to ostatnia możliwość udowodnienia sobie własnej męskości. Bo z kobietą nigdy nie będę, to bank, to zdecydowanie jeszcze trudniejsze od kierowania samochodem (chociaż nie zawsze jestem tego pewien, gdy mi się silnik krztusi na dwójce albo zmieniam pas bez spojrzenia w lusterko). Pić alkoholu też raczej nie umiem – szkoda tu słów. Nie umiem też za bardzo zapanować nad popędami. Dobry jestem w pracy umysłowej (dlatego testy na prawko są dla mnie łatwe – na cicho i na spokojnie dojdę do sensownych rezultatów, ale za kółkiem testy można se w dupę wsadzić). Gorsza rzecz jednak, że wydajność tejże pracy spada u mnie wraz z wiekiem. Kiedyś byłem chłonny na wiedzę, tworzyłem prozę i poezję, pisałem programy i muzykę. Tymczasem zaczyna się regres. Tak umysłowy i mam wrażenie – również fizyczny. To ostatnie wnioskuję z tego, że nie jest dla mnie łatwym naprawdę delikatne puszczanie sprzęgła czy „głaskanie” gazu. Co ciekawe do normalnego operowania kierownicą też dochodziłem długo, a i w momentach działań gwałtownych lub trudnych wracam do starego nawyku „drobienia” (w sensie krótkich skrętów bez przeplatanki rąk). Co tu zatem powiedzieć? Szczerze wątpię, czy ktoś dotarł aż tutaj. Moje wypociny są bezwartościowe, trudno, aby ktokolwiek je zrozumiał. Mają one wartość jedynie dla mnie, bo sam rozumiem, co się ze mną dzieje. Niestety, ten przeklęty samochód doprowadza mój organizm do szczytów funkcjonalności, dlatego przy każdym spadku formy zaczyna walić się moja jazda – zwyczajnie nie wyrabiam. Nie jestem wystarczająco odporny na sytuacje stresowe na drodze – choć poza nią jestem zupełnie opanowany. Samochód zalewa mój umysł, psychikę, zatruwa lub odtruwa duszę – zależy, czy jadę dobrze, czy źle. Jedna zła jazda pogrąża mnie w niszowym stanie, zaś dobra jest zapowiedzią naprawdę pięknego dnia (jeżdżę rano). Do tego wkurza mnie mój instruktor, który jest niejako odzwierciedleniem mojego wewnętrznego stanu i stanowi o emocjonalnym sprzężeniu zwrotnym, w wyniku którego cała lekcja, a następnie cały dzień i mniemanie o własnych zdolnościach mogą iść się jebać. Czasami na pociechę odpalam sobie jeden lub dwa kawałki mojego autorstwa, żeby przypomnieć sobie, że jednak coś potrafię, ale czym jest tworzenie muzyki wobec jazdy samochodem? Muzyką nie pojadę bezpiecznie, bezstresowo w teren. Pomijając już fakt, że nikt mojej muzyki nie lubi (poza mną, oczywiście). Powinienem już kończyć. Wiele leży na mym sercu, ale po co mam zanudzać ludzi? Życie nauczyło mnie milczeć, dlatego wiem, że pisanie tutaj jest błędem. Moje problemy należą do mnie. Albo je zwalczę, albo mnie pożrą żywcem. I jeżeli nie uratuje mnie Bóg, to nie uratuje mnie nikt. Życzę miłego dnia.
Popłakałem się ze śmiechu 😀
A nie uważasz, że mogłeś dziewczynę przestraszyć żądaniem od niej takich deklaracji na pierwszym spotkaniu? Może ona najpierw chciała Cię lepiej poznać poza rzeczywistością wirtualną? Może trzeba było poczekać z takimi pytaniami do czwartego, piątego spotkania i nie wychodzić od razu z pytaniem „Chcesz, żebyśmy byli razem” tylko pytać w jakiś bardziej zawoalowany sposób, sprawdzić jak reaguje na próby fizycznego kontaktu typu dotyk ręki, przytulenie, pocałunek? Nie chcę Cię urazić, ale to trochę dziwne żeby na pierwszym spotkaniu ustalać, czy chce się być ze sobą, nawet jeśli ma się za sobą długą internetową znajomość. W internecie wszystkiego nie widać, tam można ukryć fakty, to, jak jest naprawdę, można wykreować idealnego siebie, a przez to można sprawić, że ktoś, z kim utrzymujesz kontakt przez internet zakocha się nie w Tobie, a w idealnym człowieku stworzonym przez Ciebie. Zresztą, nawet nie trzeba przesadzać, idealizować siebie. Kontakty w internecie nie dają prawdziwego obrazu drugiej osoby, zawsze zostają pewne braki, i te braki są przez drugą osobę uzupełniane, najczęściej jakimiś pozytywnymi wyobrażeniami. Nie jestem przeciwny nawiązywaniem znajomości przez internet ale należy dążyć do tego, aby ze znajomości wirtualnych stały się realnymi. Nie wiem jak było w Twoim wypadku, bardzo prawdopodobne, że byliście wobec siebie szczerzy, wiedzieliście o sobie naprawdę dużo, ale dla niej było to za mało, chciała zobaczyć jaki jesteś w rzeczywistości, skonfrontować Ciebie rzeczywistego z Tobą wirtualnym, sprawdzić, czy te dwa byty są identyczne, a przynajmniej bardzo do siebie podobne. Powiesz, że Ty nie miałeś takich wątpliwości. Tyle że kobiety myślą trochę inaczej niż mężczyźni, potrzebują w takich sytuacjach stuprocentowej pewności, a żeby ją uzyskać potrzebują czasu. Jeszcze raz powtórzę, bardzo możliwe, że ją spłoszyłeś żądaniem takich przedwczesnych deklaracji. A już w ogóle schrzaniłeś sprawę tym zakończeniem znajomości. Powinieneś wykazać więcej zrozumienia. Rozumiem, że jesteś narwany, ale nie każdy, a raczej każda musi taka być. Oczywiście nie wszystko stracone, ale potrzeba tutaj wiele pokory, powinieneś uderzyć się w pierś i wszystko z nią wyjaśnić, postarać się zrozumieć, a może po prostu poprosić ją, aby pomogła Ci zrozumieć, o co jej chodziło. Jeśli się w niej zakochałeś, to może nie warto tak wszystkiego przekreślać? Pozdrawiam – Wiktor
Buahahaha to ładne randewu żeście odjebali 😀
Ty jesteś naprawdę? Czy to ktoś sobie jaja robi :>
Z tekstu i opisanego w nim zachowania wnioskuje, że masz z 14lat a cała sytuacja wygląda mi na typowe gimnazjalne pierdoły. Zakochałeś się w niej przez internet? Nie nadążam za tym postępem, bo jakoś nie mogę sobie wyobrazić miłości przez neta. Kolejnym faktem wskazującym mi w przybliżeniu twój wczesny wiek jest skreślanie z życia dziewczyny, bo nie miała ochoty rozmawiać o stałym związku nie widząc Cię nigdy wcześniej w realu. „Nie wiem, napisze Ci później na gg” – to mnie już doszczętnie rozwaliło:D Radzę najpierw trochę dorosnąć, a dopiero potem myśleć o poważnych stałych związkach. Ave
nic się nie stało
stary ile ty masz lat? myślisz że po pierwszym spotkaniu możesz zapytać: „jesteś fajna, to co będziemy razem?”, Ty chyba jakiś pojebany jesteś, sorry że tak piszę ale to nie jest normalne. W ogóle takie poznawanie kogoś przez neta jest żałosne moim zdaniem, przerabiałem już to i to niestety pokazuje że to zabawa dla ludzi którzy sami w realu nie potrafią nawiązywać kontaktów i mają jakieś problemy ze sobą…
jesteś frajer,pewnie chciała sie ruchać a Ty liczyłeś na związek.Przykro mi
Łahaha kurwa no żałosny jesteś XD
Cipa nie facet.
Pytać 10 razy kobiety czy z Tobą będzie łahaha kurwa takie pytanie to chyba jest na poziomie gimnazjum…
mówisz jedno dosadne – wypierdalaj, odwracasz się i masz ją w dupie.
Jak chcesz jeszcze przepis na gofry to daj znać.
ahahaha xD jeśli masz więcej jak 13 lat to jesteś debilem.
Dawaj przepis na gofry
ej ja chcę przepis na gofry. to na serio z tymi goframi czy tak jak z tym wpisem? ale bym se opierdolił gofra
Ludzie co to kurwa jest, kącik porad kucharskich?
Teraz do autora chujni.. Nie poznaje się drugiej osoby przez neta, jedyne co to możecie wymienić się podstawowymi informacjami o sobie i powinno paść pytanie o spotkanie. Tyle na ten temat.
No i gdzie ten przepis na gofra, wszamałbym sobie też jednego bo mnie gastrofaza bierze!
„Nie ufajcie nieznajomym przez neta, bo w realu mogą okazać się niezłymi pojebami.” oh hello captain obvious.
Wyłącz internet dziecko 12letnie
@trzynasty komentarz: A ty kurwa co? Gofrów nie lubisz?
Dawać przepis!
🙂
polecam wujka Google, on robi najlepsze gofry ;]
powiedzmy, najpierw się zakochałeś, potem cie nogi rozbolały, potem się zesrałeś na pierwszej randce, potem ona traktowała cię jak psa, a ty ją dopytywałeś co chwila czy będziecie razem. Na końcu ona się znudziła, i poszła a ty się wkurwiłeś i napisałeś do niej żeby wypierdalała z twojego życia.
Normalnie komedia, niemal padłem ze smiechu.
@16 Lubię ale bez przesady z chamstwem… a @17 dał wam pośrednio przepis!
no stary, dojebałeś piździe uszy 😀
zaglądają tu i tacy którzy mimo różnicy wieku, angażują się z szesnastolatkami- tylko po to aby potem wylewać gorzkie żale. pozdrawiam.
muaahuahuauha mistrz!
Ja pierdole. Prze chuj jestes gosciu 😀
Podobnie popłakałem się ze śmiechu. Pytać kobietę na pierwszym spotkaniu czy stworzymy związek 😀 Ile Ty masz lat? Mogłeś zapytać czy chce z Tobą chodzić! 😀 eh 14 latki …
@1 : Ja tez (poplakalem sie ze smiechu).
Do autora: wiekszego buca trudno znalezc – no, ale nie trac nadziei, sa jeszcze wieksze buce niz ty ( moze nie w twoim miescie – ale w wojewodztwie na pewno…)