Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Od kilku lat pracuję jako fotograf na weselach. Robota ogólnie fajna – fotografia to moja pasja, można porządnie zarobić, zapewniony nocleg itp. Jednak sytuacja z dzisiejszego wesela (17.08) to było przegięcie.

Na weselu było ok. 100 osób i naprawdę dużo dzieci. Przyszła pora na zrobienie pamiątkowego zdjęcia, więc trzeba było je jakoś ogarnąć (a dzieciaki po prostu żywe srebro, więc łatwo nie było).
Obiecaliśmy im za tą minutę skupienia jakąś tam niespodziankę, nic wielkiego, cukierki, lizaki albo inną słodkość. Zdjęcie udane, dzieciaki zadowolone zaczęły je zjadać, nagle jeden chłopiec w ryk, zaczął kopać, rzucać się, pluć, istna masakra. No i pędzi do matki i mówi, że go okłamaliśmy. Ba! Oszukaliśmy! Miała być niespodzianka a dostał jakiegoś marnego cukierka!

Nie mam dzieci, nie wiem, jak w takiej sytuacji bym się zachował, ale pewnie obróciłbym to w żart, uspokoił syna, albo odwiózł go do domu, żeby więcej nie świrował. Matka dzieciaka nie podzielała jednak moich metod wychowawczych i przyleciała do nas z awanturą, „no bo jak to tak” – Tomuś jest nauczony, że niespodzianka to poważna sprawa, jakiś telefon, konsola, gra, a nie jakiś-tam cukierek! Zdenerwowaliśmy jej syna!

DJ przestał grać, goście nie wiedzą, co się dzieje, młodzi próbują łagodzić sytuację, my stoimy jak zjeby, Tomek płacze, matka wrzeszczy, cyrk. Wyszli w końcu na zewnątrz, impreza wznowiona, pracujemy dalej.
Poszłam jakiś czas później się przewietrzyć, patrzę, a tam cała rodzinka siedzi i uspokaja młodego, który za nic nie chce przestać płakać. Podszedłem więc do nich i mówię do dziecka, że nic wielkiego się nie stało, nie chcieliśmy, żeby tak wyszło, że go przepraszamy, blabla. No i pytam, czy może chciałby, żebym mu zrobił ładne pamiątkowe zdjęcie przy fontannie?
Na co rzuciła się do mnie z kolei babcia: „Proszę do niego nie mówić! Proszę się w ogóle do niego nie zbliżać! Tomek to bardzo wrażliwe dziecko! On teraz do końca życia będzie miał uraz do fotografów.”

Do dziś jak przychodzi do studia jakiś Tomek, to śmiejemy się między sobą, że pewnie jest bardzo wrażliwy. Nie wiem, dla takich ludzi nie ma już raczej ratunku.

Śrut.

Jako dziecko uwielbiałem zwierzęta domowe wszelkiego rodzaju. Najlepiej takie porośnięte jakąś miękką sierścią. Kiedyś poszliśmy z rodziną do kogoś w gości i były tam dwa koty. Młody i dorosły. Miałem wtedy siedem lat. Oczywiście, że pierwsze, co zrobiłem po wejściu to ruszenie w stronę kotów. Szczególnie tego młodego, który cały czas chciał się bawić włóczką i skakać po meblach. Drugi kot siedział tylko na kanapie, czekając tylko, aż ktoś odłączy się od prowadzenia dyskusji i poświęci mu trochę uwagi głaszcząc go po łebku i grzbiecie. Za każdym razem wyrażał swoje podziękowanie rozkosznym mruczeniem. Mi szybko się znudził – młody, pełen energii kot, będący jednym z jego potomków przemawiał do mnie o wiele bardziej.

To były dawne lata. Teraz kolej na coś z czasów dzisiejszych.

Od prawie roku jestem w związku z moją lubą, która przed dwoma laty, czując się samotnie, postanowiła sprawić sobie… no właśnie. Półrocznego kiciusia. Nie z hodowli ani schroniska (wtedy może nie byłby takim potworem), tylko od jakiejś zapalonej ratowniczki zwierząt ulicy, która nigdy nie ma ich u siebie mniej niż dziesięć. W dwupokojowym mieszkaniu. I jest święcie przekonana, że podsuwanie jedzenia pod nos i wymiana piasku w kuwecie to wszystko, czego młody kot potrzebuje. Otóż nie.

Kota można wychować i nauczyć pewnych rzeczy. Nie wiem, na ile, ale jestem pewien, że dobrze wychowany kot nigdy nie będzie takim skurwysynem jak ten mojej lubej. Na domiar złego, ten cholerny futrzak absolutnie jej nie przeszkadza.

Koty muszą ścierać pazury. Taka ich natura. W tym celu kupuje im się specjalne przyrządy, na których mogą to robić. Nasz bohater, a właściwie bohaterka też ma taką zabawkę. Jednak najwyraźniej coś z nią jest nie tak, bo kanapa i obicie łóżka wyglądają jakby zwierzę rozmiarów co najmniej rosomaka ubzdurało sobie, że przedrapanie się przez gruby materiał przyniesie nagrodę w postaci kilku kurczaków. Zabawka zaś pozostaje nietknięta.

Koty lubią papier. Dlatego pozostawienie jakiekolwiek kartonu lub papierowego ręcznika bez opieki równa się konieczności odkurzania całego pomieszczenia.

Koty lubią chodzić po meblach. Z moją lubą (nie jest ona z Polski) często oglądamy różne rzeczy na podstawie których uczymy się swoich języków. Każdą sesję uświetnia obecność przeklętego futrzaka, który ładując się na sofę skutecznie zabiera uwagę mojej lubej, która głaszcząc go i doń mówiąc od razu zapomina o „Miodowych Latach” czy Kabarecie Starszych Panów. Jeszcze gorzej, kiedy ów sierściuch postanawia wejść na kanapę akurat kiedy mamy ochotę na igraszki. Nie wiem, jak ludzie którzy koty kochają, ale ja nie lubię, gdy w tak intymnej sytuacji ktoś postanawia mnie i moją lubą oglądać. Fakt, że moja luba uważa to za urocze jest dość deprymujący.

Każdy kot szybko uczy się otwierać drzwi. U mojej lubej, drzwi zamykają się na zamek tylko od wewnętrznej strony, co oznacza, że konieczne jest budowanie fortecy z różnych mebli, aby przedostanie się do sypialni było trudniejsze lub niemożliwe do wykonania. Kiedy ową fortecę uda się przeforsować, przeklęty futrzak otwiera sobie drzwi do sypialni i „umila” nam (mojej lubej bez cudzysłowu) czas swoją obecnością.

Oprócz tego, to diabelskie nasienie uwielbia strącać różne przedmioty z różnych wysokości, co rzadko kiedy zdaje się denerwować moją lubą. Tak samo jak biegać po całym mieszkaniu i gryźć, kiedy nie dostaje jedzenia. Zawsze wydarzy się jakiś koszmar z udziałem tego potwora.

Podsumowując: dzisiaj jest mi przykro, że jako kilkulatek nie doceniałem wspaniałego kota, który przez cały dzień siedział na kanapie nikomu nie przeszkadzając. Ach, gdyby to mógł być taki kot…

Ostatnio pojechałem ze znajomymi nad morze, a konkretnie do Gdyni. Wchodzimy do baru, podchodzimy do lady, zamawiam to i owo, co w tym dziwnego się zapytacie. A no się okazało, że ceny podane na tablicy są nieaktualne, stare i mam zapłacić więcej. Co kurwa?! Cena podana jest ceną AKTUALNĄ i JEDYNĄ jaka obowiązuje! Ale nasza pancia oczywiście wie lepiej i ostatecznie z wielką łaską policzyła nam stare ceny, a potem z takim samym nastawieniem zmieniła ceny mamrocząc coś pod nosem, chyba narzekała na swoje obowiązki. A mnie to chuj obchodzi, że księżniczka wolała dłubać w dupie niż zająć się własnymi sprawami. I tu nawet nie chodzi mi o pieniądze, tylko o zasadę.

Inna sytuacja: Stoję w kolejce w sklepie (nie sieciówka, ot taki osiedlowy sklep). Kasjerka mówi cenę: 16,50.
– *daję 20*
– A drobniej?
– Nie mam (to są drobne idiotko, wydawaj resztę i nie wkurwiaj mnie)
– Ale ja nie będę miała jak wydać
– To proszę iść rozmienić
– *foch i niedowierzanie, że ktoś ośmielił się przypomnieć jej własne obowiązki*

Serio, ludzie? Narzekacie na swoje własne obowiązki w pracy, za których wykonywanie dostajecie pensje i możecie się utrzymać? Nie podoba się, to zmieńcie pracę albo morda w kubeł! Ja w swojej pracy też mam dużo obowiązków, ale nie narzekam i nie wyładowuję się na klientach/osobach postronnych.

Bardzo wkurzają mnie ludzie, dbający o siebie do przesady. Popieram dbanie o higienę, no ale dbanie o higienę z głową. Są tacy, że myją się 2 razy dziennie cali, a jakby myli się 3x w tygodniu to też byli by czyści i by nie śmierdzieli. Naprawdę nie szkoda wam wody, patałachy? Jeszcze zrozumiem jak to jest koniecznością myć się cały 2x dziennie, bo jakby się rzadziej myło to byłby smród, no ale kurwa po chuj się myć 2 razy na dzień cały jak myjąc się 2-3 razy na tydzień też jest się czysty i nie śmierdzi?

Za głupotę się płaci, durnie. Wodę trzeba oszczędzać, bo to nasz skarb, niezbędny do życia, róbmy wszystko, by czystą wodę mieć jak najdłużej, nie zużywajmy jej na próżno. Mam nadzieję, że ten wpis oświeci gamoni, którzy przez swoją nieodpowiedzialność degradują środowisko. Pewnie zaraz na mnie spadnie fala krytyki ze strony czyścioszków, że jestem niechluj albo żul to ja już odpowiem: myję się tyle ile to konieczne, ale nie śmierdzę i jestem czysty. I nie jestem żulem ani głupim nastolatkiem siedzącym cały dzień przed PC.
Dbajcie o siebie, tylko mądrze. Oszczędzicie i kasę i wodę. No to nara.

Ostatnio przerażają mnie pojebane akcje mojej dziewczyny, które ja nie mogę spać bo totalnie nie wiem jak to zinterpretować i skąd takie zachowania u niej są. Otóż kurwa, problem polega na tym, że ostatnio sobie gadamy i w końcu mówię, że „Przepraszam ale muszę na chwilę kończyć. Cześć”. Dopytam Was dla zasady: czy coś w tym zdaniu jest nienormalnego? No zapewne nie, ale nie dla mojej dziewczyny. Po ułamku sekundy do mnie dzowni i drze paszcze: NIGDY NIE MÓWISZ DO MNIE CZEŚĆ, O CO CI CHODZI???? OBRAZIŁEŚ SIĘ?
Ja po prostu zaniemówiłem….
A ta dalej : NO PYTAM SIĘ KURWA GRZECZNIE O CO CI CHODZI!!!!!?
No to albo grzecznie, albo z kurwami i rykiem. Nie wiem, czuję się totalnie zażenowany pisząc to. Jebnąłem słuchawką i siedzę wpatrzony w jebaną ścianę analizując co to w ogóle kuźwa było i co chwile przecierając oczy ze zdumienia. I nie, ona nie ma 15 lat….Zaraz stuknie jej 25 lat.

Dziś w trakcie wizyty w UP rozpracowałem „system”, ale nie tylko…
Od dziś na własnym przykładzie wiem, jakim upośledzonym „cudem” w kraju BEZPRAWIA i NIESPRAWIEDLIWOŚCI/PADOLE ŁEZ (zwał jak zwał) „spada bezrobocie”… Otóż, jeżeli poświęcicie mi chwilę…

Kilkanaście dni temu otrzymałem z UP „intratną” propozycję stażu w pewnym zakładzie pracy (powstrzymam się od promocji uczącej „innowacyjną metodą” szkoły języka angielskiego dla dzieci) za zwalającą z nóg kwotę 1000 PLN miesięcznie… Chuj! ktoś powie, barbarzyńca kapitalistyczny lub patol od „500+” wzgardzi sianem w tak kosmicznej kwocie… Nie mogłem dać się zaszufladkować… Poszedłem, pogadałem…
Miałem tam dzielnie służyć przez 8 godzin dziennie, od poniedziałku do piątku (choć z rozmowy wynikało, że w soboty też jestem kurewsko mile widziany zwłaszcza na „piknikach rodzinnych” – zbiera mnie na wymioty od tego sformułowania)… Na tę cudowną, ciepłą posadkę wysłano z UP kilku kandydatów. Ponieważ jestem zajebisty, a przede wszystkim robiłem wszystko co w mojej mocy aby mnie zlano, na tą wygraną w LOTTO wybrano właśnie mnie! UP nie dał mi wyboru – idzie pan i będzie zadowolony! Pomyślałem, że skoro Żona nie daje spokoju, że „nic nie robię”, a zaskórniaki pomału topnieją, w sumie mogę pójść żeby udowodnić wszystkim, jakie to gówno! I schowałem godność w kieszeń, zadzwoniłem aby się umówić celem uzgodnienia szczegółów/zdobycia skierowania na badania itp…
Jakim było zaskoczeniem, że nie mogę się dodzwonić do „pracodawcy”……………………… przez tydzień!
Po przeszło tygodniu zadzwonił do mnie UP, z pytaniem, czy już mam owe skierowanie na badania i kiedy się zgłoszę z uśmiechem imbecyla na ryju aby mnie odfajkowano… Moja rozmówczyni, gdy tylko jej przedstawiłem konkrety, jak mnie zlano, pełnym korporacyjnego zeszmacenia głosem stwierdziła – „urząd również nie mógł nawiązać kontaktu z pracodawcą, ale już powinno być OK”… Kurwa… drogi wyciruchu z UP, jest zajebiście daleko od „OK”… mając dumę i honor (wiem, wymarłe wartości w świecie zombie od smartfonów i bootów), oznajmiłem, że jebie mnie taka „współpraca” i uważam sprawę za zakończoną…

Bardzo się myliłem…

W dniu dzisiejszym nastał wyznaczony mi dzień niczemu niesłużącej wizyty w UP… Wykonując nudną, uwłaczającą godności ludzkiej procedurę, pobrałem numerek, skierowałem się pod pokój i jak debil czekałem, aż automat wezwie mnie na „wizytę”. W trakcie tej jałowej, rozpaczliwej, płytkiej intelektualnie i żałosnej chwili oczekiwania, moim oczom ukazał się obrazek, podsumowujący cały ten w dupę zajebany system…
Z jednego z pokojów, wytoczył się chwiejnym krokiem wytatuowany i śmierdzący menel… Ledwie trzymając się na nogach pozdrowił nas serdecznie i zbierając swoją torbę (gdzie zapewne był jego cały „dobytek”) udał się (z uśmiechem na zapuchniętym od przepicia ryju i z połamanym nosem) w kierunku wyjścia obijając się „od ściany do ściany”…
Nostalgicznie zamyślony nad tym samarytaninem miłosierdzia przez chwilę otrzymałem obuchem w łeb w postaci zimnego, bezpłciowego komunikatu: „numer D019, stanowisko 20″…
Nauczony ze skromnego i surowego domu i 12-letnim stażem w korporacji, uprzejmie przywitałem panią kierownik zespołu/pokoju, podałem dowód osobisty i usiadłem, aby z wymuszonym uśmiechem usłyszeć…
„Skoro pan odmawia stażu, to musimy pana wyrejestrować jako bezrobotnego. Nie ma obowiązku rejestrować się w urzędzie. Jest pan zarejestrowany od 10 miesięcy i dodam, że w tym czasie nie znalazł pan pracy”…
Gdy uprzejmie stwierdziłem, że nie mogłem się dodzwonić do „pracodawcy” przez tydzień usłyszałem jeszcze: „znał pan adres, jak się nie można było dodzwonić, trzeba było się udać na miejsce”…

Oż ty kurwa w dupę pierdolona twoja mać…

Pozwólcie, że pominę długi monolog, jakim zasypałem „panią kierownik”, a który dotyczył choćby śmierdzących meneli, „wspaniałych” ofert niewolniczej „pracy” za miskę ryżu (nadmienię, że wygarnąłem przywołanemu przedstawicielowi chuja wartego UP, że przez 10 miesięcy zaproponowano mi jedynie owy gówno warty staż)…

Wprost zakomunikowałem, że skoro tak wygląda „aktywizacja bezrobotnych” w tym kraju, to nic dziwnego, że wg. GUS bezrobocie leci w dół jak pindol impotenta… Moja morda mordercy mówiła wprost, że chcę usmażyć całe piętro z lubelskiego UP na ruszcie żywcem…

I nagle przełom….

Cały pokój tych kurwa wasza mać „urzędników” zwarł się w szeregi i usługiwał mi jakbym faktycznie był dla nich cenniejszy niż mechanik wymieniający uszczelkę pod głowicą w Passacie bez wystawienia rachunku… Zasypano mnie tyloma ofertami pracy, że OLX i PRACUJ.pl mogą ssać pałkę… Już nie grożono mi wyrejestrowaniem z szeregów bezrobotnych nierobów…

Kurwa, ludzie!!!…

Czy ja się urwałem z dupy faraona, czy co?!
Mój znerwicowany łeb pojął, na czym polega mechanizm „zwalczania bezrobocia”…
W wielkim podmumowaniu – na robieniu NARODU w CHUJA!!!
Mam sporo wiedzy ekonomicznej i o skomplikowanych mechanizmach rynkowych… Ta zapierdolona propaganda i ogłupianie społeczeństwa musi kiedyś się skończyć…

Włączcie myślenie!

Dziś niestety utrwaliłem się również w przekonaniu, że bez agresywnej i rozdartej mordy nie ugram totalnie NIC!!! Czy naprawdę tędy droga?

Serce mi pęka, jak pomyślę, że nie takich wartości mnie uczono… Nie o takie wartości walczyli moi przodkowie i nie tą zawszoną drogą powinien zmierzać świat…

Czuję się koszmarnie…

Jeśli dotrwałeś do końca, jestem Ci bardzo wdzięczny…

Wiecie co mnie wkurwia w radiu? Jadę samochodem, leci fajny utwór, słucham z radością, aż tu nagle pół minuty przed końcem redaktor zaczyna napierdalać sucharami!

Zamknij swoją jebiącą grzybem mordę pedale – nikt cię nie lubi, twoje życie to dno, masz garba, twoje mieszkanie to śmietnik, żadna cię nie chce, jebie od ciebie gównem na kilometr a jedyne, co przynosisz codziennie z roboty do swojej piwnicy to WSTYD!!!

W pełni świadomie zrezygnowałam z posiadania przyjaciół i znajomych. Niesamowicie męczą mnie bliższe kontakty międzyludzkie. Po części wynika to z nastoletniej traumy, również wygody i zdrowego rozsądku. Nastoletni, mega ekstrawertyczni znajomi, ja wtedy introwertyczka = porażka. Na dłuższą metę zmęczyło mnie to i się odcięłam, pomimo iż byłam lubiana. Dorosła ekstrawertyczna ja + ekstrawertyczna przyjaciółka z narcystycznym zaburzeniem osobowości = mieszanka wybuchowa i zakończenie relacji z hukiem. Z tymi wszystkimi ludźmi po drodze nie było aż tak źle ale doszłam do wniosku, że to jednak nie dla mnie. Życie, doświadczenie mnie tego nauczyło, że nie do końca chcę poświęcać, oddawać siebie innym. Spotykać się, rozmawiać, wspierać, być dyspozycyjną, dostępną. Szczególnie relacja z narcyzka mnie psychicznie i energetycznie wykończyła. Mam faceta, dużo zainteresowań, własne problemy i coraz mniej czasu na wszystko. Nie mam najmniejszego problemu z nawiązaniem relacji z drugim człowiekiem ale już z tej umiejętności nie korzystam. Piszę, bo widzę ilu młodych ludzi martwi brak znajomych i przyjaciół, dla mnie to błogosławieństwo. Widzę, że stanowi to dla was spory problem ale możliwe, że z wiekiem i doświadczeniem zmienicie nieco zdanie, odkrywając tą ciemną stronę człowieczeństwa. Dla mnie, po latach, jedyny głębszy sens widzę w posiadaniu hobby, stabilnym związku, dbaniu o zdrowie i pracy w której mamy się dobrze czuć a reszta to chujnia i śrut. Wiadomo, co kto lubi ale nie starajcie się szukać przyjaciół czy partnerów na siłę, nic na siłę…

Chujnia dotyczy mechaników, wulkanizatorów itp. Jak sie im nie pokaże palcem co mają zrobic to sami na to nie wpadną. Glupie drżenie kierownicy jest problemem nie do rozwiązania. Zamiast zdiagnozowac problem i naprawic to człowiek jeździ od jednego do drugiego i wymienia pół auta, a kierownica jak drzała tak drży. Podobnie zresztą jest z innymi fachowcami. Robią byle jak, na odpierdol. Najlepiej miec narzędzia, ogladac tutoriale na YouTube i zrobic samemu, bo oddac „fachowcowi” to strach

Dziwna sprawa, bez kitu. Tak sobie przeglądam chujnię i dosłownie nie mogę znaleźć żadnej konkretnej odpowiedzi na moje gdybanie… I to jest właśnie mega zastanawiająca chujnia! Mianowicie, chodzi mi o zaburzenia, osobowość narcystyczna. Serio, ludzie, słyszycie, że coś tam, wam gdzieś dzwoni ale nie wiecie w którym kościele! Wiele się tutaj pisze o nieudanych związkach, bo to zła kobieta była lub facet. Pytacie dlaczego? Odpowiedzi owszem są, jedne trafne, inne mniej. Teorie red pill, czy jak to tam się pisze, podział na samce alfa i beta, biali rycerze i księżniczki. To wszystko jak najbardziej się zgadza ale w tym wszystkim pomijany niesamowicie jest wampiryczny motyw narcyzmu. Jest to niesamowicie złożone zagadnienie, bardzo szerokie i czyniące niesamowite spustoszenie w związkach na zewnątrz pseudo idealnych a w środku zepsutych dogłębnie. Ludzie, którym udało się uwolnić z sideł narcyzki lub narcyza, to bardzo często wraki ludzi wymagający terapii psychologicznej. Tymczasem na chujni o tym cisza… Dlaczego? Ponieważ większości ludzi słowo narcyz kojarzy się z kimś przesadnie dbającym o wygląd i tu właśnie leży pies pogrzebany. Zadbany wygląd jest tylko jednym z wielu niewdzięcznych elementów składających się na manipulacyjną osobowość narcyza. Dlatego trzeba zacząć nazywać rzeczy po imieniu, pytać, czytać i przestać tłumaczyć sobie, że taka jej uroda, taka się urodziła, taki ma charakter. Narcyzm jest zaburzeniem ale większość ofiar narcyzów uwarza, że powinien być traktowany jako jednostka chorobowa. Elaboraty można o tym pisać, zwłaszcza jak się takiego narcyza doswiadczyło. Dlatego czytajcie, pytajcie, wątpliwości rozwiewajcie i opisujcie swoje doświadczenia z narcyzami. Synonimem i drobną wskazówką dla was niech tutaj będzie osoba lubująca się we wszelkiej manipulacji, kłamstwach, intrygach, nagminnie zdradzająca, pozerstwo na zewnątrz, piekło wewnątrz czyli w domu, uzewnętrzniająca się niesamowicie na portalach społecznościowych, bez zasad moralnych, nie przyznająca się do winy, nie przepraszająca, wampir energetyczny, seksoholizm, konsumpcjonizm, bombardowanie miłością, nadmierny egoizm jak i te nieszczęsne, liczne tatuaże – wiem, że tatoo teoria kontrowersyjna ale zgadzam się z nią. Zapewne wiele elementów charakterystycznych pominęłam bo piszę z pamięci. Ciekawe ilu z chujowiczów spotkało w życiu rasowego narcyza?