Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Mam już dość tego życia. Nic mi nie wychodzi. Skończyłem studia. Nie mogę znaleźć porządnej pracy, bo ciągle mi coś na rozmowach nie wychodzi. Ogólnie panuje opinia o mnie, że jestem zamknięty w sobie co jest przyczyną tych niepowodzeń. Ale najgorsze jest to, że ciężko mi się zmienić by to poprawić. Generalnie ciężko mi się przebić w towarzystwie i jeszcze nieśmiałość. To powoduje że nic mi się nie chce i wszystkie ambicje biorą w łeb. Dlaczego jeden się rodzi gadatliwy i ma w życiu łatwo a drugi ma przejebane, bo jest cichy?

Droga społeczności kobiet zdegustowanych płcią przeciwną! Jako,że nieustannie narzekacie jak to Wam z chłopami źle. Tu pozostawię mój apel do Was:
Zostańcie lesbijkami!
*Kobieta kobietę w okres zrozumie.
* Kobiecy dotyk jest niesamowicie delikatny.
* Kobieta nie poci się jak świnia i nie śmierdzi po 5min seksu jak obornik.
*Kobieta nie ma wszędzie kłaków,które drapią i kują.
*Kobiety są romantyczkami, są bardzo czułe.
*Możecie się parzyć jak króliki a żadna z was nie zajdzie w ciążę.
* Żadna z was nie będzie poniżana poprzez zalanie twarzy syfem z ku***
*Kobiety z natury są wyrafinowane i kulturalne. Kobieta nie będzie Ci bekać, pierdzieć i siorbać pod nosem.
* Zasypiasz z osobą obok która ma delikatne,pachnące ciało.
* cycki są zajebiste.
* kobieta nie zostawi Cię w potrzebie by pójść się ochlać na meczu.
* Kobieta nie łysieje po 25 roku życia.
*Jak zechcecie coś dłuższego, kupujecie dildo i heja.
*Kobiety nie zdradzają tak często jak faceci.
* żadna z was nie musi się dławić śmierdzącym ku*** męża.
*Kobieta ma mózg, facet tylko ku**
*W związku kobiet nie ma podziału na silniejsze, nie silniejsze, więcej praw, mniej praw. Obie macie równe szanse.

Po co się męczyć z jakimś zawszonym śmierdziuchem?
PS mam na myśli kobiece kobiety, nie żadne otyłe trans gówno z krótkimi włosami.
Powodzenia kobietki

Wielu ludzi narzeka na to, że w święta cała rodzina się zjedzie pije wódkę i gada głupoty ja uważam odwrotnie. To są już kolejne samotne święta, w domu mieszkam z młodszym bratem, matką i ojczymem. Nasze święta polegają na tym, że zjemy posiłek i każdy rozchodzi się do innego pokoju, brat gra na komputerze, ojciec na telefonie a matka ogląda telewizję i takie są każde święta odkąd pamiętam, mimo to, że rodzina nas zaprasza my nigdy do niej nie jeździmy, bo moim rodzicom się nie chcę. Mam już swoje 18 lat może nie jestem jakoś doświadczony życiowo, ale boli mnie to kiedy przychodzę do kolegów i widzę jak u nich wyglądają święta i codzienne życie. Może nie jest kolorowo, ale ojcowie jeżdżą ze swoimi synami na ryby gdziekolwiek a moi rodzice choć mają mnóstwo czasu nigdy im się nie chcę wolą oglądać telewizję. Fala goryczy przelała się kiedy nie chcieli zjeść nawet kolacji wielkanocnej, bo woleli obejrzeć film. Postanowiłem się przejść, bo nie mogłem wydusić z siebie ani słowa, w każdym oknie widziałem pijących ze sobą, cieszących się ludzi mimo, że niektórzy uważają to za Januszarstwo wolałbym mieć takie niż żadne.

Skąd ludzie wokół mają tyle hajsu? Nawet wśród moich znajomych, którzy nie skończyli jeszcze studiów i nie są utrzymywani przez rodziców, ostatnio mi się typek pochwalił, że kupił sobie ekspres za 3k (ponoc bez kredytu), tu zaraz patrze ten sam typek dodaje fote sprzed 2 tygodni z „Małego wypadziku” do Hiszpanii, no jak kuźwa? Czuje się czasem jakbym był małą rybką w akwarium, która nie może poplynac blizej bo jej prąd nie pozwala. Jak ci ludzie to robia? Mają jakieś dzialałnosci, pasywny dochód? NO KURWA JAK? Też bym tak chciał.

Jak mnie wkurzają te głupie reklamy. Szczególnie leków. Ciągle trzeba słuchać o wypróżnianiu, zaparciach, grzybicy i innych infekcjach pochwy, o gazach, że konar nie staje itp. Mam wrażenie że w tym kraju brak regularnych wypróżnień czy grzybica pochwy stały się jakimś głównym narodowym problemem. Czy każdy już myśli tylko o sraniu i seksie? A najgłupsze są reklamy podpasek i te ich określenia na krew miesiączkową: wydzielina, ciecz, płyn, wilgoć. Debilizm.

No witam. Zacznijmy od tego że mam 19 lat, nie uważam się za osobę dorosłą, ale też nie jestem już uczniem gimnazjum. Przejdźmy do sedna, wkurwiają mnie social media, tak jest, to ścierwo, pokroju facebooka, snapchata czy instagrama. Oczywiście w jakimś stopniu ułatwia to życie, gdy chce się z kimś skontaktować, nie muszę mieć do tej osoby numeru telefonu, wystarczy że ją znajdę na Facebooku i napisze. Ale naprawde boli mnie to jak ludzie mocno są ograniczeni, szczególnie ludzie w moim otoczeniu. Może inaczej, na to niebieskie gówno (czytaj:Facebook) loguję się raz na tydzień, więcej nie potrzebuje, mam inne rzeczy do roboty, zajmuję się elektroniką, ogólnie mam ścisły umysł. Ale krew się we mnie gotuje gdy moi rówieśnicy cały czas, patrzą się w ten telefon. Haha a najśmieszniejsza sytuacja jest w szkole, ogólnie to w mojej szkole jest taki punkt w statucie, który mówi o tym ze uczniowie po wejściu do sali mają oddać telefony. Oczywiście dla niektórych to jest cierpienie egzystencjonalne, żeby 45 minut nie korzystać z telefonu. Ostanio kolega zapytał mnie czemu tak rzadko jestem zalogowany, odpowiedziałem mu że, poprostu nie odczuwam takiej potrzeby, aby logować się częściej, on oczywiście wyskoczył do mnie z takimi tekstami: ” ja ale ty jesteś”, ” ty nie masz życia”. Potem zacząłem się zastanawiać czy to ja nie mam zycia, czy może on, tylko siedzi kurwa mongoł z tym telefonem, i co chwilę nowe zdjęcie… Naprawde boli mnie, gdy ludzie nie są wstanie na przykład wyjść ze znajomymi, i nie pochwalić się tym w Internecie, naprawde mam to w cewce moczowej, gdzie ta osoba jest, z kim, i co robi. Ale według takich ludzi to jest proste: Nie masz ustawionego statusu, nie jesteś w żadnym zwiazku. Nie masz czegoś polubionego, to znaczy że w rzeczywistości tego nie lubisz. Nie masz konta na fb, nie ma cie, nie istniejesz. Gdy patrzę na takich ludzi, to mam ochotę się okopać, zabarykadować, i wywiesić białą chorągiew, niestety, Einstein i Nikola Tesla mieli rację, cywilizacja będzie się rozwijała tylko do danego momentu, potem zacznie gwałtownie spadać w dół.

Witam. Chciałabym się podzielić z wami moim pewnym małym obrzydzeniem, do jednej z kościelnych tradycji. A mianowicie chodzi mi o maczanie rąk w aspersorium z wodą święconą przed i po wyjściu z kościoła. (Jak ktoś nie wie, to są te takie małe miski zamocowane do ściany). Nie wiem czy ktokolwiek z Was myślał nad tym, ile w tym jest bakterii? Tysiące osób maczają w tym swoje łapy. Brudne, osmarkane, z gilami pod pazurami, dopiero co otrzepujące siura pod płotem lub wydłubujące spomiędzy zębów resztki obiadu…Tak, i my w takim bagnie maczamy ręce, by potem dotknąć nimi czoła podczas robienia znaku krzyża. A później wyskakują pryszcze, są roznoszone grypy i inne dziwne wirusy. Nie wiem co wy myślicie, ale dla mnie to było, jest i będzie obrzydliwe. Szkoda, że jeszcze klechy nie każą w tym myć twarzy albo co gorsza pić tej wody. Zaraz pewnie będzie lincz zbiorowy, że ja pewnie paniusia o nieskazitelnych dłoniach. Otóż nie. Każdy człowiek czy ja, czy Ty ma pod paznokciami miliony syf i by nie narażać siebie ani innych na złapanie bakterii, po prostu w tym łap nie maczam.

Pamiętam to jak dziś, zimny listopad 1963 roku, Dallas. Dziadek jeszcze w latach 50, za życia Stalina, uciekł do Stanów z rodziną. Mieliśmy dużo szczęścia, Stalin zmarł, zimna wojna przeszła drobną odwilż, a kiedy w 1961 na czele rządu USA stanął John F. Kennedy, wszystko wydawało się iść ku lepszemu. Wszyscy go kochali. Ciepły, a jednocześnie pewny siebie i konkretny młody człowiek, który zdawał się znać rozwiązanie każdego problemu. Nic dziwnego, że dziadek zabrał mnie na wiec, żebym mógł na niego popatrzeć. Prezydencka limuzyna mknęła ulicą, a Kennedy machał do wszystkich gapiów, którzy przyszli go zobaczyć. Ludzie stali po obu stronach drogi smiejąc się, odmachując, nawet bijąc brawo. Niektórzy otwarcie płakali – tak ważną dla nich postacią był ten uśmiechnięty gentleman przejeżdżający właśnie ulicami ich miasta wspólnie z małżonką. Wtem ciszę przerwał dźwięk puzonu. Takie przeciągłe TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT Zamarłem, usłyszałem krzyki, tłum ludzi przepychał się, jak najszybciej próbując oddalić od głównej drogi. Pisk opon. Zobaczyłem, jak prezydencka limuzyna nabiera pręskości. Dogonił ją agent secret service i próbował zakryć swoim ciałem prezydenta i jego żonę. Ale prezydent miał opuszczoną głowę, która bezwiednie podrygiwała, kiedy samochód trząsł się na wybojach w swojej pospiesznej ucieczce. W spanikowanym tłumie zgubiłem dziadka. Odbijałem się od uciekających ludzi starając zachować równowage, aż zostałem wepchnięty na wysokiego blondyna z kucykiem, który…właśnie chował puzon do futerału! Strach mnie sparaliżował. Ale postać przede mną nie zwróciła najmniejszej uwagi na przyglądającego się jej dzieciaka. Pewnie wiedziała, że i tak nikt mi nie uwierzy. Zamiast tego była wyraźnie skupiona na szukaniu kogoś w tłumie. Tak! Nagle z motłochu wyłonił się drugi, dokładnie taki sam blondyn z kucykiem i futerałem w ręce. Z uśmiechem zaczął zbliżać się do swojego lustrzanego odbicia – ten wyszedł mu naprzód. Wtedy z tłumu zaczęły się przebijać okrzyki: 'FREEZE! FBI!’ i wszędzie pojawili się faceci w czapeczkach z daszkiem i okularach, celujący z pistoletów do dwóch identycznych postaci, które nie, mówiąc to amerykansku, gave 0 fucks about it, tylko zbliżały się do siebie z coraz szerszym uśmiechem śpiewając na cały głos „CREEEEEEEEEJZIIII, CREEEEEEEEEEJZIIII, CREJZI IS MAJ LAJF!!!”! Padły strzały ale żaden z nich nie trafił. Dwaj puzoniści podbiegli do siebie i zderzyli się głowami, a potem…znikneli. POP! – rozległ się dźwięk powietrza gwałtownie wypełniającego miejsce, gdzie jeszcze niedawno dwóch rosłych facetów krzyżowało puzony. FBI mnie zgarnęło i pierwsze 5 lat na zmianę kazało mówić, co widziałem, jednocześnie wmawiając mi, że nic takiego się nie wydarzyło. Ale nie udało im się. Żadne terapie i żadne prochy nie były w stanie usunąć z mojej głowy tego tubalnego dźwięku puzonu, tego dudniącego śpiewu. Jak gdyby lawina schodziła na dolinę, po której grasuje halny. Kiedy 40 lat później rodzina z Polski przysłała mi na święta góralskie kolędy i kiedy spojrzałem na okładkę, rozpoznałem ich od razu. Wiem, kto zabił prezydenta Kennediego, ale wiem też, że prawda nie wyjdzie na jaw. Umrze razem ze mną. Za oknem rozległ się głuchy dźwięk puzonu. Przyszli po mnie, wiem to. Bracia Pierdolec, jak ja ich kurwa nienawidzę.

Nie wiem, czy tylko ja tak mam, czy któreś z was też, ale od paru lat (mam 22) święta są dla mnie katorgą. Inni cieszą się na spotkania z rodziną, spędzają miło czas, dowcipkują a ja? Widzę stado bydła, które ledwo co wyszło z kościoła a już łapie się za wódkę i odwala maniany przy stole a akompaniamencie bluzgów. Od lat widzę ten sam teatrzyk. Na co dzień obcy sobie ludzie, udają rodzinę przy tym żołądkując się na temat polityki i wróżąc 2 wojnę światową. Najgorsze jest to,że ja nie wiem co ze sobą zrobić w tym momencie. Nie ma z kim normalnie pogadać. Ciągle chce mi się spać, nic mnie nie cieszy, nie mam na nic ochoty. Mam taki nastrój,że najchętniej bym się zabiła, ale mi się nie chce. Święta to rak

Tęsknię za pięknymi czasami, kiedy wyciągałeś nowy telefon z pudełka i ładowarka była tylko ładowarką a kabel usb tylko kablem usb. I to nie była byle jaka ładowarka, bo kabelek był solidny i metrowy, więc dało się podłączyć telefon do gniazdka tak, by dosięgnąć do niego np leżąc na łóżku. A dziś? Rozszczepiane chińskie gówno, podzielone na usb i wtyk do gniazda, który lekko ruszysz i zaraz Ci się rozłącza. A dlaczego? Bo kabelek ma niecałe 20cm więc jeśli telefon Ci się rozładowuje a Ty potrzebujesz coś na nim zrobić metr dalej, to zapomnij. Technologie zamiast ułatwiać życie, tylko je utrudniają. Jeszcze rok – dwa a ładowarki będą miały wejście na słuchawki, wejście umożliwiające podpięcie wibratora i przycisk do podnoszenia klapy od kibla.