Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Dlaczego szkoły nie uczą tego jak stworzyć komputer, dom jak budować różne rzeczy, jak wytwarzać żywność, gdzie pozyskiwać minerały i materiały do budowy ? Uczyć matematyki i fizyki, biologii od najmłodszych lat a nie ortografii(ortografia nic nie wnosi, język polski powinien być uproszczony), religii albo odpytywać z nudnej lektury wartą podtarcia tyłka po sraniu oraz kodować informacje które są w większości nieprzydatne oprócz liczenia,czytania i pisania. Nie wiecie ? Bo burżują nie chodzi o to żeby człowiek się usamodzielnił tylko żeby pracował, płacił daninę, przykładał cegiełkę do własnego zniewolenia utrzymując wojsko i nie miał własnego zdania a w zamian dostaje trochę niewolniczej zadłużonej w innych krajach waluty niemającej pokrycia w niczym i spaczony obraz szczęścia w tv. Jeśli to się nie zmieni i następne pokolenia nie będą wolne od tego prania mózgu to zacznę porywać polityków dla okupu albo napadać na banki ! Co mi szkodzi…
Ale to dopiero prolog gorzkiej prawdy

Niewolnictwo nie zdało egzaminu bo niewolnicy buntowali się, trzeba było, zapewnić im dach nad głową i żywność. Teraz dajesz niewolnikom trochę kasy i sami muszą sobie to zapewnić we własnym zakresie… Może nawet trochę zostanie na jakieś hobby żeby niewolnik nie popadł w depresje,nie stracił sensu życia i jak chomik dalej zapierdalał w kole napędzając industrialną machine która przysłania widok na to co jest naprawdę wartościowe i potrzebne dla człowieka. Kiedy widzę reklamy w tv to myślę czy naprawdę ktoś jest takim debilem żeby to oglądać a jak nie to czemu jeszcze nie roztrzelali tych ludzi gotujących nam ten zbrodniczy obraz, za spisek przeciwko ludowi i zniewagę gatunku ludzkiego, to jest zbrodnia gorsza aniżeli zamordowanie kogoś z premedytacją !

Wkurwiają mnie ludzie z mojego otoczenia, znajomi, koledzy, koleżanki. To jakimi są obłudnikami, to że wszyscy noszą maski. Ludzie boją się pokazać kim są naprawdę, większość których znam sprawiają dla mnie wrażenie jakby byli wyprodukowani w jednej fabryce, na jednej linii montażowej. Ja też taki byłem, klasowy śmieszek, klaun. Zawsze uważałem się za osobę lubianą, duszę towarzystwa. Imprezy z takimi samymi ludźmi, których jedynym celem w życiu jest ruchanie, chlanie i pieniądze. Życie podyktowane koleżkom i wspólnemu upijaniu się. Jednak zmieniłem się, jakieś 2 lata temu. Zrozumiałem, że tak naprawdę żyję w fałszu, że wewnątrz nie jestem tą samą osobą, co na zewnątrz. Dostrzegłem to kiedy powoli zacząłem tracić znajomych, ludzi których nazywałem przyjaciółmi. Przestałem być dla nich osobą atrakcyjną towarzysko. Stałem się inny. Zacząłem żyć dla siebie, tak jak ja chcę, a nie tak żeby dopasować się do towarzystwa. I nie zostałem przy tym ascetą, po prostu zmieniło się moje podejście. Chyba stałem się egoistą, zacząłem bardziej lubić, szanować i kochać siebie niż otoczenie. I tu pojawia się paradoks; z jednej strony jestem szczęśliwy, a z drugiej strony czuję się przez to coraz bardziej samotny. Przeżywam wewnętrzny konflikt, nie wiem czy lepiej jest teraz, czy tak jak było kiedyś. Czuję się jakbym żył w jakiejś próżni, jedynymi emocjami jakie odczuwam jest na zmianę radość i złość. Pieprzona sinusoida. Czuję się wyalienowany, nienormalny. I nie wiem jak sobie z tym poradzić. Nie wiem, czy to ze mną jest coś nie tak, czy ze światem w którym żyję? Jeśli dotarliście do tego momentu, to jestem wdzięczny, bo jest to pierwszy raz kiedy się tym z kimś dzielę.

Nie ukrywam zamiłowania do gier. Nawet użyłem gier jako temat, by zrobić prezentację na zaliczenie z jednego przedmiotu, co skutkowało zaliczeniem na 5-tkę. Gry stały się czymś powszechnym i to dawno temu na całym świecie i to jakieś 30 lat temu, jeśli nie więcej. Grają zarówno dorośli jak i dzieciaki. W CDAction nawet przeczytałem, że średnia wieku gracza wynosi 38 lat, czyli znaczna większość graczy to ludzie dorośli. Gry potrafią być rozrywką umożliwającą wyżycie się, ale również ambitną, poruszającą, ćwiczącą refleks, zręczność, logiczne myślenie, umożliwiającą poznanie m.in. historii, czy też świata sportu, śmieszną, nastawioną na humor i tak dalej. Włączam telewizję i patrzę jak na takim TVN pokazują materiał o tym, że grają tylko dzieciaki i że to sprawia, że potem zabijają ludzi. Potem gdzieś na Onecie program o tym, jak taki Kędzierski zaprasza gwiazdy, które nie grają, by zagrały w jakąś grę na padzie. Dyskusja sprowadza się do tego, że gry są dla dzieciaków, a nawet ktoś tam rzucił tekst, że dorośli grający, to pewnie nie mają partnerek. Ja pierdolę! Liczby, fakty, statystyki OD LAT UDOWADNIAJĄ, że jest kompletnie na odwrót, a mentalnie przebywający w średniowieczu „dziennikarze” i „gwiazdy” w mediach potem pieprzą takie bzdety. No i oczywiście media prześcigają się w mówieniu, że gry są brutalne. Gry w wielu przypadkach mają świetnie napisane fabuły, poruszające wiele wątków związanych z rzeczywistością, znakomicie wyreżyserowaną akcję, znakomite dialogi, profesjonalne voice-acting’i w wielu językach, grafikę na bardzo wysokim poziomie. Co z tego? W tej grze występuje przemoc, więc to przez tę grę ktoś zabije. Myślenie rodem z V. wieku, zwłaszcza, że jak wymieniłem wcześniej, liczby, statystyki i FAKTY wykazują, że odbiorcami gier nie są pozbawione świadomości dzieciaki, a w znacznej większości dorośli, a nawet jeśli dzieciaki również grają, to potem są normalnymi ludźmi. Sam grałem „za dzieciaka”, jak to się mawia w m.in. pierwsze Diablo, czy serię Grand Theft Auto i wyrosłem na człowieka, który ani razu w życiu się nawet nie bił. Lewicowe media jednak wiedzą lepiej i gnijąc mentalnie w czasach miecza i tarczy przekazują podobne bzdury.

Ciekawym tematem jest też e-sport. Nie jestem kibicem e-sportu. Nawet przyznam, że wolę kibicować w tym tradycyjnym sporcie niż wirtualnym. Ale toleruję i szanuję, jeśli ktoś ogląda np. LCS, czy ESL i przeżywa w tym jakieś emocje, przy okazji kibicując naszym ekipom. Potem czytam wypowiedzi np., że e-sport to patologia, albo jak w znanej telewizji amerykańskiej jakiś „ekspert” naśmiewa się z określenia „e-sport” i mówi, że to tylko ludzie grający w gry. Jeszcze nie byłoby w tym nic drażniącego, gdyby nie to, że facet był bardzo rozbawiony tym faktem, że ktoś nazwał MŚ w League of Legends turniejem sportowym, podczas gdy brydża, pokera i szachy też uznaje się za sport. Nie stoję tu w obronie nazewnictwa, że e-sport to prawdziwy sport, ale staję naprzeciw mentalnemu średniowieczu, które potem przemawia w imieniu wielu osób, które NADAL uważają, że gry to bezmózga rozrywka dla dzieciaków i że namawiają do grzechu niewybaczalnego.

Pozdrawiam wszystkich graczy, dziennikarzy „growych” i innych ludzi, którzy podobnie jak ja walczą o pozytywny wizerunek gracza w Polsce, a także osoby, które na co dzień nie grają, albo zadowalają się np. „Simsami”, lub czymś podobnym, które na hasło „gracz” mają słuszne i logiczne wyobrażenie zwykłego człowieka, który nie różni się niczym od reszty społeczeństwa i żyje swoim życiem tak samo jak reszta społeczeństwa. Pozdrawiam i szacunek. A pozostałym niestety radzę albo pograć trochę w jakiś tytuł i się przekonać, albo nieco dojrzeć, ewentualnie wreszcie opuścić jaskinię, w której się zamykacie, oglądając telewizję i wierząc w te brednie, które zapodają mainstreamowe media pokroju TVNu, czy TVP.

Witam wszystkich czytających.
Chciałbym na początku napisać, że jestem uczniem technikum i chciałbym opisać swoją „rodzinkę”. I właśnie o rodzinę chodzi. Od jakiś 5 lat zaczęło się plucie jadem. Mam dwóch braci, którzy są ode mnie starsi o jakieś 10 lat, więc ja jestem po prostu wpadką, bo w szkole najwidoczniej nie uczyli jak korzysta się z prezerwatywy. Jeden z braci to nadczłowiek w oczach moich rodziców. Osoba, której wg. nich wszystko się udało. A w moich oczach to osoba która jest arogancka i pełna pychy, zawsze wymaga od ludzi by robili według jej widzimisię. Jako jedyny z moich braci się wyprowadził i ma w zasadzie w dupie innych. Przyjeżdża tylko jak czegoś potrzebuje lub nabierze mu się ochota by wylać na mnie wiadro z gównem i powiedzieć mi jako to nie jestem. Drugiego brata nie wiem jak opisać. Bezrobotny, chamski mający na wszystko wyjebane. Ma grubo dwadzieścia kilka lat a pracował może raz przez miesiąc. Rodzice biegają w okół niego by sobie znalazł pracę, kupują buty, ubrania by wyglądał jak człowiek, dają mu dach nad głową a on to polewa cieplutkim porannym. Gościu bierze wszelkie moje rzeczy, korzysta z komputera na którego sam zarobiłem bo poszedłem do pracy.. Nie szanuje tych rzeczy, rozwalił kilka dość cennych dla mnie przedmiotów, rodzice mają to w dupie. I teraz najlepsze, rodzice. Typowi nosacze ze starszego pokolenia, zauważają mnie w sumie tylko wtedy gdy chodzi o szkołę lub trzeba coś wnieść na 4 piętro bo mieszkamy w bloku… Obydwoje pracują więc nie narzekamy na pieniądze, a jednak nigdy nie dostałem np. „wypasionego” telefonu, podczas gdy inni zmieniają telefony za dwa kafle co kilka miesięcy. . Ale ja nigdy na to nie narzekam, ale jakiś niesmak zostaje, gdy przychodzi się do szkoły i żyje się w towarzystwie tzw. bananowej młodzieży. Rodzice oczywiście jedyne czymś się interesują to ocenami w szkole. Ciąg dobrych wyników jest dla nich niczym, natomiast jedno podwinięcie nogi jest dla nich dobrym tematem do plucia kwasem przez około tydzień. Mają w dupie moje problemy, uczucia i całe życie. Często gotuje obiad, sprzątam dom, nawet po 8h w szkole i nawet nie usłyszę pieprzonego „dziękuje”. Jestem nikim w porównaniu do mojego starszego brata, który oczywiście jedyny się udał. Nawet nie usłyszałem od nich żadnego przepraszam za stracone lata, kiedy to robili burdel w domu spowodowanym kryzysem małżeńskim a wszystko to w tedy, kiedy byłem małym gówniarzem i odbiło się to na mojej i tak zjechanej psychice.. Nie mam do nikogo się otworzyć, więc jako odpowiednik ciągłego mówienia do siebie, przepisałem myśli tutaj.
Jeżeli chociaż jedna osoba przeczytała moje wypociny, to ma u mnie wyrazy wdzięczności.

Życie w tym kraju to jedna wielka porażka i patologia, zaczynając od polityki, na życiu społecznym i zawodowym kończąc. Zacznę może od początku.

Młody, zdolny chłopak idzie do liceum, zapierdala, wierzy w to, że coś osiągnie ciężką pracą (wiem, teraz to naiwne). Pisze zajebiście mature, wierzy w to, że świat stoi przed nim otworem, że może zostać kim tylko chce i zbudować swoją wielką piękną przyszłość. Idzie na polibude, bo ma ku temu zdolności i wierzy w to co ludzie mu gadają, że zostanie kimś przez wielkie „K”. Kończy studia i co? Kupa. Ma 24 lata, odbija się od jednych do drugich drzwi, w końcu chyta robotę za 1600zł… mijają miesiące, w międzyczasie laska go rzuca bo ma mu za złe, że nie chce się ochajtać bo jak ma utrzymać rodzinę za taka kase? No, ale ona tego nie rozumie (bo i jak). Nachodzą go pytania w stylu: jaki sens ma instytucja małżeństwa? Nie zna ani 1 normalnego, nie pierdolnietęgo małżeństwa. Każdy kto się chajta, to tak jakby mu się nagrobek postawiło. Każde małżeństwo w jego otoczeniu to jakaś patola tylko każda w innym wydaniu. Wszyscy którzy pochajtali się w młodym wieku to nie stać ich na nic, wiecznie nie maja czasu, wiecznie zmęczenie, wiecznie nerwowi, bo w domu wieczna kłótnia i walka. Tylko no każdy się chajta „bo tak wypada”.

Czemu tak jest, że w tym kraju młody, zdolny człowiek po studiach pracujący w zawodzie nie jest na początku w stanie utrzymać nawet tylko siebie, a co dopiero rodzinę? Czemu musi odkładać przez 3 lata co miesiąc po połowie wypłaty, żeby se kupić 6 letniego kompakta? Nie mówiąc o mieszkaniu itd?

Wreszcie czemu kurwa każdy narzeka na małżeństwo, krwawi w nim jak chuj, statystycznie 50% się rozwodzi, 75% zdradza, ale każdy gdzieś się chajta?

Witam.
Moją chujnią jest to, że zostałem „zinstytucjonalizowany” Nie, nie siedzę w więzieniu, choć często czuję się jak skazany. Otóż od kilku lat przebywam w domu pomocy społecznej. Zdiagnozowano u mnie chorobę psychiczną i pan doktor psychiatra skierował mnie do tego przybytku. Nie chcę się tutaj wdawać w szczegóły w jakich okolicznościach trafiłem do dps-u. Właściwie od samego początku chcę opuścić to miejsce, ale nie mogę, bo jestem podobno niezdolny do samodzielnej egzystencji (przynajmniej tak jest w papierach, a jak wiadomo papier wszystko zniesie), co jest bzdurą, gdyż doskonale sobie radzę w codziennych czynnościach. Najbardziej chujowe jest to, że przebywając tam muszę przyjmować leki, które mnie otumaniają w znacznym stopniu. Poza tym życie w takim zakładzie ciężko uznać za normalne. Chciałbym w najbliższej przyszłości opuścić ten dom i żyć w miarę normalnie, ale nie wiem czy będzie mi to dane. Póki co męczę się jak chuj będąc tam, a trwa to już jak wspomniałem ładnych kilka lat. Wkurwia mnie niemiłosiernie, że nie mogę nic z tym zrobić!

Wkurwia mnie oklepywanie kapucyna gdzieś po kątach w kiblu, bo wydaje mi się to prymitywne i obleśne. Człowiek naogląda się suk na internecie i w tv, bo media z każdej strony zalewają nas tym gównem, i potem faja jest już tak zgrzana, że nawet jak uda ci się powstrzymać ten dzień czy dwa, to trzeciego i tak dojedziesz na ręcznym ku bramom rozkoszy. Napięcie rozładowane, jest ok, jednak człowiek po wszystkim czuje się jakoś z tym źle. Nawet jak wytrzyma się w abstynencji dłużej, to w końcu któregoś dnia człowiek budzi się rano w z mokrymi gaciami, więc dla świętego spokoju lepiej spałować się za dnia, niż obudzić się rano w kisielu ujebanym.
Wiadomo że najlepiej robić to z kobietą, ale nie zawsze są możliwości ku temu by w danej chwili ją mieć. A nie mam zamiaru wykorzystywać kogoś jako pojemnika na spermę.
Wkurwia mnie ta cała sytuacja i chuj. A nadmienię, że już dawno skończyłem te -naście lat.

W skrócie, egzystuję dopiero kilkanaście lat i już zjebałem na całej linii. Ogólnie byłem bity od początku zerówki, czas spędzałem kuląc się w kącie, a moje spierdolenie sprawiało że nie miałem kumpli. W pierwszej klasie podstawówki było jeszcze gorzej. Bili mocniej, okradali z hajsu na drożdżówki, męczyli… Do dziś pamiętam jak mnie pobili tak bardzo że do lekarza musiałem iść. Albo podrapali nożyczkami po moim głupim ryju że nadal mam blizny. W drugiej klasie dowiedziałem się że jak odpowiednio mocno oberwiesz w mostek, to on zablokuje twoją tchawicę dusząc cię. W kolejnych latach było jeszcze gorzej. Doszły szantaże, okaleczenia, samookaleczenia… Miałem tego dość. Próbowałem zadusić się gołymi rękoma, ale to wyglądało po prostu żałośnie. Śmiali się że mnie z tego powodu. Jak sami widzicie, nie wyszło. Jestem tutaj i nadal marnuję tlen. W międzyczasie odkryłem hobby. Warhammer 40k. Znalazłem nareszcie ziomków, zainteresowanie… No i wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt że mnie niedawno wyjebali. Stwierdzili że nigdy mnie nie lubili, że trułem im dupę, i żebym wypierdalał. W mocnym skrócie, moja historia. A wiecie kto jest temu winien? Ja. Tylko ja. Gdybym nie był zjebany może by mnie ktoś polubił. Więc w sumie to ja jestem swoim największym wrogiem. Nienawidzę swojego wroga. Nie chcę by mój wróg żył. Nienawidzę siebie, chcę umrzeć. Wszystko co mnie spotkało to moja wina. Jednak nie chcę skrzywdzić mojej rodziny. Nie chcę aby cierpieli po utracie mojej bezwartościowej osoby. Przepraszam że piszę dzisiaj jak jakiś dałn, ale jest druga w nocy i od dwóch dni nie spałem.

Witam
Moją chujnią jest to, że zostałem „zinstytucjonalizowany” Nie, nie siedzę w więzieniu, choć często czuję się jak skazany. Otóż od kilku lat przebywam w domu pomocy społecznej. Zdiagnozowano u mnie chorobę psychiczną i umieszczono w tym przybytku. Nie chcę się tutaj wdawać w szczegóły w jakich okolicznościach tam trafiłem. Właściwie od samego początku chcę opuścić to miejsce, ale nie mogę, bo jestem podobno niezdolny do samodzielnej egzystencji (przynajmniej tak jest w papierach), co jest bzdurą, gdyż doskonale sobie radzę w codziennych czynnościach. Najbardziej chujowe jest to, że przebywając tam muszę przyjmować leki, które mnie otumaniają w znacznym stopniu. Poza tym życie w takim zakładzie ciężko uznać za normalne. Chciałbym w najbliższej przyszłości opuścić ten dom i żyć normalnie, ale nie wiem czy będzie mi to dane. Póki co męczę się jak chuj będąc tam, a trwa to już jak wspomniałem ładnych kilka lat. Wkurwia mnie niemiłosiernie, że nie mogę nic z tym zrobić!

Cześć, mam koleżankę w klasie, która pochodzi ze wsi w sumie nie było by w tym nic złego, gdyby nie fakt, że codziennie od niej śmierdzi, włosy ma tak tłuste, że można by było na nich zrobić frytki dajemy jej „delikatnie” do zrozumienia, że coś jest nie tak, ale ona nic sobie z tego nie robi. Co gorsza jest z nią coraz gorzej ostatnio miała bluzkę dobrudzoną prawdopodobnie krówskim łajnem. Co jako osoba martwiąca się o nią powinienem zrobić? jak ją poinformować o tym, aby poważnie się nad sobą zastanowiła?