Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Moja największa chujnia od zawsze, nie umiem niczego robić z ludźmi, nie to że bym nie chciał, kurwa po prostu nie umiem. Wszystkie próby kończą się fiaskiem. Wiem dużo o sobie, przez te społeczne kłody zacząłem zgłębiać podstawy psychologii, funkcjonowania człowieka jak i społeczeństwa i społeczności. Ogarnąłem kilka religii świata, systemy zodiakalne, znaczenie liczb, daty urodzenia, typy osobowości moich przodków, rodziny. Nauczyłem się obserwować dokładnie i wnikliwie reakcje ludzi, potrafię nawet stwierdzić spod jakiego znaku jest dana osoba i jaki ma mniej więcej typ osobowości. Przeczytałem x książek mimo że przez całą moją edukację nie tknąłem ani jednej. Jednak to kurwa nic nie zmieniło w moich kontaktach, a raczej próbach kontaktu ze społeczeństwem. Nie chodzi o strach czy cokolwiek, po prostu w jakimkolwiek kontakcie z obcym, znajomym, nawet rodziną nie mam im nic do powiedzenia, kompletnie nic, pustka. W pracy to samo wchodzę, jedyne zdanie to cześć, I chuj z mojej strony to tyle. Patrzą się na mnie jak na upośledzonego. Podobno taki sam był mój dziadek. Tylko ze odszedł 2lata temu, a wtedy jeszcze byłem „100 lat za murzynami” w stosunku do dziś. Chciał bym znaleźć jakąś nić porozumienia, może ktoś z was ma jakiś pomysł. PS. Alko w moim przypadku jeszcze bardziej pogłębia moje „schorzenie”. Wesołego jajka.

Kiedy kilka lat po ślubie nie pojawiają się dzieci, zaczynasz być dla rodziny i znajomych dziwakiem, który albo nie chce albo nie może. O to nie pytają, ale mają mnóstwo „dobrych rad”. Wkurza to? Niemiłosiernie! W końcu przechodzisz nad tym do porządku dziennego, a po kilku dosadnych odpowiedziach pytania już się nie pojawiają. Żyjesz własnym życiem. Adoptujesz dziecko. W końcu udało się! Jesteś szczęśliwy/a/e.
I zaczyna się na nowo. Już rzygam tymi historiami, jak to po adopcji cudem rodzą się dzieci. Odpowiadam, że ja już mam dziecko. „Ale nie chcesz mieć własnego?”
Kurwa!!!
Wydaje mi się, że wystarczy mieć choćby minimalny poziom empatii, aby tego pytania nie zadać w ten sposób. Mam w dupie, co o mnie, o nas, o naszym dziecku myślą inni, ale to zajebiście boli, gdy słyszysz to od ludzi, których uważasz za bliskich.

Moi drodzy, piszę tutaj, ponieważ muszę gdzieś podziać swój żal. Moim głównym problemem jest fakt, że mój ojciec jest psychopatą. Ma problemy z agresją i pohamowaniem wyzwisk. Gdy tylko coś idzie nie po jego myśli, wyzywa i bije. Z moją matką są małżeństwem od 34 lat, i od 34 lat moja wspaniałomyślna matka nie wpadła na pomysł, że należałoby to małżeństwo zakończyć i pójść w swoją stronę, budować z kimś innym szczęśliwą rodzinę. Nie, bo po co.
To tak w skrócie, a tak wchodząc w szczegóły… mam 23 lata, i od 23 lat nigdy nie miałam normalnych świąt, zarówno BN, jak i Wielkanocnych. Co święta, z nieznanych mi bliżej powodów, mojemu ojcu odbija palma i kłóci się z mamą wyzywając ją od najgorszych, po czym siedzi w osobnym pokoju. Na wieczerzę wigilijną musi być ekstra zapraszany, albo przeze mnie, albo przez rodzeństwo, bo sam przecież nie przyjdzie, gdyż przy stole zasiądzie również jego najgorszy, w jego mniemaniu, wróg – jego żona, a moja matka. Zaproszony przychodzi, siedzi cichutko przy stole, a jako że jest grubasem to wyżera 3/4 jedzenia ze stołu, po czym bez słowa odchodzi i chowa się w pokoju.
Dokładnie ta sama sytuacja powtarza się w Wielkanoc.
Jest człowiekiem niestabilnym emocjonalnie, z którym nie wiadomo, jak rozmawiać, bo wybucha bez konkretnego powodu. Jest kompletnym zerem, które nie potrafi samo ugotować jajek, wstawić prania, zając się czymkolwiek, ale przy tym czuje się na tyle silny, że obraża wszystkich naokoło, włączając w to moją matkę, która od tylu już lat zapieprza w domu dla nas wszystkich. Steku wyzwisk, splunięć, uderzeń i krzyków, które padły w tym związku małżeńskim z jego strony, zliczyć nie jestem w stanie.
I powiem szczerze, że kiedyś było mi bardzo szkoda matki, jeszcze próbowałam o nią walczyć. Błagałam, żeby się wyprowadziła, znalazła swoje mieszkanko, obiecałam pomoc finansową. Ale ona nie, bo uparła się, że przecież to jej dom (mieszkamy w domu jej dziadków), którego ona mu nie odda. Więc toczą wojnę od 34 lat.
Dziś mam do niej zwyczajny żal i jest mi obojętna. Mam żal o to, że nie odeszła. Że nie zrozumiała, że z psychopatami się nie żyje, tylko od nich odchodzi. Że niszczy nie tylko siebie, ale przy okazji zdrowie psychiczne i emocjonalne swoich dzieci. Efekt jest taki, że od kilku już lat leczę się u psychiatry na ciężką postać nerwicy i depresję. Moja matka zresztą to samo. I do tej pory nie widzi swoich błędów, nie rozumie, że powinna odejść, gdy był na to czas…
Z jednej strony buzuje we mnie złość, z drugiej jest mi tak potwornie przykro, tak źle… Tak bardzo brakuje mi normalnego domu, normalnych relacji, których naprawdę nie jestem w stanie stworzyć. Nie doświadczyłam nigdy normalnej rozmowy pomiędzy rodzicami, toteż nie wiem, jak rozmawiać z ludźmi. Wzorce wyniesione z domu są beznadziejne. Nie daję sobie rady w życiu i niszczę wszelkie relacje, które są mi dane, które zaczynają kiełkować… Ale gniją, bo nie potrafię o nie zadbać.
Po raz kolejny z rzędu walczę z myślami samobójczymi. Nienawidzę swoich rodziców i jest mi zwyczajnie przykro. Ale resztki światełka dobroci każą mi życzyć Wam, drodzy czytelnicy, Wesołych Świąt. A jeśli żyjecie w normalnych, szczęśliwych rodzinach, podziękujcie im dzisiaj za to. Spłynęło na Was szczęście, o jakim nie macie pojęcia. Bo to taka nasza ludzka przywara, że jeśli ma się coś na co dzień, to się tego nie docenia… pozdrowienia.

Nie wiem czy chujnia.pl to dobre miejsce na tego typu chujnię, bo tutaj dzieci się nazywa gówniakami, bachorami i tak dalej. Ale jako że lubię ten portal to spróbuję. Otóż mam dwójkę dzieci, są super i ogólne wszystko fajnie. Chciałem to mam, żeby było jasne, nie żalę się czy coś. Sęk w tym że mam też tutaj w mieście matkę na emeryturze i wiadomo, że (skoro już jest na miejscu) czasem by się przydało żeby pomogła przy dzieciach. Została z dzieciakiem jak jest chory, żebyśmy mogli z żoną do pracy iść, i tym podobne. Niestety nie pomaga w ogóle. Czemu? Bo jej się nie chce? Bo nie ma siły? Bo nie ma takiego obowiązku? Nie. Bo pomaga przy dzieciach brata, który jej za to płaci. Brat ma kasiory jak lodu, finansowo znacznie lepiej sobie ode mnie radzi. Mnie niestety nie stać żeby matce zapłacić, kasy mam tyle że przeważnie starcza od 1 do 1. Strasznie mnie to boli i się źle z tym czuję, że moje dzieci są „gorsze” dla własnej babci, bo mnie nie stać żeby jej płacić. A swoją drogą, to jest normalne żeby za pomoc przy wnukach babcia przyjmowała pieniądze? Nie mnie oceniać. Jednak choć moje dzieci są małe, to na pewno za pomoc przy ich dzieciach nie wziąłbym w życiu ani złamanej złotówki. Poczucie własnej godności by mi na to nie pozwoliło. Zresztą brat jest w ogóle we wszystkim lepszy, bo ma więcej pieniędzy, bo często coś starym zasponsoruje. A to wczasy, samochód im kupił. I fajnie że pomaga jak ma pieniądze. Szkoda tylko że mi starzy dają odczuć, że jestem gorszy bo biedniejszy. Chujnia i śrut. Pozdrawiam

Wkurwia mnie coraz bardziej. Mam już dosyć tego systemu, tych wszystkich ludzi zmanipulowanych tym systemem.
Mam dosyć fałszywości, wyścigu szczurów, wymagań wobec innych. Każdy ma coś do powiedzenia na temat twojego życia. Każdemu się coś nie podoba i musi się dopierdalać. Po co?
Chyba żeby poczuć się lepiej, bo każdy ma problemy. Wyśmiać kogoś w gorszej sytuacji, żeby samemu w swoim umyśle umniejszyć swoje problemy. Ja pierdolę.
Zastanawialiście się kiedyś czym tak naprawdę jest system? Rząd zabiera nam pieniądze, zabiera nam wolność, ustala jakieś pojebane zasady, zamyka nas w więzieniach, zabiera nam dzieci. Nawet jeśli kupimy sobie ziemię, to musimy załatwiać w kurwę zezwoleń na postawienie sobie chaty 5x5x3. Jeśli znajdziesz jakieś złoto na „twojej” ziemi to ono nie jest twoje, ma trafić do „skarbu państwa”.
To nic innego jak mafia, bardzo rozwinięta.
Wszyscy mamy wyprane mózgi. „Edukacja” bardzo nam w tym pomogła.

Coraz bardziej przekonuję się do samobója. To chyba jedyna droga dla mnie, nie odnajduję się w tym świecie. Codziennie sobie wmawiam: Jeszcze tylko 2 lata, rok i ucieknę…” tylko gdzie?
Coraz mniej miejsc na tym świecie, gdzie mógłbym dożyć czterdziestki w spokoju i umrzeć jako szczęśliwy człowiek. Nie godzę się na zapierdol do starości albo śmierci, gdzie mafia zabiera mi ponad połowę zarobionych pieniędzy, tylko po to, by dożyć do pierwszego. Nie godzę się na to.

Mój mąż po ślubie okazał się debilem. Po ślubie zaczęło mu odbijać. Już dziwnie zaczął się zachowywać dzień przed ślubem. Dziwnie „uciekł” do domu. Przed ślubem było fajnie, chodziliśmy na spacery, rozmawialiśmy, słuchaliśmy muzyki, często mówił że weźmiemy ślub i będziemy mieli dzieci. Chodziliśmy do mojej rodziny, i jego, był grzeczny i uprzejmy. Teraz jak tylko wspomnę żebyśmy gdzieś poszli zaczyna się trząść z nerwów, zaczyna tłuc talerze, kilka razy mnie uderzył, szczególnie raz mocno kilka razy w brzuch. Miałam wtedy wezwać policję. Próbowałam z nim rozmawiać i namówić na wizytę u psychologa ale on nie chce o tym słyszeć, mówi że nie potrzebuje żadnego psychologa. Najgorsze że on mówi że zachowuje się normalnie. Jego rodzice po ślubie zaczęli mnie wyzywać od głupich i nienormalnych a moich rodziców od debili. To jest koszmar. Przypuszczam że mógł odziedziczyć jakąś chorobę psychiczną. Jego ojciec chodzi do psychiatry co było przede mną ukrywane ale widziałam że z jego ojcem jest coś nie tak. Ani razu nie rozmawiał normalnie ze mną. Matka męża jest histeryczką i nieraz jej bardziej odbija. Ogólnie cała rodzina sprawia wrażenie strasznie znerwicowanej. Co ja zrobiłam?! Najgorsze jest to że ja go nadal kocham pomimo że zachowuje się jak debil. Czy to jest normalne? Kochać takiego psychola? Podoba mi się też bardzo fizycznie. Muszę go zostawić i to przed świętami. Ktoś chce spędzić ze mną święta?

Od dziecka cierpię na lęki, matka znęcała się nade mną psychicznie, była i jest nieobliczalna, mieszała mnie z błotem, odkąd pamiętam, bałam się jej.
Od okresu dojrzewania okaleczałam się, teraz jest lepiej. Stany lękowe przerodziły się w fobię społeczną. Byłam na kilku stażach z urzędu pracy, które były koszmarem, byłam źle traktowana, nieszanowana, odrzucana, lekceważona. Teraz panicznie boję się iść do pracy, wiele razy oszołomiona stresem i lękiem rezygnowałam w ostatniej chwili lub po pierwszym dniu, po czym w domu były straszne awantury i już całkiem czułam się jak g. Mieszkam również z babcią, myślałam, że chociaż w niej mam oparcie, jednak kilka razy słyszałam jak się na mnie żali, ostatnio skwitowała moją osobę słowami – „szkoda gadać”. Babcia słabo się porusza, rodzice mają do mnie wieczne pretensje, kiedy ona coś robi, nie ja, a babcia mi nie mówi co trzeba zrobić, tylko wychodzi z pokoju, a ja niczym Anioł Stróż podążam za nią, żeby spytać co zamierza i ją wyręczać, wykańcza mnie to. Kiedy jej zwracam uwagę, że rodzice mają do mnie pretensje, ona mówi, że trochę ruchu, to dla jej zdrowia, a za plecami żali się na mnie, że „wszystko trzeba mi mówić i pokazywać palcem”, bo się nie domyślam w kwestii pomocy, rozpłakałam się, byłam w sąsiednim pokoju i słyszałam, myślałam, że pęknie mi serce. Już nie wytrzymuję, nikt mnie nie rozumie, rodzina nie jest tak znerwicowana, zalękniona i wrażliwa jak ja. Wieczna krytyka, nacisk na szukanie pracy, a kiedy znajdę coś, co mi odpowiada, zamiast poparcia…krytyka, bo za daleko, nie dam rady itp.
Chcę stąd uciec, dręczą mnie już myśli samobójcze. Chcę znaleźć pracę w większym mieście i wynająć coś. Mam 30 lat, a właściwie nigdy nie pracowałam tak normalnie (tylko staże i kurs z PUP), nigdy nie byłam zakochana, nigdy nie byłam w prawdziwym związku. Nie śpię po nocach, często płaczę, tak wiele kosztują mnie te próby usamodzielnienia się i uwierzenia w siebie na przekór „wszystkim”.
Leczyłam się psychiatrycznie, byłam u kilku psychologów, ale bez większej poprawy, muszę sama się przełamać i dość do tego. Przerażają i paraliżują mnie te myśli samobójcze, boję się ich, boję się, że sobie nie poradzę w życiu, jestem zrozpaczona. Przez migreny byłam u neurologa, zalecił TK głowy, stwierdził, że mam zaniki w korze mózgowej jak starsza osoba, myślę, że to wynik ciągłego stresu i napięcia. Bardzo proszę o modlitwę za mnie, tak bardzo pragnę przełomu, nie muszę dużo zarabiać, tylko znaleźć taką pracę, która nie będzie mnie zabijać i niszczyć dzień po dniu, jak było na stażach.
Czy ktoś może mnie pocieszyć?

Pozdrawiam,
Karolina

Czemu ludzie to takie kurwy? Nie ważne czy to 'kolega/koleżanka z pracy’ mąż, żona, dzieci, rodzice, przyjaciel, rodzeństwo. Mąż/ żona Cię zdradzi, rodzina się odwróci, znajomi w pracy to podpierdalacze, dzieci niewdzieczne, a rodzeństwo często gorsze jest od diabła.
Większość ludzi to szmaty. Niby jest dobrze jak jesteś chojny dasz kasę na wieczne nie oddanie. Jest dobrze jak włazisz komuś w dupę. Zrób coś co im się nie spodoba to będą psy na tobie wieszać. Jak ja kurwa nienawidzę ludzi najlepiej jakby wszyscy zdechli. Z utęsknieniem czekam na jakiś koniec świata ale końca świata nie będzie. Czekam może Korea rozwali świat? Ale tak się nie stanie. Nasze słońce ma jakieś jeszcze 4mln życia jak dobrze pamiętam więc też lipa. Ale jest nadzieja że kiedyś cały wszechświat wchłoną czarne dziury i kurwa będzie wtedy święty spokój. Ludzie to największy rak tego uniwersum. Umrzyjcie wszyscy Ci co to czytacie, Ci którzy teraz żyją na ty padole, zróbcie przysługę światu i umrzyjcie. Jak wszyscy zdechniecie to i na koniec ja mogę odejść w spokoju

Wiecie co jest chujowe? Gdy ludzie komentują Twoje decyzje w sposób, który doprowadza Cię do szewskiej pasji. Chcę kupić karmę za 200 zł dla kota, to kupuję. To są moje pieniądze, uczciwie zarobione, więc chuj komu do tego na co je wydaję. Chcę wyjść sam do kina, bo nie lubię jak mi ktoś ględzi nad uchem, to wychodzę. Smaruję klejem ścianę, nie tapetę, bo tak wygodniej. „Ja bym tak nie zrobił.”, „Gdybym była tobą, to zrobiłabym to inaczej”, „Ja bym tyle nie wydał na głupie zwierzęta”. Świetnie kurwa, dziękuję za doskonałe rady PO CZASIE! Nie rozumiem po co tyle gadać o przeszłości. Bzyknąłem laskę, z którą nie mam już kontaktu? Och nie, rozmawiajmy o tym przez najbliższe pół roku, bo to takie istotne. Raz w życiu kogoś okłamałem? Niech będzie mi to wypominane i rozdrapywane ciągle i od nowa, bo przecież ludzie są nieskazitelni. A kurwa, aż mi się pisać odechciało.

„Krok po kroku, krok po kroczku, najpiękniejsze w całym roczku idą święta”…. Jak głosiła emitowana na początku XXI w w radiowej Trójce piosenka śpiewana przez ówczesnych dziennikarzy tej stacji. Pięćdziesiątjeden tygodni, pełnych rozczarowań, ponurych niczym spojrzenie zawodowego zbieracza puszek, który bez złudzeń otwiera kolejne kontenery, niczym wrota mitycznego sezamu, wiedząc jednocześnie że zostały one splądrowane ze wszystkich skarbów, przez towarzyszy niedoli którym akurat tego dnia udało się wytrzeźwieć wcześniej, minęło. I już u przedproży stoją, waląc kułakami w szczelnie zamknięte drzwi tzw Święta. Przybywają wdzierając się nachalnie w moje życie dźwiękami kolęd, przepisami na kutie, barszcz z uszkami i radami jak przygotować wieczerzę w niemal każdym dzienniku już od pierwszych dni Listopada. To właśnie wtedy w marketach pojawiają się choinki, girlandy, bombki. W Tv można usłyszeć christmas songi, a na rynku tej nędznej mieściny pojawia się choinka. Zewsząd słychać: najpiękniejsze święta, święta miłości, pokoju, pojednania. Zaczyna się odliczanie do początku magicznego okresu, adwentowe kalendarze, wianki ze świecznikami przyjmują role czasomierzy.
Na skwerach pojawiają się sprzedawcy choinek i karpi.
Mija kilka dni i zaczyna się tzw Wigilia. Ludzie zbierają się o zmroku, cedzą przez zęby nieszczere życzenia, po czym żrą (bo trudno to nazwać spożywaniem posiłku). Po wielkim żarciu następuje rozdanie prezentów, wśród których królują od lat nieśmiertelne skarpety, swetry, rajstopy do tego czekoladopodobny mikołaj i jakieś elegancko zapakowane gówienko, kupione za chwilówkę z trzymiesięcznym odroczeniem terminu płatności. Wszystkiemu ze stołu przygląda bohater wieczoru -karp. Zabity wpierw przez wielokrotne uderzenie tłuczkiem w głowę i poderżnięcie skrzeli. Niejednokrotnie nim zdąży wydać ostatnie tchnienie, spadnie jeszcze na podłogę, brudząc całą kuchnię krwią i śluzem. Psując tym samym humor wszystkim wokół („bo głupia ryba się wyślizguje”). Konając patrzy jeszcze po raz ostatni smutnym, pustym i tęsknym wzrokiem na swoich oprawców. Znam dobrze to spojrzenie, pełne rozczarowania, bezsilności, oczekiwania na lepsze dni które nigdy nie nadejdą. Widywałem je kiedyś w oczach podstarzałego bezdomnego, który mijając mnie na swoim zdezelowanym rowerze, obładowanym tekturą falistą, wyciągał rękę prosząc o papierosa.

Jest wszystko w tych świętach, jest robienie wywiadu o innych członkach bliższej czy dalszej rodziny, jest wyśmiewanie się z innych, jest chwalenie się kto ma lepiej, jest fałsz (jak ty ślicznie wyglądasz, jak się za tobą/wami stęskniłem/łam choć w rzeczywistości widok tego/tej wywołuje odruch wymiotny) jest hipokryzja (stek nieszczerych, niemożliwych do spełnienia życzeń cedzonych przez zęby), jest festiwal próżności, zakłamania, wpierdalania na siłę i marnowania żarcia. Jest wreszcie mordowanie zwierząt („idą święta ryczą zwierzęta w rzeźniach”). Jest pijaństwo i obrażanie/obrabianie dupy innym. Jest zasilanie kont szamanom w czarnych kieckach. A to wszystko skwitowane magicznym „święta, święta i po świętach”

Nienawidzę świąt, niewiele jest równie fałszywych rzeczy na tym łez padole.