Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ostatnio wziąłem się za szukanie nowej pracy. Mam swoje zainteresowania, mówiąc ogólnie techniczne, i rozejrzałem się na popularnych stronach internetowych, które udostępniają różne oferty. Co można z nich wyczytać – jedną wielką chujnię. Miliony staży/praktyk, szukanie taniej siły roboczej, która będzie klepac dokumentacje czy inne papierki – jak wiadomo najgorsza robota, której nikt nie chce dotknąć. Po drugiej stronie mnóstwo pracy dla osób z doświadczeniem 5+ ze znajomośćią IOW, IAX, KALS, XNXX, WKDA, OOD. Dodatkowym atutem będą OEA, ODAP,JP,DSADIF,UIIX i masa innych pierdół, których nie wiadomo czy ktokolwiek zna. Oczywiście są też oferty dla kucy java za 30k netto plus bonusy ale o nich nie mówię. Swoją pracę znalazłem po wielu trudach, ale tylko dlatego, że mam troszkę więcej wiedzy i doświadczenia od typowego absolwenta. No i właśnie, gdzie ci ludzie mają się podziać skoro nikt ich nie chce? Nie chodzi nawet o to, że prezentują dno intelektualne – tacy też są. Tylko dlaczego nie można dać im szansy się wykazać nawet jeśli nie pasują w 100% do profilu pracodawcy? Można zebrać 10-20 do salki dać zadanie do zrobienia – zrobisz ok – możemy rozmawiać dalej. Nie zrobisz – szukaj miejsca gdzie indziej. Czy to kurwa takie trudne? W swoim CV mialem idealne spełnione wymogi 1-1 nie zostałem zaproszony na rozmowę do jednej firmy, bo kurwa nie studiowałem akurat tego kierunku. Jebać, że zajmuję się tym hobbystycznie. Ważne, że jakaś kretynka z hru ma zakodowane w pustym łbie/ma takie wytyczne od przełożonych – przyjmujemy tylko po kierunku x- reszta wypierdalać. Na rynku pracy brakuje miejsca dla osób, które chcią się szkolić, musisz być zajebistym specjalistą albo darmowym niewolnikiem – wtedy pracę masz gwarantowaną. Studenci macie przejebane.

Kurwa, czy wy też już rzygacie jak słyszycie, lub widzicie ten debilny frazes? Kurwa, nie mogę już, nie mogę tego czytać. Kurwa, zajebisty benefit. Pewnie wszyscy klękają z wdzięczności, że mogą pracować w „młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole” to jest bardzo ważne, tak ważne, że jestem nawet gotów od jutra się zwolnić i wegetować za minimalną krajową, żreć ryż ugotowany w deszczówce i mieszkać w klitce z ćpunami, byle tylko „pracować w młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole”, ale czekaj…chwila…ahaaaa, zapomniałem, że jak składałem do obecnej pracy to też było to w ofercie, więc nie muszę zwalniać. Naprawdę było warto. Byłbym gotów nawet czyścić ścieki, byle „pracować w młodym, dynamicznie rozwijającym sie zespole”, robią mi taką łaskę, że nawet dostąpienie zbawienia nie jest takim zaszczytem jak „praca w młodym dynamicznie rozwijającym się zespole”, no ale w końcu trzeba coś dopisać, bo jak pod długą na kilometr listą wymagań będzie widniało tylko: „Oferujemy 1500 polskich cebul”, a nie przepraszam „2100 brutto” to trochę sucho i niefajnie wygląda, więc warto by było coś do tego dopisać, a „praca w młodym i dynamicznie rozwijającym się zespole” aż zapiera dech w piersiach, oszałamia i sprawia, że drżącą z ekscytacji ręką natychmiast wybieram numer, umawiam się na stpotkanie i błagam na kolanach, żeby przyjęli moje CV. W końcu w stu innych krajach dookoła płacą tylko 3 razy tyle na start, a czym to jest w porównaniu „pracy w młodym dynamicznie rozwijającym się zespole”, poświęciłbym nawet rodzinę, zdrowie, całe swoje życie, żeby pracować w „młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole”. Przecież oni wcale, ale to wcale nie piszą tego dlatego, że mają gówno do zaoferowania człowiekowi, a listę wymagań z kosmosu i wypadałoby, żeby lista tego co oferują była równie długa, więc napiszmy: „2100 brutto na rękę” i pięć myślników po których następują debilne frazesy. Wtedy wszystko się wyrównuje.

Moja chujnia to zegarki uwielbiam te małe narzędzia na ręku które odmierzają czas są piękne cudowne mechanizmy które widac przed przeszklony dekiel. Jak bicie serca. Niestety to hobby to studnia bez dna zakochać się w zegarku to jak w kobiecie. Myślisz o nim śni ci się patrzysz i podziwiasz. Chcesz by jego serduszko biło na twoim ręku z częstotliwością 28tysiecy. Chujowo bo w naszym pięknym kraju zegarki są często 2, 3x droższe niż w cywilizowanych krajach. A jak chcesz zakupić zza oceanu to ci zajebia 25 procent. Bo ty ponosisz ryzyko związane z przesyłką oszustwem tym że towar będzie wadliwy. A rząd wyciaga pierdolona rączkę po moje. Ja nie mam tyle pinindzy co Nowak. Kurwa. Chujnia i kakao z wodą.

Kuźwa, co za świat! Czy oglądam filmy, czy widzę ludzi na ulicy i ich durne zachowanie czy kogoś poznam osobiście to wszyscy jesteście płytcy i bezwartościowi. Żyjecie najbardziej żałosnym mottem typu korzystaj z życia i opacznie rozumiecie. Korzystanie z życia to nie bawienie się uczuciami innych, robienie interesów na nieszczęściu innych i pieprzona chulaj-dusza. Wiecznie tylko zabawa, pety i alkohol w głowie, jakby nic lepszego do roboty nie było.
Mam nadzieję, że na starość obudzicie się z ręką w nocniku.
I tak wszyscy zdechniecie…

Ja tam też jestem przygotowany na długi łykend. Wystana w długiej kolejce wóda z biedry ledwo mieści się w lodówce, browce już niestety nie weszły. 8 kilo kiełbach, boczku i karkówki na grill balkonowy też leży w lodówce – szwagier wpadnie. Matiz w gazie umyty, nora w mrówkowcu w kredycie na 40 lat wysprzątana, Janusz dał wolne na poniedziałek, nawet moja Grażyna mi dziś popuściła, bo była wypłata. Także będzie żarcie, chlanie, meczyki, zakłady bukmacherskie i muza Akcentu. Jest zabawa:)

Gdy byłam dzieckiem na żadne wyjścia mi nie pozwalano. Wychowywałam się w gronie osób dorosłych. Nigdy nie miałam przyjaciół ani znajomych, ale do pewnego czasu bardziej mi to nie przeszkadzało. Problem zaczął się w gimnazjum i trwa właściwie do teraz.

Zawsze stawiali mi największe wymagania i nigdy za nic nie chwalili. Uczyłam się najlepiej, wszystkie konkursy i tak dalej, a zawsze słyszałam tylko: „mogło być lepiej, co tak słabo?”. (No tak słabo było, że dostałam się do jednej z lepszych szkół w województwie)

Opiekowałam się młodszym bratem, zawsze sprzątałam cały dom i tak jest nadal, a znów słyszę, że nic nie robię, obijam się. Nic nie umiesz, gdy ja byłam/em w twoim wieku..

Będąc w szkole średniej nigdzie nie wychodzę, ciągle wkuwam( żeby nie mieć jazdy w domu), sprzątam, poświęcam się w 100% domowi i nikt mnie nie potrafi kurwa docenić.. Jestem w rozsypce emocjonalnej, ciągle płacze, nie potrafię nawet normalnie rozmawiać z ludźmi, jakoś nie nadaje się do tego świata..

Raz gdy zadzwoniła koleżanka w sprawie projektu i rozmawiałam z nią raptem 5 min, przez cały tydzień miałam zakazy i słyszałam, że nic nie robię tylko bawię się telefonem. Nie miałam dzieciństwa, młodość ucieka przez palce, gdy próbuję się buntować to mam tysiąc razy bardziej przejebane do tego stopnia, że już wolę się nie odzywać.. Pewnie skończę jako jakiś nerd z okularami jak spody od słoików, z gromadką czarnych kotów i na rozkazy rodzinki. Pozdrowienia dla reszty ludzi ze zjebanym życiem. Śrut.

Za rok kończę technikum informatyczne i już wypadałoby wiedzieć, gdzie iść dalej. Nie mam w ogóle pomysłu. Nie mam żadnych konkretnych zainteresowań, jak już coś znajdę to szybko mi się nudzi. Za informatyką też za bardzo nie przepadam (nauczyciele mocno zniechęcili). Oceny mam dobre ze wszystkich przedmiotów, trochę lepsze z matematyki. No i tkwię teraz w takim martwym punkcie. Irytuje mnie ludzka bezmyślność, oprócz tego w poprzednim roku dwóch moich dobrych „przyjaciół” pokazało swoją prawdziwą twarz. To tyle.

Urodziłem się dawno temu na początku lat 80. Od zawsze miałem jakieś niskie poczucie własnej wartości, jakieś lęki przed ludźmi/sytuacjami. Tak jakbym przy urodzeniu miał taki program wgrany. Zawsze myśli że jestem gorszy, że sobie z czymś nie poradzę. Swoją drogą rzeczywiście żadnych talentów nie mam, szkoła to dla mnie była męka. Sam nie jestem w stanie czegoś wymyślić, wolę żeby ludzie za mnie podejmowali decyzję. Najgorsze że jak większość ludzi ma jakiś problem czy nowe zadanie do wykonania to stara się go rozwiązać, ja od zawsze robię odwrotnie. Przeciągam ile się da, a gdy już jest za późno to myślę że jakoś to będzie albo się poddaje i nic z tym nie robię. Ciągle uciekam od tego wszystkiego. Cudem jakoś udało się skończyć szkołę, nawet studia, ale też były takie momenty że gdyby ktoś na mnie nie wpłynął to rzuciłbym szkołę na etapie liceum i teraz miałbym tylko podstawowe wykształcenie.
Tak samo z pracą, po zwolnieniu nie potrafię nigdzie się zahaczyć na dłużej, proste zadanie na początku powoduje u mnie blokadę taką że od razu rezygnuje.
Może powiecie że to depresja czy choroba psychiczna? Ja tak nie uważam, po prostu taki się urodziłem i to co opisuje jest częścią mojej psychiki. Próbuje z tym walczyć ale nie jest to proste jak wiemy w dzisiejszym świecie gdzie liczy się tylko pieniądz.
Najgorsze jest to że nie ma na to lekarstwa, leki od psychiatry niczego nie zmienią, nie zmienią mojego myślenia i odczuwania rzeczywistości. Dlatego tkwię w tym stanie zawieszenia. Jest tak u mnie: jeden krok w przód i za jakiś czas dwa kroki w tył. Nawet jeśli coś mi się uda, to wiem że w moim przypadku będzie to trwało bardzo krótko i skończy się to porażką.

Nie można spokojnie wyjść na spacer, pobiegać czy pojeździć na rowerze. Szczególnie na obrzeżach miasta, bernardyn i owczarek puszczone luzem, a właściciel kilometr dalej. Nie obchodzi mnie to, że ta rasa jest niegroźna, że ten pies nie gryzie. Nie znam tego psa i nie czuję się dobrze w jego towarzystwie. Obowiązek właściciela: trzymać na smyczy albo założyć kaganiec. Niedawno miałem niemiłą sytuację, kobieta miała ze sobą dwa psy: jeden na smyczy, a drugi bez. Zgadnijcie, który mnie zaatakował? Szarpał mnie za nogawkę, uwolniłem się i kopnąłem go. Reakcja właścicielki? „Psów nie wolno kopać”. A co miałem zrobić, stać i czekać? Na wsiach też dzicz, wszystkie bramy otwarte i wszystkie psy biegają luzem. Prawie zawsze jak tata idzie biegać to jest zmuszony do użycia gazu. Ja teraz jak idę na spacer to też biorę gaz, dla świętego spokoju. Tak samo to całe sprzątanie po swoim pupilu to fikcja, gówno leży na gównie, strach przejść trzy metry po trawniku. I jeszcze głupi ludzie, co trzymają dużego psa w bloku. Takie zwierzę potrzebuje miejsca np. podwórka, a normalnie wygląda to tak, że pies jest puszczony bez żadnej opieki żeby się „wylatał”. Koniec.

Witam. Zamieściłem to już gdzieś indziej ale tu też chciałem na ten temat napisać, żeby podzielić się swoim wzburzeniem i niezadowoleniem, bo sam chyba tego nie udźwignę. Wobec tego moje pytanie brzmi: czy są wam już znane nowe projekty i proponowane zmiany w kodeksie pracy na 2018 rok? To co czytam zwyczajnie mnie przeraża. Jestem pracownikiem czterobrygadowym (ci którzy tak pracują z pewnością doskonale wiedzą jak taki system potrafi dać człowiekowi w kość, dlatego na pewno nie zgodzę się tak tyrać do końca życia jak te sebki, które dają się wykańczać za michę ryżu) i oczom nie wierzyłem i nadal nie wierzę, gdy czytam o proponowanych zmianach. Utrata możliwości wzięcia płatnego urlopu na żądanie, od tej pory ma być bezpłatny i to z koniecznością uprzedzenia 24 godziny wcześniej. Czyli człowiek nie ma prawa mieć już ani jednej losowej sytuacji w ciągu roku (bo przez losową sytuację rozumiem taką, która może wypaść zaraz przed pójściem do pracy. Kolejna perełka to tak zwany „elastyczny urlop” z tego co wyczytałem ma to wyglądać tak, że „pracodawca może skrócić 26 dni urlopu nawet do 20 dni, lub wydłużyć do 32”, wspaniały pomysł. Nietrudno się domyśleć, którą opcję nasi wspaniali „pracodawcy” będą wybierać. Następna perełka to niemożliwość decydowania o tym kiedy wybrać się na urlop, od teraz to będzie należało do pracodawcy ustalenie terminu urlopu i ostatnia wspaniała perełka „niemożliwość przechowywania urlopów”. Wspaniale. Czyli nie należy mi się rezerwa, którą uczciwie sobie przechowałem do swoich celów. Teraz podsumowanie. Dla mnie jako pracownika czterobrygadowego urlop jest okazją do restartu zegara biologicznego i zaleczenia zniszczeń wywołanych tym dokuczliwym trybem pracy. Mamy coraz cudowniejsze warunki pracy w tym kraju, gdzie ster dzierżą osoby, które wspierają grupy społeczne wiadomego autoramentu poprzez programy pinset. Coraz lepiej się tu robi. Podatki rosną, coraz późniejsze emerytury dla pracowników mundurowych i również pewnie in spe dla wszystkich innych pracowników. Zabieranie urlopów, odbieranie pracownikowi prawa decydowania o wszystkim, bo ktoś musi tyrać na te programy i płacić za to, żeby patolka miała za co chlać wódę i chodzić na imprezy na których dalej będą się rozmnażać. Jeżeli to przepchną i te ustawy przejdą to ja ewakuuję się do Reichu, albo Norwegii. Bulandia już nie dla mnie. Z uszanowaniem.