Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Może wam się to z początku wydawać absurdalne, ale zaraz wam uargumentuję dlaczego tak jest, żebyście się przekonali, jak 90% społeczeństwa jest dymana. Jeśli mają dać ci mniej niż 4000 polskich cebul na rękę to bardziej opłaca się zostać bezdomnym. Wyjdziecie na tym o wiele korzystniej niż pracując za 1500-3500 na rękę. Ba, nawet przewaga bycia bezdomnym nad takimi zarobkami jest znaczna, tylko wszystko jest zorganizowane tak byście tego nie zauważyli. Dlaczego? Bo zarobki takiej wysokości są iluzją przesłaniającą potworną prawdę, prawdę, że po 20 latach jebania za takie kwoty jesteś w takiej samej sytuacji jak bezdomny. Nie masz kompletnie nic własnego, bo nic z tego nie odłożysz. Nie kupisz ziemi, pół uprawnych, hektarów, domu, a nawet mieszkania na własność mając takie zarobki. Weźmiesz to na kredyt i stanie się twoje gdy już będziesz u kresu życia, czyli na chuj ci się przyda. Wystarczy, że coś pójdzie nie tak, stracisz pracę, nie będzie jak zapłacić raty kredytu i bank ci zajmie to wszystko. Z takimi zarobkami możesz za gotówkę kupić najwyżej tanie auto i kilka bibelotów, które stracą na wartości. A teraz przejdźmy dalej, bo to dopiero początek argumentów. Po 20 latach pracy masz prawdopodobnie strawione 3/4 tego czasu swojego życia na robotę. Bo 8 godzin dziennie, a często praca wygląda tak, że albo ludzie przynoszą ją do domu, albo nie chce im się już nic, albo mają całą resztę dnia w zjebany nastrój, bo rano znów do roboty. Oczywiście nie wszystkich to dotyczy, ale w wielu przypadkach tak jest. Więc większość biednych pionków oddaje te przykładowe 20 lat SWOJEGO WŁASNEGO ŻYCIA komuś innemu. Bezdomny ma zawsze wolne, może sobie siedzieć i spędzać ten czas jak mu wygodnie, delektując się naturą na polance, albo śpiewem ptaków, gdy jest zimno pójdzie do ośrodka dla bezdomnych i tam go nakarmią i przenocują. Oczywiście nie będą to rarytasy, ale jesz tylko 30 minut w ciągu dnia, reszta dnia jest twoja. Wystarczy tylko nie chlać i masz miejsce w ośrodku. Teraz dalsze argumenty. Bezdomny ma coś bezcennego. Mianowicie wolność i spokój. Nie ma kredytów, ledwo utrzymującego się domu, mieszkania na głowie, długów, spraw do załatwienia w urzędach, rachunków do zapłacenia, nie musi liczyć pieniędzy, czasem nawet dostanie jakąś rentę i wtedy najzabawniejsze jest to, że te wszystkie pieniądze ma na czysto dla siebie i jak ma dajmy na to tysiaka renty to będzie miał więcej dla siebie, niż mieszkający na wynajmie młody człowiek, który sam się utrzymuje, i któremu zostanie 50 polskich cebul po opłaceniu wszystkiego. No, a nie oszukujmy się. Zarabiając dwa tysiące pińset polskich cebul utrzymacie się na niskim poziomie wegetacji, mając 3500 utrzymacie się na trochę lepszym poziomie, ale będziecie musieli i tak liczyć pieniądze i uważać, nie będziecie mogli po prostu pójść jak człowiek do dobrej restauracji dwa dni z rzędu i zjeść tam obiadu. Mając 1500, albo 2000 (a wielu jest takich co jebie za taką kasę) jesteście w czarnej dupie i sytuacji budzącej grozę i gdy wyobrażam sobie, że ktoś robi za 1600-1800 na rękę i mieszka w dużym mieście to aż ciarki przestrachu przechodzą mnie po plecach. No, ale systemowi zależy, żeby większość była niewolnikami do końca swojego żywota. Kolejny argument. Bezdomny nie jest związany różnymi zawodowymi i nieruchomościowymi zobowiązaniami z jednym miejscem. Może w dowolnym momencie wsiąść do pociągu i wypierdolić do innego miasta, albo kraju i będzie w takiej samej sytuacji. No, ale większość i tak na to nie pójdzie, bo boi się co by pomyśleli znajomi, gdyby się dowiedzieli. No, a znajomi też dają się dymać systemowi i robią za 2000 polskich cebul od szczypioru.

Będzie samozaoranie.
W tymże szaroburnym kraiku przez większość czasu trwania kalendarzowego roku, nie można być szczęśliwym. Baa, w ogóle nie powinno się emanować radością z życia i szczęściem. Orwelowy model społeczeństwa gniecionego okrutnie dołującymi wiadomościami (których nie oglądam, gdyż nie posiadam dostępu do telewizji oraz nie odczuwam takowej potrzeby). Śmierci, tragedie i katastrofy. Oszustwa, ludzkie dramaty i złodziejska polityka. Tyle, aż tyle i tylko tyle. Olewam klasycznie przekaz, współczuję bom dobra dusza. Odczuwam jednako częstokroć inną potrzebę – pofilozofowania. Otóż siedzę w swej domowej bazie z kubkiem kawy w głowę Szturmowca, na piersi t-shirt z Chewbaccą i dukam nad wartością jednego kredytu wrzuconego do automatu z grą zwaną „Żyj”. Choć żyję czasem w niezgodzie ze sobą, gdy nachodzą wątpliwości o jutro. Żyję bywa od pierwszego do pierwszego, walcząc o przetrwanie, bo fajnie byłoby kupić sobie jakiś fajniejszy gadżecik. Lawiruję niczym kulawy jelonek pośród watahy wilków. Po Jaśniejszej Stronie Mocy egzystuję wedle praw natury i porządku społecznego i… jestem kurewsko szczęśliwym człowiekiem! Ludzie powszechnie szarzy, przytłoczeni prozą życia, któraż i mnie potrafi przygasić, spoglądają na zadowolonego z siebie człowieka jak na trędowatego. Mało ─ na człowieka cieszącego się ze swojego stanu posiadania i człowieka wdzięcznego za bokserki na rzyci oraz nerdowy kubek do kawy. Człowieka mimo dolegliwości cywilizacyjnych, na progu tabletek na nadciśnienie albo cukrzycy czy innego rako-gówna, wstającego o poranku z uśmiechem myślącego: „O! Idę znów do pracy, którą lubię!” albo „mam dookoła siebie ludzi, którzy kochają i pomogą. Nie z litości, tylko sprawdzonego wsparcia.”. Rodzina, lepsza połowa i przyjaciele. Wypijam wiadro kawy i działam. Dodatkowo raduje serce me działalność poza pracowa, mimo, iż organizm potrafi podjąć bunt, strzelając w twarz potrzebą drzemki czy pragnieniem rzucenia wszystkiego w jasną i ciemną cholerę. Mam co mam, mogę mieć więcej. Ideałem nie jestem, nadwaga i kiepski wzrok. Nie mam nawet swojego samochodu. I wiecie, co mam wywalone na bolączki i tłoczenie do głów ciemniejszej masy pseudopolitycznej breji. Nawet sobie zaklnę po chujniowem ─ mam wyjebane na całe zło, które jeszcze mnie nie dosięgło, a zapewniać, iż przez blisko cztery dekady życia doświadczyłem Mont Everestów zła… Żyję i wystawiam twarz do słońca, nawet jeżeli słońce mając mnie w dupie (lukrowany eufemizm) chowa swe ciepłe oblicze za chmurami. I żeby nie było. Żaden ze mnie romantyczny lekkoduch. Marzyciel i posrany idealista owszem, ale trampki w Batmanki twardo szorują po glebie. Po prostu mam wyjebane na smutek. Tak po prostu, tak zwyczajnie. I nie, nie biorę psychotropów. „Niezakłócony pokój ludziom dobrej woli”, a tym z bólem dup uśmiech na krzywy ryj i frontem do klienta!

Bądźcie szczęśliwsi! Polecam bez konieczności konsultacji z dealerem bądź patologiem.

Moja chujnia jest może być dla niektórych błaha, ale mnie osobiście doprowadza do białej gorączki.

Mam 20 lat i 2 lata temu skończyłem zawodówkę. Zawód nieistotny, bo nie o tym akurat, ale mogę powiedzieć, że w mojej pracy 3,2k na rękę już JEST!

Przechodząc do sedna, wkurwiają mnie niesamowicie zarozumiali przyszli magistrowie, najczęściej z liceum (mój boże, jak ja nienawidzę tego słowa). Z technikum też jacyś debile się czasem trafią, ale oni to rzadkość w porównaniu z tamtymi.
Otóż wyżej wymienieni idioci próbują mi wmówić, że ludzie po zawodówce to ZERO i w ogóle powinno się ich likwidować. Bardzo często przytaczane jest na nich słowo PATOLOGIA. Zdaję sobie sprawę, że z tego typu szkół wyszło wielu nieudaczników życiowych, kryminalistów, alkoholików i narkomanów, ale to nie znaczy, że każdy tam taki jest. Nienawidzę takiego generalizowania. I prawie zawsze mówi mi to typ gościa, który nic nigdy w życiu nie przepracował i wszystko miał od rodziców pod nos. Nie miał nigdy żadnych poważniejszych problemów, czy to w rodzinie, czy w szkole. W dodatku jest tak arogancki i pewny tego co mówi, że czasem naprawdę mam ochotę zajebać takiemu w mordę. A ja tak czasem sobie myślę, czemu ci ludzie mówią to akurat mi? Jaką ja jestem patologią skoro zarabiam na siebie i robię to już teraz, kiedy oni licealiści, studenci siedzą jeszcze w szkole i żyją na utrzymaniu rodziców jak te pasożyty? Czy nie mogliby zacząć nawet tej dorywczej jakiejś pracy? No tak, oczywiście że nie, bo lepiej siedzieć na dupie w tej beznadziejnej szkółce (tylko i wyłącznie) i ślepo wierzyć w debilny tok myślenia polskiej edukacji. „Przecież będziesz magistrem, będziesz grube tysie zarabiał. Będziesz siedział sobie przy biureczku jak pyszny pan, kiedy ta hołota po zawodówkach będzie u ciebie na firmie zapierdalała po 12h dziennie. Toż to żyć nie umierać”.

A teraz tak na poważnie, nie mówię tutaj, że nie warto się uczyć albo że nie warto iść na studia, ale większość z tych ludzi to totalni ignoranci i aroganci, które myślą, że wszystko będzie im pod nos podsunięte i że od razu po szkole, studiach będą mieli wygodną pracę bez żadnego wysiłku fizycznego (tzw. harówki).

Każdy wie jak wygląda dzisiejszy polski rynek pracy, bardzo często wyższe czy średnie wykształcenie to papier do podtarcia sobie dupy dla pracodawcy. Ale ja nie jestem od tłumaczenia im tego. Nawet nie zamierzam kogoś zachęcać, żeby został spawaczem, mechanikiem czy malarzem zamiast inżynierem, architektem czy innym filozofem. Niech każdy pomyśli o tym co chce w życiu robić i niech do tego dąży zamiast interesować się innymi.

Głupie zglobalizowane barany wyżywają się psychicznie na ludziach, który woleli wybrać szlifowanie praktyki do pracy którą lubią i która niekoniecznie jest związana z biurem i komputerem na biurku.

Dla mnie to jest chore jak polskie społeczeństwo krzywdzi innych swoimi powalonymi stereotypami. I to nie tylko u mnie w mieścinie takie coś istnieje, ale wszędzie, w każdym mieście czy we wsi w Polsce. W takich Niemczech jakoś jak ktoś skończył Fachhochschule (u nich zawodówka) to nikt się nie czepia, a wręcz przeciwnie, wielu ludzi tam zachwala dobrze wykwalifikowanych fachowców.

Podsumowując: UNIKAĆ takich ludzi i nie słuchać jakichś przekonań, że każdy musi mieć studia nawet wbrew swojej woli. Jak widać nawet po zawodówce da się niezłe pieniądze zarabiać.

Pozdro wszystkim, którzy wytrzymali do końca mojego wywodu 😀

Tak się złożyło, że pracuje w stałym miejscu 5km od domu. Samochodem jeźdzę przez zimę, w kiepską pogodę albo jak muszę jechać gdzieś dalej lub na zakupy, bo zazwyczaj więcej stoje w korku niż jadę, komunikacji miejskiej szczerze nienawidzę. Więc doszedłem do wniosku, że najrosądniejszym środkiem transportu jest rower, ale oczywiście nic nie jest takie piękne w cebulandi. Prawie nie ma dnia, żeby jakiś baran za kółkiem mnie nie wkurwiał, mam świadomość że rowerzyści też są przeważnie wkurwiający i czasem pchają się tam gdzie nie powinni. Sam lubię też zapierdalać autem, ale niektórzy po prostu jadą po bandzie, zapierdalają 100km/h przez miasto, wymuszają pierwszeństwo, wpychają się na chama gdzie się da, a jak jedziesz obok rowerem to jesteś kurwa najgorszym wrogiem, intruzem na jezdni i trzeba cie obtrąbić i najlepiej zepchąć do krawężnika. Zauważyłem również tendencję, że im droższy samochód tym większy prostak za kierownicą. Jeźdzę przeważnie ulicą z kilku powodów, m. in. dlatego że stan niektórych ścieżek jest opłakany, przechodnie wpierdalają się pod koła i o ironio stoją na niej zaparkowane samochody, więc nie mam innej możliwości niż zjechać na jezdnię. Ale zaraz taki tępy kutas zamiast jak cywilizowany człowiek wyminąć mnie musi mnie kurwa obtrąbić, zwyzywać od najgorszych i zajeźdzać drogę, nie mogę tego po prostu pojąć skąd takie buractwo bierze się na drogach. Czy tacy goście mają problem z wykonaniem prostego manewru na drodzę, czy czują się tak zajebiście mogąc sponiewierać jakiegoś pedała na rowerze? Bo wkurwia mnie to już niesamowicie.

Mam dość chodzenia na rozmowy kwalifikacyjne. Za każdym razem muszę streszczać historię swojego życia i dzielić się prywatnymi szczegółami i odpowiadać na przeróżne pytania obcym ludziom.
Rzygać mi się tym chce, po prostu mnie zatrudnijcie, ja przychodzę pracować, czy będziemy fajnymi kolegami w pracy to się okaże, a jak nie to wystarczy być profesjonalnym i neutralnym. Czuję się jak na jakimś policyjnym przesłuchaniu, a im dalej w las tym bardziej się stresuję.
Wtedy wychodzi, że jestem niekomunikatywny czy inne tego typu rzeczy. Niejedna osoba, którą znam bliżej, wie o mnie mniej niż to co muszę z siebie wypruć na rozmowach.
Robię testy, wszystko idzie dobrze, normalnie rozmawiam o jakiś bzdurach w angielskim czy łamanym niemieckim i co, dupa, nie podejmiemy z panem współpracy, chuj panu w dupę. Pewnie jakbym był jakiś znajomym, to zostałbym zatrudniony w podskokach.
Inny cyrk to nie podawanie stawki, po czym okazuje się, że atrakcyjne wynagrodzenie to wynagrodzenie bliskie minimalnej krajowej na jakiś kosmicznych warunkach.
Czy jest jakakolwiek praca, która nie polega na zapierdalaniu na 3-zmiany w losowe dni tygodnia i weekendy na taśmie, a jednocześnie nie polega na byciu fałszywie uśmiechniętym i wchodzeniu każdemu dookoła w dupę?
Nigdy kurwa nie lubiłem rozmawiać o sobie, zawsze byłem skromny, uczciwy.
Na teksty w stylu „musisz sprzedać siebie”, zbiera mi się na wymioty, jakbym był jakąś dziwką pod latarnią.
W porównaniu do tych sztucznie miłych ludzi, nigdy nikomu za plecami nie robiłem smrodu.
Może powinienem przychodzić nawalony na rozmowy albo nie wiem, może są jakieś narkotyki na wyluzowanie? Chyba to jest naturalne, że człowiek się stresuje na rozmowie, myśli o każdym zdaniu, żeby źle nie wypadło, a jednocześnie, żeby odpowiedzi były w miarę szybkie, by zachować płynność wypowiedzi. Jakbym popracował kilka tygodni, to wszystko by zniknęło i byłbym na pewno dobrym pracownikiem.

Jestem po Politechnice, skończyłem Mechanikę i Budowę Maszyn. Czasu na praktyki, czy staż miałem niewiele, mimo to próbowałem. Nie udało się. Obroniłem się i od 3 miesięcy szukam pracy w dużym mieście. Uparłem się na branżę Automotive i konstrukcję. Chciałem pracować w pewnej firmie motoryzacyjnej, niestety wciąż odbijałem się od HRu. Postanowiłem, że złożę aplikację na najniższe stanowisko jakie tylko jest możliwe (monter) i od wewnątrz spróbuję coś zdziałać. No i tak sobie dalej tam pracuje… Już mnie kurwica bierze! Zaczepami tych wszystkich konstruktorów, wciskam im moje CV, wysyłam im na mejle i CISZA. No ja pierdole! To ja się tak poświęcam, wyrażam ogromną chęć nawiązania współpracy a oni mnie mają w dupie. No co za pojebany świat. Jeszcze poznałem teraz cudowną dziewczynę… I jak tu się teraz ruszyć z miasta? No ja pierdolę…

Gdy moja mama wracała dziś ze skarbówki w Gliwicach została napadnięta i pobita przez jakiegoś osiedlowego patusa. Nie jest ona już młodą osobą, ma problemy z chodzeniem, jest schorowana, za 2 tygodnie czeka ją ciężka operacja. O ironio owy oprawca miał na sobie bluzę ze Znakiem Polski Walczącej. Serio??? Jakim skurwielem, hipokrytą, marną kreaturą mężczyzny i niedorozwojem umysłowym trzeba być aby napadać słabsze fizycznie od siebie, starsze, chodzące o kulach kobiety, a w dodatku uważać się za patriotę? Bo chyba o tym świadczy ta bluza :/. Jaki był w tym Twój cel? Chciałeś przez to wyrazić, że „śmierć wrogom ojczyzny”, a w szczególności tym z innego osiedla? Co chciałeś jej ukraść, 20 zł z marnej emerytury? Nie masz pieniędzy? To kurwa idź do pracy, może się tam nauczysz szacunku do innego człowieka. A teraz sobie pomyśl, co byś zrobił gdyby ktoś tak Twoją matkę potraktował. Pamiętaj o jednym, karma zawsze wraca, mam nadzieję, że wróci do Ciebie dość szybko. Aaa i jakbyś mógł, to wyrzuć tę patriotyczną bluzę albo dowiedz się od kogoś mądrzejszego czym jest patriotyzm, bo jak na razie prezentujesz zupełnie odwrotną postawę. Wstyd mi za takich rodaków.

„Je­dynym do­wodem na to, że is­tnieje ja­kaś po­zaziem­ska in­te­ligen­cja, jest to, że się z na­mi nie kon­taktują.”~Albert Einstein. Ahh ten cytat idealnie pasuje do mej krótkiej refleksji. Ludzkość to wspaniały gatunek… Jedyny (na ziemi), który opanował rozpalanie ognia wytwarza nażędzia i zastanawia się nad sensem egzystencii (jest jeden wyjątek) Ale ludzie to nie są pożyteczne organizmy… Nie! Nie! Ani trochę. Ludzie są jak rak, który toczy ten świat. To szkodniki. Do tego zwalczają same siebie. Gdyby przyszło nam walczyć z inną rasą to byśmy się sami wybili.
Ineligencja? Walka z samymi sobą o terytorium?
To oznaka inteligencji? Kurwa no! Ludzie PO CO?!
TO JEST KUREWSKO BEZSENSOWNE!

AB 2017

Przyszła dzisiaj jedna kurwa do roboty chora. Blada jak ściana, ledwo na nogach stała, co chwila do kibla latała. Każdy wystraszony i wkurwiony żeby się nie zarazić. Wyrok jednak został wydany. Siedzę od 3 godzin na kiblu w przerwach 10 minutowych na uzupełnienie płynów i co kurwa? sram i rzygam dalej niż widzę! Tyle leków wziąłem że chyba się zaraz przekręce. Dziękuję Ci idiotko pierdolona. Zapamiętacie sobie kurwa ludzie. CHORY, ZOSTAŃ W DOMU!. Dostałem SMSa od koleżanki że ją też dopadło. Niech teraz kurwisko zapierdala za nas dwoje, jak taka pracoholiczka z niej. Chujnia i sraka.

Moja chujnia jak powyżej napisane, dotyczyć będzie leniwej larwy jaką jest moja szefowa. Cały jej ośmio, czasami pięciogodzinny czas pracy, polega na przeglądaniu sukienek na stronie Zary bądź wycieczek na Rainbow Tours. Ostatnio jako że w modzie jest grypa, owa osobniczka zaczęła wyręczać się swoją chorobą. „Ty zrób to, ty tamto bo ja wielce chora i nie mogę mówić”. Pomijając fakt,że dziwka charcha i kicha na pracowników kiedy to w ogóle nie powinno być jej w robocie to jeszcze myśli że będzie traktowana ulgowo. Jak jesteś suko chora to idź do łóżka a skoro się zobligowałaś być w robocie, to rób swoje (obsługa klienta). Wczoraj do szefowej przyszedł jej kolega a ta nagle ze stanu agonalnego, jakby zmartwychwstała cudownie uzdrowiona i nawet odzyskała wzrok. Skakała obok niego, pięła się, kłaniała jak 16tka. A wystarczyło tylko,że wyszedł za próg zakładu, a szefowa z powrotem straciła głos, wszystkie siły i zaczęła symulować przy nas kaszel. Ekhe ekhe i apsik, do roboty bo ja chora… Pasożyt społeczny.