Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jestem uczniem technikum informatycznego. Większość dorosłych ludzi narzeka na młodzież, ale nauczyciele wcale nie są lepsi. Mamy takiego jednego, nazwijmy go Szkodnik. Szkodnik „uczy” nas informatyki. Całkowicie olewa swoje obowiązki. Robimy w kółko to samo, od roku nic nowego się nie nauczyłem. Jest jeszcze opcja, że w ogóle nic nie robimy, bo jemu nie chce się prowadzić lekcji. Siedzi przed swoim komputerem i popija sobie kawę. Czasami wychodzi z klasy i nie wraca przez godzinę. Jeśli brakuje mu ocen to każe nam robić coś, co już robiliśmy albo coś, czego jeszcze nie umiemy. Mamy z nim aż osiem godzin w tygodniu, gdzie może na dwóch cokolwiek robimy. Nieraz w pracowni nie ma internetu, odnoszę wrażenie, że on specjalnie go odłącza, żebyśmy nudzili się jeszcze bardziej. Jak ktoś zacznie z nim dyskutować to Szkodnik od razu mówi „jak wam się nudzi to zrobię wam sprawdzian”. Dziś dowiedziałem się, że w następnej klasie będziemy mieć z nim jeszcze więcej „lekcji”. Porażka.

Na lekcji niemieckiego kolega z ławki sprzedał mnie dla nauczyciela jak jakiegoś murzyna na plantację. Co to za kumpel ja się pytam?! Jakby mało tego było to ten konfident doniósł na mnie dla facetki od majcy jakby donosił dla gestapowca. Jak najmniej takich ludzi! Apeluję do społeczeństwa, aby takich ludzi wyciąć w pień z tego kraju.

Pracuję jako programista. Szef zatrudnił nową osobę, która co chwilę zadaje mi pytanie na które odpowiedzi powinien znać.

Podstawowe pytanie, które powinien znać każdy programista! Pomagałem mu przez kilka tygodni, ale ile można.

Jeżeli sam czegoś nie wiem to sprawdzam w Internecie i zawsze znajduje odpowiedź. Nikogo nie pytam.

Dodatkowo w pokoju, znajduje się druga osoba, która cały czas rozmawia przez telefon „sprzedawca” i cały czas też zadaje pytania. Moje stanowisko powinno nazywać się w gradobiciu pytań, ponieważ cały czas odpowiadam na proste pytania. Nie jestem w stanie napisać kilka sensownych linii kodu przez cały dzień, bo strzela mnie chuj i cały czas jest wkurwiony. Naprawdę potrzebuję skupienia, ponieważ pisze skomplikowane skrypty, a ten mnie pyta dlaczego nie działa mu strona! Może dlatego, że wpisałeś zły adres IDIOTO!

Drugi zadaje pytania ile to będzie kosztować i ile zajmie mi to czasu. Nie wiem muszę to sprawdzić, nie wiem nawet co dokładnie trzeba zrobić.

To tak jakby zapytać ile zajmie Ci lot na księżyc? Oczywiście pretensje, że nie potrafisz odpowiedzieć na tak proste pytanie w pięć minut.

Albo zrób to i nic więcej. Oddaję projekt i pytanie dlaczego to nie działa tak i tak, bo może nie powiedziałeś, że tak to ma działać? Tylko, że ma być szybko i tanio.

Uważajcie, komu zlecacie strony, sklepy internetowe. Sklep internetowy za 15 tys. tworzy pracownik za 500 zł.

Szef rozmawia z klientem: „Tak nad projektem będzie pracować sztab ludzi i potrzebujemy dużych środków”.

Po rozmowie z klientem: „Tomek zrobisz ten projekt po pracy, za 500 zł. Bo mamy tyle roboty, no wiesz taką prostą stronę zajmie Ci to dwie godziny. ”

Typowy przykład jak najdrożej sprzedać i jak najtaniej kupić zysk liczony w setkach jak nie tysiącach procent.

Dziękuję dobranoc.
#Janusze_biznesu

Mnie denerwują. Powiedzmy 6 kas jest w sklepie, a kurwa tylko dwie są czynne! Czasami trzeba stać nawet z 15 minut by coś kupić, ale zazwyczaj to z 8. Przynajmniej ja. To po chuj jest reszta kas?! Tak jest np. w biedronce w Wyszogrodzie i kilku innych supermarketach, także poza Wyszogrodem. Nie takiej Polski oczekuję.

Jeszcze tydzień temu miałam najlepszą przyjaciółkę. Taką, za którą życie bym oddała. Od kilku lat jesteśmy, byłyśmy nierozłączne. Poznałyśmy się w pracy i zaskoczyło, wszystko robiłyśmy razem. Pracujemy na podobnych stanowiskach, natomiast płaca za pracę w naszej firmie nie jest jakoś specjalnie uregulowana. Chodzi o to, że ona zarabia dużo więcej ode mnie, z czym nie miałam nigdy problemu, bo ja i tak mało nie zarabiam. W ostatnim miesiącu dostałam pochwałę za pracę i premię specjalną. Pierwszy, jedyny raz. Zaprosiłam ją na naszego ulubionego burgera. Siedzimy, jemy ze smakiem i jej mówię, że dostałam premię i w jakiej wysokości (nota bene to wciąż mniejsze pieniądze niż jej wynagrodzenie). Ona przestaje żuć i tak strasznie dziwnie zawiesza się z tym burgerem w dłoniach, że myślę, coś się stało. Ona na to: kurwa! Pierwsza moja myśl: cieszy się razem ze mną. Gówno prawda. Udaje, że nic się nie stało, że ja nic nie powiedziałam, przestaje jeść i zaczyna być nieobecna. Potem ona zaczyna się żalić, że jej nigdy nikt nie pochwalił. Wieczór szybko się kończy, boli ją głowa.
Od tego czasu jest dla mnie opryskliwa w pracy, przy innych pracownikach odnosi się do mnie jak do śmiecia, podważa moje zdanie, zwłaszcza przy przełożonym, aż wszyscy się pytają, co się stało. Nic nikomu nie mówię, bo sama to ledwie ogarniam.
Katuję się, mam pretensje sama do siebie, że po co jej powiedziałam… Ale z drugiej strony, w końcu się dowiedziałam…

Od kilku dni przeżywam czas, gdy kompletnie nic mnie się nie chce. Nic nie sprawia zadowolenia. Wszystko jest takie ponure. Każdy gdzieś się śpieszy. Ludzie mają pretensje w błahych sprawach, a to tylko problemy trzeciego świata, które nikogo nie interesują, oprócz ludzi, którzy wiecznie się o coś czepiają. Wszędzie słychać narzekanie i niechęć do drugiego człowieka. Straszne czasy. Kasa, sensacje, afery. To podtrzymuje ludzi przy życiu. Żadne większe wartości. Nie potrafimy się cieszyć małymi rzaczami. Chcemy za wszelką cene udowodnić, że jesteśmy lepsi od sąsiada, kolegi, nawet od członków rodziny. Teraz przez te kilka dni mojego marazmu, widzę doskonale, jak wygląda rzeczywistość. I nie wiem, czy chce uczestniczyć w tej gonitwie. Zniesmaczyłem się na sam widok tego. Okropność. Ludzie to zaprogramowani niewolnicy, którzy uważają, że gdy będą mieć lepszy samochód od kogoś, albo zegarek lub markowe ciuchy to wszyscy będą się tym zachwycać i lubić ich. Po śmierci nikt nie będzie pamietał tego co materialne, tylko to co ktoś reprezentował sobą przez całe swe życie. Z tego bedziemy rozliczeni. Tak nas zapamiętają.

Na wstępie zaznacze że przyjaźni nie ma. Nie ma czegoś takiego. Znajomość, koleżeństwo ot wszystko. Przelotne cześć-cześć. Piwo, jakieś spotkanie i koniec.Znam go od prawie 30 lat! 30 lat sie przyjaźniliśmy, siedzieliśmy w jednej ławce w szkole,chodziliśmy do siebie, spotykaliśmy sie, razem w czasach młodości bywaliśmy na dyskotekach, itp. Im byliśmy starsi bywało tak że jest wobec mnie nieszczery,coraz bardziej zadziera głowe, że mnie tylko toleruje ze względu na znajomość ale szybko to odrzucałem no bo przecież……..tyle lat. Niestety w ciągu ostatnich lat moje podejrzenia sie urealniły. Troche obrósł w piórka jak to sie mówi, wszedł w inne towarzystwo i już mu nie jestem potrzebny. A wcześniej jak coś potrzebował to a pomóż, a zawieź mnie bo nie miał samochodu kiedyś, a pomożesz przy remoncie? Oczywiście! A teraz poszłem w odstawke. Jakieś kilka lat temu zaczęły sie docinki co do mojej pracy że „powinienem zmienić” bo „za mało ci płacą” i inne jakieś takie lekceważące zagrania typu „nie przyjde do ciebie bo nie mam czasu” ale chwalenie sie tym specjalnie „byłem na grillu u kierownika, było fajnie”.Niby przypadkiem powiedziane. Przyjdź do mnie no ok. Jestem tylko zamiast rozmowy to TV i gadanie półgębkiem a jego żona odwraca sie bokiem i ogląda jakieś tam gotowanie na gazie w TV. Moja dziewczyna mnie ostrzegała mówiąc „oni są fałszywi” ale ja nie wierzyłem.Tak to jest jak sie Januszowi polepszy troche. Najwidoczniej już nie można na nikogo liczyć nawet na koledze, który ma dwie twarze. PS. Ostatnio wogóle ode mnie nie odbierał telefonów ani nie oddzwaniał. A ja? Głupio za brzmi popłakałem sie jak dziecko. Jak po stracie brata. Jakby mi ktoś nóż w serce wbił. Prawie najbliższy człowiek. Dlaczego ludzie tacy są? Po co było to udawanie tyle lat przyjaźni?

Jak mnie wkurwia to że pracodawcy piszą w ogłoszeniach „atrakcyjne wynagrodzenie „. Idąc na rozmowę gościu daje mi po 4 latach doświadczenia 1800 zł na start a po okresie próbnym 2000 zł. Śmiech na sali i nie piszcie, że ludzie mają 22 lata stażu i robią za 2500 zł, bo to tylko ich decyzja, na co się godzą i ile zarabiają a walka o godne warunki pracy nie jest zabroniona i każdy może walczyć, jeżeli tylko ma siłę i chce

Wiecie co tak sobie czytam o świetnych danych z naszej gospodarki, o tym jak zarobki rosną, nie ma bezrobocia itd. I się zastanawiam, czy oni mówią o tym samym kraju w którym ja mieszkam? No może rację mają z tym bezrobociem, bo pracy rzeczywiście jest sporo teraz. Ale zarobki to już jakieś wielkie G. Oczywiście nie mówimy tutaj o Warszawie i korporacjach. Polska to nie tylko Trójmiasto, Wrocław, Wawa i Kraków i korpoludki. Oni może stanowią z 2-3% społeczeństwa. A tak poza tym to nawet w Wawie czy Wrocku nie ma miodu. Ja z kolei jestem gościem z małego miasta 50 000 mieszkańców. I co? Praca jest ale za 1400-1500 na rękę. Ci co zarabiają więcej to mają to „poza umową”. No chyba że na państwowym wikcie, no to mają między 2-3 tysiące na rękę (policja, żołnierze, urzędnicy). Sporo osób dojeżdża do Amazona we Wrocku i zarabia (uwaga uwaga) całe 2 tysie. To są te kurwa świetne zarobki. Ja pierdolę, mam czasem ochotę rozjebać telewizor.
Tylko mi nie piszcie, że kurwa zmień pracę, trzeba było się uczyć czy inne pierdololo. Chodzi przecież o to, żeby było jak na zachodzie, że nawet ten cieć z budki parkingowej zarobi na tyle przyzwoicie, żeby nie musiał biedy klepać. Czyli krótko: pracujesz – żyjesz nieźle i nie martwisz się o związanie końca z końcem. Ci co mieszkają na zachodzie wiedzą o co kaman. Fallus na twarz propagandzie TV.

Boję się odbierać telefony z nieznanych numerów. Nie wiem dlaczego tak mam, po prostu jak nie mam kogoś zapisanego, to nie odbieram jak dzwoni i widzę same cyfry. To mi niszczy życie, bo przez to 2 razy straciłem szansę na lepszą pracę, nie dostałem wyników od lekarza i nie umówiłem się z kilkoma dziewczynami oraz przejebałem nagrodę w konkursie radiowym. Same straty. Muszę do psychiatry, może mi da jakąś tabletkę na głowę.