Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Zajmuje się obserwacją nocnego nieba i posiadam 8″ teleskop. Fajnie jest pooglądać zimowe gwiazdozbiory, obiekty mgławicowe czy gromady gwiazd. Ale NIE MOGĘ. Nie dość, że do godziny 22 świecą wyciągi narciarskie walące światłem niczym 100-tysięczne miasto, to postawili gigantyczną reklamy restauracji Magdy Gessler, gdzie światła są ustawione od dołu i robią gigantyczną, błękitną łunę. Jakby jej nie było to by jeszcze się coś dało obejrzeć. Zostaje mi jedynie wyjazd. Ale w zimie jest problem z dojazdem pod ciemne niebo. Chujnia i śrut.

Jestem szczęśliwym posiadaczem VW Sharana – szczęśliwy to pojecie względne. Otóż niedawno zakupiłem ten samochód. Wszystko sprawdziłem, nawet następnego dnia pojechałem nim do mechanika aby zobaczył czy wszystko gra. Potrzebowałem samochodu rodzinnego oraz o dużej pace i ten trafił jak w dziesiątkę. Jechałem sobie ostatnio z żoną, ślisko jest także wiadomo – trzeba powoli jechać a że nie jestem kierowcą rajdowym i wolę spokojną jazdę z przepisami bo mój teść to typowy policjant i z nim często podróżuje także wyuczyłem się jeździć przepisowo. Ale kontynuujmy – jadę z żona do domu i nagle słyszę takie trzeszczenie. Mówię do swej lubej że nowy nabytek się spierdolił i aby zadzwoniła do kumpla mechanika – niech sprawdzi co tam się stało. Po 3 godzinach czekania widzimy jak podjeżdża swoim „sportowym Tico w gazie” (często się on śmieje) gdzie do nas miał 2 km i patrzy mi pod maską. Każe odpalić samochód i jechać powoli, polnymi odśnieżonymi drogami (ruskiem odśnieżał) do niego na warsztat. Jak tak powiedział to zrobiłem. Ale już prawdziwą chujnią było to że lewe przednie koło mi odpadło i wpierdoliłem się w zaspę. Ciekawe co? Teraz samochód jest w naprawie a ja do roboty jeżdżę 15km rowerem.

Nie wiem czemu ale tu kurwa nic się nikomu nie opłaca. Kupiłam lokal i chcę go przerobić na małą gastronomię. Świetnie gotuję i chcę otworzyć taki mały bar. Ale oczywiście wszyscy mówią po co ci to. To się nie opłaca, nie zarobisz na tym. Będziesz tylko dokładała, a za rok z długami i tak się zamkniesz i splajtujesz. Byłam pełna wiary i optymizmu, bo wiem co robię i robię to z głową, tylko kurwa niepotrzebnie wszyscy mnie straszą. A wiadomo strach nie jest dobrym doradcą. Najlepiej iść do byle jakiej pracy gdzie gówno ci płacą i traktują cię jak śmiecia? Ja uważam że warto spróbować.

Polki to najładniejsze kobiety na świecie. Takie stwierdzenie często pada z ust nie tylko nas – polaków, ale obywateli innych krajów. Jako, że sam spędziłem za granicą trochę czasu to słyszałem takie stwierdzenia z ust zarówno angoli, francuzów, ruskich, hiszpanów czy nawet turków i pakistańczyków. Jasne, są piękne…. przez 10-15 powiedzmy lat od osiągnięcia wieku dojrzałego. Ale później dzieje się coś, kurwa, niezrozumiałego. Tak jakby kobiety miały jakiś okres ważności do 35 roku życia a później ewoluują w wieloryba! Kurwa, już nie chodzi mi tu o 50 letnie i starsze kobiety, wiadomo hormony robią swoje, ale kurwa według jakiś tam statystyk 52% polek ma nadwagę! Kiedy facet przekracza 30 właśnie wtedy wygląda najbardziej atrakcyjnie, ale kobiety… Masakra! Przykład – koleżanka mojej siostry Justyna, na jej widok stawały wszystkie fiuty, każdy brałby taką laskę w ciemno. Obecnie ma 31 lat. Jak ją niedawno zobaczyłem to mi kopara opadła, bynajmniej z zachwytu. To samo Beata, kiedyś 10/10 dzisiaj 100kg żywej wagi. Takich przykładów mogę mnożyć, ale szkoda czasu i miejsca. Generalnie chodzi o to, że możesz mieć kobietę, w twoim i innych mniemaniu, niemalże bogini, ale po 10-15 latach nie możesz już na nią nawet patrzeć a co dopiero mówić o innych czynnościach. Ta chujowa sytuacja powoduje, że faceci szukają kochanek, młodszych i atrakcyjniejszych. Gdyby ich dupa zachowała jako-taką formę nie musieliby tego robić. Czemu każda kobieta nie może się zestarzeć jak np. Kathleen Robertson – 43 lata a taka żyleta, że pożądałby jej każdy facet. Albo Christa Miller – 52 lata niemalże już staruszka, a nadal żyleta która może wpędzić w kompleksy 30 latkę. Kurwa dziewczyny dbajcie się o siebie do chuja, bo nie jesteśmy greenpeace żeby ratować wieloryby. I nic dziwnego, że każda laska tak desperacko pragnie wyjść za mąż jak najszybciej, nierzadko wpierdolić faceta w dziecko by go do tego zmusić, bo wie, że jej „data ważności” mija w zastraszającym tempie i za parę lat nikt jej nie będzie chciał, często też biorą byle jakiego faceta, byle miał wszystkie zęby i był w miarę zadbany, bo jak nie on to już nikt. Czy to nie jest wkurwiające?

Dlaczego kobiety o poglądach feministycznych są wkurzające? W pracy mam koleżankę, która bardzo otwarcie mówi o wyższości swojej płci nad płcią, potocznie zwaną „brzydszą”, co nie ma racji bytu patrząc na nią, w odniesieniu do niej niestety musiałaby nastąpić zmiana w terminologii. Ale to nie jest ważne. Dzisiaj sytuacja. Córka kolegi z pracy ma raka, bardzo nieprzyjemna i smutna sytuacja, no nie jest z nią dobrze, bo to są już nawroty. Ona ma dziecko i męża. Z kolesiem nie jest źle, normalny mąż i ojciec. I moja koleżanka, wątpliwej urody kobieta, w dodatku głupie cipsko, wykazuje swoje zmartwienie tym, co się stanie z dzieckiem jak matka umrze. No to w tej sytuacji mówię, że jest jeszcze ojciec tego dziecka. Przecież facet sobie potrafi poradzić z dzieckiem. Wiadomo, że najwięcej czasu kobieta spędza z dzieckiem (chociaż są wyjątki). I ona jest oburzona, że „MATKI nie będzie, a facet, to facet już widzę te dziecko później”. I to już przelało miarkę mojej chujni. Co krok spotykam się z tym, że niektóre kobiety przesadzają z krytycznym osądzaniem facetów a konkretnie mężów, że nie są w ogóle ogarnięci, że nie potrafią gotować, zajmować się dzieckiem, myśleć, sprzątać w domu, nie są romantyczni, tylko śpią i w ogóle są chujowi. Wiadomo, że niektórzy dają powody do takiego oceniania ale nie wszyscy. Poza tym jak słyszę to z ust kobiet, które bez swoich mężów, facetów, przyjaciół są kuźwa nikim. Nie miałyby swojego nowego samochodu, swojego domu, nie byłyby gdzieś w świecie na wakacjach, nie rozwijałyby się kulturalnie. Tylko siedziałyby w domu z kotem, przed telewizorem. Najmocniej przepraszam kobiety, które nie pasują do tego opisu. Ale ja mówię o moim otoczeniu, o małej firmie, konkretnie o pracowniczkach biura. Niestety trafiłem do biura gdzie 100% kobiet ma takie poglądy. Już nie mam siły słuchać tego…. Takie mam żale. To mnie boli.

Zacznijmy od tego że miałem dziewczynę. Tak miałem… Cóż, akcja potoczyła się tak że jestem najgorszy, gdzie cała wina została zwalona na mnie, nic dodać nic ująć.
Zacznijmy jednak od początku. Wszystko super, pisała, mówiła że mnie kocha, wspólnie sobie pomagaliśmy i wspieraliśmy. Ale potem, potem się zmieniła. Zaczęła oszukiwać, wmawiać innym głupoty na mój temat (wiecie co jest w tym najlepsze? Że napierdalała na mnie do innych, robiąc z siebie cnotkę a tak naprawdę ona za moimi plecami bajerowała z innymi). Potem zaczeło się. Zerwała ze mną – poszła do pana x. Wiecie ile z nim była? 1 dzień. Cóż, wtedy długo nie byliśmy razem i szczerze, miałem w to trochę wyjebane. Potem zaczeło się pisanie do mnie – jej koleżanki, koledzy prosili mnie abym z nią pogadał. Zgodziłem się i dałem jej następną szansę. Po kilku miesiącach to samo tylko że wtedy moje uczucie względem jej było bardzo silne. przetrwałem to i znów dałem jej szansę. Zacząłem rozmawiać na ten temat z przyjaciółmi – sami doradzili mi co mam robić. I tak powoli się przygotowywałem do następnego jej „wybryku”. Zerwała ze mną 1.5 miesiąca temu będąc razem z koleżaneczkami. Oczywiście zerwała przez SMS-a. A teraz co pisze do mnie? Że jej nowy chłopak woli swoich znajomych od niej, że ma takie trudne życie a tak naprawdę dalej chce mi grać na emocjach. A teraz co robię? Mam wyjebane na to co mi napisze lub co powie jak spotkam ją w jakimś miejscu w mieście. W końcu karma się odwróci i spotka ją to samo co ona zrobiła.
A co z przyjaciółmi zrobiliśmy? Podstawił się jeden z nich i bajeruje do niej bo szczerze wam powiem że szkoda tego chłopaka widząc jak ona z moim kumplem pisze i jak nadaje na swojego „nowego chłopaka”. Było by wszystko ładnie, byłby tylko do mnie nie pisała i się odczepiła. Bo już nie rozumie jak się do niej powie czy napisze z pełną kulturą czy też po prostu „spierdalaj”
Takiej jak ona nikomu nie życzę. Nawet najgorszemu wrogowi.

Prawdziwa chujnia to być z osobą, która nie podziela twoich uczuć. Jestem sobie z dziewczyną, którą myślę, że kocham i nawet coś tam zaczynam planować na przyszłość. Dowiedziałem się jednak, że ona w ogóle nic do mnie nie czuje. Nieźle po prawie 2 letniej znajomości, co nie?
Było to tak : jej siostra wyjechała do dużego miasta (nie mieszkamy w jakiejś dziurze, ale nie jest to stolica kraju) i zaczęła ją namawiać do przeprowadzki. Rozmawialiśmy o tym często i ona zarzekała się, że nie chce wyjeżdżać, że ma mnie tu i nic więcej nie potrzebuje (oboje pracujemy). Wczoraj w rozmowie z jej najlepszą koleżanką wyszło, że moja ukochana wiele razy mówiła już, że przeprowadza się do siostry na wiosnę, bo jej tu nic kompletnie nie trzyma. A mówiła to już w zeszłym roku. Także jestem kompletnie nic i to od co najmniej listopada 2016. Oczywiście nie przeszkadzało to jej zapewniać mnie o miłości (hehe kurwa, teraz nie wierzę w żadną pierdoloną miłość), umawiać się, patrzeć słodko w oczy i trzymać za rękę oraz brać ode mnie forsę ( chuj z forsą tam).
Teraz nieźle mi to siadło na psychikę, bo ona nie wie, że ja wiem i dalej udaje wielkie uczucie. Jeszcze trochę poudaję, a od końca lutego wyrzucam ją ze swojego życia i idę do psychiatry po piguły na zapomnienie (albo po wódkę do monopola).
Nie wierzcie nigdy kobiecie, one nie mają w ogóle uczuć. Żadnych.

Przyszłem, brać coś na tapetę, wziąść. Te błędy słyszę codziennie u większości ludzi. Jak mnie to wku*wia, kiedy ktoś kaleczy nasz język. Jestem potężnie uczulony na błędy językowe języka polskiego. Język, który w naszej historii zapisał się jako jednocześnie świętość, którą Polacy bronili za wszelką cenę, a jednocześnie był też bronią przeciw Niemcom. Nasz język jest piękny, ma piękną historię i zasługuje na szacunek. Ale po co, skoro słyszę tak katastrofalne błędy codziennie u wielu ludzi. Szczerze mówiąc mniej zwracam na to uwagę, kiedy idiota popełnia takie gafy, niż kiedyś, aczkolwiek poprawiam za każdym razem. Szczyt wkur*ienia osiągnąłem, kiedy nagminnie takie błędy słyszałem z ust kobiety, która ukończyła italianistykę i… polonistykę! „Termin egzaminu został ustalony na czternasty luty”. Jaki kur*a luty? Lutego! To jest nieprawdopodobne, że błędy niemal z podstawówki nagminnie powtarza osoba po polonistyce i ktoś taki, wykłada na uniwersytecie filologicznym. A najgorsze jest to, że tej osoby nie mogę poprawić z błędu, bo to osoba, która cierpi na brak dystansu, i jeśli ją poprawię, to zostanę potraktowany bardzo niemiło i będzie na mnie cięta na egzaminie. Czy to była wpadka? Nie. Ona powtarzała ten błąd jeszcze kilka razy i ani razu nie użyła poprawnej formy LUTEGO. W każdym razie chodzi o to, że nawet ludzie po polonistyce popełniają takie tragiczne gafy, a uważają się za inteligentów i wykładają na uczelniach językowych. To tak, jakby mi miały problem sprawiać zastawianie gardy, a uważam się za zajebistego boksera, a potem zdziwiony, że przegrałem. Tutaj różnica jest taka, że nie mogę tego kogoś poprawić, bo wtedy dostaję bura i obniżona ocena na egzaminie, więc to też dołujące, że ta osoba będzie popełniać ten i inne błędy językowe (będąc po polonistyce) do usranej śmierci i będzie się uważała a inteligenta.

Żyję na tym padole prawie cztery dekady. I generalnie nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej. Natomiast mam coś takiego w swojej konstrukcji psychicznej, że jestem chyba przesadnie sentymentalny. Do tego mam dobrą pamięć (z czego akurat się cieszę), co powoduje, że rzeczy z naprawdę zamierzchłej przeszłości, widzę, po tylu latach, jakbym tam był.

Do niedawna nie przeszkadzało mi to jakoś specjalnie, lubiłem czasem powspominać. Choć z moimi wspominkami jest tak, że po kilku miłych wspomnieniach, następują te złe i są one dość bolesne do dziś (no i w miarę upływu czasu ich przybywa), a ponieważ wszystko to, co przywołane z pamięci, jest dla mnie naprawdę żywe, to mi skutecznie w takich przypadkach rozwala humor i czasami nawet rozstraja na kilka dni.

W każdym razie. Długo mi to nie przeszkadzało. Ot, czasem mnie naszły te wspomnienia. Potem przechodziło, życie toczyło się dalej. Przez ostatnie lata, które z wielu powodów nie były dla mnie najlepsze, te złe wspominki trafiały się częściej. Stąd dół także częściej się pojawiał. I coraz częściej… Nadal jednak jakoś nie docierało do mnie, co faktycznie stoi za tym, że ten dół się pojawia. Zwalałem to na nastrój, na pogodę, na jakieś drobiazgi, które akurat w danym dniu mi się spieprzyły itd.

Ale niedawno doszedłem do wniosku, że to właśnie ta „sentymentalna natura” jest powodem.

Jakiś czas temu pokłóciłem się solidnie z jedną taką. Lubiłem ją ale nie dogadywaliśmy się dłuższy czas, bo sama nie wiedziała, czego chce, a moje próby traktowania jej po ludzku i utrzymywania naszego kontaktu pomimo jej zmienności nastrojów i wynikającego z nich nastawienia do naszej znajomości, budziły coraz większą jej niechęć do mnie. No więc w końcu szambo się wylało, sprawę postawiłem „na ostrzu noża”, i każde poszło w swoją stronę. Ale wiecie jak to jest, kawał czasu potrzeba, by człowieka „zapomnieć”, więc od czasu do czasu nachodziły mnie myśli o niej. A że ostatnio miałem dość trudny okres, a do tego na dokładkę się z nią pożarłem, to generalnie wesoło mi nie było.

I po kilku miesiącach stała się rzecz dziwna, która uświadomiła mi w pełni ten mój sentymentalizm. Otóż w wolnych chwilach, gdy umysł nie był czymś zajęty, nie myślałem o niczym innym tylko o niej. Ale nie o niej samej, nie o tym jak się paskudnie zachowała wobec mnie, nie różnych o zdarzeniach z nią związanych. Myśli mi same uparcie wracały mi do jednej imprezy, którą spędziliśmy razem 2 lata temu. To był chyba jedyny czas, który z nią spędziłem, który w tym wszystkim złym, z czym się na co dzień musiałem przez ostatnie lata użerać, był dla mnie naprawdę fajny. I jedyny, w którym ona nie miała tej swojej huśtawki i traktowała mnie tak, jak najbardziej mi odpowiadało z jej strony, w którym naprawdę zaczęliśmy się lepiej dogadywać, jakby lody zostały w końcu przełamane. I to wspomnienie -bardzo żywe- zaczęło mi się pojawiać, jakoś samo z siebie, akurat, gdy miałem znów gorszy okres przez ostatnie 2 miesiące. Cokolwiek bym nie robił, o czymkolwiek bym chwilę wcześniej nie myślał, pojawiało się właśnie to. Znów tam byłem, w tym samym jednym krótkim fragmencie z całej kilkudniowej imprezy. I tak kilka razy dziennie, dopóki po kilku tygodniach nie dotarło do mnie, że to dziwne, że pojawia się ciągle to samo wspomnienie, odczuwane tak jakbym tam był. Fragment ten -normalnie nie mający znaczenia, bo dotyczący bardzo prozaicznej czynności (szliśmy razem na dworzec) -przeżyłem dosłownie setki razy i opędzić się nie mogłem, choć wcale nie przywolywałem tego wspomnienia. Doszedłem do wniosku, że to jakaś podświadoma ucieczka od wkurwiającej codzienności do miejsca, gdzie mi było dobrze.

Niestety sentymenty kosztują…

Po pierwsze, nie mogłem zapomnieć o tej znajomości i ruszyć dalej. Nadal nie mogę.

Po drugie, powrót tego wspomnienia źle się kończył, bo kończył się rozmyślaniem o niej i w dalszej kolejności o różnych rzeczach, które, na przestrzeni tych kilkudziesięciu lat, fatalnie mi się w życiu potoczyły. Efektem był solidny dołek na parę dni. Po czym koło się zamykało.

Po trzecie w końcu. Jak wspomniałem, różne wspomnienia dla mnie są bardzo żywe. I odkąd zdałem sobie sprawę z tego wszystkiego, o czym powyżej, to zdałem też sobie sprawę z tego, że ciągnę to wszystko -gdzieś od 3-letniego dziecka- za sobą, niejako „żyjąc przeszłością”. Codziennie. Czasy się zmieniły, życie się zmieniło, ludzie się zmienili, masa już nie żyje, inni z niedawnych dzieci znajomych już stali się dawno dorośli inni zestarzeli. A ja właściwie stoję w miejscu i nie macie pojęcia, jak to rzutuje na moje życie, od prostych rzeczy począwszy, na relacjach międzyludzkich i zawodowych skończywszy. Bo to nie tylko to, że co któryś dzień rozstrój przez wspomnienia utrudnia mi przez kilka dni skupienie się na czymś sensownym, czy powoduje spięcia z innymi. To także takie wydawałoby się bzdury, że jestem „zacofany technologicznie” -zatrzymałem się niemal na końcówce PRL-u. Przez co pozwoliłem się „wyprzedzić” nawet półgłówkom. Skorzystanie z telefonu to święto lasu. Jak bilety na PKP, to tylko w kasie, bo nie przez internet (do dziś brak drukarki a także brak telefonu z takimi opcjami; w końcu w dawnych czasach, w których mentalnie widać jestem zakotwiczony, tego nie było i się żyło). Nawet z karty do bankomatu nie korzystałem i nie korzystam, choć się w banku konto mam z 25+ lat, ciągle się dopytują i mi dawno temu nawet ją wydali (rzuciłem gdzieś w kąt, nawet nie wiem gdzie). Płacenie rachunków? Druczek przelewu na poczcie. Teraz muszę iść do banku, założyć konto firmowe. Idę już trzeci dzień. Bo wiadomo, że przy okazji przydałaby się karta i dostęp do konta przez internet (żeby było śmieszniej kiedyś już to miałem, korzystałem z przymusu, nienawidziłem cały czas) i efektem jest taka niechęć, że pojawia się: „pójdę jutro”. A wraz z tym niezałożonym firmowym kontem całość roboty, która już zresztą powinna się kręcić od kilku tygodni (choć to nie tylko „wina” konta), leży odłogiem. Za co konsekwencje w końcu przecież nadejdą. Do tego sentymenty nie pozwalają mi zamknąć za sobą wielu rozdziałów. Złomować stary samochód? W życiu. Jak tylko się odrobię, to idzie na kapitalny remont, będzie youngtimer a kupi się coś lepszego na co dzień. Że to kosztuje i jest z deka bez sensu? Cóż. Sentymenty. Odciąć się od popierdolonej rodziny zawczasu, gdy wiedziałem z kim mam do czynienia i jak im coraz bardziej odpierdala? Gdzie tam. Sentymenty. Bo najbliższa rodzina. Efekt? Nawet nie pytajcie, tekst miałby długość rolki papieru toaletowego, w połowę z tego i tak by nikt nie uwierzył, a ja mam 15 lat „wyjęte z życiorysu”, zżarte nerwy, i nawet dwukrotną wizytę policji po jednej z awantur (całe szczęście, że „pies też człowiek” 😉 i okazali się w porządku, zrozumieli w czym rzecz). Wynieść się z miejsca, w którym nienawidzę mieszkać od niemal początku, gdy się 22 lata temu tu sprowadziłem? A skąd. Zapomnieć zawczasu przy pierwszych kilku symptomach, że coś jest nie tak, o ludziach takich jak ta moja znajoma? Podobnie. Efekt? Sparzyłem się na ludziach tyle razy, że choć siedzę sam i nie ma z kim choćby pogadać i zdaję sobie doskonale sprawę, że potrzebowałbym kogoś w postaci kobiety i kumpli, to już nawet wolę nie zaczynać. A jednocześnie, żeby było śmieszniej brakuje mi też tych ludzi, z którymi mi koniec końców nie wypaliło. Nadal jakiś sentyment przemieszany z wkurwem. Co z kolei powoduje trudność w sytuacjach, w których powinienem mieć ich w dupie oraz kazać im spierdalać, gdy po coś przyjdą, ale akurat tego nie zrobię, a potem człowiek przeklina się za głupotę. No ale sentyment. A jak każę spierdalać? To z kolei czuję się jak skurwysyn, bo coś nas kiedyś łączyło. A w przypadku tej wspominanej znajomej to już w ogóle… Gdyby do mnie przyszła, chcąc odbudować znajomość, to miałbym zagwozdkę na miarę Nobla. I każde rozwiązanie złe. Sentyment został, w zasadzie nie jest też zła, ma wiele zalet, więc można by spróbować… I pewnie byłaby powtórka z rozrywki. Pokażę jej drzwi od razu… i w życiu sobie tego nie podaruję. A o ogladaniu jakichkolwiek zdjęć to zapomnijcie… I taka lista się ciągnie dłuuuugo… Wiecie, pamiętam święta, w grudniu ’82 czy ’83 roku, gówniarz wtedy byłem. Poszliśmy na mszę. Potem podeszliśmy do szopki, a tam obok była skarbonka, do której jak się rzuciło pieniądze, to drewniana figurka kiwała głową. No bzdet.
Ja to widzę jak dziś. Nie tylko wyraźnie jak na zdjęciu. Plastycznie. W 3D. Ze wszystkim. Z tym, jaka była interakcja z ludźmi, z tym, jak było odczuwalne zimno itd. No jestem tam… Nie wrzuciłem wtedy tej kasy, do tej skarbonki, choć mnie rodzina zachęcała, inne dzieci też wrzucały. I od momentu wyjścia stamtąd mnie to prześladuje. Nie, że ciągle, że to obsesja, ale zdarza się (zwłaszcza wtedy, gdy mogę coś zrobić i się zastanawiam, czy to zrobić, bo np. niekoniecznie mi się kalkuluje; zgadnijcie, co się dzieje później?). I do dziś też żałuję, że tego nie zrobiłem i nie wrzuciłem tych 5 starych złotych. Dla świętego spokoju.

No i tak odkąd to do mnie dotarło, to zdałem sobie sprawę, że wiele rzeczy w tym moim żywocie byłoby diametralnie inne -jak z tzw. efektem motyla- i to najprawdopodobniej z dużą korzyścią dla mnie. Ot, np. w przeszłości zamknąłbym rozdział za jakąś dziewczyną, to byłbym w stanie szukać kolejnej i np. dawno temu „się ustatkował” (czego mi brak, ale z wiekiem i po rozmaitych życiowych przebojach jest dużo trudniej). Generalnie, gdy tak o tym myślałem niedawno, wyszło mi, po podsumowaniu, na to, że życie daleko bardziej by mnie cieszyło, gdyby w wielu aspektach potoczyło się inaczej i gdyby nie to obciążenie sentymentami (Nawet czytać i oglądać lubię to, co już znam, w efekcie nim się złapię za coś innego… A życie ucieka i wielu rzeczy już nie nadrobię. A jak się czasem złapię za coś nowego? To mi szkoda, że z braku czasu już nie wrócę do czegoś co obejrzałem albo przeczytałem.).

I chyba najgorsze jest to, że ja się już nie zmienię. Taka konstrukcja psychiczna, od dawna ukształtowana. Tymczasem ludzie żyją, wspomną coś czasem, ale generalnie mają przysłowiowo „wyjebane” i ruszają dalej, w dupie mając całą resztę. Co pewnie ma swoje wady, ale wychodzi im, w ostatecznym rozrachunku, na zdrowie. Ja tak nie umiem. A rachunek za to mnie dobija. I to dosłownie. Finansowo, psychicznie, osobiście, zawodowo, ambicjonalnie… Wszystko razem kumuluje się do kupy.

Niby tylko sentymenty, niby zwykłe wspominki o przeszłości a wychodzi na to, że chujnia, bo ta pieprzona psychika tym obciążona utrudnia życie, które i tak w jakimś stopniu przez to wszystko sobie spieprzyłem.

I to się ludziom nie podoba. Po pierwsze to nienawidzę tańczyć. Nigdy nie lubiłem bujać się jak małpa w rytm muzyki. Jedyne dyskoteki, na jakich bywałem, to te szkolne. Nie dość, że byłem parę razy w życiu, to jeszcze większość czasu podpierałem ścianę. Teraz nie chodzę w ogóle i nie ma chuja, żebym zaczął. Oczojebne światełka, muzyka na cały regulator, tłumy – nie, dziękuję. Nie bywam ani w remizach, ani na innych dyskotekach. Nie hejtuję tych, którzy lubią takie klimaty – chodźcie sobie tam, nic mi do tego. Ale ode mnie się odpierdolcie. Po drugie – każdy ma prawo czegoś nie lubić, nie? Na przykład ja nienawidzę zajebanych rodzynek w serniku, i widzę że dla innych to jest chore. Przecież każdy powinien je lubić. Po trzecie – od ponad pół roku nie piję żadnego alkoholu, nawet piwa. Szkoda, że jak spotkanie ze znajomymi albo jakaś impreza, to od razu alkohol i wciskanie go na siłę. Ale tak jak w temacie – jestem sobą, nie zmieniam się. I jebie mnie to, że komuś nie odpowiada to, że nie tańczę albo nie piję. Dziękuję 🙂