Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

No, a Ty jesteś geniuszem.

Śrut masz w dupie…hahaha!

w czym ci to przeszkadza czy jest zsunięty czy nie? masz we gaciach robale ?

Pamiętaj ze pomiędzy przerosnieta łechtaczka a małym fiutkiem jest bardzo cienka granica 🙂 . sprawdź swoja płeć

Pół świata nie ma napleta, a Ty sie przejmujesz? Hahaha, mieszkam za granica, i tutaj czesto dziewczyny są w szoku, co to za ekstra skóra na kutasie.

Umowę na tyrę masz podpisaną na 10 lat, patałachu. Jutro cię współpatałachy naprostują na taśmie i wyjaśnią, że nie ma możliwości wcześniejszego opuszczenia naszego łódzkiego wydziału fabrycznego. Jeśli spróbujesz odejść wcześniej, to w twojej norze pojawi się komornik i zabierze wszystko, a za resztę długów pójdziesz do pierdla. Historię będziesz miał tak spapraną, że nawet do zrobienia loda cię nikt nie zatrudni. Zatem przeczytaj dokładnie załączniki do umowy o pracę i rozważ plusy i minusy. A jutro o 6:00 masz już jebać, a nie zakładać robolski fartuch.

Ok

Pomódl się do papaja, on ci pomoże, no chyba, że go obrażałeś i lżyłeś – to będzie się na tobie mścił.

Tu Mariusz z twojej brygady. Nie spóźnij się do roboty. U mesia jest taki system, że jak jeden coś nawali, to pięciu losowo wybranych z brygady ma przejebane. Nie będę ci na chujni pisał co i jak, ale przyjdź punktualnie, bo inaczej zrobimy ci z dupy jesień średniowiecza. Nawet bez dodatkowych kar i jak człowiek młody, silny i zdrowy, to ledwo da się tu przeżyć. Lepiej spinaj poślady i wyrabiaj normę.

Trzeba było opierdolić kapelucha kierownikowi i miał byś lepiej

Też 14tego poszedłem do nowej pracy, i mam to samo, kurwa ciężko się wszystkiego nauczyć, stres duży ale co zrobić może będzie lepiej. Powodzenia!

ja tam wolę pracować wśród mruków przynajmniej spokój mam i nie muszę pierdolić trzy po trzy i co chwila odpowiadać na pojebane pytania

Popieram Twoje zachowanie odnosnie jednostki ktura fakt faktem sila rzeczy chyba srała i jadła by w tym samym miejscu he he

Według mnie dobrze zrobiłeś, kibel to kibel jest do załatwiania się a nie do gadanie i tyle na temat.

Esperanto dla wszystkich (podręcznik)

Na szczęście już dzisiaj nikomu nie trzeba tłumaczyć, co to jest esperanto. Wszyscy wiemy, ze jest to język międzynarodowy. Cudowny zresztą. Łatwy, jak żaden inny na świecie. Dosłownie sam wchodzi do głowy bez względu na wiek, kolor skóry i owłosienia. Przekonamy się o tym po kilku (naprawdę już po kilku!) dniach nauki, gdy niespodziewanie dla siebie samych napiszemy bardzo zręczny i miły list do przyjaciela esperantysty z drugiego końca świata.

Skąd się ten najmodniejszy, najłatwiejszy i, jak twierdzą znawcy, najładniejszy język wziął?

W odróżnieniu od języków narodowych, które miliony ludzi tworzyły przez całe wieki, esperanto stworzone zostało przez jednego człowieka w ciągu kilkunastu lat. Człowiek ten, to warszawski lekarz, Ludwik Zamenhof, żyjący w latach 1859 – 1917, wielki marzyciel, pragnący zjednoczenia ludzkości w duchu przyjaźni i pokoju.

Dziś, gdy międzynarodowe konferencje, festiwale, zjazdy i najrozmaitsze zloty stanowią jedną z form wzajemnego poznawania się narodów i współpracy w licznych dziedzinach, gdy pędzą po świecie różne „Pociągi przyjaźni”, a wycieczki „za siedem mórz i siedem gór” są coraz przystępniejsze, znajomość jakiegś jednego języka, który ułatwiałby porozumienie się przedstawicielom różnych narodów, stała się ludzkości szczególnie niezbędna.

Nic też dziwnego, że esperanto, język sztucznie stworzony, z natury rzeczy neutralny, nie stanowiący dziedzictwa i własności żadnej grupy ludzkiej, nie mający ambicji wypierania języków narodowych, lecz zadowalający się rolą języka pomocniczego, najbardziej się do tego nadaje.

W pierwszym okresie swego istnienia, przypadającym na lata dziewięćdziesiąte XIX wieku, miało esperanto licznych wrogów. Uważane było nawet za niechybny znak zbliżającego się końca świata, który (ten koniec!) nastąpić miał z całą pewnością w roku 1900.

I dziś jeszcze trafiają się ludzie, którzy uważają, ze esperanto jest utopią i nieszkodliwym dziwactwem. Ale są to zaśniedzieli mędrcy, nieodrodni potomkowie tych, co kiedyś utopią i wariactwem nazywali dążenie człowieka do latania w powietrzu, nie mówiąc już o podróżach w kosmos.

Kończąc to „wprowadzenie” witam najserdeczniej nie tylko tych z Państwa, którzy na adres redakcji „Nowej Wsi”, „Filipinki” i „Żołnierza Polskiego” bombardowali mnie listami z prośbą o podręcznik, ale także i tych, którzy z książką niniejszą zetknęli się przypadkowo. Wszystkich, którzy przerobią podane tu 32 lekcje, zapewniam, że będą mogli nie tylko po esperancku mówić, ale nawet śpiewać i korespondować z całym światem.

Maria Niemirow

Info od redakcji: Podręcznik nie jest nowy (m.in dlatego możemy go opublikować na stronie), więc we wprowadzeniu znajdują się informacje, które były aktualne w czasach jego jego pierwszego wydania. Natomiast sama zawartość podręcznika nic nie straciła na aktualnośc

Zaprawde powiadam Ci ze Dobrze czynisz ze robisz swoje to przyniesie Ci pozytywne efekty napewno a na smieciowe zachowania miej wyjebke przyjdzie czas jak bendzie sie trudny element obijal sam o siebie i sam sie zamota bo zamiast dzialac produktywnie i zachowywac sie komunikatywnie to bendzie pierdolil jak osly przed wyborami z wyjatkiem Ogurek bo to ,,inna inszosc”he he pozdro

No, patałachu. Wasz patałaszy kierownik stawia czerwoną kropkę przy twoim nazwisku. A wiesz, co to oznacza? Masz przepierdolone za taką 'organizację’ pracy. Masz się ścigać, przebijać normy i informować przełożonych w naszym łódzkim wydziale fabrycznym o wszystkich nieprawidłowościach. Ale na razie ty jesteś nieprawidłowością. twoim kolegom, którzy jak to mówisz donoszą, w ramach podziękowania za współpracę, zwalniamy na dzisiaj taśmę o 10%. A tobie przyspieszamy o 30%. Morda w kubeł, uśmiech na mordę, morda do podłogi i pokornie zapierdalaj. Masz zakaz wychodzenia do sracza dzisiaj. A spróbuj się z czymś nie wyrobić, to przyjdzie do ciebie komornik w ramach tych punktów umowy, które dotyczą zaniedbania przez ciebie obowiązków pracowniczych.

Polaczki mają służyć jedynie jako tania siła robocza i niewolnicza dla zachodu,taki plan wymyślił hitler ale nie zdołał go wcielić w życie,ale z pomocą przyszedł usrael który ma zamiar dokończyć dzieło które hitler zaczął

Jedź na wyspy to się nauczysz slangu. I zaczniesz używać 3-4 czasów zamiast 10 🙂

Two beer or not two beer – Shakesbeer

To papaj się mści, że go nie szanowałeś, teraz nic ci nie będzie wychodziło w życiu przez PAPAJA…

Człowieku.. bo system nauczania ang. w naszych szkołąch jest do dupy! w prywatni nauczyciele też wkłądają Ci jak najwięcej gramatyki żeby ich korki trwały jak najdłużej żeby z Ciebie doić. Dobra rada – używaj jedynie 3 czasów (jak amerykanie zresztą) i naucz się słówek i po prostu mów! pooglądaj też trochę filmów z napisami żebyć miał styczność z językiem i to wystarczy, powodzenia!

#9-to jeszcze kurwa lepiej

Ja też nie umiem angielskiego więc wybrałem Hiszpański który łatwiej mi zapamiętać.

test

Coz Wam doradzic szanowni Autorzy, komentatorzy oraz czytelnicy? ja mysle, ze rozwiazaniem tych wszystkich niepotrzebnych problemow byloby Esperanto. Jest to jezyk utworzony przez genialnego Doktora Ludwiga Zamenhofa, naszego rodaka z Bialegostoku. Ten genialny czlowiek, tworca Esperanto zmarl w roku 1917. A powiadomil swiat o swoim dziele zycia, Esperanto, w roku 1887. Ten jezyk jest zupelnie obledny. Po trzech tygodniach nauki, uczac sie Esperanto 8 godzin dziennie podczas urlopu, a wiec poswiecilem na nauke ok 170 godzin, bo mialem ogromna motywacje, nauczylem sie go na tyle, ze zaczalem pisac listy na srednim poziomie do ludzi z roznych panstw, aby sie przekonac, czy oni mnie rozumieja a ja ich. Wszystko przeszlo moje oczekiwania. Nie pojmuje, jak ten jezyk do tej pory nie potrafil sie przebic. Dostalem wiele adresow z numerami telefonow od ludzi wladajacych tym jezykiem z roznych, rowniez bardzo egzotycznych krajow, i potrafilem z tymi osobami bez wiekszych klopotow calkiem dobrze sobie pogawedzic. Rozmawialem m. in. z Japonczykami, Finami, islandczykami, Portugalczykami, Szkotami, Hindusami oraz z mieszkancem Bhutanu w Himalajach. to byla dla mnie najwieksza przygoda tego rodzaju w moim krotkim zyciu (obecnie 42 lata). Do zainteresowania sie Esperantem zachecily mnie artykuly autora o nazwisku Claude Piron. Na wikipedia.pl, a zapewne i w innych jezykach jest o nim sporo informacji. On wlasnie wladal m. in. Esperanto zdaje sie od dziecka. Znal poza tym inne jezyki. to pisze dla Waszej informacji tak na marginesie. Esperanto, o ktorym cos tam kiedys slyszalem przed wielu laty, jest wynikiem pracy i dzielem prawdziwie genialnego umyslu. Poza tym jestem zdania, ze nie jestesmy w stanie, chyba ze chodzi o osoby nieprzecietnie zdolne, pracowite, o duzej motywacji, opetane pragnieniem nauczenia sie jezyka obcego, no powiedzmy zupelnie wyjatkowe, nauczyc sie jezyka obcego w wysokim stopniu, ze wszystkimi niuansami, odcieniami znaczeniowymi, zbardzo przyzwoitym akcentem, specyficznymi dla danego jezyka terminami, powiedzeniami, zwrotami, przyslowiami itd. A przeciez nie zyjemy tylko po to, aby kuc jezyk codziennie przez np. pol doby, i to przez lata cale. Przeciez mamy rozne obowiazki, musimy chodzic do pracy, czy do szkoly, jesc, spac, myc sie do czasu do czasu, spedzic wspolnie czas z kobieta, kochac sie itd. A wiec tak to naprawde wyglada. To tyle na dzisiaj odnosnie Esperanta. to niesamowita rzecz. Zetknalem sie wo moim dosc szarym zyciu z wielka idea, z czyms absolutnie dla mnie nowym, niecodziennym. Po prostu obled.

Esperanto nie miało być tylko językiem, lecz środkiem do pojednania ludzkości. Koncepcje filozoficzno-społeczne Zamenhofa mówiły o stworzeniu „narodu neutralnie ludzkiego”.

155 lat temu urodził się w Polsce człowiek, który chciał uleczyć świat za pomocą wymyślonego przez siebie sztucznego języka.
Miał szesnaście lat, gdy zaczął pracę nad uniwersalnym językiem dla ludzi. Od dziecka uczono go, że wszyscy są braćmi, ale co innego widział na ulicach. Wychował się w Białymstoku, w którym żyły obok siebie cztery narody – Rosjanie, Polacy, Niemcy i Żydzi. Miał wrażenie, że różnorodność językowa powoduje antagonizmy pomiędzy nimi. Już jako mały chłopiec napisał pięcioaktową tragedię, nawiązującą do biblijnej historii o wieży Babel. Akcja toczyła się na białostockim rynku, a budowniczymi wieży byli mieszkańcy miasta.

Miał dziewiętnaście lat, gdy zaprezentował pierwszą wersję języka kolegom z gimnazjum. Zaczęli się go uczyć. Byli zaskoczeni tym, jak łatwo im szło. Później śpiewali hymn w nowym języku. Zaczynał się tak: „Niech upadnie nienawiść między narodami, czas już nastał! Cała ludzkość musi się zjednać w jedną rodzinę”. Ale język wydawał mu się zbyt ociężały i nieelegancki. Brakowało tego „czegoś”. Więc zaczął w języku myśleć i w ten sposób go ożywił. Język zyskał „duszę”.

Miał dwadzieścia osiem lat, gdy opublikował pierwszy kompletny podręcznik do języka pod pseudonimem „Doktor Esperanto”(doktor, który ma nadzieję). Z czasem zaczęto tym słowem nazywać sam język. Na okładce umieścił klauzulę: „Język międzynarodowy, podobnie jak każdy narodowy, jest własnością ogółu. Autor zrzeka się na zawsze wszelkich praw osobistych do niego”. Przez dwa lata szukał wydawcy, ale nie znalazł zainteresowania. W końcu publikację sfinansowała jego żona. W kolejnych latach esperanto pochłonęło większość jej finansów. Rodzina została bez środków do życia. Autor tułał się po kraju, szukając pracy w zawodzie okulisty. Przez wiele lat nie ustabilizował swojej sytuacji finansowej. Prosił o pomoc bliskich. Sam często nie dojadał. W końcu znalazł zatrudnienie w jednej z najbiedniejszych dzielnic Warszawy. Przyjmował po 30–40 pacjentów dziennie, zarabiając tyle, ile inni dostawali za 5–10 pacjentów. W liście z 1906 roku pisał o życiu w Warszawie: „Przestałem spotykać ludzi, a widzę tylko Rosjan, Polaków i Żydów, którzy wzajemnie się nienawidzą i myślą tylko o swoim narodzie. Najżałośniejsza jest sytuacja Żydów, bo Rosjanie domagają się, by byli oni Rosjanami, a Polacy, by Żydzi byli Polakami”.

Ludwik Zamenhof urodził się w Białymstoku 15 grudnia 1859 roku. Jego ojciec i dziadek byli nauczycielami języków. Wykształcono go w języku rosyjskim i to z nim czuł się najbardziej związany w młodości. Później zdystansował się do niego za sprawą propagandy antysemickiej w Cesarstwie Rosyjskim, która wielokrotnie skutkowała pogromami ludności żydowskiej. Biegle posługiwał się polskim i niemieckim oraz czytał po francusku. Osiem innych języków znał powierzchownie. Uważał się przede wszystkim za Żyda, a w dalszej kolejności za „syna ziemi polskiej”. Jego dzieci natomiast otwarcie deklarowały już swoją polskość.

Rozwój esperanta przypadł na okres wzmożonego antysemityzmu w Europie. W końcu XIX i początkach XX wieku miały miejsce liczne pogromy ludności żydowskiej, głównie na terenie Rosji. Tam też ukazały się „Protokoły mędrców Syjonu”, fałszywy dokument o rzekomym spisku żydowsko-masońskim. We Francji głośna była „afera Dreyfusa”, w której francuski kapitan żydowskiego pochodzenia został niesłusznie oskarżony o zdradę tajemnicy wojskowej. W takiej atmosferze esperantyści „dla dobra sprawy” nie ujawniali pochodzenia Zamenhofa, a on sam dał im na to przyzwolenie.

Jednak problemy narodu żydowskiego do głębi dotykały Zamenhofa i były motorem napędowym jego działań. W jednym z listów pisał: „Jeśli nie byłbym Żydem, wówczas mógłbym oddać się absolutnie i w całości moim marzeniom, ale należę do narodu, który wiele wycierpiał. […] Dlatego często nie dawała mi spokoju myśl, że nie mam moralnego prawa pracować dla neutralnych ideałów całej ludzkości”. Zamenhof otarł się o wszystkie emancypacyjne ruchy żydowskie, z żadnym z nich nie związując się jednak na dłużej. Najbardziej bolało go to, że Żydzi zmuszeni są posługiwać się obcymi językami „bez możliwości przyswojenia ich sobie w całości, gdyż każdy taki język jest ucieleśnieniem swego charakteru narodowego, obcego żydowskiemu życiu, duchowi i historii”. Krótko myślał o ożywieniu hebrajskiego, a następnie o doskonaleniu języka jidysz. W końcu zarzucił oba projekty na rzecz języka „neutralnie ludzkiego”.

Co istotne – esperanto nie miało być tylko językiem, lecz środkiem do pojednania ludzkości. Koncepcje filozoficzno-społeczne Zamenhofa mówiły o stworzeniu „narodu neutralnie ludzkiego”, którego zadaniem byłoby zjednoczenie wszystkich ludzi. Łączyłoby ich esperanto oraz religia, streszczająca się w jednym zdaniu: „Postępuj tak, jak chciałbyś, by postępowano z Tobą”. Nowy naród wziąłby początek od grupy ludzi, którzy osiedliliby się w jednym z miast neutralnej Szwajcarii. Stopniowo dołączaliby do niego kolejni członkowie. W roli pionierów widział Zamenhof Żydów, bo to na nich jego zdaniem ciąży obowiązek przekazywania „idei o jednym niewymyślonym Bogu dla całej ludzkości”. Później odszedł od mesjanizmu żydowskiego na rzecz „czystego człowieczeństwa”. Zamenhof zdawał sobie sprawę, że jego pomysł to utopia, ale uważał, że jest ona „łatwa do zrealizowania”.

Nie ulega jednak wątpliwości, że geniusz Zamenhofa ujawnił się przede wszystkim w lingwistyce. W piątej klasie gimnazjum zaczął się uczyć angielskiego i zauważył, jak prosta jest gramatyka angielska w porównaniu do łaciny i greki. Stwierdził, że „tak zwane bogactwo gramatycznych form jest tylko ślepym historycznym przypadkiem, zbytecznym dla języka”. Gramatyka esperanta da się zapisać w kilkudziesięciu zdaniach. Za równie zbędne uważał setki tysięcy słów, obecne w naturalnych językach. Zredukował je za pomocą tzw. sufiksów, na których oparł słowotwórstwo języka. Dzięki temu podstawowa wersja esperanta składa się jedynie z dwóch i pół tysiąca słów, które w większości pochodzą z języków romańskich. Język pozbawiony jest rodzajów gramatycznych. Ma tylko dwa przypadki – mianownik i biernik – oraz trzy czasy. Każdy wyraz czyta się tak, jak się pisze. Zamenhof hołdował zasadzie „maksimum treści, minimum formy”. W ten sposób stworzył najłatwiejszy do wyuczenia język na świecie.

Łatwość esperanta zdobyła mu dużą popularność w pierwszej połowie XX wieku. W latach 20. mogło nawet stać się międzynarodowym językiem pomocniczym Ligii Narodów, poprzedniczki ONZ. Kilkanaście państw gotowych było poprzeć projekt zainicjowany przez szwajcarskiego esperantystę Edmondo Privata. Jednak Francja, która obawiała się utraty znaczenia własnego języka, skutecznie go zablokowała. Co więcej, minister oświaty francuskiej zakazał nauczania esperanta we Francji, a Privat został uznany w tym kraju za persona non grata. O tym, jak silne było lobby francuskie, może świadczyć stanowisko przedstawiciela Polski Szymona Askenazego. Złożył on podpis pod propozycją przygotowania raportu o esperancie z zastrzeżeniem, że język pomocniczy w żadnym wypadku nie może zagrozić „prawom i stuletnim zasługom języka francuskiego w światowej dyplomacji”.

Z drugiej strony na początku XX wieku to właśnie we Francji działała najmocniejsza grupa esperantystów, do której należała elita kraju – politycy, generałowie, naukowcy. W 1905 roku we francuskim Boulogne-sur-Mer miał miejsce pierwszy światowy Kongres Esperanta, a Zamenhof został odznaczony francuskim orderem Legii Honorowej. Na Kongresie uchwalono tzw. Deklarację Bulońską, w której Zamenhof jeszcze raz potwierdził, że „właścicielem” esperanta jest „cały świat i każdy, kto chce może wydawać w tym języku lub o tym języku wszelkie dzieła, jakie sobie życzy oraz używać go do wszelkich możliwych celów”. Określił esperantyzm jako „staranie o rozpowszechnienie na całym świecie języka neutralnie ludzkiego, który […] dałby ludziom różnych narodowości możliwość wzajemnego porozumiewania się; który mógłby służyć jako język niosący pokój w publicznych instytucjach tych krajów, gdzie różne narody prowadzą walkę o język”.

W tym czasie wydał też „Fundamento de Esperanto”, w których zawarł nienaruszalne podstawy języka. Jednak nie wszyscy esperantyści akceptowali esperanto w całości. Po I Kongresie zaczęła się wzmożona działalność zwolenników zmian, a w 1907 roku francuski matematyk Louis Couturat stworzył na bazie esperanto nowy język sztuczny – ido. Odeszło do niego ok 5 procent esperantystów, dlatego okres ten nazwany został „Wielką Schizmą”. Z Francji dochodziło najwięcej głosów sprzeciwu wobec „indoktrynacji” esperanta ideologią. Jednak dla samego Zamenhofa sprowadzenie esperanta do – jak mówił – „trywialnej użyteczności” było nie do pomyślenia. Na jednym z kongresów ostrzegał: „Jeśli nas, pionierów esperanta, zmusi się, byśmy unikali w naszej działalności wszelkich idei, to my ze wzburzeniem podrzemy i spalimy wszystko, co napisaliśmy dla esperanta i z bólem przekreślimy pracę i poświęcenie naszego całego życia”.

Ambitne idee Zamenhofa zweryfikowała rzeczywistość. Esperanto nie zapobiegło wojnom ani nie odnowiło oblicza ludzkości. Zabrakło mu też wsparcia polityczno-finansowego, aby mogło odegrać większą rolę na arenie międzynarodowej. Wytworzyło za to ruch esperancki, obejmujący około miliona ludzi na całym świecie. Są pisarze języka esperanto. Wystawia się sztuki teatralne i kabarety. Pod względem liczebności esperanto jest trzydziestym językiem internetu. Znani są „native speakerzy” esperanta – najczęściej dzieci rodziców pochodzących z różnych krajów, którzy rozmawiają ze sobą w esperanto. Esperantem inspirował się Orwell, gdy tworzył gramatykę nowomowy newspeak w powieści „Rok 1984”. Esperanto zostało nawet uznane za język objawiony przez przedstawicieli dwóch religii – bahaizmu i oomoto – które dążą do posługiwania się wspólnym językiem uniwersalnym. Pierwszą polską bahaistką była córka Zamenhofa, Lidia. Zasłynęła również jako tłumaczka – przełożyła na esperanto m.in. „Irydiona” Zygmunta Krasińskiego, jedno z bardziej skomplikowanych dzieł epoki romantyzmu.

Esperantyści nierzadko cierpieli za swoje ideały. W czasie II wojny światowej mordowano ich w nazistowskich Niemczech i wysyłano do gułagów w ZSRR. Z rąk hitlerowców zginęła cała rodzina Zamenhofa. Socjolog Walter Żelazny, znawca Zamenhofa, pisze o społeczności esperantystów jako rodzaju diaspory, która „dokonuje się wskutek wyboru, a nie urodzenia”. Bliski jest jej kosmopolityzm, prawa człowieka oraz sprawiedliwość społeczna i kulturowo-językowa. Według Żelaznego Polska ma skarb, który powinna lepiej wykorzystać: „Sam fakt, że miejscem jego narodzin była Polska, automatycznie przybliża nasz kraj milionom sympatyków esperanta, co jest terenem zaniedbanym przez wszystkie […] organizacje […], którym zlecono promocję Polski i polskiej kultury”.

@9 nie napisałem, że jest 10 czasów, tylko, że nie będzie używał 10 a wystarczą mu przeważnie 3. Niech sobie będzie nawet 30, i tak większości prawie się nie używa.

A ja sobie planuję na aucie umieścić naklejkę o następującej treści: „ten samochód należy do mafii, stuknij go, a my stukniemy ciebie”. 🙂 Swoją drogą dziwne, że są ludzie, których wkurwiają takie bzdury… Może idź do Mesia na taśmę to po zapierdolu nie będziesz miał czasu na zwracanie uwagi na rzeczy, które nie powinny cię interesować.

whahah b2 skisłem

Papaj też by zatrudnił swoją córkę, a skoro go lżyłaś i obrażałaś, to nie dziw się, że się mści. Papaj jest bardzo pamiętliwy, pamiętaj!

Po prostu jesteś zwykłym leniwym polskim
nierobem.

Oddawaj cześć papajowi to pomoże ci znaleść pracę.