Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Witam, moja dziewczyna organizowała ostatnio grilla na ogródkach działkowych. Zaproszeni byli dobrzy znajomi, około 10 osób. Po kilku godzinach kiedy wódka uderzyła do łbów zaczęli biegać po innych działkach (nie wszyscy oczywiście), rzygać gdzie popadnie i niszczyć drobne przedmioty jak np. rynny czy ogrodzenia. Również byłem najebany, ale na tyle trzeźwy umysłowo żeby ich wyprowadzić przy pełnym wkurwieniu, dziewczyna zapłakana, a jeden z nich zaczął się jeszcze do mnie sadzić. Podczas wychodzenia zdążyli jeszcze rozjebać szybę w tablicy informacyjnej. Zacząłem się przepychać z najlepszymi kumplami, miałem ochotę rozjebać im za to wszystko ryje. Po wszystkim przy pomocy 2-3 osób udało nam się posprzątać do godziny 7:00 rano. Jak można się tak zezwierzęcić po wódce i nie kontrolować swoich zachowań? Dodam, że wszyscy mamy po 20-kilka lat… Póki co nie chcę się widzieć z nimi wszystkimi poza oczywiście zbiórką za wyrządzone szkody.

Zupę jagodową. To najbardziej ohydna potrawa z jaką kiedykolwiek się zetknęły moje kubki smakowe! Do dziś czuję ją w przełyku.

Boli mnie to, że nie mam pracy od kilku miesięcy. U mnie w domu nie jest kolorowo, żebym mógł sobie pozwolić na taką sytuację. Studiuję informatykę, fakt, że jestem w takiej sytuacji, że mam 2 letnie doświadczenie w tej branży (pracowałem w dziale IT), ale przez jebane układy i roszady, musiałem się pożegnać z pracą – którą lubiłem. Zawsze przygotowany, przychodziłem ostatni do pracy, ale nigdy się nie spóźniłem, nie raz słyszałem, że szkolenia które miałem okazję poprowadzić były prowadzone w sposób doskonały, ale przyszła jakaś osoba szwagier kuzyna dyrektora i kurwa do widzenia. No masakra jakaś. Od kilku miechów szukam, wysyłam CV – w promieniu 100 km od mojej małej miejscowości (bo tutaj bez znajomości to co najwyżej można sobie gila z nosa wytrzeć) i coś tam się niby dzieje, ale niestety na dzień dzisiejszy leżę i robię pod siebie. Nie jestem jakimś lamusem który chodzi siedzi całymi dniami przed kompem, uprawiam sport, mam rodzinę, znajomych, przyjaciół, często myślę, czytam. Jak patrzę na te ogłoszenia to kurwa ręce można załamać, sami programiści, musisz znać 10 języków, 20 certyfikatów, 30 lat doświadczenia i najlepiej po studiach. Kurwa nie żałuję, że poszedłem na studia, nauczyłem się kilku ciekawych rzeczy, zaczynam od października projekty badawcze na uczelni, mam już szkic mojego projektu w ramach pracy inżynierskiej, a i tak chuj z tego mam. Tutaj w mojej miejscowości dwie firmy od ręki mi zaproponowały pracę , kurwa super warunki, wspaniały socjal, kurwa wspaniała perspektywa – no kurwa, a tak na prawdę to za tym wszystkim kryje się praca o umowę o dzieło czy kurwa najlepiej bez umowy – bo to okres sprawdzający jest taki, no kurwa każda szanująca się firma…. a zresztą szkoda gadać. Ale lubię to co robię, to jest w tym wszystkim najgorsze. Fakt, że ja chciałem iść do szkoły morskiej, i zostać kapitanem, ale nie stać było moich rodziców… i trzeba było iść szybko do pracy… nie ważne. Fakt, że udało mi się w jakimś stopniu, mam dopiero 21 lat i niby całe życie przede mną, mam obraną dziedzinę informatyki w której chcę się dalej uczyć i kształcić, niby to w tym wszystkim jest najważniejsze ale kurwa z drugiej strony to na prawdę sens powoli tracę… Ufff. Wszelkie błędy celowe.

Jako młodzi dorastający powoli mężczyźni, w wieku kiedy pierwszy kudełek na jajach zaczyna kiełkować, zaczęło w naszym gronie powszechnieć przeglądanie gazet pornograficznych. Nigdy nie trzymaliśmy ich w domu, zawsze leżały gdzieś w wiadomym przez naszą grupkę, miejscu. Przychodziliśmy, oglądaliśmy i cieszyliśmy mordy jakby ktoś dał nam 5zł na lody. Internet jeszcze nie wykiełkował, więc królowały gazety. No może od czasu do czasu, chujowe filmy na CD, chodź nie było jak tego przeglądać w domu, chyba że bardzo sporadycznie. Chujowe filmy? Tak właśnie powiedziałem, ale wtedy były jakiegoś rodzajem szczytem tego co można było dostać a nauczywszy się onanizować w w/w wieku, były szczytem tego przy czym można było skrobać marchewkę.
Tak więc wtedy to się zaczęło. Przez kolejne lata masturbowałem się dosyć często, próbując coraz to nowszych metod. Serio mówię… strzykawka, tubka po paście do zębów lub do rąk (odcięta z drugiej strony), rura od odkurzacza, która z biegiem czasu zaczęła budzić pewne zaciekawienie, toteż podłączyłem odkurzacz. Do tego środki poślizgowe, począwszy od masła, skończywszy na smarze do łańcuchów rowerowych. Jak było? Bawiłem się czasami po 5 razy dziennie, a może 10? Sam nie wiem bo gubiłem rachubę. Kiedy ptaszek, a z czasem ptak, zaczął boleć od przetarcia naskórka napletka, kończyłem zabawę.
Chciałbym zaznaczyć, że koledzy także opowiadali o różnych zabawach, które im uprzyjemniały czas.
Dochodziło do tego, że zatracałem swój dzień, męcząc pół dnia ptaszka. Czasami nawet gdy nie było warunków w domu, a że mieszkam prawie że, sąsiadując z lasem, chodziłem tam i znajdowałem sobie kącik do zaspokajania się.
Moja matka często pytała gdzie idę, wkurzona, że znów gdzieś wychodzę, a tu do szopy w nocy, a tu do lasu itp. itd. Mówiła często – Nie wal w chuja Bartek, gdzie znów idziesz?
Zawsze mówiłem że nie walę i że Bartosz a nie Bartek, bo jest kurwa różnica. Ale to bez znaczenia.
Wróćmy do tego co siedziało… dochodziło do tego, że moje wychodzenie stało się rutyną. Często też zamykałem się w pokoju, przeglądając rożne materiały, włączałem dla ściemy jakiś film powiedzmy western czy sensacyjny, zamykałem drzwi do pokoju i udawałem że oglądam ten że film. Tłumaczyłem bombardowany pytaniami, że zamykam drzwi bo chce mieć spokój i nie lubię oglądać filmów jak ktoś mi przeszkadza. Ojciec pracował do południa, z matką były już większe napięcia.
Do czego w ogóle zmierzam? Zamknąłem się z sobą i może oprócz dwóch, trzech kolegów, nic się dla mnie nie liczyło tak jak wyżymanie ostatnich kropel nasienia w każdej wolnej chwili.
Zacząłem mieć problemy (wiek ponad 20 lat). Prącie więdło i nie chciało wstawać przez kilka dni, jądra ciągle mnie bolały. Zacząłem się martwić przejściowym sinieniem moszny.
Nie przestawałem, byłem zbyt uzależniony… Waliłem dalej.
Z czasem mój żołędz zaczął pokrywać się białym nalotem, później brązowiał. Zacząłem mieć problemy z oddawaniem moczu. Swędziało, czasem bolało. Po miesiącu z dolegliwościami odważyłem się pójść do lekarza. Nie będę tu opowiadał szczegółów, ile nabawiłem się moim zdaniem wstydu. Powiedzmy, że nie było mi z tym łatwo. W dodatku czułem się bardzo niekomfortowo, zwłaszcza jak ktoś badając dotyka mi penisa.
Urolog stwierdził, że mam grzybicę penisa oraz zaawansowane zakażenie prostaty. Stwierdził, że przyszedłem w ostatniej chwili, mogło się to skończyć amputacją prawie w całości zewnętrznych narządów płciowych.
Bałem się, przestałem się onanizować. Strach mi nie pozwolił. Dostałem bardzo silne tabletki, które powodowały zawroty głowy, nie mogłem też pic alkoholu, nawet głupiego piwa. Ale co ja gadam… rzadko wcześniej znalazłbym dla niego czas.
Powoli wracam do zdrowia, chciałbym ostrzec wszystkich, przed podobnymi praktykami, szczególnie długoterminowymi. Tym razem nie skończyło się najgorzej ale nie wiele brakowało aby zostać eunuchem…
Jeśli dobrnęliście do końca, dziękuję że wysłuchaliście mnie nawet i z czystej ciekawości… dla mnie to była tragedia albo i chujnia jak kto woli.

Jak w temacie, aktualnie pracuje na eleganckim 11 nastoletnim rzęchu. własnie rysowałam teraz przez cały dzień na nim (grafika etc etc.) prace na konkurs, którą właśnie kończyłam , gdy mi to gówno, bo inaczej się nie wyrażę, się samo zrestartowało. I żebym chociaż nie zapisała, 5 minut wcześniej to zrobiłam, a nowszego zapisu i tak nie ma… jedynie to co robiłam wczoraj (baza i lekkie cienie), czyli wszystkie tekstury (które muszę robić ręcznie, photoshop, nawet wersja 8, ledwo co chodzi i co chwile restartuje kompa, więc używam SAI-w którym praktycznie wszystko trzeba robić samodzielnie…) poszło w niebyt. No ja…mam ochotę wyjeb. go przez okno, ale nie mogę, bo jedyne co mogę zrobić to znów zacząć od nowa, jak mnie kurwica bierze… żeby to było coś co można powtórzyć ale wiem że nie uda mi się jeszcze raz tak samo namalować, pocieniować, nałożyć świateł. Aż się odechciewa na to patrzeć, ponad 9 godzin pracy na darmo.

Od razu uprzedzam, że żalić dupę będę długo, gdyż z punktu widzenia mojej osoby sprawa wielce jest istotna. Otóż zacznę od opowiedzenia historii swojego życia. Od kiedy sięgam pamięcią byłem dzieckiem otyłym. Nie jestem nawet w stanie powiedzieć teraz dlaczego – czy z powodu nadmiernej miłości mamy, która nigdy niczego mi nie odmawiała i dobrze odżywiała, czy z własnej chęci do spożywania jedzenia w dużych ilościach. Niemniej jednak byłem jaki byłem i z tego też powodu byłem przez rówieśników od zawsze wytykany palcami, wyśmiewany zarówno za plecami, jak i w twarz… Ogólnie tak całe dzieciństwo, a ja nie potrafiłem z tym nic zrobić – nie potrafiłem zrozumieć. Takaż to sytuacja trwająca całe moje życie przyzwyczaiła mnie do tego, że ludzie mnie nie lubią. W psychice utrwaliło mi się, że KAŻDY człowiek się ze mnie śmieje i źle mi życzy, ZAWSZE słysząc czyjś śmiech nie mogłem odgonić od siebie myśli, że to ze mnie ktoś się śmieje. Ogólnie uznałem, że mam w sobie coś, co automatycznie wywołuje negatywne podejście ludzi do mnie i będąc kurwa szczerym – rzadko się myliłem. Ludzie często mnie wyśmiewali, wytykali palcami i takie tam. Byłem swego czasu spokojną, miłą osobą, każdemu pomagałem nie licząc na nic w zamian. ALE NI W KIJ NI W OKO kurwa mać. Ludzie postanowili – zrobią ze mnie skurwysyna. Broniłem się dzielnie i chyba kurwa dlatego zostałem odrzucony – nie chciałem być gnojem, nie chciałem być taki jak reszta. No i nie byłem, a żeby tego uniknąć zacząłem się trzymać z dala od ludzi. Automatycznie każdego człowieka uznawałem za wroga, każdy gest dobrej woli, wyciągniętą rękę odrzucałem przeczuwając pułapkę i kolejną drwinę. I tak sobie żyłem, cichy gruby samotnik z dosłownie wyrytym na twarzy „dajcie mi spokój”. Zero znajomych, zero imprez, myśl, że mógłbym mieć dziewczynę była dla mnie (dosłownie – to nie jest przesada)równie prawdopodobna jak to, że wyrośnie mi trzecia ręka – no kurwa nawet nie liczyłem na to, toć cuda się nie zdarzają. I potem przyszła kolej na studia (tak, byłem taki całe życie aż do studiów). Studiowałem archeologię i jakoś się niby nie wiem czemu zacząłem otwierać na ludzi…. Nowe środowisko, nowi ludzie… Nie wiem, może chciałem po prostu dać ludziom jednak szansę. Na archeologii jak to na archeologii przychodzi w wakacyjny czas na praktyki wykopaliskowe. Wyjechałem na miesiąc i wróciłem jako inny człowiek – schudłem przeszło 20 kg w niecałe dwa miesiące, okazało się, że jak chce to potrafię być duszą towarzystwa, tak jak nigdy nie potrafiłem nawet odezwać się do dziewczyny, to tu nagle BUM i okazuje się, że lepiej się dogaduję z dziewczynami niż z facetami. Miałem pełno przyjaciółek (nie koleżanek, Przyjaciółek… i NIE mam tu na myśli tej całej idei fuck-friends -_-), mnóstwo kumpli, zacząłem organizować imprezy (JA). Moje wiadomości o planowanych co drugi dzień, albo i codziennie imprezach, które rozsyłałem i do 40 osób stały się legendarne – byłem „oficjalnym” organizatorem wspólnego spędzania czasu. Zacząłem, co mi się nigdy nie zdarzyło – ufać ludziom, przestałem automatycznie każdego uznawać za wroga, który chce mi zrobić krzywdę… to było cudowne, móc spojrzeć na innego człowieka i nie oczekiwać drwiny… może to brzmi głupio, ale dla mnie móc komuś zaufać… to po prostu było coś pięknego, coś… nowego. Naprawdę byłem KURWA szczęśliwym w pizdę palec człowiekiem :). I tak cały piękny rok… Potem przyszła kolej na kolejne wykopaliska, na które pojechałem właśnie z tą swoją grupą przyjaciółek. Fajnie, miło, wykurwiście – no żyć mi się kurwa chciało po prostu, co dla mnie było DZIWNE. Całe życie chciałem się zabić, chciałem umrzeć, ręce to mam tak pochlastane z lat minionych, że to jest jakieś nieporozumienie, że się nigdy nie wykrwawiłem. Nigdy nie zapomnę tej chwili… Wieczór po dniu pracy na wykopie, ciemno już, ciepło, zaczyna padać lekki deszczyk – orzeźwienie, tak po pracy. Wychodzę przed „bazę” (nocowaliśmy w miejscowej szkole). Godzina 21.13 – pierwszy raz w życiu szczerze sobie powiedziałem, na głos – tak sam do siebie – „Ja nie chcę umrzeć, ja chcę żyć”. Nie zapomnę kurwa, jedyny raz w życiu szczerze mogłem sobie to powiedzieć. Udało mi się, stałem się dla siebie sukcesem, pokonałem własne uprzedzenia, o czym nigdy bym nie marzył, pokonałem własne myśli i stałem się, po raz pierwszy – sobą. Oczywiście myśl, że mógłbym mieć dziewczynę nadal była abstrakcją, ale już mnie to nawet nie obchodziło, stało się to dla mnie na tyle oczywiste, że nawet się tym nie martwiłem – tak jak nie martwię się, że deszcz pada, albo że mleka czekoladowego w sklepie zabrakło, bo zwyczajnie nie mam na to żadnego wpływu – więc w cholerę z tym! Po wykopach, jedna z tych przyjaciółek (moja chyba najlepsza) pojechała ze mną do domu jeszcze na parę dni. W szczegóły wchodzić nie będę, bo nie wasza sprawa. W każdym razie w pewnym momencie ona mnie pocałowała (tak – ONA MNIE, ja NIGDY bym się na coś takiego nie zdobył), a ja zdałem sobie sprawę, że na to czekałem… Że była dla mnie kimś więcej niż przyjaciółką, że w pewnym momencie ją pokochałem. Że wmawiałem sobie, że tak nie jest, że ja przecież nie potrafię kochać itp. a tu dup – Mój świat do góry nogami. Ogólnie tą sytuację opisze w skrócie, bo pisać o tym, to nikt nigdy do końca tego by nie doczytał. Ogólnie ona miała wtedy teoretycznie chłopaka, ale z którym „już w sumie nie jest”, nie odzywali się do siebie i takie tam. Ona mówiła, że jej „były” i tak ma na nią wyjebane i ona to chce „już tylko oficjalnie” skończyć, bo tak naprawdę to nie są już razem. Skończyła kurwa, po 1.5 roku. Po kurwa 1.5 roku ukrywania naszego „uczucia” przed światem, bo się przecież ludzie dowiedzą. Na co ja się kurwa zgadzałem, na co jej pozwalałem, jakiego skurwiałego idiotę z siebie robiłem, dlatego że „ona tego potrzebowała” to komedię można by niezgorszą nakręcić. O 3 w nocy wstawałem, żeby zapierdalać do niej przeszło 500 km nocnym pociągiem(z własnej inicjatywy). Za dnia nie mogłem – toć ludzie mnie zobaczą. I tak ten związek ninja trwał, a ja z miłości do niej byłem gotowy na wszystko i niech mnie kurwa ognie piekielne pochłoną – ROBIŁEM WSZYSTKO. Od rodziny po nocach dla niej uciekałem, ukrywałem to przed znajomymi, debila z siebie przed nimi robiąc. Co rusz wynajmowałem dla nas jakieś hotele, jakieś domki, żeby tylko ludzie nas nie zobaczyli. Wreszcie po 1.5 roku „oficjalnie” skończyła ze swoim byłym… I niby fajnie, ten jej „były” jednego dnia samobójstwem jej zagroził a na następny dzień już z inną latał… skurwysyństwo ludzkie z lat minionych mi się od razu przypomina. No nic, ale „przykro mi, nadal będziemy się ukrywać”. Dla mnie spoko, nie znam tak czy inaczej żadnego innego sposobu bycia z drugą osobą niż takie ukrywanie tego przed światem… Nie zatęsknię za czymś, czego nigdy nie zaznałem po prostu. Nie chodzi o to, że miałem wyjebane, naprawdę ją kochałem i chciałem uszanować jej wolę, wolałem być z nią w taki sposób, niż w żaden. I tak dalej było, a ja dalej kretyna z siebie robię nieziemskiego. Ostatecznie porzuciłem dla niej wszystko, co w życiu było dla mnie dobre, miasto moich studiów, w których znalazłem swoje wybawienie od poprzedniego życia. Przeniosłem się na studia do innego miasta, do którego ona też „na następny rok przyjdzie” (wbrew pozorom nie była to szczeniacka decyzja, przeniosłem się na magisterkę na lepszą uczelnię przy okazji więc wszystko niby fajnie). I wszystko już „coraz lepiej” (jej słowa). I w pewnym momencie „Wiesz co, nie chcę z Tobą być, chcę być wolna”. ……………………………………. e? Przyjęła moje oświadczyny (!!!), setki razy mówiła mi, że mnie kocha, wszystko dla niej rzuciłem, JEDYNY raz w życiu udało mi się komuś aż tak zaufać… do kurwy nędzy, poprzedniego dnia mówiła mi, że chce mieć ze mną dzieci! Jak kurwa można takie oświadczenie rzucać na wiatr?! JAK?! NO ŻESZ KURWA JAK?! No i rzecz jasna standardowe sratatata „kocham Cię, ale…” zastanawiam się czy takie osoby słyszały kiedyś, że miłość Teorekurwatycznie jest bezinteresowna, zanim powiedziały TE dwa słowa. NIE! „Kocham Cie, ale tylko pod warunkiem, że (…)”… What the fuck…? Kocham Cię, ale mam cię w dupie, nie będę się do Ciebie odzywać, jebie mnie, że wszystko dla mnie rzuciłeś (że cię o to prosiłam), jebie mnie ile dla mnie robiłeś, podczas gdy ja robiłam Ci tylko problemy i problemy bez końca, sram na to, co ci mówiłam i obiecałam, wypierdalaj :). A teraz jeśli ktoś to jeszcze czyta, to wróćcie na początek i sobie przypomnijcie moje dzieciństwo. I dodajcie do tego, że teraz w wieku 23 lat zdałem sobie sprawę, że całe dzieciństwo miałem rację, wszystkie moje stare przekonania wróciły, ze zdwojoną (bo życie wszystkie moje lęki z dzieciństwa potwierdziło) siłą – ludziom nie można ufać. Zaufałem tak naprawdę (NAPRAWDĘ) tej jednej osobie z całego tego jebanego świata… I jak do kurwy nędzy niby miałbym zaufać komukolwiek innemu? Już nie potrafiłbym choćbym chciał… Ale i tak nie chcę. I nie piszę tego dwa dni po zdarzeniu, jak jakiś nieszczęśliwy zapłakany szczeniak. Minął już prawie rok a ja czuję już tylko coraz bardziej narastającą nienawiść. Więc, jak na ulicy się uśmiechniecie do człowieka z ponurą twarzą (o ile w ogóle wyjdę z domu, jak już to w nocy), a on się jeszcze bardziej tylko skrzywi i odsunie, to mogę być ja – nienawidzący was podświadomie, tylko dlatego że jesteście ludźmi 🙂

Myślałem, że żonę już znalazłem, piękna, inteligentna, zakochana, kurwa jaki ja bylem szczęśliwy, trwało to 6 miesięcy podczas których spędzaliśmy intensywnie czas, a to wycieczki, imprezki, i inne chujstwa, poświeciłem mnóstwo czasu, energii i pieniędzy tej kobiecie, niestety sytuacja się skomplikowała i ukochana musiała wyjechać na stałe do innej miejscowości gdzie mieszkają jej rodzice. Ojciec zachorował, wiec znalazła tam prace i tak żyje z rodzicami, ja natomiast jestem uwiązany u siebie. Mocno to przeżyłem, straciłem to co miałem najcenniejszego, nie można było tego uratować, rozstaliśmy się w zgodzie. Co mnie najbardziej wkurwiło i wkurwia dalej? A to że ta picza przez 4 miesiące od rozstania nie odezwała się do mnie ani razu, najpierw ja utrzymywałem kontakt, dzwoniłem, pisałem, ale jej samej ciężko zadzwonić, postanowiłem sprawdzić ile zajmie jej czasu wykonać do mnie telefon i się kurwa nie doczekałem. Pragnąłem tylko trochę przyzwoitości w formie okazania szacunku dla byłego związku choćby pytaniem co u Ciebie słychać, jak sobie radzisz. Także takie są baby, zakłamane, fałszywe, hipokrytki. Czuję się jak wykorzystana zabawka, wymiętolona i wypluta guma o chujowym smaku. Któregoś dnia nie wytrzymałem i kulturalnie napisałem co o tym wszystkim myślę, po chwili przeczytałem iż przesadzam, no kurwa bez jaj, gdyby to była rozmowa w realu nie przeżyła by jej. Także co jest odpowiedzią na moje pytanie? otóż zostawiła mi tylko dowód na to jakie baby to chuje, i jak mam zaufać kolejnej, jeszcze jedna taka sytuacją i przypierdolę którejś. Dałem tak dużo a w zamian dostałem tylko krótką, niewidzialną wiadomość „mam wyjebane na Ciebie” to uczucie wykorzystania rozsadza mnie od środka strasznie i nie chce puścić, bardzo jej nienawidzę i życzę jej źle, wstydzę się tego lecz niestety tak czuję. Dziękuje i nie pozdrawiam

Witam wszystkich chujowiczów, od dłuższego czasu już przeglądam chujnie, i nadeszła pora aby podzielić się swoją. Tak jak w temacie chodzi o skoliozę czyli boczne skrzywienie kręgosłupa. Powiecie sobie, no co to za chujnia, przecież dużo osób to ma. To jest fakt… Ale dzięki polskiej służbie zdrowia musiałem czekać na operację ponad 2 lata, nie było mnie stać na prywatne leczenie. Czekałem cierpliwie… mój stopień skrzywienia zwiększył się prawie dwukrotnie. Od 65 stopni do 111 stopni. Jestem już po operacji, dalej widać skrzywienie, ale nie tak bardzo jak przed operacją… czeka mnie jeszcze druga „tzw.Plastyka garba”, bo mam garb taki, że ja pierdolę. Ta choroba wykluczyła mnie całkowicie, nie mogę dłużej postać, bo pojawia się taki ból że ja pierdolę, tak samo jak z pracami fizycznymi… Nie mogę nawet spełniać się w swojej pasji jaką jest Djka… bo kto widział dja, który miksuje na siedząco… długo by pisać… po prostu chujnia i śrut, mam dopiero 20 lat, a czuję się jak dziadek, wstaje rano ból, i tak do wieczora….ja pierdolę.

Witam Chujowicze. Zacznę swą opowieść od tego, że mój ojciec jest alkoholikiem od mojego urodzenia (może z tego powodu?) i strasznie się brzydzę dlatego alkoholem. Dlaczego w naszym chujowym społeczeństwie, gdzie panuje kult napojów wyskokowych, nie ma zrozumienia dla osób mojego pokroju? Kończę za kilka dni gimnazjum, przez które z trudem przeszedłem. Przy okazji „koledzi” się odwrócili i uznali mnie za dziwnego, no bo jak to: jesteś ABSTYNENTEM? Bardzo mnie zdziwiło to określenie. W takim razie abstynentem jest każda osoba która nie pije poniżej 18 roku życia? Zawsze wydawało mi się, że abstynent to osoba, która dobrowolnie rezygnuje z alkoholu, a osoby niepełnoletnie nie mogą go pić. Cóż, widać, że się myliłem i kult alkoholu jest już na tyle rozwinięty w tym pieprzonym (k)raju, że każdy niepijący niezależnie od wieku to abstynent i wielki dziwak z innego świata. Boję się co będzie, jak pójdę do mojego technikum. Już widze zapijaczone gęby chlejących od kilku(nastu) lat kolegów z klasy, już słyszę te pytania: ze mną się nie napijesz? Najbardziej się jednak obawiam osiemnastki, bo tam na pewno będzie się wódka lać strumieniami, dlatego postanowiłem, że pierdolę i nie organizuję żadnej imprezy. No i to by było na tyle.

Wkurwia mnie to, bo wciągu ostatniego tygodnia widziałam z 10 mieszkań i jak już mi się coś podoba, to kurwa i tak nie wyapala. Ludzie się umawiają i nie dotrzymują słowa, mieszkania pięknie wyglądają na zdjęciach, a syf w rzeczywistości, albo znowu lokalizacja beznadziejna no i w końcu kurwa będę bezdomna.