Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ta chujnia będzie dotyczyła zjebanej komórki społecznej, jaką jest „rodzina” w wyaniu jakim coraz częściej się to powtarza. Wielu rodziców nie nadaje się kompletnie do tej roli, często są to osoby niespełnione, zakompleksione, które płodzą dziecko dla realizowania miłości własnej, niespełnionych aspiracji i zaleczenia swoich niepowodzeń. Jeszcze powiedzą w naszej zjepanej rzeczywistości, że robią ci łaskę, bo żyjesz, bo cię poczęli, więc masz obowiązek być ich niewolnikiem, który słucha rozkazów. W wielu przypadkach bezwarunkowa miłość rodziców to mit i zasłona, za którą skrywa się miłość czysto eugeniczna i warunkowa. Ja jestem rzecz jasna z takiej zjebanej rodzinki. Zakompleksienie rodziców (zwłaszcza matki) na punkcie wyglądu, wykształcenia i tysięcy innych kwestii sprawiło, że moje życie stało się koszmarem. Ostatnio coraz bardziej zaczynam rozumieć te wszystkie schematy i jakimi nićmi jest to szyte. Powtarzam, że sytuacja jest jaka jest, bo kapitalistyczny – konsumpcyjny świat wyłowił prawdę, że w chuj ludzi nie nadaje się kompletnie na rodziców. w świecie zawiści, zazdrości i rywalizacji. Moja sytuacja jest taka, że wymuszano na mnie całe życie bym był idealną projekcją zjebanych aspiracji i marzeń rodzinki. Gdy to piszę to oczyma wyobraźni widzę jej pełne obrzydzenia spojrzenie, gdy coś robiłem nie po jej myśli, coś mi się nie udawało, nie spełniałem ich aspiracji. Słyszę w głowie jej kwik satysfakcji, przypominający orgazm świni, gdy odnosiłem duże sukcesy. Matka kochająca bezwarunkowo stoi murem za dzieckiem i traktuje je jako „wspólnika w zbroni”. U mnie to wygląda tak, że wchodząc do pomieszczenia, gdzie znajduje się ten jebany potwór jestem od razu oceniany: „popraw sobie włosy, bo źle ci w tej fryzurze” w domyśle: „co pomyślą ludzie, wujkowie, ciocie, znajomi, sąsiedzi”, „mogłeś się ogolić inaczej”, „kup sobie jakieś fajne rzeczy”, „nie obcinaj się tak więcej” i chuj. Pamiętam wszystko. Pamiętam jej kipienie nienawiścią do mnie, jej pełen nienawiści ton, gdy miałem okresy porażek, gdy groziło niezdanie egzaminu na studiach, brak perspektyw, gdy ludzie, z którymi chciałem przebywać byli nie tacy. Pełne pogardy spojrzenia, gdy przez parę miesięcy po studiach nie mogłem znaleźć pracy i byłem w dołku. Gdy znalazła się robota i zacząłem zarabiać krocie to o 180 stopni zmieniło się podejście. Gdy miałem w tej korporacji postępy, spotkania z szychami, podwyżki, podnoszenie kwalifikacji to pojawiał się natychmiast wspomniany KWIK! To samo u mojej babci, która przez kilka miesięcy, gdy po studiach nie miałem roboty dzień w dzień mnie wypytywała, czy już mam robotę, niby z troski, a prawda jest taka, że chodziło o to, żeby szybko biegać i chwalić się Jaziom i Edziom spod bloku. Gdy się dowiedziała o moich zarobkach to zaraz kwik, euforyczny śmiech i darcie na cały blok, żeby wszystkie Grażyny wychyliły nochale ze swoich mieszkań. A dziś pytanie, które mi zadała tknęło mnie do tej chujni, bo spytała „ale robisz w biurze, czy fizycznie” było dla mnie oczywiste, że jak powiem, że jestem fizolem to zaraz będzie charakterystyczne rozczarowanie „aha” i zwieszenie głowy, a jak powiedziałem, że mam pracę głównie biurową to oczywiście kwik. Współczuję wszystkim, którzy mają taką eugeniczną rodzinkę, bo każdemu się może noga powinąć, każdy może pójść na dno, nie macie gwarancji, że zawsze będziecie na górze, a gdy upadniecie to wasza rodzinka spojrzy na was z obrzydzeniem, gdy jesteście w górze to łechcą sobie ego. Pamiętam, gdy pierwszy raz zobaczyłem taką dobrą, pełną miłości rodzinę. To jest rodzina mojej ukochanej. Dobra i zdrowa miłość matczyna, której ja nigdy nie znałem i znać nie będę. Gdyby moja dziewczyna poszła na dno to matka razem z nią, gdy ponosi porażki to ją wspiera, na mnie jedynie patrzyli z obrzydzeniem. I tak stałem się tym czym nie chciałem być. Miałem swój świat, który prawie całkowicie został zduszony i zabity przez rodziców, bo „nie zachowuj się jak dziwak”. Pod tym dziwactwem kryło się to, że lubiłem spacery na łonie natury, medytacje, zainteresowanie roślinami i biologią, że miałem duszę artysty i grałem na instrumencie, że miałem swój pogląd na ten cały wyścig i konsumpcjonizm, że nie chciałem w tym uczestniczyć i siedzieć przy stole z rodzinką i gadać o sporcie i o karierze, tylko wolałem słuchać niszowej muzyki i grać w gry w pokoju. Ale skoro oni się posługują mną i realizują swoje plany to stwierdziłem, że ja postąpie w ten sam sposób wobec nich i nie będę miał żadnych skrupułów. Oni sobie wyobrażają, że ja ze swoją ukochaną wprowadzę się do nich do domu i będę z nimi użerał do końca życia i przeżywał te awantury. ChujJA! Gdy już się dorobię fortuny to skończą tutaj samotnie. Pozdrowienia i współczuję wszystkim z toksycznych rodzin. . Ale powiem wam tyle. Żyjcie po swojemu i MIEJCIE INNYCH W DUPIE, bo drugiej szansy nie będzie i przekładanie zdania innych nad własne szczęście to głupota. Moim marzeniem jest spokój i kiedy myślę o szczęściu to widzę siebie na łonie natury w ciszy i spokoju, gdzie stoi mój domek z drewna i czeka moja dziewczyna. Z daleka od kurwa od zabijania się o dobra, chwałę i inne rzeczy, które nie będą miały znaczenia po rozkładzie mych zwłok, bo TO WSZYSTKO CHUJ! Aha. Byłbym zapomniał. Nie chcę nic widzieć pod tą chujnią o Łudzkim Wydziale Fabrycznym. Rzygam już tym. Na resztę opinii jestem otwarty. Nie każdy musi mieć takie same zdanie

A więc zacznę od tego, że nigdy nie usłyszałam od rodziców że mnie kochają, że są ze mnie dumni, nie interesowali się moimi zainteresowaniami i jak mówiłam o planach na przyszłośc to mówili że mi się nie uda itp. Mam w domu 5 psów i matka zawsze traktowała je dużo lepiej niż mnie, są dla niej najważniejsze, nie raz mi powiedziała że jestem tylko „uciążliwym problemem”, „kulą u nogi” że tylko przeszkadzam. Jak byłam mała to myślałam że to normalne, że w każdym domu tak jest, że to całkowicie zwyczajna relacja między dzieckiem a rodzicem, ale potem zaczęłam zauważać że w innych domach jest jednak inaczej, że rodzice interesują się dziećmi a nie tylko wieczne pretensje. Mam 17 lat i od jakiegoś czasu pracuje ale oczywiście rodzice nawet nie zapytali jak tam w nowej pracy, po rozmowie kwalifikacyjnej też zero zainteresowania. Oczywiście co do wypłaty też stwierdzili że wszystko wydam na fajki a prawda jest taka że jak tylko będę miała 18 to chce się wyprowadzić dlatego chce zacząć odkładać. Mam świadomość tego, że będzie cieżko ale mieszkanie z tymi ludźmi zaczyna mnie niszczyć… Ojciec ostatnio powiedział mi prosto w oczy że ma mnie w dupie a jak mu powiedziałam że chce się jak najszybciej wyprowadzić to on „bierz karton i spierdalaj” i że nie chce takiej córki . Najlepsze jest to że ze mną nie ma praktycznie żadnych problemów, owszem zdażyło mi się napić albo śmierdzieć fajkami ale to naprawde może ze dwa razy tak żeby rodzice wiedzieli, z nauą też jest dobrze bo będąc w liceum i oprócz tego pracując mam średnią około 4,13 i zachowanie bdb. Ale oni i tak uważają że skończe na melinie jak ostatni ćpun. Zawsze jakoś miałam to w dupie ale teraz zaczyna mnie to coraz bardziej ruszać. Mój starszy brat jest z matką na tyle skłócony że uważa że już jej nie ma i nie ma z nią kontaktu od około półtora roku. Każda osoba z mojego otoczenia uważa że ci ludzie są po prostu pojebani i że powinnam iść do psychologa bo może się to na mnie odbijać. Zawsze jak tylko próbowałam mówić matce o tym że no to nie jest normalne i że mnie to rusza, ona twierdziła że niektórzy ludzie mają ode mnie gorzej i nie marudzą, że mam co jeść, gdzie mieszkać i w czym chodzić. Ona chyba nie wie że od rodziców się troche więcej wymaga, ale coż musze z tym jakoś żyć. Od paru dni płaczę bez powodu i się ciągle źle czuje, moja babcia mówiła że to prawdopodobnie z nerwów a matka że oczywiście albo dramatyzuje albo jestem w ciąży bo po mnie można się wszytskiego spodziewać. Wczoraj zemdlałam jak wyszłam z łazienki i jak już się otrząsnęłam to zaczęłam wołać mame żeby mi dała coś przeciwbólowego a ona dziś stwierdziła że ja jej przecież nie wołałam i sobie coś wymyślam więc super. Matka zawsze powtarza że karma wraca, więc zobaczy kiedyś jak to zajebiście usłyszeć że jest się tylko problemem.

Temu, jak media społecznościowe wpływają na współczesnych ludzi, poświęcono już niejedną chujnię. Była mowa o tych wszystkich instagramach, facebookach i innych snapach. Tymczasem w ostatnich latach absurdalne rozmiary przybrał kolejny trend nakręcany przez internetowych celebrytów. W czym rzecz? Otóż niemal każda młoda kobieta MUSI dzisiaj prowadzić własnego vloga.

Wszystko jest OK, dopóki dana osoba zajmuje się w swoim życiu czymś konkretnym, a kanał na youtube traktuje wyłącznie jako środek przekazu konkretnej treści (czy jak kto woli – contentu). Problem zaczyna się wtedy, gdy vlogowanie jest celem samym w sobie – formą pozbawioną treści, a zwykły użytkownik ze wszystkich stron zalewany jest falą tego gówna.

Na przykładzie tych całych vlogerek widać jeszcze jedno przerażające zjawisko – kompletny brak oryginalności, własnej tożsamości i całkowitą bezkrytyczność wobec panujących trendów. Ma się wrażenie, że wszystkie te vlogereczki wytwarzane są na masową skalę w punktach ksero. Wszystkie niemal wyglądają i zachowują się tak samo, mają te same poglądy i gust.

Zimą zgniłozielona kurtka Bershki, kraciasty szal w stylu vitage i czarne chujoczłapy. Latem? Biała koszulka z wielkim logo Levi’sa. Na ustach bordowa szminka, a na przedramieniu obowiązkowo tatuaż. I to nie byle jaki. Najlepiej kotek z trójkątów i kwadratów albo jeszcze bardziej oryginalna róża. Co bardziej wyzwolona w różach ma całą rękę, dzięki czemu zajebistością dorównuje jednej ze swoich fit-idolek.

Vlogowanie w całości eliminuje z życia modelowej jednostki obszar „zainteresowania”. Ale że opis profilu nie może pozostać pusty, to warto by jednak jakieś tam zajęcia wymyślić. Jako że napierdalanie selfików wymaga włączenia trybu auto i wyboru przedniej kamery w smartfonie, mamy pierwszego kandydata. FOTOGRAFIA. Co więcej, wiadomo, że światu nie można pokazać się tak, jak się naprawdę wygląda. Tym sposobem do sekcji „zainteresowania” trafia MAKE-UP, a vlogerka staje się tym samym MAKE-UP LOVER. Skoro rękę zdobi już jedyna i niepowtarzalna różyczka ze znakiem nieskończoności, warto dopisać jeszcze TATTOO LOVER. By nie pozostać w tyle za bogami czasów współczesnych, występujących zazwyczaj w dwóch osobach (jako „power couple”), należy określić się jako FIT/GYM LOVER i niezwłocznie dodać jakiś filmik z siłowni, na której przed lustrem dumnie wypina się dupę ubraną w unikatowe i jedyne w swoim rodzaju majtki Calvina Kleina. Inne? To jakby chodzić nago. Od czasu do czasu wypadałoby nagrać vloga wyjazdowego. Najlepiej udać się w jakieś oryginalne odludzie. W sam raz będzie punkt widokowy w Sky Tower we Wrocławiu albo Złote Tarasy w Warszawie. Stamtąd na pewno nikt nigdy jeszcze nie nagrywał. Przy okazji sekcję „zainteresowania” uzupełnić należy o PODRÓŻE. Inaczej nie można tytułować się vlogerką. Inne klasyki to LIFE STYLE i VEGE.

Awangardowość i alterntywność wszystkich tych vlogów sprowadza się do tego, że każda samozwańcza celebrytka ględzi bez sensu o tym samym. Internet zalany jest później jakimiś chujowymi recenzjami kremów, streamami z robienia zjebanych tatuaży, komentarzami nt. gównianych kierunków studiów i oczywiście relacjami z podróży. Całość twórczości wieńczą filmiki w stylu „Q&A” i „X faktów o mnie”. Tak, jesteście, wyjątkowe i oryginalne jak płatki śniegu…

Gdyby tak internet mógł cofnąć się o jakieś 5 – 7 lat i zabezpieczyć się przed inwazją tych ameb.

Wiecie co mnie wkurwia? Nadużywanie wszędzie określenia „Janusz”. Na początku to był całkiem trafny, inteligentny żart określający pewną grupę ludzi i ich zachowań. Ale jak to zazwyczaj bywa, zasłyszała to dzieciarnia, czy inne ameby umysłowe i teraz to określenie funkcjonuje jako jakaś taka niesprecyzowana obelga. Stało się po prostu modne nazywanie kogoś „Januszem”, jeśli tylko się na czymś nie zna lub coś mu nie wyjdzie. Cały sens i puenta poszły się jebać. I tak to będzie trwało, dopóki internetowe przygłupy i dzieci w wieku nastoletnim nie znajdą sobie kolejnego, modnego słówka. I będą przy jego użyciu określać wszystko i wszystkich dookoła, bez względu na to, czy ma to sens, czy nie. Mała rzecz, a wkurwia.

Przez całe swoje życie mieszkałem w dwóch spośród największych miast w Polsce i wciąż nie mogę zrozumieć tej całej mody na metropolie i ich gloryfikowanie.

Generalnie odpowiada mi klimat dużych miast, żyje się dobrze, do korków i drożyzny można się przyzwyczaić, ale z biegiem czasu coraz bardziej doskwierać zaczyna styczność ze specyficzną kategorią mieszkańców, którzy mają niestety coraz większy udział w ogólnej populacji. Na pewno każdy miał kiedyś z nimi do czynienia. Chodzi mi o tych wszystkich, których jedni nazywają „młodymi, wykształconymi
z wielkich ośrodków” (kiedyś była tu chujnia im poświęcona), drudzy „bananową młodzieżą”. Są to ludzie – zazwyczaj ze wsi i małych miasteczek – którzy wręcz definiują się przez pryzmat przeprowadzki do dużego miasta. Miejsce zamieszkania jest ich głównym przymiotem, a zarazem największym życiowym osiągnięciem. Na czym polega śmieszność tej grupy? Na tym, że mieszkając w tym mitycznym „wielkim” mieście prowadzą życie jak ze stereotypowych historii o zgniłych, prowincjonalnych miasteczkach, czyli jedyna atrakcja to chlanie i seks po pijaku. Zawsze śmieszą mnie te bajki o dostępności do teatrów i galerii sztuki, w których ostatni raz byli z klasą w podstawówce 😀 Nie przeszkadza to im jednak napędzać tego bezsensownego wyścigu szczurów, tej ciągłej rywalizacji, kto gdzie nie był i ilu panienek w modnym lokalu nie zaliczył. Włóczy się później taka bananowa gawiedź od starbucksa do starbucksa i płaci po 30 złotych za kawę, którą w Janusz Cafe wypiłoby się za 5 PLN. Ale przecież Starbucks, jebać biedę, kurwa! 😀 Jeszcze lepsze są te wszystkie „alternatywne” laski na każdym kroku. Wymalowane, wytatuowane, ubrane na jedną modłę zasuwają dymać na śmieciówce za 1300 zł w Zarze. Ale WARSZAWSKIEJ Zarze, czyli zwycięstwo w drugim pokoleniu można manifestować 😀

Nie rozumiem też, jak w odniesieniu do jakichkolwiek polskich miast można mówić o wielkomiejskości. Metropolią to może być Nowy Jork albo Tokio, ale Warszawa? Ile można jeszcze zachwycać się nad zdjęciami tych samych kilku wieżowców? Każdy, kto trochę Polskę pozwiedzał zdaje sobie chyba sprawę z tego, że poza ścisłym centrum każde miasto wygląda bardzo podobnie, a liczba jego ludności zależy głównie od tego, ile gdzie bloków z wielkiej płyty postawiono za komuny.

Jedyny sensowny argument na rzecz dużych miast jest taki, że rzeczywiście jest tam sporo więcej pracy, ale też nie oszukujmy się – większość ludzi nie zostaje tam prezesami czy menedżerami korporacji i w zdecydowanej mierze robi za 2 – 3 tys. netto.

Wbrew powszechnej opinii dla mnie duże miasta to obecnie chujnia i śrut. Tylko czekam, aż będę mógł spakować się i uciec od tych wszystkich wielkomiejskich oszołomów.

Doprowadza mnie do szału, że jestem wiecznie spłukany. Co zaoszczędzę jakieś 10tysi to wszystko idzie się jeb*ć na leczenie bo choruję poważnie na układ nerwowy od zasranej boreliozy. Na leczenie, badania i rehabilitacje wydaje niekiedy 500zł miesięcznie. Leczę się prywatnie, leki mam sprowadzane ze Stanów, bo jakbym miał się leczyć na NFZ to dawno by mnie robaki jadły. Dodać do tego opłaty za wynajem kawalerki, żarcie, czasami jakieś ubrania, kino, co miesiąc 520zł na szkołę oraz przybory i pod koniec miesiąca zostaje z ch* w dupie. Trwam w długoletnim związku na odległość więc dojazdy też kosztują. Jestem młodym grafikiem, zarabiam netto 2200zł i teoretycznie nie powinienem narzekać jak na przeciętnego Kowalskiego, jednak jak pomyślę ile kosztuje mieszkanie własnościowe, nawet taki wspominany przez Mesia mrówkowiec 25m², to aż mi się rzygać chce. Jakbym chciał na takie gówno odkładać, to zajęłoby mi to jakieś 30-40 lat. A w kredyty bawić się nie chcę bo nigdy nie wiadomo kiedy zdechnę a rodziny nie mam zamiaru obarczać kosztami. Śrut w to państwo, w te chore wysokie ceny i zarobki jak w Afrykańskiej wiosce. Marzę o tym by się oświadczyć swojej dziewczynie a kuźwa nawet mnie nie stać na pierścionek, o weselu nie wspomnę, o dziecku również. A bardzo bym chciał. Wiem, że na tej stronie nie ma prawie nikogo kto popiera tradycyjny model rodziny ale ch* w to. Czasami ledwo mam co włożyć do gara a gdzieś ma świecie jakieś bananowe niemowlę bawi się złotą grzechotką wartą tyle co moja pensja z 3 miesięcy. Sram na to wszystko.

Powiem tak: wkur*iają mnie niektóre zachowania kobiet. Zwłaszcza tuż przed okresem.
Jestem w 2 letnim związku z wspaniałą kobietą. Mądra, piękna, zdolna. Seks jest, pomoc wzajemna jest. Kocham ją i nie zamierzam zmieniać na inną. Temu, kto mi napisze w komentarzu, że lepiej być samemu, albo być singlem co rucha jak pies pierwszą, lepszą napotkaną dziwkę życzę HIV i kiły. W swoim życiu przerobiłem już kilka typów kobiet i każda z nich powielała ten sam, patologiczny schemat a mianowicie : dowalanie się z byle powodów i prowokowanie kłótni. Uśmiechnę się trochę za bardzo, to od razu jest afera bo się z niej śmieje, nie odbiorę połączenia bo np. sram to pojawia się momentalnie podejrzenie, że zdradzam. Kiedy wypowiadam grzecznie i kulturalnie swoje zdanie, to od razu jest gówno burza bo KRZYCZĘ i się SADZĘ DO NIEJ. Rozmawiam przez telefon i nagle kichnę to od razu darcie „Nie kichaj do telefonu bo mnie to denerwuje” jakbym to kur mać robił co sekundę… Kolejna sytuacja to taka, gdy ona drze papę, mówię „Nie piszcz bo mnie to irytuje” na co otrzymuje odpowiedź „Jak Ci się nie podoba mój głos to znajdź inną” i jeb słuchawką. A potem cisza dopóki ja nie powiem przepraszam, zgrzeszyłem. Lat mamy po 23, więc nie jest to już szczenięcy okres, a zauważam że dosłownie każda baba ma jakieś chore jazdy i dopiernicza się dosłownie do wszystkiego. Zacznę zdanie „Dobrze ale…” to momentalnie ryk NIE MÓW DO MNIE ALE BO MNIE TO WK***”. Zacznę zdanie od „Okej jednak…” to słyszę dokładnie to samo. Czasami to zastanawiam się czy w ogóle mam przestać się odzywać na czas okresu czy jak. Czasami słyszę, „jak Ci nie pasuje to wyjdź”, okej spełniam życzenie i wychodzę na spacer a po 20 minutach dostaje smsa o treści: Jak jezcze raz mnie zostawisz to będzie źle. Pomimo, że uchodzę za twardziela to gdy nikt nie widzi, napier*alam łzami o poduszkę z nerw. Takie sprzeczne zachowania doprowadzają mnie do padaczki. Jeśli są tu jakieś kobiety, proszę Was o radę, jak sobie radzić z takimi sytuacjami. Czy wchodzić w dyskusję, czy milczeć i zejść ze sceny, wyjść i jebutnąć drzwiami czy wręcz przeciwnie… Nie wiem.

Nie rozumiem tego cholernego bakcyla populacji ludzkiej na punkcie piłki nożnej. Pewnie zostanę za to zjechany, ale nigdy nie wiedziałem czym tu się jarać, że siedzi się przed telewizorem, albo jedzie na drugi koniec kraju/kontynentu na stadion, żeby tylko obejrzeć 22 małpy latające po wyznaczonym obszarze za małą szmacianą kulą. Nie przeczę, że może to być fajna rozrywka, ale jak to może budzić tyle emocji, że z milionów gardeł na globie dobywa się ryk, bo jest bramka, że piłkarzom płaci się takie ogromne pieniądze, że wręcz się żyje tym sportem, a nawet potrafią zbierać się ogromne grupy napierdalające się o to, a ludzie wyrzucają telewizory przez okno, gdy ich drużyna przegra. Oczywiście często mają w dupieswój klub i to jest tylko pretekst do ustawek, ale i tak dodatkowo nakręca fejm tej dyscyplinie. Nie mniej jednak 99% osobników płci męskiej na świecie interesuje się piłką i musi obejrzeć każdy mecz jaki tylko jest nadawany. Możecie mi powiedzieć dlaczego akurat to budzi histerie? Nie widzę w tym nic fascynującego. Jestem ze znajomymi na spotkaniu i jest super, ale nagle ktoś wstaje i musi się zmywać bo o 20 mecz leci. Ja nie mówię, że to jest złe, ale jak patrzę na płeć męską to mam wrażenie, że większość interesuje się tylko piłką nożną i ewentualnie motoryzacją. Dlaczego z tysięcy dyscyplin sportu, czy innych zainteresowań, które można mieć akurat TO jest takie popularne? I jeszcze oczywiście podejście 90% wuefistów w kraju to rzucić piłkę i niech dzieciaki grają, nikomu nie przyjdzie do głowy, że ktoś może tego nie lubić.

Każdy, kto ma samochód, nowy czy stary, odwiedza warsztaty, które szokująco często są chujnią niebywałą (ASO też) . W tak ordynarny i chamski sposób oszukują, że niekiedy aż trudno w to uwierzyć. Dlaczego jest tak wielu oszustów wśród mechaników? Kurwa, odnajdują awarie, których nie ma, albo zużycie nie wymagające jeszcze reakcji, wymieniają części na gorsze niż mówią, naprawiają starą część twierdząc, że ją wymienili i naciągają na dodatkowe wydatki. Trochę wynika to pewnie też z ich niewiedzy, bo wielu się nie zna na robocie. Nie dokształcają się, są zasranymi nieukami. Kurwa ile warsztatów odwiedziłem, to w większości robią taki syf. Śrut.

Być może uznacie mnie za niespełna rozumu głupka przepełnionego inflantylnością tak skrajnie wielką, że ciężko wyznaczyć jej skalę. Wiele się nie mylicie w sowich ocenach. Sam uważam, że więcej głupich, nieprzemyślanych deczji podjąć się chyba już nie dało. Zacznę od tego, że chociaż ciężko w to uwierzyć, w bardzo młodym wieku zauroczyłem się pewną kobietą, która przez długi czas była dla mnie ideałem. Miałem w życiu tylko jeden cel-zdobyć ją. Starałem się o jej względy bardzo długo bo około 4 lata. tak byłem na tyle wytrwały i głupi. Przez cały ten okres byłem przepełniony żalem i goryczą ciągłych porażek naprzemiennie z bólem egzystencjalnym i depresją rekompensowanych drobnymi przyjemnościami- jej uśmiechem czy miło spędzonym wieczorem. Żeby jej zaimponować wybrałem prestiżowy kierunek studiów na najlepszej uczelni w kraju, robiłem wiele żeby pokazać, że jestem wartościowy, żeby zaistnieć w jej oczach. W końcu w najmniej oczekiwanym momencie nasze drogi splotły się i staliśmy się parą. Pierwsze dwa lata były czymś najpiękniejszym co mnie w życiu spotkało. Potem nasza relacja coraz bardziej się osłabiała aż ostatecznie jesteśmy w takim chujowym momencie, że przeczuwam rychły jego koniec, w sensie związku. Bardzo bym tego nie chciaił ale obawiam się, że niewiele da się już uratować. Koniec końców za niedługo stracę kobietę, która już zdecydowanie nie jest tą samą kobiętą, mam pracę która mnie całkowicie nie satysafakcjonuje( przecież wybrałem ją dla niej więc nie mogło być inaczej), a wręcz przeciwnie mega wkurwia. Każdy kolejny dzień to dla mnie przekroczenie następnego kurewskiego kręgu piekieł dantejskich . Jestem w takim momencie w życiu, że nie bardzo mam czas i siły aby się przebranżowić. Depresja i poczucie nicości wraca w chuj… Codziennie myślę o tym, że gdyby nie rodzina, która mi została zakupiłbym rewoler i pierdolnął sobie w sam środek głowy najlepiejw w taki sposób żeby mózg i inne tkanki z impetem przyozdobiły zszarzałe ściany mojej nędznej izby. Jedyne czego bym wtedy żałował to, że nie mogę tego zobaczyć z boku.