Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Od dłuższego czasu przeżywałem stan, który był tematem niejednej już chujni. Chodzi o coś w rodzaju marazmu, apatii, poczucia, że życie przecieka przez palce, a wszyscy dookoła mają lepiej. Nie wiem, z czego wynikało to w przypadku innych Chujan, ale w moim – bynajmniej nie z lenistwa czy braku motywacji. Chęci i pomysłów nigdy mi nie brakowało, ale dziwnym trafem wszystko kończyło się na planowaniu i niemożności oderwania się od głównego centrum analiz, czyli internetu. Problem narastał, a ja miałem coraz większe wyrzuty sumienia, bo konkretnych rezultatów na gruncie różnych działań wciąż brakowało. W końcu stwierdziłem, że skoro już nie wykorzystuję czasu w pełni efektywnie, to stracę go jeszcze trochę, żeby dokładnie zdiagnozować problem i znaleźć jakieś jego rozwiązanie. Sporo się naczytałem, sięgnąłem do różnych opracowań psychologicznych i wielu artykułów w sieci. W końcu trafiłem na jeden tekst, który może odkryciem Ameryki nie był, ale wprost odpowiedział na moje pytanie.

Z pozoru banalny artykuł zwrócił moją uwagę na fakt, że źródłem problemu jest nasze przyzwyczajenie do pracy z komputerem. Nie chodzi tu bynajmniej o samo uzależnienie od sieci – to jest odrębny problem – ale o sam mechanizm, wedle którego funkcjonujemy, będąc w świecie wirtualnym. Praktyka znana chyba każdemu. Teoretycznie pracuje się (ściślej: SIEDZI SIĘ w pracy), a na pasku otwarty word, excel, jakiś komunikator i internet z kilkunastoma zakładkami. W tym samym czasie piszemy raport z ostatniego zebrania, w tabeli podsumowujemy wydatki za zeszły miesiąc, pytamy znajomych, o czym mowa jest na odbywającym się wykładzie, w internecie sprawdzamy, co tym razem palnął Petru w Sejmie, jakie samochody od bezdomnego dostał Rydzyk i czy swastyka na torcie w Wodzisławiu była z prince polo mini czy z pryncypałek, potem zwiedzamy sobie Lublin przez googlemaps, szukamy informacji, czy PolskiBus ma znowu przystanek w Olsztynie, gramy w karty z gościem z północnej Alzacji i komentujemy ostatni mecz Bayernu w Bundeslidze.

Przez to wszystko mamy poczucie, że w tym samym czasie jesteśmy w swoim gabinecie, pilnie notujemy na wykładzie w audytorium, spacerujemy po Lublinie, przysłuchujemy się konferencji w Sejmie, za bramką na Allianz Arenie i przy stoliku karcianym w Strasburgu.

Następnie pod wpływem informacyjnego tsunami wyłączamy komputer i przystępujemy do pracy – dajmy na to – do lekcji języka obcego. Nagle doznajemy szoku, a wszystko zwalnia. Jak to? Mamy siedzieć nad jednym tylko podręcznikiem do hiszpańskiego, kiedy na rynku dostępnych są ich setki? Dlaczego w danym momencie uczyć się akurat mowy zależnej, skoro jest mnóstwo innych zagadnień? A tak w ogóle, to dlaczego hiszpański? Przecież w Norwegii mówi się po norwesku. Lepiej to jeszcze przemyśleć, a najlepszych pomysłów – wiadomo – dostarcza internet. Sprawdźmy więc, co mówi.

Co? Petru nie przewodniczy już własnej partii? Ale jak to? Kto to w ogóle jest ten nowy? A nie, to kobieta.

I tym sposobem część nas z czterech ścian pokoju wymyka się na konferencję prasową, błędne koło się zamyka, a my znowu mamy poczucie wykonywania kilku zadań jednocześnie i bycia w paru miejscach na raz. Po kolejnej próbie powrotu do świata realnego dociera do nas smutny fakt, że być można tylko w jednym miejscu i – co do zasady – zajmować się tylko jedną konkretną czynnością.

Do jakich wniosków prowadzą te przydługie już wynurzenia? Otóż przyzwyczajeni do życia w świecie wirtualnym mamy miliony opcji. Wszystkiego jest pełno i na każdy temat. Otwieramy więc 40 kart w przeglądarce i przeglądamy kilkadziesiąt podobnych artykułów, nie wczytując się w żaden. Taki sam mechanizm funkcjonowania staramy się potem przełożyć na rzeczywistość. Tymczasem okazuje się, że im więcej jest możliwości do wyboru, tym trudniej jest nam się zdecydować na którąś z nich. Chodzi przecież o nasze życie – najważniejsze, co mamy. Trudno przewidzieć, czy akurat wybrany scenariusz okaże się opłacalny. Czy to wybór studiów czy życiowego partnera –
zawsze wiąże się z niepewnością i ryzykiem. Niechętnie postrzegamy więc te decyzje jako ostateczne, zostawiając sobie margines błędy. Jesteśmy przecież przeświadczeni, że dostępnych jest wiele alternatywnych opcji.

To prowadzi do ciągłego myślenia o tym, co by było gdyby. Nawet po podjęciu decyzji nie przestajemy się zastanawiać nad tym, jak byłoby, gdybyśmy zdecydowali się na inną opcję. Boimy się, że nasze wybory mogą doprowadzić do sytuacji, w której nie zostaną nam już żadne inne scenariusze. Z obawy, że coś nas w życiu omija, staramy się nie omijać niczego. Próbujemy zmieścić w naszym życiu wszystko, co teoretycznie może się w nim kiedyś przydać.

Kończąc: recepta? Równie banalna jak przyczyna. Dać sobie zawsze chwilę do namysłu, po czym bezwarunkowo przystąpić do realizacji wybranej opcji. Nawet jeśli w praktyce okaże się najgorszą z możliwych, lepiej zrobić cokolwiek niż zastanawiać się w nieskończoność.

Nawet jeśli lepszym pomysłem od pisania tej chujni było odkurzenie w tym czasie pokoju albo krótki spacer z psem, to cieszę się, że napisałem ją zamiast zastanawiać się nad możliwymi wariantami. Pozdrawiam

Nie pijcie piwa. Serio, really. Pijcie wino, albo wódę (ewentualnie whisky, dżin, teklę), wszystko tylko nie to jebane piwo. Moja chujnia wygląda tak: 42 lata 185 cm waga 115 kg, otłuszczona wątroba, kamienie w nerce, ataki dny moczanowej (podagry), nadciśnienie jak skurwysyn, wysoki cukier, żeby wejść na babę muszę łykną blue pill. Wszystko z powodu piwa.

Myślicie, że jestem jakiś hardcorem? Gdzieżby tam. Nałupuję się w każdy piątek i sobotę, w niedzielę trzeźwieję i idę do pracy od poniedziałku do piątku, do roboty jeżdżę samochodem, więc ani kropli w tygodniu. Od liceum uwielbiam piwsko, w weekend wypijałem w dwa dni ok 16 – 20 piw. Zaraz ktoś napisze, że jestem alkorem i nikt tak nie pije. Bzdura, sporo osób ma taki model picia i łoi piwsko, aż do odcięcia.

Piwo NIE JEST „zdrowe”, przeciwnie szkodzi najbardziej ze wszystkich alkoholi. Nie ważne koncernowe czy rzemieślnicze napierdala po nerkach i rozkurwia metabolizm niczym amerykański dron afgańska wioskę. Nie chcecie skończyć jak ja przestańcie pić to gówno.

Teraz pije albo wino albo gorzałę, zacząłem więcej się ruszać i pilnować diety więc waga spadła, a wyniki się poprawiły. Dziś jest piątek więc znów zaliczę K.O.

Zastanawiam się, czy moja chujnia wynika po prostu z dojrzewania i z podobnym rozczarowaniem spotykali się rówieśnicy 20 czy 40 lat temu czy może jednak z faktu, że jako tzw. milenialsi jesteśmy wyjątkowymi spierdolinami intelektualnymi, otępionymi przez zdobycze technologii. O co konkretnie chodzi? Jako ludzie z początku lat 90. kończymy studia, wkraczamy na rynek pracy i przynajmniej w niektórych przypadkach powoli zaczynamy zajmować stanowiska pozornie prestiżowe. Stosunkowo niedawno, bo na etapie liceum, wydawało mi się, że jeśli ktoś jest – dajmy na to – prawnikiem, lekarzem czy inżynierem, to oczywistym jest, że posiada olbrzymią wiedzę w swojej dziedzinie, jest oczytany, wygadany i ucieleśnia wszelkie cnoty. Młodzieńcza naiwność, można powiedzieć. Ale dlaczego miało się jej nie mieć, skoro patrząc wówczas na tę – powiedzmy – elitę, widziało się ludzi starszych od siebie, bardziej doświadczonych i na pozór poważnych? Mija parę lat i teraz tą „elitą” staje się własny rocznik. Kogo się widzi? Na przykład siebie, który skończył dobry kierunek na dobrej uczelni, a wciąż przerażony jest własną niewiedzą. Na przykład koleżanki, które podczas dyżurów w ramach rezydentury lekarskiej malują sobie paznokcie i wrzucają głupawe zdjęcia na instagram. Na przykład kumpla na aplikacji radcowskiej, który myli powoda z pozwanym. Na przykład świeżo upieczonego polonistę, który licealistom opowiada o „Juliamie Tuwinie”.

W tej sytuacji trudno oprzeć się wrażeniu, że żyje się w świecie blichtru, wszechobecnego niedouczenia i niekompetencji, tytułów i osiągnięć niepopartymi merytoryką i wreszcie debili, którzy robią za elitę. Jedyne, co mnie cieszy, to fakt, że samemu, będąc jednym z tych debili, przynajmniej mam tego świadomość.

Wkurwia mnie, że jakość jest nieadekwatna do ceny. Jeżeli przychodzę do restauracji i płace kilkadziesiąt zeta za danie to oczekuję , że danie mi rozkurwi podniebienie. Nie płacę za ozdobny talerz z pięknie ułożonymi przeciętnymi w smaku daniami. W każdej chwili mogę wejść do restauracji, gdzie mają stół szwedzki, wystawę produktów tak jak np. inter marche lub każdej cukiernii. Nie płacę za wygląd potrawy, to mogę mieć za darmo bo nikt nie każe mi kupić gdy już ją oglądam Chce aby smak mnie rozkurwił za to płacę a nie za wygląd pomieszczenia. Najdobitniej skrytykował to Joe Bastianich- krytyk kulinarny i restaurator słowami 'Food is not art but the craft’ – 'Jedzenie to nie sztuka tylko rzemiosło’ Tymczasem paradoksalnie najbardziej opłaca się stołować w najtańśzych barach – bo tam masz zwykłą domową kuchnie za najmniejsze pieniądze. 80% restauracji postawiło sobie za cel aby mieć wymyślną nazwe potrawy aby błyszczało w karcie menu. Ich priorytetem jest aby świetnie wyglądało. Strasznie mnie to wkurwia bo to złe myślenie. Wchodząc do restauracji nie zamierzam płacić za: piękny wygląd sali, przyjazny uśmiech kelnera który i tak nie ma pojęcia czy jagnięcina pasuje do mięty, baranina do słodkiego sosu a czekolada do jeżyn. W dzisiejszych czasach tanio, łatwo i szybko można przyrządzić w domu smaczne jedzenie. Skoro ktoś się pofatygował do restauracji to z samej kurwa definicji wiadome jest, że przepłaca jednak skoro już płaci to chce aby danie było rozkurwiające, że sam takiego w domu nie zrobię i w innej restauracji takiego dania niedostane bo takie połączenie smaków tylko u nas. Tak własnie kurwa powinno być. Po wyjściu z restauracji powinieneś czuć że sam nie byłbyś w stanie tego przyrządzić że ten smak miażdzy i że tu koniecznie wrócisz. Restauracje powinny ze sobą konkurować dbając o klienta a ten płacić wysoką cene za posiłek. Ale kurwa nie zamierzam wbijać więcej do restauracji bulić siano za byle co. Nosz kurwa litości. W restauracjach w większości dania są zrobione od czapy. Takie bo tak. Byle było nowatorsko egzotycznie. Mus figowy, puree kokosowe – chuj że lipnie smakuje. Nikt nawet nie wziął sobie na cel aby zorientować się co do siebie pasuje. Jakie składniki łączyć. Liczy się tylko zarobek.

Witajcie chujanie. W nawiązaniu do poprzedniej chujni, w której koleś skarży się na świecenie smartfonami w kinie, chciałam dodać też swojego wkurwa na tych, którzy wpierdalają w kinie. Jest tak czasem, że czekasz bardzo długo na jakiś film. Wiesz, że będą go wyświetlać za parę miesięcy, lub jak w moim przypadku lata, no bo akurat nakręcili kolejną częś jakiejś sagi, np Gwiezdne Wojny. Czekasz, rezerwujesz bilety, cieszysz się jak murzyn blaszkami, polerujesz okulary 3d, zapitalasz do kina i co? Gówno! Dokoła wszyscy z korytem. Stoją już w kolejkach przy kasie, ładują ten popcorn, colę, nachosy, szeleszczą tymi jebanymi opakowaniami, sypią tym białym gównem już w poczekalni. Siadają i zaczyna się wpierdalanie. Jeszcze film się nie zaczął, a już zaczynasz z lewej, prawej, z przodu, z tyłu, z boku słyszeć mlaszczenie, chrupanie, żucie, przełykanie, siorbanie i beknięcia. Kurwa, nie możesz się debilu pierdolony nażreć w domu przed wyjściem? Zamiast słuchać filmu słucham kakofonii wpieprzania tych syfów, raz że kurewsko drogich, dwa – kurwa smierdzących, trzy – chcesz wpierdalać, kup sobie żelki w plastikowym wiaderku, będzie ciszej i bez szelestu. Siedzi taki gnojek jeden z drugim, rechoczą, mielą tymi łapami w kubełkach z popcornem, trzaskają w mordach tymi nachosami, i jeszcze, żeby się jeden z drugim napił po cichu. Nie kurwa, będzie tak siorbał tą jebaną pepsi przez słomkę, że słychać go na całej sali. Ostatnio parę rzędów przede mną taka łajza położyła giry w zimowych buciorach na oparciu fotela przed sobą, po czym razem z kolegami rozpijali flaszkę. Chcesz chlać, chlej w domu. Coraz częściej kupuję bilety na małą salę, na jedne z ostatnich seansów tuż przed północą, bo krew mnie zalewa, jak mam siedzieć obok jakiejś bladzi, co siada i już kombinuje jak w miejsce przy fotelu wpierdolić kubek z colą. Wstawiam tam swoją butelke wody i ni chuja. Zwrócisz uwagę, to jeszcze się krzywią i narzekają, a ty zamiast mieć zajebisty wieczór, bo czekasz na ten film od miesięcy czy lat, wychodzisz wkurwiony, bo nic nie słyszałeś oprócz zbiorowego mielenia mordami. Już nie mówię o syfie, jaki te bydło zostawia po sobie. Chujnia i śrut.

Chujnia życiowa z perspektywy każdego samca, który miał babę na głowie i może niepozorna, bo to nic w porównaniu z bitą żoną, ojcem alkoholikiem, mobbingiem w pracy i wypadkiem samochodowym, ale to tylko pozory. Istnieje powiedzonko, że za każdą złą kobietą stoi mężczyzna, który nie ma zielonego pojęcia co zrobił źle i musi rozkminiać jej paranoje: kupisz kwiatka na przeprosiny nie wiedząc zresztą, w czym ma problem to uzna mężczyznę za pizdę i kopnie go w dupę albo to nic nie da a jak nie zrobisz nic, wiedząc, że terrorysta nie dyskutuje, tylko wymusza żądania to będzie jeszcze gorzej, bo się nie domyśliłeś i jesteś bezdusznym skurwielem. Układasz sobie z babą życie, macie pewne oczekiwania w stosunku do siebie, zamierzacie dzielić zarobki żeby łatwiej wam się żyło dla obopólnej korzyści i co dostajesz? Kopa w dupę. Żeby tego było mało, wyobraź sobie, że macie jeszcze nieraz wspólne mieszkanie, dziecko do wykształcenia, dobrego wychowania i wykarmienia, które musi być zaradne, nie może wyrosnąć na takiego samego sukinsyna co rodzice a ta się zachowuje jak księżniczka z bajek Disneya stwarzając przy tym patologię. Osobiście nie jestem w stanie pojąć, co kobiety tak się zachowujące i wymagające od faceta żeby „domyślił się” (czyli praktycznie wszystkie albo ogromna większość) kiedy ten wyciąga do niej rękę na ugodę chcą osiągnąć, eskalować konflikt? Rozwalić związek? Bo tym sposobem rozumowania i załatwiania spraw z partnerem życiowym nic innego się nie ugra poza tym, że oprócz pasywnie wkurwionej baby facet zamknie się w sobie i będzie miał ją w dupie z upływem czasu i zaognianiem problemu szukając sobie innej na boku. Zawsze problem rozbija się o jakąś pierdołę typu: o czymś zapomniał, czegoś nie zrobił, coś nieostrożnego powiedział itd., więc ta czuje się zdradzona, jej jaśniepańskie ego nie zostało wystarczająco zaspokojone. Nie jestem tu gołosłowny, bo sam osobiście znam przypadek, że rodzice tatusia nie polubili się z jego żoneczką (oczywiście chodziło o jakąś drobnostkę: pewnie sposób ubierania, miejskie pochodzenie, jakieś zwyczaje itp. bo przecież ludzie mają w dupach poprzewracane), a ta w odwecie robiąc im na złość zaniedbywała dzieci, przerzucając obowiązki na innych. To nie były jakieś straszne awantury ani nawet kłótnie, ale minęły długie lata, a rodzinka z dwójką dużych, nastoletnich dzieci się rozleciała, chłopina w średnim wieku został totalnym obszczymurem obracającym się w takim samym towarzystwie a te nie utrzymują z nim żadnych kontaktów. A to jeszcze pół biedy! Najśmieszniejsze są wiadomości pisane przez kobietę na telefoniku: przez fejsbuczka, esemesikiem bo poza stawianiem kropki nienawiści na końcu każdego wielce lakonicznego, twierdzącego zdania na odległość wyrażającego łaskę nie stać ją żeby zakomunikować coś face to face, bo nie ma odwagi, a tak czuje się bezpiecznie zachowując się niehonorowo. FOCH, szantaż emocjonalny albo ciche dni to wszystko na co ją stać. Jeszcze suki trzymają się wszędzie i zawsze razem jak papużki nierozłączki chodząc oczywiście stadami do WC i podczas wypadów do galerii obrabiając dupę koleżaneczkom, do których jeszcze przed momentem szczerzyły zęby i robiły fotki do lustra. Kiedyś byłem w centrum podobnej sytuacji i jedna do drugiej o tym, że tamta wygląda o 9 lat starzej w tym makijażu, jest dzisiaj zła bo pewnie facet ją taką zobaczył w łóżku i nie chciał jej przebolcować, ciekawe czy te rzęsy ma doczepiane itp.

Pewnie wiele razy widzieliście na jakiejś stronie okienko a w nim jakieś zazwyczaj proste pytania. Potem można było wybierać „nagrodę”, albo już była jakaś tam „nagroda” np. pieniądze, bez wybierania. Na koniec swoje dane osobowe należy podać.

Pytania są zazwyczaj z kategorii: jakiego koloru jest czerwony samochód.
A nagrody to np. 1000zł, albo czasem nawet jakiś telefon.

Po podaniu danych nikt nie dostanie żadnej nagrody, co najwyżej będą do niego dzwonić i wciskać jakieś głupie reklamy.

Pierdoleni oszuści i złodzieje, jeszcze czasem piszą, że jest się powiedzmy milionowym odwiedzającym.

Swoją drogą takim czymś to policja powinna się zająć i wytępić tych wyłudzaczy danych.

Dolores O’Riordan- ur.6.09.1971- zm. 15.01.2018
wokalistka zespołu The Cranberies.
Jej piosenki znałem dużo wcześniej, ale tak naprawdę jej wokal doceniłem w lecie zeszłego roku, gdy na okrągło puszczałem sobie przebój „Zombie” z Youtuba, podczas uczenia się jednego, drugiego, trzeciego materiału na sesję. Piosenka doładowała mnie nieco emocjonalnie, nieco zrelaksowała, mimo że tekst jest raczej smutny. A kilka dni temu świat obeszła wiadomość o jej rychłej śmierci, spowodowanej problemami psychicznymi. I jakoś tak mi smutno, mimo że to ani członkini rodziny, ani bliska przyjaciółka. Ot po prostu bardzo dobra wokalistka i fantastyczny człowiek. Świat jest niesprawiedliwy. Banda sukinsynów, którzy żerują na naszej krzywdzie sobie chodzi i śmieje się nam w twarz, a tak wspaniali ludzie muszą odchodzić w młodym wieku jak np. Freddie Mercury, Chester Bunnington, Anna Przybylska itd. etc. Jakoś chciałem to z siebie wyrzucić zlewając w to w zestaw kilku zdań w myśl mojej ulubionej sentencji: Verba volant, scripta mannent, co oznacza „Słowa ulatują, pismo pozostaje”.

Byłem w kinie. Zwykle tam nie chodzę, bo nie lubię być dymany w dupsko. Dymają na biletach drogich jak sam skurwysyn, dymają na Coli (tu akurat to ja ich dymam, bo Colę kupuję w Biedrze i wnoszę pod kurtką). Popcornu nie tykam, chemicznego gówna, gówna chemicznego. Po czym jak już wydymają człowieka z kasy to puszczają mu dwie tony reklam. Coś jakby na HBO czy innym Netflixie dawali reklamy.

Niestety czasem trzeba, męczył mnie syn żebym poszedł z nim na Gwiezdne Wojny to wyczekałem, aż wszyscy zdążą obejrzeć i będzie pusto. Było, może z 15-20 osób w sobotę. Fajnie. I jak zawsze trafiła się idiotka świecąca smartfonem. Kurwa jak to rozprasza, ciemne kino a to cipsko najpierw nagrało coś z ekranu, potem wrzuciła na FB. Resztę seansu spędziła sprawdzając komentarze czy inne lajki.

Chujnia i śrut, miałem ochotę wylać jej tą Colę kupioną w Biedrze na jej pusty łep. Po grzyba chodzić do kina, żeby gapić w się w smartfona. Zlikwidują przez te 2 godziny fejsa? Nie można odpowiedzieć na wiadomości po wyjściu z kina?

I tak w sumie lajt, bo czasem jak jest więcej osób to ktoś odbierze telefon i zacznie pierdolić farmazony.

ja krótko. Pracuję w przychodni. Ostatnio pojawił się nowy projekt unijny, który zakładał udostępnienie DARMOWYCH kamizelek emerytom. Kamizelki te mają rejestrować pracę serca dzięki czemu później można by było wyeliminować potencjalnie groźne choroby. Zgłosiłem się na ochotnika, bo w sumie lepiej coś porobić niż całe dnie siedzieć na dupie w gabinecie. Sedno chujni. Wkurwia mnie to, że w każdym domu jestem traktowany jak potencjalny złodziej. Specjalnie jeszcze zostawiam całą „umowę”, w której jest wszystko wypisane ze szczegółami (a ona sama nie jest długa), to i tak ludzie, którzy zadeklarowali chęć i tak rezygnują, bo „na pewno są jakieś kruczki”.