Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

W poniedziałek wieczorem wyszedłem w kolegą na dwór. Okoliczności sprawiły, że musiałem pójść to trawniku może pięć metrów. Następnego dnia rano zobaczyłem, że są całe w błocie. Czyszczenie ich przełożyłem na później. Jak widać przeliczyłem się, bo to nie było błoto. Buty były całe upierdolone w gównie. Tak jest: Polska to kraj, gdzie nie możesz spokojnie przejść pięciu metrów po trawie po ciemku. Jeśli już decydujesz się na takie ryzyko to przygotuj się na czyszczenie z gówna. A tyle się mówi o sprzątaniu po swoim psie. Jak widać większość dalej ma to w dupie.

Byłem z żoną tydzień temu na balu karnawałowym, na którym był też pediatra naszego synka. On najwyraźniej mnie nie skojarzył. Gdy już zabawa osiągnęła ten pewien stopień rozluźnienia, podszłyszałem rozmowę doktorka ze swoimi kolegami. Otóż okazuje się, że gdy wybierał specjalizację to zdecydował się na pediatrię ze względu na mamusie. Prowadził jakby wykład, mówi: wiecie, mamuśki najczęściej przychodzą tylko z dziećmi, ojcowie czasami pokazują się tak do 3 roku życia dziecka, ale potem to już tylko mama i dziecko. A mama często jest już zmęczona mężem, ich związek jest inny odkąd pojawiło się dziecko i wystarczy kilka odpowiednich słów. Gdy zaczynałem to mamusie były bardzo młodziutkie, ale tak się zmienił ten świat, że teraz często przychodzą takie zadbane sztuki po 30tce, a nawet 40tce, jest w czym wybierać.
Nosz kurwa! Jak ja mam teraz pozwolić żonie iść do niego z dzieckiem? Jest najlepszy w okolicy, reszta to papudroki jakieś. Mam teraz za każdym razem zwalniać się z pracy, gdy syn będzie miał katar? No innego wyjścia na razie nie widzę, muszę znaleźć lepszego pediatrię i jakoś podkopać autorytet w oczach żony tego obecnego. Chociaż doktorek jest starszy to jest zadbany, elokwentny, a żona jest pod wrażeniem jego podejścia do synka to jednak jestem jej pewien, nie wierzę, że zrobiłaby coś głupiego, ale strzeżonego…

Z własnych obserwacji wiem, że Polacy to śmieciarze. Jadę gdzieś albo idę i prawie wszędzie śmieci: w rowach, trochę też na polach, na chodnikach itp. Już nie będę wymieniał jakie bo szkoda gadać. Wstyd.

Właśnie siedzę na wykładzie i szlag mnie trafia. Jakaś grupa coś przedstawia a koleś z sali, tzn z naszego kierunku wciąż zadaje tym kolesiom pytania i ma jakieś wąty. To jest chore!!! Po co sobie tak dowalać? Ewidentnie koleś chce pokazać jaki to on nie jest super… Przy okazji pokazując niedociągnięcia grupy przedstawiającej. No ale bez przesady. Po prostu nie rozumiem tego. oczywiście to nie pierwszy raz. Skąd się biorą tacy ludzie?

Wkurwiają mnie tępe babszytle, które wodzą za nos faceta, a nie potrafią mu powiedzieć wprost „wypierdalaj”. A wiecznie tylko odkładają i mają wymówki by sie tylko nie spotkać, raz ma czas, potem gada że nie ma czasu, i tak w kółko sie to ciągnie przez kilka miesięcy do półtora roku. Albo ja jestem frajerem, albo one skończonymi tępymi pindami… Pewnie jedno i drugie… Słuchajcie kobiety! Jak wam cokolwiek nie pasuje w facecie, to mówice wprost by WYPIERDALAŁ! A nie ciągniecie tą pseudo znajomość niewiadomo ile i wiecznie piszecie z typem w necie… Koło zapasowe sobie robicie czy co?

Nie wiem jak dla was, moja droga społeczności, ale dla mnie naklejki ostrzegawcze na szybach samochodów, informujące o tym , że dziecko jest w środku, to wyżyny drogowego bezsensu. Szanowne matki, szanowni ojcowie. Nie jesteśmy idiotami, widzimy wasze auta na drodze z odległości co najmniej kilku kilometrów, chyba że jest mgła. Nawet gdy pijany maniak w was wjedzie to i tak będzie miał wasze dzieci w głębokim poważaniu. Zamiast nalepiania durnych trójkącików na tylnej szybie, włącz światła, włącz myślenie na skrzyżowaniu, miej oczy dookoła głowy (motocykle są wszędzie), uważaj na pijanych pojebów. A naklejkę przyklej sobie na czoło i miej na uwadze, że twoje dzieci to twój problem i jak wymusisz pierwszeństwo, albo będziesz wyprzedzał na trzeciego mając dzieci w aucie to jest tylko i wyłącznie TWOJA wina.
I UŻYWAJCIE HAMULCA ZAMIAST KLAKSONU.
Serdecznie pozdrawiam i życzę szerokiej drogi 🙂 Z poważaniem: młody kierowca.

Tyle mówi się dookoła o ksenofobii w Polsce, a pomija się zjawisko – kto wie czy nie występujące o wiele częściej – ojkofobii. Cóż to takiego? Ojkofobia to zjawisko kryzysu własnej tożsamości polegające na odrzucaniu wszystkiego, co rodzime, przy jednoczesnym hołubieniu tego, co obce. Ojkofobia przejawia się w niechęci, a nawet wrogości do własnej rodziny, ojczyzny, narodu czy wspólnoty cywilizacyjnej. Osoby dotknięte tym zjawiskiem przedstawiają się jako wojownicy z homofobią, ksenofobią, rasizmem, seksizmem, czują się obywatelami świata i jawią się zawsze jako pewna alternatywna, trzecia droga, a ich ojczyzna jest „tam, gdzie im dobrze”. Przykłady?

Obecnie kogo się nie zapytać o pochodzenie, odpowiedź brzmi: Warszawa, Kraków, Wrocław (ew. inne z kilku największych miast). Tak jakby pochodzenie ze wsi albo małego miasteczka czyniło kogoś gorszym albo zaściankowym.

Tyle było chujni o tym, jak najlepsze znajomości potrafią rozpaść się z dnia na dzień. Kumple rozjeżdżają się na studia po całym kraju i nagle więzi się rozluźniają. W końcu ludzie stamtąd (gdziekolwiek by to nie było) na pewno są bardziej wartościowi. Laska pojedzie na Erasmusa i nieważne, że jest w udanym związku od kilku lat – w końcu Juan Pablo to jednak wyższa liga.

Dookoła podśmiechujki z polskich Januszy i Grażyn. O ile to tylko niewinne żarty, to spoko. Ale niektórzy chyba za bardzo biorą do siebie ich prawdziwość, uznając, że bycie burakiem to narodowa cecha Polaków. Byliście np. na niemieckich festynach lokalnych? Kurwa mać, nasze festiwale disco polo przy tych ich tańcach, hulankach, swawolach to kultura dla elit. Próbował ktoś porozmawiać po angielsku we Francji? No właśnie…

Co się stanie, gdy powiesz, że urlop planujesz spędzić na Podlasiu? Fala współczucia przeplatanego z agresją.
– Ale jak to!? Podlasie!?
– Co, nie udało się znaleźć tanich lotów do Dubaju?
– Pożyczyć Ci trochę kasy?
– Ale masz co jeść? Jakby co to wpadnij do mnie na sushi.

Mam co jeść, pierdolę wasze Dubaje i sushi, a na Podlasie chcę pojechać, bo wcześniej nie było okazji.

Efekt tego wszystkiego jest taki, że jako społeczeństwo stajemy się po prostu wykorzenieni. Przestajemy być przywiązani do miejsc i ludzi. Stajemy się przezroczyści, tacy sami, do bólu przewidywalni. Ślepa gonitwa za tym, co obce, nowoczesne i postępowe jest równie żałosna jak wyśmiewanie Murzynów przez wąsatych Januszy. Jedna skrajność nie jest lepsza od drugiej.

Wkurwia mnie mój sąsiad który jest hieną. Mamy niewielką działkę około 25arów a ten kutas mimo, że posiada 50hektarów(dla niewtajemniczonych 1 hektar=1 ar) woorywał się nam w niektórych miejscach po kilka metrów mimo, że ma kilkadziesiąt razy więcej ziemi niż my, wiele razy widziałem jak przejeżdżał ciągnikiem po moim polu, bo nie chciało mu się 40m przejechać żeby mnie wyminąć. Kiedyś przyłapałem kutafona jak przesuwał słupek graniczny, kulminacja przyszła jak jego żołnierzyki przywiozły mu nasiona do siewnika i mimo, że równie dobrze mogli wjechać na jego pole musieli zaoszczędzić 15 metrów i zjechać mi piękną trawę którą specjalnie trzymałem na siano pod ściółkę dla kur, wyszedłem do kolesia i pytam się co on odpierdala, i że ma wypierdalać bo jest na mojej ziemi więc mogę mu zaraz trzasnąć a ten cymbał rozpoczął mi wykład, że ciekawe co ja z tą trawą zrobię itd suma sumarum po moim kilkukrotnym popchnięciu odjechali, drugi raz jakiś jego brat który przyjechał do niego na pole zastawił mi wjazd, ale zostawił otwarte drzwi zwolniłem ręczny i zepchnąłem jego samochód na pole sąsiada. Mówiłem sąsiadowi wielokrotnie, żeby nie jeździł moim polem jedyne co podziałało to deski z gwoździami które poprzebijały mu koła. Trochę może się to komuś wydawać przesadne, ale ile razy można się tłumaczyć z tego co się robi ze swoją trawą a niedługo wiosna która pewnie zapoczątkuje nowy sezon starć z sąsiadem

Czy tylko mnie dziwi upublicznianie swojego życia/ciała/form spędzania czasu na portalach społecznościowych?
To już przesiąknęło do tak absurdalnego poziomu w którym nie da się przejść obojętnie.
Zacznę od dziewczyn, których to jest najwięcej na portalach typu Instagram czy FB. Większość zdjęć to typowy schemat: dupa i cycki. Nie jestem jakimś świętoszkiem, po prostu bawi mnie sam fakt wpierdalania foty swojej dupy do sieci tak, jakby była ujęta przypadkowo. Nie zliczę już, jaka część z nich to zdjęcia jakościowo nieodbiegające od aparatów sprzed dekad, zaćmione filtrami i innym szajsem żeby jakoś się zatuszować.
Zdjęcia z imprez, relacje z wakacji, jakieś żałosne, motywujące cytaty wstawiane tydzień po tygodniu, w każdy poniedziałek zaraz po weekendowej najebie i udokumentowaniu owego faktu w internecie. Od zdjęć swoich świeżo poczętych potomków, przez oznaczanie się na postach typu „oznacz kumpla z którym XYZ”, aż do udostępnienia postu dotyczącego jarania zioła przez nastolatków i tych później rozwiniętych.

Powiedzcie mi dokąd zmierza ten pociąg, bo ja nie widzę żadnych plusów w związku z takim zachowaniem. Portali społecznościowych używam tylko do komunikacji z innymi. Nie muszę pokazywać wszystkim że byłem na wakacjach, że stać mnie żeby zjeść coś dobrego, że nie jestem taki brzydki żeby ukrywać się w domu czy żeby dzielić się swoim zajebistym życiem z partnerką w internecie. Nie mam do ludzi żalu, na ogół okazuje się, że te ładne są brzydkie, ci prawilni to pizdy siedzące na garnuszku u mamy a ci co wyjechali na wakacje przez pół roku jedli suchy chleb, żeby sobie pozwolić…
Apeluję, żyjcie swoim życiem, miejcie w dupie opinie innych, świat i tak ma was w poważaniu, więc carpe diem moi mili.

Od niedawna spotykam się z pewną kobietą. Odpowiada mi pod wieloma względami. Szybko znaleźliśmy wspólny język i wyraźnie przypadliśmy sobie do gustu. Wczoraj umówiliśmy się po raz kolejny i poszliśmy do restauracji. Siedzimy sobie, rozmowa się klei, wszystko fajnie. W lokalu było trochę za ciepło i w pewnym momencie moja towarzyszka stwierdziła, że musi zdjąć żakiet. Pod spodem miała bezrękawnik. I wtedy doznałem małego szoku. Moim oczom ukazało się kilka tatuaży na jej rękach, w tym jeden zajmujący prawie całe ramię. Konsternacja była tym większa, że te tatuaże kompletnie nie przystawały do jej wizerunku – i z wyglądu, i z zachowania bliżej jej do ułożonej panny z dobrego domu niż buntowniczki albo alternatywki z ASP.

Nic na temat tych tatuaży nie powiedziałem, ale od razu poczułem, że mój dystans do niej wyraźnie się zwiększył. O ile kompletnie nie obchodzi to, co obcy ludzie robią ze swoim ciałem, to nigdy nie wyobrażałem sobie posiadania wytatuowanej partnerki. Tatuaże u kobiet po prostu mnie odpychają. Nie chodzi nawet o kwestie estetyki (widać, że nie robiła sobie tych tatuaży u kumpla w garażu), ale o pewien komunikat, które tatuaże za sobą niosą. Nie powtarzam stereotypów o recydywistach czy patologii, ale u wszystkich znanych mi osób z tatuażami dostrzegam wiele cech wspólnych. Zazwyczaj bywają impulsywni, miewają problemy emocjonalne i niską samoocenę. Tatuowanie się świadczy też wg mnie o krótkowzroczności i lekkomyślności. A w wielu przypadkach – o ślepym podążaniu za modą.

Sytuacja być może dla niektórych błaha, ale mam teraz wewnętrzny dylemat. Z jednej strony skreślać kogoś atrakcyjnego z powodu jakichś durnych bazgrołów na skórze to straszna chujnia, z drugiej – nie szukam ideału, nie mam wygórowanych wymagań, ale te jebane tatuaże czy inne tunele to obok palenia jedna z niewielu rzeczy, których u kobiet nie toleruję – więc wcale nie lepszy śrut.