Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ludzie mają wyjebane na Twoje uczucia, jak się nie potrafisz wpasować w stado i nosić maski to mają cię za nic. Ten wpis tyczy się tych na pozór skomplikowanych, ale jakże szablonowych i nielogicznych istot, jakimi są kobiety. W dzisiejszych czasach żeby być kobietą i korzystać ze wszystkich przywilejów jakie daje posiadanie dziury między nogami – wystarczy się urodzić i nie wyglądać jak Quazimodo – to wszystko. Możesz przebierać w płci przeciwnej jak stare baby w pomidorach na targu. Mężczyźni mają w dzisiejszych czasach przejebane po całości. Mężczyzna się nie rodzi, on się tworzy wraz z każdym kolejnym dniem – cechy charakteru, wygląd, pieniądze, praca, masz być charyzmatyczny, musisz być jebanym półbogiem, inaczej nie możesz nazywać się mężczyzną. Kobiety są w tym przypadku obserwatorami twojej wartości. Spróbuj zacząć umawiać się z jakąś dziewczyną od 7/10 w górę. Wygląda to jak jebana gra w sapera. Masz tak mało miejsca na pomyłkę – jeden błąd i jesteś praktycznie skreślony, tylko jeszcze o tym nie wiesz. Nigdy nie możesz pokazać swojej JAKIEJKOLWIEK słabości jako mężczyzna, inaczej jesteś skreślony. Nie możesz nazywać się facetem jeżeli jesteś słaby, słabość jest zarezerwowana dla kobiet. Jak to jest, że laska która miała np. 4 partnerów przed tobą, mówi tobie i wszystkim wokół że kocha cię nad życie, i jesteś jedyną osobą z którą mogła by teraz być? Była z kimś kogo nie kochała, z kimś kogo myślała że kocha, jaką masz kurwa szansę że ona kocha ciebie? Nie masz żadnej. Jedyną rzecz którą kocha jest jej przyciąganie do ciebie w danym momencie, a nie ty sam.

Kochani Czytelnicy Chujni. Moje życie to płacz, cierpienie, poniżenie, praktycznie wszystko złe, od śmierci Mamy po podłość ojca, po chorobę itd. Mam trochę oszczędności, to jest bardzo mało, ale chcę zebrać na operację kręgosłupa, bo mam od 5 lat uciśnięty rdzeń kręgowy, worki oponowe, przepukliny, rwę kulszową prawostronną, nic nie pomaga, ból przy każdym kroku, często niedowłady, bez sensu to wszystko, codzienne czynności mnie przerastają, do tego inne choroby, ale daję jakoś radę. Zarobiona jałmużna natychmiast przepada na bieżące życie, o tym sami tu pisaliście wielokrotnie, nie będę się tu powtarzać. Siedzą tu sensowni ludzi, którzy mają pomysły. Czy jest jakiś legalny hazard w Polsce czy coś w tym stylu, jakieś zakłady bukmacherskie it., gdzie legalnie można zainwestować max 3 tysiące zł, żeby to choć trochę pomnożyć? Operacja musi być w moim wypadku laparoskopowa i kosztuje od 10 tys za każdy dysk. Łącznie potrzebuję ok 40 tys, żeby nie czuć tego paraliżującego bólu, nie mieć niedowładów i zacząć żyć jak kobieta a nie jak ludzki śmieć, z którego każdy się śmieje, bo jestem chora i biedna, prześladowana we własnej rodzinie za to, że jestem spokojna, pomagam każdemu, nie jestem donosicielem, mam cierpliwość, ale nie mam wypchanego portfela. Potem jakoś sobie dam radę, ja potrzeby mam skromne, żyję minimalistycznie, jestem wierząca, chcę być pożytecznym człowiekiem. Pomóżcie, Kochani! Jakiś pomysł, gram w Lotto, zdrapki itd.,ale nic nie wygrywam albo raz na kilka lat 24 zł lub 10 zł. Wiem, można założyć stronę w serwisie jakiejś fundacji, ale są ludzie, którzy umierają na raka, wiem coś o tym, Mama 3 lata umierała na raka jajnika i właśnie tacy biedni ludzikowie bardziej potrzebują pomocy niż ja. Nie chcę prosić nikogo o pomoc finansową czy darmochę, nie ma mi kto pomóc z rodziny, dla znajomych nie istnieję, bo podczas gdy oni chodzą po popijawach, ja opiekuję się ojcem, który wyzywa mnie od szmaty i już teraz wydziedziczył za to, że za bardzo jestem podobna do Mamy, której zniszczył życie przez agresję, poniżanie, groźby przyspieszył Jej śmierć na raka. Zarobić nie zarobię więcej w obecnej sytuacji niż najniższa krajowa, dorobić nie wiem jak, bo nie mam czasu na nic po pracy, mieszkam ze złośliwym chorym ojcem, który mnie nienawidzi, wszystko na mojej głowie. Chcę pomnożyć gotówkę legalnie. Mogę stracić, bo ja i tak tracę nadzieję na poprawę swojego losu. Ale może ktoś z Was coś mi fajnego podpowie. Dziękuję za przeczytanie tego śrutu mojego życiowego. PS jestem lekko po 30., wiem, zmarnowanego najlepsze lata życia… Ale co zrobić…….. Za każdą radę będę wdzięczna, każdemu z Was życzę zdrowia, pokoju w rodzinach, pogody ducha i żeby wszystkie Wasze kłopoty rozpłynęły się w powietrzu.

Kurwa ostatnio muszę dużo gadać z ludźmi – taka robota się trafiła- i teraz mam takie zdanie, że każdy kurwa człowiek wie lepiej jeden od drugiego na każdy temat wszystko, a tak na prawdę to gówno wie.
Taki przykład – jedna baba mówi do mnie, „co pan taki młody może wiedzieć- ja to w pana wieku” – i cała litania pierdolenia, a w moim wieku pewnie dupy dawała na rogu pod sklepem. Potem stary dziad – to samo, „kiedyś to panie było” chuj mnie to jebie dziadu co było kiedyś, teraz jest teraz a nie za twojej komuny, stara kurwo z ub. Następne – typ po 30-cała wiedza życiowa z internetu, bo cośtam napisali i gada o tym w kółko. Kurwa tylko chorzy ludzie wierzą we wszystko, co jest gdzieś tam napisane.
Przez to mam jak najgorsze zdanie o ludziach, zarażę się agorafobią i będę szczęśliwie siedział w domu.

Na chuj to komu zawsze i tak kończę robiąc wszystko za wszystkich. Ostatnio musieliśmy zrobić grupowe sprawozdanie ok podzieliliśmy się ja miałem zająć się robieniem tabel i wykresów więc poczekałem na obliczenia. Zdziwiony że je dostałem dość wcześnie zacząłem robić wykresy, po głębszym wczytaniu się w te obliczenia musiałem zrobić je sam od nowa… Inne osoby miał zacząć się opisem ale oczywiście nic nie przesłali aż do ostatniego dnia… Po prostu mnie to tak wkurwia…

Około rok temu przygarnąłem owczarka kaukaskiego jest to, dosyć spory pies około 100 kg wagi i dosyć agresywny dla obcych. Gdzieś dwa miesiące temu pijak ze wsi włamał się nam na ogrodzone podwórko i próbował wynieść piłe, zobaczył to ojciec który wracał ze spaceru z psem chciał złapać kolesia, le on trzasnął ojca metalowym pretem, wtedy na nieszczęście pijaka już na nodze siedział mu kaukaz. Przybiegła matka odciagniela psa (który nieźle poszarpał pijaczka) zadzwoniła na pogotowie, wzięli go na badanie a tu na drugi dzień policja z oskarżeniem, że pies biega luzem po wsi i pogryzł człowieka, matka w ryk przywiązana do psa którego mogliby uśpić na swoje głupie szczęście 2 dni wcześniej zamontowałem w samochodzie kamerę na której wszystko było widać. Niby wszystko się wyjasnilo, ale ile nerwów poszło w sądzie tego nikt nam nie zwróci.

Nie pracujesz, masz za dużo czasu wolnego, nudzisz się, czujesz się jak bezrobotne gówno i nie masz pieniędzy. Znajdziesz robotę – zapierdalasz po 14 godzin na dobę, może i zarobisz pare kafli na miesiąc, ale nie masz czasu na wydawanie pieniędzy, wolnego czasu, na zebranie własnych myśli, na zabawę i nie masz siły. Czy w tym kraju wszystko musi przechodzić ze skrajności w skrajność? Czarne, albo białe? Tak źle i tak niedobrze…

Ostatnio myślę nad sensem egzystencji i doszedłem do wniosku, że żyje w świecie, gdzie odbywa się wyścig. Ten wyścig jest do nikąd, gdyż czy ktoś osiągnie wysoki status społeczny, a na koncie wyświetla się okrągła sumka, czy klepie biede i codziennie walczy o przeżycie, to finał dla każdego będzie taki sam. Śmierć. Większość ludzi biegnie w tym wyścigu. Idzie do roboty, potem za zarobione pieniędze kupuje gadżety, jedzenie itp. I tak przez średnio 40 lat. Jak ktoś dożyje 70-80 to zazwyczaj cierpi na masę chorób i męczy się przez ostatnie lata swojego istnienia. Czy warto? Czy nie ma innej drogi, niż droga do nikąd? Myślę, że jest. Ta droga jest drogą spokoju ducha, robienia tego, na co ma się ochote. To po prostu wolność. Bardzo ciężko w dzisiejszym świecie o prawdziwą wolność, ale warto się zastanowić, czy droga do nikąd jest jedyną, słuszną drogą. Czy pieniędze, które pozwalają nam kupić wszystkie dobra materialne, są wstanie zapewnić nam spełnienie i radość. Osobiście doznaje, że wszystko co zostało kupione za pieniędze, z czasem się nudzi i traci dla mnie sens. I wtedy czuję, że wkraczam na droge do nikąd.

Straciłem nadzieję. Nie mam już ochoty. Nie chce mi się… Kurwa. Jestem po studiach, ludzie mówią, że dobry kierunek. Przyznam, że ciężko mi było ale jakoś doczołgałem się do końca… Zajęć miałem tyle, że nie miałem specjalnie czasu na praktyki. Mimo to aplikowałem ale wciąż odbijałem się od ściany. Albo żadnej odpowiedzi, albo rozmowa i „odezwiemy się”. Skończyłem studia, szukałem pracy. Zero odzewu. Postanowiłem, że pójdę do firmy X, w której zawsze chciałem pracować i podejmę zatrudnienie na najniższym szczeblu, czyli na produkcji… Pomyślałem, że skoro oficjalnym kanałem przebić się nie mogę, to zdzierżę pracę ze „śmietanką” inteligencką i spróbuję komuś odpowiedniemu wcisnąć swoje CV. Tak też uczyniłem i po mięsiącu pracy oraz znoszenia farmazonów współpracowników pomógł mi pewien Człowiek, który porozsyłał moje dokumenty po biurach w firmie. Bardzo temu Człowiekowi dziękuję. Odezwał się do mnie jeden Szef. Poszedłem na rozmowę. Udało mi się na nich zrobić wrażenie, docenili moją determinację i zaprosili na rozmowę, która odbyła się dzisiaj. Rozmowa standard – tysiąc pytań pomocniczo dołujących „a co by pan zrobił…”, „a co pana motywuje (najlepiej po angielsku), „a proszę podać przykład, że jest pan stanowczy”… No ja pierdole. Wiem, że nie mam doświadczenia, większość prac, które w życiu wykonywałem to prace fizyczne, ja jebie… Albo kucharz, albo kładłem tory, albo malowałem domy, albo wywoziłem gnój albo pracowałem na słuchawce – wszystko po to, żeby mieć trochę hajsu jako młody człowiek. To co ja mogę powiedzieć o stanowczości? Że Heńkowi na jabłkach powiedziałem żeby się odpierdolił ode mnie i pilnował swojej roboty? Momentami już brakowało mi pomysłów „a co pan woli, pracę schematyczną, czy kreatywną” no kurrrrwa! Te wszystkie gadki to ja nie wiem, jakby mnie w kosmos mieli wystrzelić razem z nimi i sprawdzają czy ich tam nie pozabijam z czasem. No nic… Jakoś przebrnąłem. Dali mi zadanie do zamodelowania w programie. Jak je zobaczyłem, to pomyślałem no kurwa, to ludziom którzy też byli na takich rozmowach dajecie jakieś chujowe blaszki do narysowania i kilka innych prostych zadań a mi dopierdalacie czymś takim? Ekstra. Zacząłem rzeźbić, komp nie mój, układ interfejsu też pozmieniany, myszka jakaś dziwna, z początku nic nie mogłem zrobić musiałem restartować program i z tego stresu prawie nic nie zrobiłem. Na koniec rozmowy oczywiście słodkie pierdzenie, nagroda pocieszenia w postaci „naprawdę zaimponował nam pan swoją determinacją i dążeniem do celu”… No dzięki, szkoda że za to nie płacą… Widocznie w tym świecie to i tak za mało. Zatrudniają ludzi beznamiętnych, spolegliwych… W pracy się opierdalają bo nie ma nic do roboty, albo rysują jakieś prymitywny szajs, a na rozmowie to wciskają kit jaka to nie jest odpowiedzialność kurwa chuj z nimi… Zdenerwowałem się. Straciłem wątek. A i wróciłem na chatę odpaliłem program i z zadaniem sobie poradziłem w 30 minut, także pięknie! Chujnia i śrut.

Zdarzyło się, iż w piątym roku swojego życia mój „stary” telewizor „był wziął i umar” – padło podświetlenie LED i naprawa jest średnio opłacalna. Jako że technologia idzie do przodu, postanowiłem z połowicą, że kupimy nowy, większy, lepszejszy. Spełniłem więc swój techniczny obowiązek: objechałem okoliczne sklepy typu „media”, zobaczyłem co mają, co jak gra, jak świeci, ile kosztuje, itp., poszperałem w internetach i wybrałem konkretny model jako spełniający wszystkie wymagania. Teraz pozostało pojechać do sklepu z Visą w zębach i przywieźć pokrakę do domu.
Prosta czynność, ale postanowiliśmy ją dodatkowo utrudnić, a mianowicie wykupić dodatkowe ubezpieczenie na okres 3 lat. Nie będziemy wnikać czy jest to fajne, czy daliśmy się wydymać na trzy stówki – nieistotne, zobaczymy jeśli ( odpukać ) przyjdzie skorzystać.
Pierwszy krok to zakup telewizora. Wziąć z półki, upchać w koszyku. Teoria. Praktyka? Pan z obsługi musi zrobić to za mnie, więc pięć minut szukał mojego modelu wśród kartonów – finalnie to był ten, o który się oparłem gdy nie pozwolił zapakować go samemu. Następnie rozpakował i upewnił się, że w środku jest telewizor, a nie pralka automatyczna. Jako, że chcę przedłużoną gwarancję, pan musi w kajeciku poszukać pozycji, żeby wbić na paragon dodatkową opłatę. Kolejne pięć minut ciągłego pytania mnie w kółko o to samo: jaką gwarancję, na ile i za ile, ewidentnie strasznie motał się z tym, chociaż instrukcja napisana jak dla debila. W końcu pokazałem mu palcem konkretną pozycję w jego kajeciku ze słowami: „tą chcę, taką”. Teraz, aby wypisać certyfikat, trzeba spisać model, EAN oraz numer seryjny telewizora. Masz wszystko na pudełku? Masz. Ale to by było zbyt proste. EAN należy zeskanować z pudełka skanerem, po czym przepisać go z ekranu skanera. Logiczne. Numer seryjny także jest na pudełku, ale trzeba spisać z telewizora, musimy więc wielkiego, nieporęcznego gnoja wypakować nad podłogą z płytek ceramicznych ( w sumie, jeszcze nie zapłaciłem, jakby coś ). „Czyli może się zdarzyć, że pudełko będzie od innego egzemplarza?” – pytam zaniepokojony. „Nie, to niemożliwe” – odpowiada pan.
„To w takim razie dlaczego S/N spisujemy z obudowy, a nie z opakowania?”. Cisza….. „Wie pan, ja tu jestem drugi dzień. Muszę się jeszcze dużo nauczyć.”
No tak. Nie mogę mieć do niego żalu w takim razie, ja też w swojej pracy byłem kiedyś „drugi dzień”.
Tylko, że w mojej pracy nikt nie puściłby mnie „na żywioł” do klientów bez podstawowej wiedzy, umiejętności, znajomości procedur. A ten gość ewidentnie nie miał za sobą żadnego szkolenia. Absolutnie nie wiedział gdzie jest, dlaczego i po co – oraz, o zgrozo – jak się to robi.
Coś, co miało trwać 25 minut trwało półtorej godziny. „Doradca klienta” bez elementarnej wiedzy. Bez umiejętności użycia skanera, z którym motał się jak przedszkolak, a którego – de facto – w ogóle nie potrzebował.
Czy duże firmy serio nie zdają sobie sprawy, że to najniższe ogniwo w łańcuchu pokarmowym to praktycznie 95% wizerunku firmy? Przecież ja przez najbliższy rok będę wszystkim mówił: „Nie idź na zakupy do X, tam pracują debile-analfabeci”.

Od dziecka podobała mi się praca lekarza. Chodziłem do prestiżowych szkół przed uczelnią, pokonałem maturę. Zawsze jednak wolałem matematykę i fizykę od chemii i biologii, lecz nie podobały mi się perspektywy pracy po jakiś polibudach czy esgiehach. Udało mi się dostać na lekarski (w jednej z najlepszych uczelni w naszej cebulandii), lecz to co zastałem to jakieś nieporozumienie. Oczekiwałem na swoim wydziale ludzi inteligentnych, bystrych, niestety większość z nich to robociki które są w stanie wykuć na pamięć książkę telefoniczną, z przeciętną inteligencją, umiejętnością kojarzenia faktów i błyskotliwością bliską zeru… Bez wątpienia przyczynił się tu system rekrutacji – nie wymagano rozszerzeń z fizyki i matematyki na maturze, co dało wstęp niemal każdemu z ulicy, bo to żaden wyczyn nauczyć się kilku regułek do matury z biologii czy z chemii. Poszedłem na studia z postanowieniem samodoskonalenia siebie i rozwijania swoich umiejętności, a jedyne co tu robię to kuję jakieś guzki na kościach, których i tak większość lekarzy po zakończeniu studiów pamiętać nie musi… Mam ochotę spierdalać stąd na studia techniczne, lub cokolwiek gdzie jest trenowane logiczne myślenie i rozwiązywanie problemów. Może i zostanę zhejtowany bo powszechnie wiadomo że studia medyczne to głownie pamięciówka, rozumiem że w przyszłości prawdopodobnie ludzkie życie będzie w moich rękach, owszem czasem uczę się ważnych rzeczy, ale czy chcielibyście być leczeni przez tępaka który wykuł się na pamięć kilku(dziesięciu) podręczników? Nie lepiej byłoby wprowadzić fakultety z matematyki i chociaż trochę podnieść inteligencję przyszłych medyków zamiast kazać im szlajać się po bezużytecznych zajęciach jak na przykład etyka (bo jak ktoś jest zachłanny na kasę to i tak weźmie w łapę niezależnie od tego co mu powiedział jakiś profesor filozofii) czy nauka już dawno wymarłej łaciny? Jestem załamany patrząc na system kształcenia lekarzy. Pozdrawiam.