Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jak w tytule, po prostu panicznie nienawidzę porno, gardzę całym tym przemysłem i ludźmi, którzy z tego korzystają. Jeśli jakiś facet będąc w związku ogląda filmy porno to znaczy, że jego partnerka mu nie wystarcza, tak, i nie wmawiajcie sobie, że to jest normalne. Skoro ogląda gołą babe na ekranie czyli jej widok go podnieca, podoba mu się fizycznie a to jest zdrada. Ponadto te głupie tłumaczenia, że taka jest natura. To tylko jeszcze bardziej upodabnia was do zwierząt, faceci.. Zastanawia mnie, dlaczego całe życie większości ludzi kręci się koło tego obrzydliwego seksu. Nawet nie wiecie jak głupio wyglądacie uprawiając seks albo masturbując się ha ha ha. żałosne. Większość facetów jest gotowa zrobić wszystko byle tylko zamoczyć, wiem z doświadczenia. Zdradzają, nawet mając dzieci, kłamią w żywe oczy. Zamiast myśleć stale o gołej dupie, to znajdźcie sobie jakieś inteligentne zainteresowanie, a nie jaracie się czynnością równie beznadziejną jak sranie czy szczanie. Ok to jest moje zdanie. W seksie mam ogromne doświadczenie, które pozwoliło dojść mi właśnie do takich wniosków. Zrozumiałam jakie to bezwartościowe, zerwałam kontakty z dawnym środowiskiem i stwierdziłam, że wole żyć samotnie niż otoczona ludźmi beż żadnych wartości. Postanowiłam też zakończyć swój związek, skoro faceci nie potrafią żyć bez swoich ukochanych pornoli to nie mogę żadnemu z nich tego zabronić, takiej zajebistej przyjemności haha. Więc skoro jestem taka dziwna to nie będę się więcej wiązać z nikim. Przez to wszystko to żałuje, że wyglądam dosyć pociągająco dla nich, facetów i ciągle mnie zaczepiają, co jest dla mnie okropne wręcz. Dlatego przestałam się malować, noszę związane włosy, nieatrakcyjne ubrania, ale to co jest dziwne nie pomaga. Być może związane jest to z tym, że kiedy byłam młodsza zostałam zmuszana do seksu i piętno tego wydarzenia odcisnęło się na mojej psychice czyniąc mnie obecnie osobą bardzo nieszczęśliwą. Coraz częściej myślę o śmierci, bo ten świat przepełniony ohydnym seksem nie jest dobrym miejscem dla mnie. Wasze komentarze nie interesują mnie bo znalazłam tą stronę przypadkiem i jestem tu pierwszy i ostatni raz. Robię długi reset od internetu, również przepełnionego tym syfem. Wszędzie tylko gołe baby, gołe dupy, obleśne cipy i stojące faje. rzygać się chce. pozdrawiam aseksualnych.

Jakim trzeba być burakiem, żeby zrobić zakupy w sklepie, rozpakować i zwrocić puste opakowania, kłamiąc, że nie smakowało, żeby odebrać kasę? A w domu zapasy przesypane/przelane w słoiczki… WSTYD i ŻENADA. To może od razu z półek zgarnąć do koszyka i przejechać obok kay bez płacenia – bo i tak kasa do zwrotu będzie Kto widział na żywo lub widział zdjęcia tych śmietników na taśmie do kasy (cieknących opakwań po mięsie, pustych butelek po chemii, worków po pieluchach i podpaskach) ten wie, o czy mówię. Buractwo sklepowe, chytre baby z Radomia, skurwysyny wyrzucjacące niedopałki z samochodów i mohery nie sprzatające po swoim psie – ch…. wam w dupę!!!

Czuję się źle z tym, że nie potrafię się oprzeć pokusie. Od jakiegoś czasu staram się schudnąć. Ale tak na serio się staram. Uważam na to co, kiedy i ile jem, staram się o regularną aktywność fizyczną. Jakieś tam efekty są ale długa droga przede mną jeszcze.
Problem mam w tej chwili. Zapaliłem taki papieros co wzmaga łaknienie. I czuję, że za chwilę cała moja dieta weźmie w łeb. Mam straszną ochotę coś przeżuwać. Staram się załagodzić ten sam jakąś niskoliryczną żywnością. Zjadłem grejfruta, jogurt naturalny i acocado. Smakowało zajebiście, ale chce mi się pizzy w chuj. Moja silna wola jest na skraju wytrzymałości!

Witajcie!
Do napisania tego tekstu skłoniło mnie dzisiejsze wydarzenie- otóż: dziś mi położono na stół wypowiedzenie. Zajebiście co?
Starasz się jak możesz, a słyszysz „Ciebie trzeba cały czas pilnować, jesteś niezorganizowany blablabla”- żadnych skarg, nikt nic nie mówi, a tu jeb- wypowiedzenie.

Co lepsze- prawdziwych nierobów z krwi i kości nie zwalniają- w końcu jak ktoś dupsko liże zamiast pracować to wg co niektórych lepiej czyż nie?

Jako że bardzo lubię (lubiłem) elektronikę i informatykę to co się wydarzyło nie tylko w tej ale i kilku innych firmach (zwolnienia o powody „z dupy”) zacząłem się zastanawiać, czy rzeczywiście do tej pierdolonej elektroniki się nadaję.

Społecznie leżę (w końcu takie zainteresowania=nudziarz), do kompletu wypowiedzenie, które wręcz spotęgowało poczucie wypalenia.

MÓWIĘ JASNO, ŻE JUŻ MAM DOŚĆ TEJ JEBANEJ ELEKTRONIKI! I uprzedzając niektórych- tak, przebranżuję się, pójdę do doradcy zawodowego czy coś. Mam już dość tego wszystkiego.

Osobiście jebie mnie to, że ktoś będzie oburzony „ale jak to, co ty będziesz robił, przecież elektronika to najlepsza rzecz jaką umiesz”- a w dupie mam takie coś, jak przez to regularnie obrywam, mimo lat nauki, doświadczenia słyszę później coś w stylu „nie każdy musi śpiewać blablabla”.

Chuj mnie też strzela, że jak ktoś dowiaduje się o tym, że „coś naprawiam” to zaraz widzą we mnie murzyna, który ma za puszkę piwa naprawiać.

Kończę z tym.

I jednocześnie pozdrawiam wszystkich oburzonych informatyków, elektroników, którzy teraz zaczną pisać „to idź pracuj na kasie albo budowie” – rozumiem, „wasza pasja”, ale mnie to już nie bawi.

To chujnia z odwiedzinami. Kiedyś moja kuzynka na jednym z rodzinnych spotkań rzekła do mnie „odwiedźcie nas kiedyś”. Powiedziałem „Dobrze. Kiedyś jak będzie czas to wpadniemy”. No i nadszedł ten czas kiedy ja z moją żoną postanowiliśmy sie do nich wybrać. Kuzynka mieszka 90 km od mojego miejsca zamieszkania umówiliśmy sie że przyjedziemy na kilka dni. Miejscowość wypoczynkowa-turystyczna, lato będzie ok pomyślałem. Dojechaliśmy na miejsce pukamy, otwierają sie drzwi a tu widze twarz z zapytaniem ” A po co wy tu?” Nic weszliśmy herbatka kawka gadka tyle o ile i widze już że nic tu nie gra. Czułem sie skrępowany coraz bardziej ale w końcu… obiad i na to przychodzi z zakupów mąż kuzynki. Typowy taki cwaniaczek polski ale generalnie zawsze dobrze mi sie z nim gadało więc nawet go lubiłem. Siedzimy dalej a oni włączają TV i nic sie nie dzieje. Przyszły ich dzieci bąknęły od łaski „dzień dobry” i poszły do siebie. Przypomniałem sobie że mam 0,7 to zaproponowałem. Wypiliśmy bąkając coś tam o byle czym lampiąc sie w TV no to czas spać. Spać? Gości macie! Ale nic drugi dzień. Myślałem że pójdziemy gdzieś wspólnie. Kuzynka do mnie „idźcie na plaże”… Trzeci dzień pakujemy manatki i jedziemy do domu. I teraz reasumując. Po co takie buce kogoś zapraszają do siebie? Dla draki? Żebym zobaczył ich jak mieszkają? Po co? PO co?

Czy tylko ja mam dość tych głupich nagłówków do filmików na YouTube, memów, demotywatorów, kwejków i całego tego ścieku? Cokolwiek by ktoś nie powiedział – dziennikarz prowadzący program czy po prostu oponent, który się nie zgadza ze zdaniem wiadomej strony – od razu przypina mu się łatkę lewaka, pedała itp. Oczywiście nie ma tam żadnej dyskusji merytorycznej również w setkach komentarzy z dwustoma łapkami w górę, gdzie dzieciarnia co nawet nie osiągnęła wieku wyborczego i uprawia patriotyzm gloryfikując „Żołnierzy wyklętych” tylko na facebooku spuszcza się jak do pornola. Największym mesjaszem jest tu Janusz Korwin Mikke i jego błazeńskie, idiotyczne, kompromitujące wypowiedzi na temat gwałconych kobiet, niepełnosprawnych, dyktatury wojskowej Pinocheta itp. co pokazuje, że cokolwiek by nie powiedział to cała rzesza gimbazy tak fanatycznej jak młodzieżówki SA z przeszłości rzuca się z pięściami w obronie swojego obiektu kultu. Jest to zwykłe chuligaństwo tak samo jak wyrywanie krzeseł ze stadionów przez Sebów z blokowisk z koszulkami „Polski walczącej”, niszczenie kostki brukowej każdego 11 listopada, dewastowanie drzewek i samochodów itp. „moje – to ja rozjebię”: świetnie, Roman Dmowski i Józef Piłsudski byliby z ciebie zadowoleni, że walczysz z „komuną” hejtując w internecie kiedy mama ci przynosi kanapki z serkiem almette i zagania do lekcji. Wydaje się takim, że są prawdziwą siłą polityczną rewolucjonizującą system, a są jedynie rozwydrzonymi gówniarzami, którzy głosują na KNP i Ruch Narodowy tylko w swoich snach. Są jeszcze cwaniaki pokroju Maxa Kolonko czy Ziemkiewicza, którzy wykorzystując i podgrzewając nastroje społeczne, które przecież nie są racjonalne (z definicji są elity i masy) łapkami w górę zbijają sobie kapitał i nabijają dzieciarnię w butelkę. Bunt, szczególnie w wieku nastoletnim jest czymś całkiem normalnym i to nie jest tak że ledwo przekroczyłem 20 parę lat i sam zapomniałem jak wół był cielęciem, obywatel jak jest niezadowolony z władzy to się buntuje – tylko że akurat „wojny” na komentarze i kontrowersyjne nagłówki i obrazki są jedynie wylewaniem żółci i nie jest to żadne działanie „antysystemowe” tylko kabaret. To że obrzucisz Komorowskiego jajkiem czy zaatakujesz go krzesłem czy zmasakrujesz tak że nie zostanie na nim sucha nitka to nic ci nie da – najpierw trzeba mieć poukładane w głowie, bo w stanie wojennym czy ogólnie za komuny ginęli już nie takie chojraki jak ty. Założenie hejterskiego profilu na facebooku obchodzi obecną władzę tyle co zeszłoroczny śnieg. To tyle z mojej strony na temat gimbopatriotyzmu i korwinizmu.

Wczoraj na spotkaniu koleżeńskim doszło do dyskusji o tym co kto osiągnął, kto jak pracuje wiadomo tutaj sie o takich rzeczach rozmawia często bo po godzinie już nie ma o czym innym. Większość to smutne szare życiowe ćwoki co są już tak przeduszeni przez naszą wspaniałą ojczyzne że nie umieją sie nawet bawić, radować czy po prostu rozmawiać nawet o czym innym niż robota, pieniądze,itp.Do sedna jednak. W pewnym momencie dziewczyna/konkubina kolegi do mnie zaczęła coś tam sie czepiać że to moja wina że nie zrobiłem kariery bo powinienem zaraz po szkole sie udzielać, pracować, nawiązywać kontakty, itp. Jakieś dziwne zaczepki i udawadnianie że to ja jestem wszystkiemu winien. To ja początkowo oniemiałem, później zrobiło mi sie gorąco a następnie wszystko powiedziałem co myśle. Mówie do niej. A jakie wy kariery porobiliście wszyscy że jesteście marnymi wyrobolami za grosze, że tyracie jak murzyni, że macie długi, kredyty? Jakie wy te kariery po tych szkołach porobiliście? Czy tu można wogóle zrobić kariere bez układów, protekcji i znajomości i co to wogóle jest ta KARIERA? Czy to spełnienie prostaczka z gilem w nosie żeby ganiać parobków a nie samemu być ganianym? Jakie kontakty tutaj z kim? Z Januszem na budowie? Tu wyślą ciebie na staż do zapchlonej dziury na zadupie pod miastem albo do Mariana co ma hurtownie garnków i ciekawe jaką kariere tu zrobisz? Nie wiem nie rozumiem już tych ludzi. Co mają na celu? To żeby kogoś wprowadzić w zły nastrój i poczuć sie chwile jak ktoś kto ma lepiej? Koniec cholera mam dość. Zrywam te kontakty, będe sam ale jak mam mieć takich „przyjaciół” to lepiej nie mieć nikogo.Taka konkluzja mnie nachodzi. Z taką mentalnością ludu tu mieszkającego, z takim podejściem do życia w tym kraju nigdy nie będzie dobrze. Będziemy zawsze kolonią tanich wyrobników dla zachodu czy tanimi niewolnikami dla polskich wąsatych Marianów byznesmenów. Polska to my. To my ją kształtujemy i budujemy. Tak będzie Polska wyglądać jaką ją sobie stworzymy.

Witam wszystkich. Temat trochę na czasie, bo zbliża się święto niepodległości. Postaram się opisać temat najdelikatniej jak potrafię, żeby nikogo nie obrazić. Uprzedzę, że nie jestem ani żadnym trollem, ani lewakiem, ani prawakiem, jestem normalnym, trzeźwo myślącym człowiekiem. Wkurwia mnie mój naród. Nie politycy, nie policja, nie korporacje, nie system, tylko ludzie. Gdzie się nie obejrzeć, wszędzie mówi się o miłości do ojczyzny, o tym, że kraj to największe dobro, że Polska to wartość nadrzędna, że patriotyzm jest ważny. Tylko co jeśli ja nie podzielam tego zdania? Nie chodzi o to, że mam w dupie to co się dzieje dookoła mnie, bo tak nie jest. Problem polega na tym, że ja po prostu chyba nie lubię tego kraju, jego kultury, jego ludzi. Wydaje mi się on nieatrakcyjny. Gdybym mógł się urodzić jeszcze raz i ktoś zapytałby mnie kim chciałbym się urodzić, miałbym do wyboru każdą możliwą nację, to raczej bym nie wybrał zostania Polakiem. Kiedy się tak zastanawiam, to ludzie w moim (polskim) społeczeństwie mnie zwyczajnie wkurwiają, to jacy są. Pełno w tym narodzie buraków, totalnych chamów, prostaków, pijaków, agresywnych zjebów, mało jest ludzi kulturalnych, uprzejmych, otwartych. Dam przykład: byłem niedawno w Hiszpanii. Kraj jak kraj, trochę bogatszy niż Polska, ale też nie El Dorado, też ludzie tam mają swoje problemy. Byłem tam tydzień, odcięty od Polaków, ale kiedy tylko zjawiłem się na lotnisku skąd odlatywał samolot do Polski, nagle doznałem szoku. Pojawili się Polacy wracający do kraju. Połowa najebana, drący gębę, brzuchate wąsale albo łyse dresy z koszulkami JP. Dało się wyczuć, że z większością tych ludzi jest coś nie tak, kipiała tam jakaś agresja, brak luzu, jakaś pretensja do wszystkiego dookoła. Wróciłem do Warszawy, to samo. Niby Europa, ładne budynki, nowe samochody, ale ludzie jacyś kurwa przyjebani. Idziesz sobie, a nagle jakaś patolnia drze ryja w centrum miasta aż strach iść, żul sika na przystanku, kierowcy trąbią bez powodu, ludzie w autobusie z wkurwionymi gębami, kasjerki w sklepach obrażone na wszystkich z minami takimi jakby chciały ci powiedzieć, żebyś wypierdalał, w Internecie pełno psychopatów i prostaków bluzgających na każdego kto ma inne zdanie, na murach pełno bluzgów, w TV chujnia. Dom wariatów. Nie żebym idealizował taką Hiszpanię, bo koło chuja mi ten kraj lata i nie mam do niego żadnego sentymentu, ale tam życie toczy się na jakichś przyjemniejszych falach, jakoś tam jest pogodniej, przyjemniej i nie chodzi tu o pogodę czy o PKB na mieszkańca. I teraz wraca to pytanie – czy ja jestem patriotą, czy kocham Polskę? Czy mógłbym oddać na wojnie życie za tych żuli z lotniska? Za tę ociekającą jadem kasjerkę z Żabki? Za wąsatego taksówkarza, który chce mnie wychujać na każdym kroku? Za patologicznego sąsiada, który codziennie napierdala na głośnikach disco polo, żłopie tanie piwsko i robi śmietnik na trawniku? Za narwanych kierowców w zdezelowanych BMW, którzy trąbią na mnie tylko dlatego, że jadę zgodnie z przepisami i nie zapierdalam 100km/h w terenie zabudowanym? Otóż nie. Nie lubię tych ludzi, po prostu nie lubię. Nikt mi nie będzie wmawiał, że mam ich kochać tylko dlatego, że mamy te same paszporty i że urodziliśmy się w tym samym szpitalu. Nikt nie będzie mnie szantażował mówieniem o trudnej historii, o ludziach, którzy przelali krew za ten kraj i że dlatego, że tak było, to ja mam ślepo powtarzać, że wszyscy Polacy są zajebiści i że skoro śmiem to kwestionować, to jestem jebanym niewdzięcznikiem. Znam wielu świetnych Polaków, lubię polskie kino (oczywiście nie dzisiejsze), Chopina, polską literaturę, historię. Nie twierdzę, że wszystko jest chujowe. Nie należę też do tych ludzi, którzy ślepo zachwycają się wszystkim co zagraniczne. Jest jednak coś, co sprawia, że wstydzę się tego w jakim społeczeństwie żyję. Jednocześnie wiem, że bycie Polakiem, to część mojej tożsamości, więc w efekcie odczuwam delikatnie mówiąć duży dyskomfort. Cały paradoks polega na tym, że mój patriotyzm polega na tym, że chciałbym, żeby ludzie w Polsce byli inni niż są w rzeczywistości. Pytanie więc czy to miłość do ojczyzny czy odwrotnie – nienawiść. Przecież jesli ludzie będą inni, to to już chyba nie będzie Polska.

Po 10-ciu latach straciłem pracę. Z zawodu i wykształcenia jestem informatykiem a pracowałem jako programista aplikacji internetowych. Utrata pracy była nagrodą za to, że po takim okresie miałem czelność poprosić o podwyżkę za wykonywaną krwawicę. Okazało się, że jako pracownik z najdłuższym stażem (tak nawiasem mówiąc byłem pierwszym pracownikiem zatrudnionym przez tą firmę) zarabiałem najgorzej w całej firmie (nawet 2 razy mniej od początkującego programisty z rocznym stażem). W ostatnich dwóch latach firma przeżywała kryzys, ale gdy wszystko było już dobrze zdecydowałem się na ten heroiczny wyczyn i poprosiłem o podwyżkę. Zażyczyłem sobie całe 200 zł więcej. Parę minut po mojej prośbie o podwyżkę otrzymałem wypowiedzenie. Podobno przez większą pensję byłbym nieopłacalny dla firmy choć dotychczasową pensję miałem na poziomie początkującego pracownika Biedronki. Ostatecznie sprawę oddałem do sądu pracy i wywalczyłem odszkodowanie ale pracy nie mam i tak zaczyna się moja chujnia z rekrutacją. Nigdy wcześniej (tzn. przed utratą pracy) nie brałem udziału w rekrutacji ponieważ pierwszą – i jedyną – pracę znalazłem sam, zaraz po studiach. To co zauważyłem po kilku odbytych rekrutacjach to fakt, że schemat jest zawsze taki sam. Najpierw rozmowa z rekruterem z firmy zajmującej się human resources. Oczywiście rekruter nigdy nie zna odpowiedzi na pytania dotyczące szczegółów pracy, jaka technologia, jakie projekty itp. Snuje opowieści mlekiem i miodem płynącej krainy mojego przyszłego pracodawcy. Przedstawia tonę wspaniałych benefitów, które okazują się gówno warte np. praca w młodym, dynamicznym zespole. Co to kurwa ma być! Benefitem jest praca czy zespół? Albo darmowe śniadania, które są w zasadzie kubkiem mleka zasypanym garstką otrębów czy innych trocin. Po ponad godzinie rozmowy rekruter umawia mnie na rozmowę z przyszłym chlebodawcą. Żeby okazać szacunek ubieram się ładnie, skrapiam wodą toaletową i jadę na umówione spotkanie. Wchodzę do małej, dusznej salki i czekam (nigdy moja rozmowa nie odbyła się o umówionej godzinie). Po dłuższej chwili do pokoju wchodzą trzy osoby, najczęściej jakiś kierownik i dwójka przydupasów. Wszyscy wyglądają jak po imprezie, jeden upierdolony sosem do pizzy, drugi ma spocone pachy, trzeci ubrany w potargany t-shirt (typowi informatycy). I zaczyna się rozmowa. I tutaj moje pierwsze, najważniejsze spostrzeżenie. Twoje doświadczenie jest gówno warte na rozmowie kwalifikacyjnej. Siedząc w branży od 10 lat i tak byłem przepytywany jak świeżak po studiach. Po godzinie udowadniania, że nie jestem wielbłądem, przychodzi etap rozmówek w języku obcym. I tutaj kolejna sprawa bo pracując w Polsce pracujesz defacto za granicą. Okazuje się, że firma (choć ma nazwę polską) jest tylko filią dużej międzynarodowej korporacji (o czym rekruter nie wspomniana) więc znajomość ojczystego języka polskiego jest tylko dodatkiem. Generalnie wkurwia mnie fakt, że firmy zagraniczne zakładają filie w Polsce i zmuszają polskich pracowników do przestrzegania zagranicznego rygoru pracy, w tym posługiwania się ich macierzystym językiem. Ale wracamy do rekrutacji. Po kilku minutach rozmówek po angielsku z akcentem jak murzyn z Kenii dostaję w końcu zadanie kwalifikacyjne. Zadanie przewidziane na 2 tygodnie pracy, na zasadzie – zrób ile zdołasz. Więc siedzę 2 tygodnie dniami i nocami żeby jak najlepiej wypaść. Zadanie wymoszczone do granic możliwości. Wysyłam to co zrobiłem do odpowiedniej osoby i czekam. Czekam dzień, 2 dni, tydzień 3 tygodnie aż po miesiącu przychodzi odpowiedź. Z niechlujnie napisanego maila dowiaduję się, że firma rezygnuje jednak z rekrutacji ponieważ projekty, za które miała być odpowiedzialna zostały przeniesione do innego oddziału firmy, poza granicami naszego kraju. Nooooo kurwa mać!!!

Jest tak -parę lat temu kupiłem Forda Mustanga. Nie byłem żadnym maniakiem muscle car-ów, a o amerykańskich furach mam ogólnie słabe zdanie, ale ten spełniał wszystkie moje wymagania (dość pojebane) i był w miarę niedrogi. Z czasem jednak bardzo polubiłem ten samochód i nawet wstąpiłem do kluby posiadaczy takich aut. Ostatnio w sklepie zauważyłem piwo o nazwie 'kultowe’ czy tak jakoś i z Mustangiem na etykiecie. Myślę sobie, spróbuję, będzie tak klimatycznie i w ogóle. I co? Gówno! Szczyna i pomyje!!! Omijajcie z daleka, piwo chujowe jak śrut. I jeszcze kosztowało piątaka. Noż ja pierdole, mam ochotę spalić ten browar za profanację Qnia. Wiem, że problem z dupy i jakbym jeździł mesiem to bym go nie miał, ale wkurwiłem się, a teraz mi lepiej jak to napisałem.