Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Chciałem tutaj napisać o postępującej durnocie wśród dzieci i młodzieży. Gdy byłem w podstawówce czy gimnazjum nie miałem smartfona, miałem zwykły telefon, który służył mi głównie do kontaktu z rodzicami. Czas wolny spędzałem na świeżym powietrzu, w przeciwieństwie do dzieciaków, które od najmłodszych lat są zaopatrzone w ekran tableta. Mają w rękach dostęp do całego internetu. Potem widzisz takie dzieci w gimnazjum, którymi rodzice nie mieli czasu się zająć i wychować. Zachowują się coraz gorzej, ponieważ nie mają odpowiednich wzorców, bo zwyczajnie nikt ich tego nie nauczył. Nie mają żadnych zasad, liczą się dla nich tylko pieniądze (rodziców), markowe ubrania i ilość like’ów na facebooku. Świat idzie w złym kierunku, bo ta młodzież, która jest przyszłością narodu, będzie coraz głupsza. Mimo dość młodego wieku już to dostrzegam. I to jest właśnie chujnia.

Większość ludzi jest zachwycona poziomem życia na zachodzie. Tam wszystko jest tańsze i ludzie zarabiają więcej. Niestety nie każdy wie, że po II wojnie światowej w Europie zachodniej został wprowadzony plan Marshalla, który miał za zadanie odbudować kraje zniszczone przez wojnę.
Polska będąc pod wpływami ZSRR nie skorzystała z planu Marshalla i niestety skutki tego widać do dziś.
Ale w obecnej sytuacji jaką mamy w Europie, można by było szybko nadrobić te stracone kilkadziesiąt lat komunizmu.

Otóż wystarczyłoby tylko obniżyć koszty życia w Polsce, aby każdego człowieka, który uczciwie pracuje było stać na utrzymanie siebie i swojej rodziny na godnym poziomie.

Ja nie cierpię płacić dużo za wszystko. A niestety każdego dnia płacę bardzo dużo pieniędzy nieodpowiedzialnym politykom poprzez podatki za każdą usługę i za każdy nabyty towar.
To nie jest przyjemne oddawać 30% ceny za zakupiony towar państwu. Wolałbym oddać te 30% przedsiębiorcy, który oferuje mi ten towar, aby następnym razem zrobił jeszcze lepsze towary. A niestety biedny przedsiębiorca oddaje państwu w podatku dochodowym od firmy i od osób fizycznych bardzo dużo pieniędzy, zamiast zainwestować w swoją firmę i dać większe wynagrodzenia pracownikom.

Pozdrawiam mam nadzieję, że w przyszłości te koszty życia będą zdecydowanie niższe.

Boli mnie to że nienawidzę zmian i najmniejsza zmiana powoduje że płaczę godzinami. Moja babcia przeprowadziła się ze starego osiedla, gdzie było moje dzieciństwo, i nie mogę tego znieść. Wszędzie w moim mieście gdzie były kiedyś łąki i piękne krajobrazy zbudowano biurowce i bloki, np. W miejscu gdzie chodziłam zawsze z babcią, taka piękna łąka. Juz cała zabudowana. Wszystko co miałam w dzieciństwie odeszło, tak bardzo za tym tęsknię, trudno mi się powstrzymać od płaczu na codzień. Bardzo mnie to boli.

Niemiłosiernie wkurwiają mnie współczesne środowiska parafeministyczne i inne „postępowe” ruchy, które mają jakąś obsesję na punkcie kobiet. Cały paradoks polega na tym, że walcząc o równouprawnienie – jak sami twierdzą – sprowadzają kobiety do kategorii podludzi, okazując im większą pogardę niż zadeklarowani mizoginiści. Dzisiaj w gazecie czytam, że Komisja Europejska oczekuje wprowadzenia regulacji, w myśl których część urlopu OBLIGATORYJNIE przypadać będzie ojcu. Dlaczego? Bo Brukselce nie podoba się, że część kobiet nie chce być aktywna zawodowo. Kolejny przykład – jakiś czas temu w centrum miasta billboard zachęcający kobiety do studiowania na polibudzie. Oczywiście – jak to w tych czasach – nie mogło się obyć bez podtekstów – grafika przedstawiała kilku śliniących się kolesi i podpis „chłopaki z miasta A zapraszają dziewczyny z miasta B”. Nosz kurwa mać! Przecież żadne prawo nie zakazuje maturzystkom podejmowania studiów technicznych. Żyjemy w stosunkowo wolnym kraju, w którym jedna kobieta może studiować polonistykę, a druga inżynierię biomedyczną. Niech same decydują, czym chcą się w życiu zajmować. Dlaczego nie tworzy się analogicznych kampanii propagujących np. studiowanie kosmetologii przez mężczyzn? Inny przykład –
parytety wyborcze. To jest jawne robienie kurwy z demokracji, a z kobiet – niedorozwojów, którym trzeba dawać fory, bo nie mają szans w rywalizacji z mężczyznami. Co jeszcze rzuca mi się w oczy – ton przekazu medialnego. W większości wywiadów przeprowadzanych np. z kobietą, która zajmuje jakieś wysokie stanowisko, musi paść pytanie typu „jak to jest być przełożoną mężczyzn” albo „nie zarzuca się pani, że sukces osięgnęła pani przez łóżko”. Zawsze w tym kontekście akcentuje się kwestię płci, co jest wielką hipokryzją, bo skoro ktoś za cel życia stawia sobie walkę o równouprawnienie, to jest – delikatnie mówiąc niekonsekwentny – przy każdej okazji różnicując ludzi ze względu na płeć (w żadnym razie nie neguję samego podziału, ale chyba nie ma konieczności podkreślania akurat tego kryterium w każdych możliwych okolicznościach).

W całej tej chujni chodzi mi o jedno – osobiście jestem konserwatystą i opowiadam się za „tradycyjnymi” rolami społecznymi, natomiast nigdy nie śmiałbym podważyć tego, że kobieta to przede wszystkim człowiek, a co za tym idzie ma pełne prawo do decydowania o sobie – może studiować, co chce, może pracować lub nie, może startować w wyborach lub nie, może piastować wysokie stanowiska. Paradoksalnie, będąc tradycjonalistą (jak chyba wielu ludzi w Polsce) okazuję zdecydowanie większe poszanowanie dla równouprawnienia niż środowiska, które walkę o nie niosą przez całe życie na sztandarach i traktują jako nadrzędny cel. Przykład dzisiejszych radykalnych feministek, które myślą (to duże słowo w odniesieniu do nich), że jeśli wyjdą na ulice z piersiami na wierzchu, to wreszcie staną się równe „szowinistycznym męskim świniom”, dobitnie pokazuje, że najciemniej pod latarnią.

Żyję w Łodzi już 23 lata i jedyne, co się w tym mieście udało to ścieżki rowerowe. Jest ich dużo i to jest fajne. Szkoda, że nie wszyscy podzielają moje zdanie. Widać to po tym, ze piesi w Łodzi nie mają pojęcia do czego służą ścieżki rowerowe. Zarówno mieszkańcy jak i turyści. Jeżdżę na rowerze codziennie i codziennie widzę ludzi idących wzdłuż ścieżki rowerowej. I choćby nie wiem jak wielki byłby ruch rowerowy na tych ścieżkach, to zawsze chodzą wzdłuż tych ścieżek. Obok jest ścieżka dla pieszych, ale nie. Lepiej iść tą dla rowerów. Gdyby to były jeszcze jakieś odosobnione przypadki ludzi, którzy nie wiedzą, ze to są ścieżki dla rowerów. Ale nie. Co 2 minuty mijam pieszego, parę pieszych(oczywiście rozwalonych na całą szerokość, bo co? Nie wolno nam?), bądź grupę pieszych. Nawet jeśli turyści, to nic nie tłumaczy, bo ten wielki symbol w kształcie roweru namalowany co kilka metrów na ścieżce tej obok tej dla pieszych i nawalone znaki co kilkanaście metrów z przekreślonym pieszym i z rowerem na niebiesko powinien coś zagraniczniakom sugerować, że na tej ścieżce chyba nie powinni się poruszać piesi, a raczej jakieś pojazdy dwukołowe z pedałami i łańcuchami. Ale zarówno Łodzianie jak i turyści nie ogarniają ani znaków, ani symboli. Albo chamsko mają to wszystko w dupie. Potem mało zabraknie, a by się potrąciło delikwenta i słychać: ci na rowerach jadą jak debile. – powiedział idący pieszo wzdłuż ścieżki rowerowej. Kierowcy też nie ogarniają do czego służą. Zrobili w Łodzi ścieżki rowerowe na jezdni poprzez namalowanie białych pasów, by zarezerwować przestrzeń na jezdni dla rowerzystów przy brzegach jezdni. Oczywiście kierowcy mają to gdzieś i jeżdżą na nich a nawet parkują na tych ścieżkach. Tylko jak straż miejska jest w pobliżu, to grzecznie ustępują mi miejsca na ścieżce rowerowej, ale jak nie ma straży miejskiej, to jeżdżą, jak chcą.

Ehh… jedyna rzecz, która została w tym mieście dobrze zrobiona (może poza dworcem) i nikt nie jest w stanie ogarnąć tego ani uszanować jakiejś zmiany na lepsze i urządzają sobie spacery wzdłuż ścieżki dla rowerów albo parking. Łódź!

Czemu nigdzie w największym Polskim mieście nie można zamówić pizzy o 7:00 ? czemu? Ludzie nie jedzą pizzy na śniadanie? To dyskryminacja!
A w ogóle co jest, kurwa, złego w pizzy z ananasem? Człowiek głodny, w pracy opierdoliłby pizzę, a tu lipa. Nic, nigdzie. nie ma jak. już nawet w nocy dostarczają pizzę. czemu poranki są dyskryminowane? jak tak w ogóle można. a człowiek głodny to zły… i weź tu pracuj….

Ostatnio byliśmy u znajomego, który od jakiegoś czasu ma dziecko.

Wiem że typ jarał tyle zielska wcześniej że nie był w stanie utrzymać pracy bo go wyrzucali za posiadanie (generalnie miał taki okres jakieś 3-4 lata, kiedy się nie kontaktowałem z nim bo generalnie po pierwsze:

– brzydzę się ćpunów
– brzydzę się biedy (a ćpun to biedak, który nie zarobi nawet na nowy samochod klasy choćby Audi (którego nienawidzę że o wiele mniej miejsca niż w BMW/Mercedesie, jeśli mówimy o sedanie do jazdy po mieście))

Jako że typ ma małego bachora, to postanowiliśmy wpaść z racji tego że podobna przestał jarać to badziewie.

W gadce niby się szczycą tym jak to zdrowo się przestawili (hmm dalej paląc super rakotwórcze elektryczne „fajki”. Jedzenie jak ze śmietnika, generalnie wagowo to beki grubsze z roku na rok, które nie wiedzą nawet co to bieg przez 1km).

Myślimy, no fajnie, chapeau bas grubasom.

Jednakże jakież było moje zdziwienie jak typ z kolegą wyszli ze swojej biedackiej nory aby zapalić jointa… (wiem bo jak wrócili jebali jakby wyszli z najgorszej nory biedacko-ćpuniarskiej)

No i tu pytanie do Was drodzy chujowicze z chujniami większymi od mojej, co tu o tym myśleć ?

Czy biedacki ćpun, do końca swego nędznego żywota, będzie ćpunem, który głupieje z roku na rok (naukowe fakty potwierdzają poza ogromną rakotwórczością, obniżanie IQ już po roku palenia tego gówna). Efekty widać, bo w ciągu kilku lat ten typ nie potrafi zebrać myśli, skoncentrować się nad czymś wymagającym jakiejś konkretnej wiedzy, a nie samego filozofowania na chłopski rozum (generalnie ludzie o niskim IQ, myślą że wszystko można „zrozumieć” na chłopski rozum. Oczywiście jest to błędny przesąd, świadczący że taki osobnik nigdy nie uczył się, nigdy nie prowadził analizy i to taki urodzony filozof).

Generalnie mam to gdzieś, bo to jakieś przybłędy ćpuniarskie i kij im w oko, ale jestem ciekaw Waszych opinii.

No i jest jeszcze bachor, który nie dość że wdycha wyziewy z elektrycznego papierosa, które są co prawda zdrowsze od normalnego papierosa, ale dalej bardzo rakotwórcze, a do tego smród z marihuany…

Jak żyć Panie prezesie 😉

Odnoszę wrażenie, że głównym problemem współczesnego społeczeństwa jest zanik poczucia wstydu, który pociąga za sobą daleko idące konsekwencje, jakie można zaobserwować w przeróżnych dziedzinach życia – stąd choćby powszechnie spotykana i akceptowana głupota, krzykliwa moda czy popkultura, która wręcz ocieka seksem. W dzisiejszym świecie coraz mniej ludzi myśli w kategoriach typu „wypada/nie wypada”, a zastępuje je wyrafinowanymi odzywkami w stylu „wyjebaaaaaaane” albo „YOLO” (żeby nie było wątpliwości – sam mam 21 lat, więc wszystkie te przemyślenia piszę z perspektywy osoby reprezentującej najbardziej podatną na tytułowe zjawisko grupę wiekową). Na gruncie ignorancji zanik poczucia wstydu łączę z rozwojem technologicznym. Sam dinozaurem nie jestem i korzystam ze zdobyczy techniki, ale mnie przez lata uczono, że pewnym zakresem ogólnej wiedzy o świecie człowiek po prostu MUSI dysponować. Tymczasem zupełnie powszechnym jest, że gdy ktoś wykaże się niewiedzą urągającą wręcz ludzkiej godności, bez cienia żenady potrafi stwierdzić, że wszystkich faktów pamiętać nie musi i że przecież ma internet. No żesz ja pierdolę! Też mam internet, ale do kurwy nędzy Bytom naprawdę nie jest stolicą województwa zachodniopomorskiego, a homo sapiens nie jest tym samym, co gej. Kolejna sprawa – współczesna moda. Trudno powiedzieć, czym akurat to jest spowodowane (może wzorcami płynącymi od pustych i próżnych celebrytów?), ale trudno się oprzeć złudzeniu, że obecnie wygląd nie ma na celu dopełnienia naszego całościowego wizerunku, tylko sprawianie wrażenia, że wszyscy jesteśmy zajebiście awangardowi, oryginalni i nierozumiani przez cały świat, a jednocześnie wymykamy się wszelkim społecznym ograniczeniom. Efekt tej wypaczonej wolności do wyrażania siebie jest po prostu komiczny, a przy okazji stanowi kolejny przejaw zatarcia granicy dobrego smaku. Ci wszyscy wywrotowcy mogą sobie teraz ujadać, ale nikt mi nie wmówi, że np. laska, która maluje sobie usta na niebiesko, włosy na różowo, a na każdym wolnym skrawku ciała tatuuje sobie „alternatywne” bazgroły, odbiera samą siebie wyłącznie w kategoriach estetycznych, absolutnie nie chcąc przy tym zamanifestować, jaka to ona jest wyzwolona i niezależna. Niestety (jak dla mnie to stety) ale nie da się całkowicie abstrahować od pewnych konwenansów i zaprzeczać oczywistemu faktowi, że w pewnych okolicznościach WYPADA prezentować się w określony sposób. Wreszcie ostatnia kwestia – granice intymności. A w zasadzie ich zanik. Jego przyczyn upatruję po pierwsze w popkulturze, w której zapanowała jakaś obsesja na punkcie seksu. Nie mówię, że, słysząc to słowo, mamy się pruderyjnie czerwienić, ale o pewnych sprawach po prostu NIE WYPADA mówić – a zwłaszcza na okrągło –
publicznie, bo raz, że istnieje jednak coś takiego jak prywatność, a dwa, że zabija się w ten sposób całą spontaniczność i odziera sferę seksualną z resztek tajemniczości. Zatarcie granic intymności wiążę po drugie z inną plagą naszych czasów – portalami społecznościowymi. W połączeniu z głupotą i naiwnością ich użytkowników przyczyniły się one do tego, że ludzie z własnej nie przymuszonej woli dzielą się prywatnymi informacjami z własnego życia i publikują obrazki, które nie powinny (znowu: bo NIE WYPADA) przekraczać progu łazienki czy sypialni.

W dużym skrócie opisałem, co mnie boli. Pozdrawiam wszystkich chujowiczów.

Ponoć to strona dla ludzi sfrustrowanych rzeczywistością, rozczarowanych do takiego stopnia, że aż kurwica się bierze i tak pojawiłem się ja wraz z moją historią, ale o co chodzi? No właśnie, chodzi o to całe popierdolone życie, które wszyscy do czasu na szczęście dzielimy. Może się użalam nad sobą, nie wiem, ale jebie mnie to w tym momencie – i tak zbyt długo czasu milczałem…

Codziennie wieczorem zasypiam z nadzieją, że już więcej się nie obudzę – a tu chuj, wstaję i muszę się wzmagać z moją pojebaną rzeczywistością, a raczej depresją i fobią społeczną jak to raczy określać mój lekarz psychiatra. Po lekkim szoku jakim jest poranna pobudka zmuszam się aby wstać, a częściej po prostu coś zmusza mnie do wstania – w postaci dzwonka do drzwi, czy domofonu. Już po tym jak wygramolę się z łóżka pora na lekarstwa – wpierdalam całą tablicę mendelejewa i chuj, nic nie pomaga. Nadal nie mam ochoty żyć, moja motywacja umarła, a myśli samobójcze rują mi dziurę w czaszce i w zasadzie nigdy nie byłem tego zdania, że samobójstwo rozwiązuje problemy, zaś za to je niszczy, ale powoli zaczynam wierzyć w to, że śmierć będzie lepszym rozwiązaniem niż męczenie się każdego dnia. Za każdym razem, gdy próbuję wyjść z domu mam tysiące powodów, by z niego nie wychodzić, a jak pomyślę sobie, że mieszkam w jebanym mieście, gdzie pełno jest ludzi to mnie paraliżuje. Staram się unikać wszystkich tylko jak to jest możliwe, ale łatwo zgadnąć, że to raczej nierealne chociażby w momencie, gdy trzeba jechać komunikacją miejską do jakiegoś punktu – wtedy serce prawie wyskakuje mi z klatki piersiowej, a chęć nieistnienia zatacza niewyobrażalne rozmiary. Oczywiście to nie tak, że coś dzieje się bez powodu, bo zrytą psychikę jeszcze jest się w stanie ukryć, lecz gorzej jest, gdy ta psychika wychodzi na światło dzienne i Twój wygląd staje się personifikacją choroby. Jestem niesamowicie brzydki i niejednokrotnie miałem okazję to usłyszeć, a na ulicy widzę jak ludzie się na mnie patrzą jakby kurwa pierwszy raz w życiu człowieka widzieli, a gorsi są Ci, którzy to jeszcze komentują i tym zachowaniem jeszcze bardziej dobijają i gdyby jeszcze było tego mało – wyglądam jak dziecko przez co większość ludzi mnie po prostu nie traktuje poważnie, chociaż teoretycznie jestem dorosły. Nie jakoś bardzo, ale jestem. Wiele razy miałem sytuacje, że ludzie wykorzystywali to, że młodo wyglądam. Chociażby kiedyś próbowałem komuś pomóc, chociaż sam byłem w dość krytycznym stanie, bo po kolejnym dołku ulżyłem sobie ciachając przedramię nożem, bo wiecie – ból uwalnia endorfiny, więc teoretycznie człowiek staje się weselszy na chwilę. Już nie chcę mówić, że ten chuj to widział, a był jeszcze na tyle bez szczelny, że po tym jak próbowałem mu pomóc wejść do klatki, bo niby zerwał z dziewczyną poprosił mnie, abym zaprowadził go na przystanek, a ta menda najzwyczajniej mnie okradła. Mogłem się wtedy bić, ale raczej nie miałem szans z kolesiem 10 lat starszym ode mnie i o 30-40 kilo cięższym. To tylko jedna sytuacja z wielu przez co przestałem ufać ludziom. Mam tylko nadzieję, że karma do niego wróci.

Szczerze to nie wiem ile jeszcze zdarzę uciągnąć to piękne życie, bo i nawet nie wiem po co to robić. Wszyscy w końcu i tak kiedyś zdechniemy, pamięć o nas przeminie, a chwila przyjemności jakie życie potrafi dostarczyć ma być rekompensatą za nieunikaną śmierć? To co przeżyliśmy zza życia i tak nie będzie miało znaczenia, żadnej wartości, no chyba że ktoś wierzy w bajki, ale to temat na inną notkę. To jak podawanie ostatniego posiłku osobie skazanej na śmierć, po chuj jej to? Zresztą – po co ja w ogóle to piszę?

Od czego zacząć… Znów będzie długie… No ale postaram się streszczać.

Kilkanaście lat temu zarabiało mi się na poziomie, przy którym oko bieleje. Wszystko było fajnie dopóki kryzys i kilka innych rzeczy nie złożyły się razem do kupy i nie sprowadziły mnie z powrotem do punktu wyjścia.

Przez parę ostatnich lat próbowałem sobie zorganizować pewną działalność gospodarczą, która pozwoliłaby mi wrócić do poprzedniego poziomu zarobków i spełnić wszystkie inne zamierzenia, bo bez tego ani rusz. Problem jednak rozbijał się o kwestię podstawową: brak odpowiedniej ilości kasy. No spróbujcie zrobić coś z niczego.

W końcu udało mi się zdobyć kwotę, która powinna pozwolić mi na realizację planów w wersji minimalnej (od czegoś trzeba zacząć). I tu się zaczyna mój obecny problem…

Sprawa wygląda tak. Mam pomysł na produkowanie pewnej rzeczy i praktycznie wszystkie formalności niezbędne do rozpoczęcia tej działalności już są załatwione (ile mnie to kosztowało czasu, nerwów, zdrowia i kasy to już sobie daruję nawet wspominać). Jedyne czego nie mam to możliwości samej produkcji…

Tego typu produkcję można jednak zlecić innej firmie. Sęk jednak w tym, że obowiązują minimalne zamówienia. A te są duże jak na początek. W końcu jednak, po jakimś czasie spędzonym na poszukiwaniach, znalazłem firmę, która przyjęłaby ode mnie to zlecenie. Po dwóch tygodniach rozmyśliła się, bo zażyczyła sobie minimalnego zamówienia przynajmniej czterokrotnie większego niż pierwotnie. To zaś jest poza moimi obecnymi możliwościami finansowymi. Z kolei firma (po kolejnym tygodniu zmarnowanym na poszukiwaniach), która byłaby chętna do współpracy, nie ma odpowiedniej linii produkcyjnej, przez co produkt musiałby ulec poważnej modyfikacji, czego nie chcę robić, bo się wtedy prawdopodobnie nie sprzeda.

No i efekt jest taki, że nie mogę ruszyć. Aczkolwiek jest jeszcze szansa, że znajdę innego wykonawcę (znów będę szukał, mam przy tym nadzieję na pewną pomoc kogoś z pokrewnej branży, może przy jego kontaktach znajdzie się chętna do współpracy firma). I taki jest stan na dzień dzisiejszy.

Powiecie: „to w czym rzecz?” Ano już nawijam.

Z dwa miesiące temu przypadek sprawił, że zainteresowałem się kompletnie inną branżą do tej mojej planowanej, w której tyle kłód musiałem pokonać i dalej nie wiadomo, czy wszystko zagra jak trzeba. Po przyjrzeniu się jej i przemyśleniach (pomysł przez te dwa miesiące sobie dojrzewał), doszedłem do wniosku, że żałuję, że nie popatrzyłem na tę branżę wcześniej pod takim kątem, jak teraz na nią patrzę. Bo już bym w niej od dawna siedział. Na szczęście wygląda na to, że ten rynek się dopiero rozkręca i rzecz ma naprawdę duże perspektywy. Stąd jeszcze z tydzień temu plan był taki, że mój pomysł, ten koło którego latam od tych paru lat, a który potrzebuje tylko podwykonawcy z odpowiednimi liniami produkcyjnymi, dopnę do końca i gdy zacznie przynosić jakieś pierwsze dochody, to równolegle złapię się za tą drugą branżę, z którą przypadkowo się zetknąłem.

Ale wczoraj dotarło do mnie, że może źle do tego podszedłem. Że może trzeba zrobić na odwrót -najpierw zająć się tą nową branżą (bo jest łatwiejsza do ogarnięcia -nie trzeba nic produkować, szukać podwykonawców, użerać się z sanepidem, czekać na łaskawą zapłatę za wystawione faktury itd.) a dopiero potem za to co pierwotnie planowałem, bo ta nowa branża ma sporą stopę zwrotu i ten interes zacznie się dobrze kręcić w ciągu 2-3 miesięcy. Tym samym dzięki niemu powinienem móc zarobić na to, by bez trudu spełnić wymogi tych minimalnych zamówień, jakich ode mnie wymagano, a może nawet postawić własny zakład (Łódzki Wydział Fabryczny… -jak słowo daję, jak kiedyś się to ziści, to sobie taką tabliczkę wymaluję i gdzieś w kącie zamontuję ;)) i produkować bez łaski to, co pierwotnie chciałem, równolegle prowadząc ten biznes z „nowej branży” (i może jeszcze coś innego, bo pomysłów jest sporo…).

Powiecie: „no to w czym problem?”

A bo widzicie.

Po pierwsze, z tym moim pierwszym pomysłem zabrnąłem tak daleko, że już „widać metę”. Po kilku latach dopiąłbym celu, a potem spokojnie zabrał się za resztę.

Po drugie, ten drugi pomysł, choć naprawdę bardzo obiecujący, może nie wypalić, bo przecież zawsze trzeba zakładać, że coś się jednak spieprzy (albo będzie mniej przynosił zysku i tym samym uniemożliwi mi pierwotne zamiary, albo przynajmniej przesunie je w realizacji nawet o lata). Wtedy nie będę mógł wrócić do tego, co początkowo planowałem, bo nie będę miał kasy na realizację. Z drugiej jednak strony także i to co chciałem produkować (pomysł nr 1) jest obarczone podobnym ryzykiem (Plus dodatkowo, tym, że pierwszy pomysł jest oparty na produkcji i sprzedaży hurtowej a drugi na detalicznej. Różnica w tym jest o tyle istotna, że detaliści płacą od ręki a hurtem odbierający towar kontrahenci robią często łachę, że zapłacą. To na początku jest znacznym ryzykiem, bo jeden nieuczciwy kontrahent, który wziął towar wyprodukowany praktycznie za całą twoją kasę, rozpierdoli ci cały biznes. Cóż, witamy w Bananalandzie.).

Po trzecie w końcu -i tu jest prawdziwa zagwozdka- teoretycznie kasy wystarczy na obie rzeczy jednocześnie. Sęk jednak w tym, że starczy „na styk”. Innymi słowy, jak coś się pokręci, to z braku funduszy w pizdu pójdą oba projekty.

Kapujecie więc dylemat.

No i teraz muszę -jak ten osioł, co mu w żłoby dano- wybrać to, co byłoby nie tylko najkorzystniejsze ale miało największe szanse powodzenia na starcie. I nie wiem, na co się zdecydować. Obie rzeczy kuszą. Obie mają 'ręce i nogi”. Dodatkowo dobrnięcie do miejsca, w którym jestem w przypadku tego pierwszego pomysłu, zajęło mi tyle czasu i kosztowało mnie tak dużo, że szkoda mi to odwiesić na kołku na, przynajmniej, parę miesięcy.

O szczegółach w stylu: „co to” i „w jaki sposób robione” wam nie powiem, bo w tej sytuacji zwyczajnie nie mogę -priorytety.

Chujnia więc polega na tym, że stoję w miejscu i nie mogę się zdecydować, co wybrać. Oraz na tym, że gdybym miał około 30 tys więcej, zrobiłbym obie te rzeczy bez zastanowienia i na wszystko by mi starczyło. Niby kwota niewielka, zważywszy na skalę przedsięwzięcia i spodziewane zyski, ale nie do zdobycia „na już” (uprzedzając pytania, do banku nie mam po co iść).

Anyway, coś w końcu wybiorę. Martwi mnie tylko, że jak źle wybiorę, to potem będzie mnie to prześladować w myślach do usranej śmierci a wszystkie plany szlag trafi.

Ale jak się uda, to Łódzki Wydział Fabryczny przy tym zblednie (przy okazji, pozdrowienia dla wszystkich mesiowych podrób; nie, nie złożę podania, CV i nie dołączę trzech stówek wpisowego, bo nie wybieram się na etat do tego przybytku, zresztą nie stać by było Byczywąsa na moją wypłatę ;)). I zostanie mi „tylko” (aż) jeden problem: „Nie możesz bez niej żyć. Ożeń się z nią”…

„How hollow is the sound of victory without someone to share it with.”. Ech…