Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Mam 35 lat. Mieszkam w Krakowie. Od 4 lat chodzę na siłownie. Zacząłem to robić bo mam siedzący tryb pracy i w chuj bolały mnie plecy wiec zdecydowałem, że zamiast biegać po ortopedach i innych znawcach tematu lepiej się będzie za siebie wziąć. Jako początkująca osoba nie bardzo wiedziałem co jak używać sprzętu, jak ćwiczyć, ile razy w tygodniu itp. a to wydawało mi się kluczowe bo w końcu chyba to się liczy, żeby osiągnąć jakieś efekty dla zdrowia. Po kilku miesiącach zacząłem obserwować zachowanie ludzi na siłce. Z jednej strony faceci: rewia mody w postaci dziwacznych połączeń stroju, napinanie klaty jak kormoran, który chce zaimponować jakiejś samicy w czasie godów albo odstraszyć innych kontokurentów; głośne napierdalanie przez telefon i podkreślanie kilka razy do słuchawki, że własnie jest na siłowni i nie wie kiedy wyjdzie bo dziś robi plecy i palce u nóg. Jak widzisz, ze ktoś korzysta z bramy czy jakichś hantli to przeciętny Mirek (tak ich nazywam) nie powie Ci spokojnie, ze zaraz skończy, albo ze możemy na zmianę ćwiczyć tylko podniesie taki swój nieduży łeb i próbując patrząc z góry (nawet jak jest niższy od Ciebie) zachowuje się jak chłopiec w piaskownicy, który chce Ci powiedzieć ze to jego plastikowe zabawki i Ci ich szybko nie odda (nawet jakby miał własnie skończyć) itp itd.. . Z drugiej strony babki: musi taka przyjść sama albo co gorsza z koleżanką w stroju przypominającym prostytutkę i zając miejsce po środku grupy jurnych samców i się zacząć wyginać (bo często ciężko to nazwać ćwiczeniem). Moje ulubione „ćwiczenie” to jak się taka pindzia połozy na podłodze i wygina biodra ze sztanga ułożona w poprzek bioder rytmicznie je unosząc oddychając przy tym jakby wchodziła po 200 schodach. Drogie Panie czy wy nie macie za grosz wstydu tylko się musicie tak kurwić? Z męskiego punktu widzenia to wam powiem, że jeśli szukacie faceta i jesteście w już takiej desperacji to wiedzcie, ze nikt was poważnie traktuje… no chyba ze o to wam chodzi – no to spoko.

Chujnia mnie bierze jak widzę to wszystko. Czemu kurwa nie można iść zwyczajnie poćwiczyć tylko albo jakiś przerośnięty dupek z fiutem mniejszym od orzeszka ziemnego się popisuje, albo laska chce się zachować jak facet (bo ci taka podniesie 5 kilo i se selfi na instagrama robi) albo z koleżanka leży na jakiejś macie miedzy facetami i jojczą ze już nie mogą ze są tak zmęczone, że się nie spodziewały – to po chuj tam chodzisz i miejsce zabierasz? W końcu, czemu są strefy dla kobiet na siłowniach a kurwa stref dla facetów nie ma tylko baby maja wszędzie dostęp? Czemu w sporcie podrasowuje się jakieś ideologie, próżność zamiast zwykle ćwiczenia i technikę? Tworzy jakieś siłownio-etykieto-dekalogi: kurwa czy ja mam 3 lata żeby mi trzeba puszczać filmiki w których się mówi o 10 przykazaniach na siłce? Ze trzeba odnieść sprzęt na swoje miejsce, ze trzeba wytrzeć po sobie ławkę itp.
Nie lubię ideologii wszelkich bo one zaciemniają myślenie i rzeczywistość. Uwielbiam sport i ćwiczenia. Ćwiczmy ludzie bo mniej się do konowałów chodzi ale nie uprawiajmy ideologii.

Dobrego weekendu!

Cześć. Od czterech lat czyli od pożaru mojego starego mieszkania (a raczej domu) mieszkam w mieszkaniu socjalnym. Osobiście nie narzekam. Sąsiedzi są ok, oprócz jednych, ale chuj tam z nimi. Czynsz nie duży. itd. itp.
Może nie każdy wie, ale w mieszkaniu socjalnym, jeśli chcesz coś w nim zrobić/zmienić musisz mieć pozwolenie z administracji i to stamtąd przychodzi fachowiec. Np. wymiana drzwi wyjściowych, zdemontowanie pieca itd. Logiczne bo w końcu to nie jest moja własność.
I o właśnie zdobywaniu pozwolenia będzie chujnia.

Moja koleżanka też mieszka w takim mieszkaniu i ona w przeciwieństwie do mnie, załatwia sprawy mordą. Czyli wpada na „pełnej kurwie” i krzyczy że jej się należy, że ona płaci i że zaraz powiadomi odpowiednie osoby/służby (chyba kurwa specjalne…). Jakiś czas temu zjebała się jej podłoga w kuchni. Poszła więc jak zwykle do administracji… i co? Czekała pół roku na fachowca.
Mi tydzień temu zjebały się drzwi wyjściowe. Czekałem 3 dni na wymianę framugi (bo coś było z nią nie tak) i oczywiście drzwi. 😀 TRZY dni. a ona pół roku.

I teraz rada dla tych co załatwiają coś – niekoniecznie w administracji:

„Nie mówcie nigdy ludziom tego, co już wiedzą.” – Ja ( 😀 )

Ona mówiła że płaci i że oni muszą zrobić. Oni to wiedzieli, więc wydłużyli czas oczekiwania do maksimum.
A… i nie bądźcie chamscy.

Pozdrawiam wszystkich chujów i chujczanki.

Moja chujnia dotyczy czynienia z miejsc i przestrzeni publicznych łazieniek, ew. salonów kosmetycznych. Jakiś czas temu jechałem pociągiem, a przedział współdzieliła ze mną tylko jedna osoba – kobieta w wieku ok. 25 lat. W pewnym momencie ni stąd, ni zowąd klęknęła na swoim siedzeniu i odwróciła się do znajdującego się nad nim lustra. Czytałem wtedy książkę, ale ze względu na to, że współpasażerka pozostawała w tej pozycji już dłuższy czas, podniosłem wzrok, żeby zobaczyć, co ją tak zajęło. Okazało się, że robi sobie pełen makijaż – od jakiegoś podkładu (chyba tak to się nazywa), przez malowanie oczu, po podkreślanie ust szminką. Nie tyle zgorszyła czy zbulwersowała mnie tamta sytuacja, co poczułem się w pewnym stopniu zmieszany tym, że obca osoba wykonuje w mojej obecności jakby nie było dość intymne czynności. Wczoraj natomiast jechałem komunikacją publiczną w swoim mieście i gdy tramwaj dojechał do jednego przystanku, aż trudno było mi opanować śmiech. Stała tam młoda dziewczyna, ok. 20 lat, która nie trzymając nawet żadnego lusterka przed sobą, pędzelkiem nanosiła sobie na twarz jakiś upiększacz (nazwy niestety nie znam). Nie raz widywałem też kobiety, które np. w pociągu czy szybkiej kolei miejskiej wyciągały z torebki lakier i w obecności pozostałych pasażerów jak gdyby nigdy nic zaczynały malować sobie paznokcie. Zupełnie na porządku dziennych jest to, że dziewczyna nawet podczas rozmowy (czy to na uczelni czy w autobusie) wyjmuje krem do rąk i sobie je smaruje. Reasumując: nie mam nic przeciwko wymienionym czynnościom pielęgnacyjnym – wręcz przeciwnie, to dobrze, że panie o siebie dbają, ale pewne zabiegi mogłyby wykonywać w łazience. Nie ma nic złego np. w kremowaniu dłoni, ale dotykanie tłustymi rękoma poręczy, z której korzystają też inni, nie jest najlepszym pomysłem. Pomalowane paznokcie wyglądają ładnie, ale zapach lakieru w zatłoczonym autobusie nie jest najprzyjemniejszym, jaki można sobie wymarzyć. Na koniec bardzo głęboka refleksja: używanie papieru toaletowego po załatwieniu grubszej potrzeby fizjologicznej bez 2 zdań jest wskazane, ale chyba nikt nie ma wątpliwości, że czynność ta nie powinna wychodzić poza granice ubikacji. Podobnie – nie wszystkie zabiegi pielęgnacyjne inni mają ochotę oglądać w miejscach publicznych.

Witajcie, drodzy Chujanie! Z góry zaznaczam, że nie jest to chujnia wielkiego kalibru, która spędzałaby mi sen z powiek, chcę raczej podzielić się z Wami pewnym spostrzeżeniem. Rzecz, o której piszę, rzuciła mi się w oczy w ostatnich dniach w związku ze zmianą pogody i tym, że wreszcie możemy ubierać się lżej. Chodzi mianowicie o to, jak bardzo popularne stały się wśród kobiet (wśród mężczyzn szczególnie tego nie dostrzegłem) tatuaże. Mieszkam w jednym z największych miast w Polsce, każdego dnia spotykam w różnych okolicznościach setki kobiet i zdecydowana większość z nich ma tatuaż, a najczęściej kilka. Absolutnie nie wtrącam się w to, co ktoś robi ze swoim ciałem, ma przecież pełne prawo do dysponowania nim, ale trudno samego faktu nie odnotować, bo tatuaż jest jednak czymś, co przyciąga uwagę, zwłaszcza gdy pokrywa np. całą rękę osoby siedzącej obok w tramwaju. Wiadomo, że odbiór społeczny tatuażu jest różny (osobiście nie przepadam), w ostatnich latach z całą pewnością mocno się zmienił, ale nie da się ukryć, że tatuowanie jest dość poważną ingerencją we własne ciało. Zastanawiam się w związku z tym, z czego wynika fakt, że tak wiele przede wszystkim kobiet decyduje się na tego typu zabieg i czy w pewnym momencie nie stało się to ślepym podążaniem za modą. Otóż gusta są różne, tymczasem u większości kobiet tatuaże widoczne są w tym samym miejscu (najczęściej na ręku, poniżej łokcia). Co więcej, z jednej strony kobieta zmienną jest, z drugiej –
chętnie decyduje się na trwałą modyfikację skóry. Jeszcze inny aspekt jest taki, że sam proces tatuowania raczej do nie należy do najbardziej przyjemnych i estetycznych i – przynajmniej w moim odczuciu – trochę kłóci się z tradycyjnie pojętą kobiecą delikatnością. Też zauważyliście, że tatuaż przeszedł do mainstreamu? Jeśli tak, to jak się do tego odnosicie – przyjmujecie to beznamiętnie czy dostrzegacie jakieś głębsze podłoże tego zjawiska? PS. Powyższa chujnia nie jest żadną formą ataku na posiadaczy tatuaży. Ich również zapraszam do udziału w dyskusji. Pozdrowienia!

Gdy miałem kilka lat myślałem to minie, gdy miałem kilkanaście wmawiałem sobie to przejdzie, teraz zrozumiałem nie ma ucieczki. O czym mowa? O nieśmiałości, tylko nie o takiej zwykłej, a chorobliwej. Kto tego nie odczuwał nie zrozumie co mam na myśli, a nawet będzie się wyśmiewać, że coś takiego jak ja łazi po tej ziemi.
To jest jak życie w zamkniętym kręgu, w błędnym kole. Odkąd pamiętam byłem samotnikiem trudności sprawiał mi kontakt z otoczeniem, nawet w szkole odezwanie się do kogoś z klasy czy nauczyciela odbierało mi chęci do życia. Coraz częściej łapię się na tym że ludzi próbuję unikać ile tylko się da. Przebywam w mało uczęszczanych miejscach, ostatnio nawet przechodzę na drugą stronę ulicy gdy widzę kogoś idącego z przeciwka. Oczywiście nie muszę mówić, że o kontaktach z płcią przeciwną mowy być nie może, bo trzeba byłoby się odezwać a sam fakt otwarcia gęby do kogoś obcego doprowadza mnie do palpitacji serca. Załatwienie czegoś gdziekolwiek (choćby w jakimś urzędzie czy nawet w głupim sklepie) okupione jest paraliżującym strachem, zniechęceniem czy wręcz obrzydzeniem. Gdy rano otwieram oczy i wiem że będę musiał się z kimś spotkać/gdzieś iść/ coś załatwić marzę żeby zapaść się pod ziemię. Najlepiej czuję się w nocy. Kładę się spać i moim jedynym pragnieniem jest żeby ranek nigdy nie nadszedł (trochę tak jak było w „Dniu świstaka”). Wiem, że to wszystko jest chore, nienawidzę siebie takiego, ale nie znalazłem sposobu na przestawienie swojego zidiociałego mózgu na normalne tory. I tak ciągnę to życie ( o ile można to nazwać życiem) już 31 wiosen bez nadziei na jakąkolwiek odmianę. Na koniec mam apel do nieśmiałych osób: Walczcie z tym póki młodzi jesteście, później wyleczenie tego jest trudne.

Już od długiego okresu czasu ma miejsce pewna gówniana tendencja w internecie, której naprawdę trudno nie zauważyć. Mianowicie chodzi tutaj o trzy przenikające się wzajemnie tendencje, które wymieniłem już w tytule, a których idealnym przykładem są artykuły pojawiające się na jednym z portali informacyjnych, zresztą zapewne nie tylko na tym. Nie chodzi mi tutaj jednak o samą treść tych tekstów, a raczej o to, co dzieje się pod nimi, w sekcji „komentarze użytkowników”. To, co tam się wyprawia, przekracza wszelkie granice. Aby dokładnie zilustrować problem, posłużę się przykładem, który jest jednocześnie schematem, do znudzenia powielanym pod każdym praktycznie ważniejszym artykułem, z naciskiem na te wszystkie, które traktują o polityce.
Na portalu pojawia się wypocina jakiegoś redaktorka, na temat wypowiedzi, celów lub zachowania jakiegoś polityka lub ugrupowania. Pod spodem zaczynają się pojawiać komentarze internautów, a obok nich oceny na plus lub na minus – i co się nagle zaczyna dziać… Tekst został ledwo co wrzucony na stronę, a tam przy „jedynie słusznych” wypowiedziach nagle pojawiają się z dupy tysiące zielonych pozytywów w opozycji do kilkunastu(sic!) czerwonych negatywów… Nieważne, czy poziom wypowiedzi dalece odbiega od dna mułu – ważne, żeby mu nawpierdalać plusikowego, a to, że większości ameb nawet nie draśnie to jedynego zwoju mózgowego, że zwyczajnie coś nie gra, to cudownie, niech łykają wszystko jak leci. O to chodzi! A napisz kulturalnie jakieś argumenty lub zwyczajną wypowiedź, która nie będzie komuś pasowała, to zapomnij, że się twoja opinia ukaże – spuszczą ją do kibla i tyle twojej elukubracji. Mało tego – czytam sobie spokojnie artykuł o kometach i bolidach, ciekaw jestem, co tam interesującego wniosą do tematu internauci(bo sam czasem swoje kilka jenów wrzucę) i co widzę? Jakiś pierwotniak zapuszcza wielce zajebiście nieśmieszny tekst w stylu „szkoda, że taka kometa nie spadnie na wiejskiej” albo „kaczor się pewnie teraz zastanawia, czy to nie bolid strącił samolot Tu-154”… No ja pierdole… I takie nic nie wnoszące gówna pojawiają się pod każdym tematem – od trądziku, po uprawę gąbek na dnie Oceanu Spokojnego – zawsze znajdzie się chociaż taka jedna menda, bez wyjątku. Żałosne to wszystko jest i szkoda strzępić dalej klawiatury.

Pozwolę sobie opisać Wam moją chujnię. Cobyście się, Chujowicze drodzy, ze swoimi własnymi chujniami ogarnęli.

Otóż właśnie. Moja siostra, lat 32, ma raka piersi z przerzutami i 6-cio miesięcznego synka. Dotychczasowe leczenie (CHEMIOTERAPIA, anybody?) nie przynosi dobrych rezultatów, więc jeśli w ciągu następnych dwóch miesięcy nie uzbieramy 400 tysięcy na leczenie, którego nasz cudowny NFZ nie refunduje, to może se w kwiecie wieku umierać. I chuj. Że nie wspomnę o tym, że i tak jest leczona PALIATYWNIE, co w skrócie oznacza, że nigdy nie wyzdrowieje, bo medycyna nie jest już w stanie jej pomóc.
A jakby mi było mało, facet, w którym jestem śmiertelnie zakochana, który okazał się być ucieleśnieniem cnót wszelakich i na myśl o którym mi wciąż miękną kolana… (Piłeś – nie pisz.) Które to uczucie dawało mi ostatnio przynajmniej cień nadziei, poczucia bezpieczeństwa, bycia fajną – jak zwał, tak zwał. Otóż ten właśnie książę na białym koniu dał mi jeszcze kosza. To na marginesie, bo w kontekście powyższego wydaje się być zupełnie bez znaczenia.

Jesteście zdrowi? Nikt Wam nie umiera? To idźcie pić z radości. I powiedzcie ludziom, których kochacie, że ich kochacie. Sorry za patos. Czasem trzeba.

Będzie długie, sorry, ale musi być, inaczej się nie da wyjaśnić, o co chodzi.

Gimby pewnie „nie znajo”, ale w latach 80-tych był taki brytyjski serial „Dempsey and Makepeace” (Nawiasem mówiąc zdobył wtedy olbrzymią popularność i na Zachodzie i u nas, bo komuna jakimś cudem trochę w końcu popuściła). Serial był o dwójce gliniarzy -Jankesie przeniesionym do policji brytyjskiej i angielskiej policjantce rodem z wyższych sfer -więc, jak to przewidywał scenariusz, niespecjalnie się dogadywali, aż do czasu, gdy jednak zaczęło im na sobie zależeć (choć tu serial się urwał i wątek nigdy nie był eksploatowany, może i dobrze).

Do głównych ról w serialu zatrudniono faktycznie Brytyjkę – Glynis Barber (Klasa, gimby. Klasa! 🙂 I to zarówno aktorka jak i postać przez nią grana. Uczcie się, co to jest prawdziwa kobieta, a nie to plastikowe gówno, wizerunkiem, którego od dziecka was nieszczęśliwie karmią.) – i Amerykanina, Michaela Brandona. I faktycznie okazało się, że prywatnie nawzajem nie mogą się znieść.

Tym niemniej, długi czas spędzany na planie robił swoje i po pewnym czasie zaczęli do siebie inaczej podchodzić, w końcu nawet zaczęli się spotykać. Wszystko więc szło ku tzw. „happy endowi”, gdy się spierdoliło i się rozstali. Gość wrócił do USA, laska została w UK (czy gdzie tam ją poniosło) i tyle. Zero kontaktu. Ot, bywa, nie?

Ale widzicie… Bywa, ale nie zawsze jest tak gładko, że po jakimś czasie ci przechodzi… (Bo uwierzcie, o ci, których męczy to, że się rozleciało, że choć większość przez to przechodzi i im w miarę stosunkowo krótkiego czasu to wszystko przechodzi, to nie wszyscy mają na tyle farta. A wtedy jest koszmar, który może nigdy się nie skończyć. Także, jeśli wam przeszło, to uważajcie się za szczęśliwców.)

Facetowi nie przeszło dłuższy czas. I męczyło go jak cholera, choć swoje lata miał, więc też parę razy przerabiać musiał. Aż razu któregoś siedział przy drinku z kumplem -Larry Gelbart się gość nazywał, był jednym z twórców serialu MASH- i się żalił na swój zasrany los. A ten mu wtedy na to wszystko powiedział właśnie te dwa zdania: „Nie możesz bez niej żyć. Ożeń się z nią.”. Czy aż tak dotarło, czy wóda zrobiła swoje -nie wiadomo- natomiast faktem jest, że jak to usłyszał, Brandon poczłapał gdzieś do budki telefonicznej i zadzwonił do Glynis Barber, żeby się oświadczyć.

I poskutkowało. Są ze sobą do dziś.

To jest przykład na to, że komuś tam wyszło. Nie wszystkim jest to jednak dane.

W czasach mojej szkoły średniej, a ze 20 lat temu to było, uczył w niej jeden gostek, który był tzw. starym kawalerem i do tego z mamusią jeszcze mieszkającym. Gość był w sumie w porządku, ale łebki -jak to gówniarzeria zasmarkana- w połowie miasta chyba, się z niego nabijały za to „starokawalerstwo”, za mieszkanie z mamusią, dokładając do tego już nawet nie podejrzenia ale wręcz stwierdzając wprost (np. na murach po mieście), że „[tu nazwisko] to pedał” itd.

Tak się złożyło, że parę lat po skończeniu szkoły przypadkowo zgadałem się ze znajomą na jego temat i ona mi opowiedziała, jak to się stało, że gościowi się tak życie ułożyło, bo okazało się, że tę rodzinę znała od dawna. Facet jako dzieciak był ogarnięty i nic nie wskazywało na to, że tak mu się poukłada, ale rodzinie zdarzyła się tragedia, gdy jego siostra (nie wiem, ile miała lat, no ale dzieckiem była) wpadła pod samochód pod własnym domem i chyba nawet na oczach matki. No trauma. Efektem tej traumy było to, że gość, po pierwsze, padł ofiarą nadopiekuńczości (z racji tego, co się zdarzyło, to do tego stopnia, że np. idąc do szkoły, musiał przejść przez jezdnię po konkretnych pasach, po jakich matka kazała, i Sajgon miał na chacie, jak się przypadkiem z tego wyłamał, to sobie wyobraźcie). Po drugie, zdarzyło mu się w końcu zabujać i chodził z jakąś. I to bardzo poważnie, także wszystko wskazywało na to, że nie ma innej opcji niż żeniaczka. Wszystko… Poza opinią mamusi na temat przyszłej synowej. A ta widocznie była na tyle „zła”, a łepek tak podporządkowany, że szlag trafił plany „młodej pary”.

I gościu się po tym nigdy nie pozbierał. Całość czasu, do momentu gdy mój rocznik uczył w szkole, -a to było już ze dwadzieścia lat później- był sam. I chyba sam jest do dzisiaj (Minąłem go raz na ulicy ze dwa-trzy lata temu, postarzał się, bo ma ze sześćdziesiątkę, ale nie wyglądało na to, żeby się coś zmieniło. Tym bardziej, że z wiekiem jest naprawdę dużo trudniej.). Wspomniane łebki o tym wszystkim nie wiedziały, więc używały sobie do woli.

Tyle słowem wprowadzenia w problem. Teraz do rzeczy.

Gdy mi ta moja znajoma o tym moim dawnym belfrze opowiedziała, jak pewnie większości ludzi, trudno mi było zrozumieć, że aż tak go ten związek i jego rozpad załatwił, że po nim już nigdy więcej nic się nie pojawiło. Gość był porządny, ogarnięty, miał dobry zawód (choć uczył w szkole, to z tym zawodem nie musiał, i zresztą chyba jakiś czas temu przestał), miał dach nad głową, jakieś cztery kółka… a i przystojny był nawet. Nie ma szans, żeby mu się coś nie nawinęło na celownik przez lata gdy był młody, czy nawet w średnim wieku. Wot, rachunek prawdopodobieństwa. A tymczasem był sam.

No a teraz rozumiem go jak mało kogo… I tu się pojawia sedno chujni mojej.

Parę lat temu totalnym przypadkiem poznałem dziewczynę. Z początku była to luźna znajomość. A właściwie z samego początku to nie sądziłem, że ją w ogóle jeszcze spotkam. I niespecjalnie mi się nawet chciało. Tym bardziej, że było ponad 10 lat różnicy między nami, na dobrą sprawę ona była jeszcze w liceum (choć już je kończyła). Jakoś tak się poskładało przez te lata, że co jakiś czas się widzieliśmy -pewne wspólne zainteresowania miały na to wpływ, bo mieliśmy zbliżone środowisko. Także w miarę upływu czasu coś tam o sobie więcej wiedzieliśmy. I okazało się, że dziewczyna jest naprawdę „dobry towar” 😉 jakich mało. I to pod praktycznie każdym względem. Dosłownie. Nie było o co się przyczepić (uwierzcie, próbowałem). No ale znaliśmy się niewiele, była spora różnica wieku, jakiegoś gromu z jasnego nieba też nie było, życie się toczyło przez parę lat. Im bardziej jednak ją znałem, tym bardziej podobało mi się to, co widzę. W końcu doszedłem do wniosku, że w sumie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby poznać ją bliżej i zobaczyć, może nawet coś by z tego było. Nadal jednak nie było tej „chemii”, zauroczenia. Wiecie. I nie pojawiła się wcale, nawet wtedy, gdy faktycznie zaczęliśmy się nieco bardziej poznawać.

Za to stało się coś dziwnego. Co mi się zresztą przydarzyło pierwszy raz, choć „napady chemii” 😉 pod adresem niektórych koleżanek mi się zdarzały, w końcu nie urodziłem się wczoraj, znam ten cyrk. Niby tej chemii nie było, ale, cholera, zaczęło mi na tej znajomości zależeć i choć bez jakichś, typowych w przypadkach takich znajomości, emocji, to coraz częściej o niej myślałem i o tym, ile pozycji z mojej „checklisty” ona spełnia (a szybko okazało się, że spełnia praktycznie wszystkie, choć ta jest dość wymagająca), co za tym idzie, jak bardzo mi się podoba, to co widzę. No a oprócz tego naprawdę ją lubiłem. I byłem ugotowany. Choć jak bardzo, to sobie nawet sprawy nie zdawałem, bo nadal nie było „chemii” i do dziś się nie pojawiła. W efekcie, któregoś dnia, doszedłem do wniosku, że etap chemii po prostu jakimś cudem w ogóle się nie pojawił -ja przeskoczyłem od razu do takiego poziomu jej postrzegania, jakbyśmy byli ze sobą dobrych parę lat minimum, co oczywiście w najmniejszym stopniu nie miało miejsca. I to się stało tak, że nawet nie zdałem sobie z tego sprawy (nie mam pojęcia, jak coś takiego działa -jaki jest mechanizm zaistnienia takiego przypadku- ale działa).
Tak to było z mojej strony.

Z jej nie.

Owszem, znaliśmy się parę lat. Owszem, kontaktowaliśmy się. Owszem, jest (było) z kim pogadać. Owszem, przyjaźnie była do mnie nastawiona, nawet do jakiegoś stopnia mnie lubiła. Owszem, nie miała nic przeciwko temu, że się znamy, że spędzimy ze sobą czasem czas. Ale okazało się, że właściwie nic poza tym. Bo zabrakło tej pieprzonej chemii. A że jest młoda (i do tego też ma różne doświadczenia życiowe, które ją ukształtowały, a niekoniecznie były miłe), to wiek, także jeszcze wpływa na sposób myślenia, tym bardziej więc gówno wyszło. W efekcie, jakoś tak instynktownie, zaczęła mnie odpychać, unikać itd. Koniec końców, przyciśnięta do muru, w dość jasny sposób powiedziała mi, że nie ma ochoty na żadne bliższe znajomości ze mną. I po właściwie sprzeczce (i paru bluzgach ;)), że nie ma ochoty w ogóle się ze mną zadawać poza może przypadkowym widzeniem się, gdy się miniemy na ulicy. Różnica wieku pewnie też dołożyła swoje trzy grosze. Na dokładkę przy okazji przegięła w jednym miejscu przysłowiową pałkę i to był koniec. A że nie da się siedzieć okrakiem na barykadzie, to trzeba było spadać. Co zresztą i zrobiłem, dochodząc do wniosku, że to jest nie tylko jedyne, ale i najsensowniejsze w takiej sytuacji.

No i cóż. Trzeba było się pogodzić z losem. Bywa. Tyle, że okazało się, że „wiśta wio, łatwo powiedzieć”…

Przez jakiś czas miałem doła (zresztą, po niej też to tak całkowicie bezproblemowo nie spłynęło, ale nie na tyle, by zmienić jej zdanie). Klasyka, znacie to, nie ma co opowiadać. Potem mi przeszło i wydawało się, że tak czy inaczej, z chemią czy bez, to skończy się tak samo jak w przynajmniej zdecydowanej większości przypadków -przejdzie.

Okazało się jednak, że gówno prawda, taki wał. Nie tylko nie przeszło, nie tylko dopadło mnie z powrotem jakiś czas temu, ale jest jeszcze silniejsze i nie daje żyć. Kurwa, nic. Zero jakiegoś sensownego myślenia, zajęcia się czymś, totalny bezsens wszystkiego… No i taką mam codzienność. W efekcie sobie wegetuję. Nic nie cieszy. Za nic się nie mogę złapać. A jak już się zmuszę, to mechanicznie jest to wykonywane, aby zbyć. Morda najlepiej w ścianę wlepiona, gdyby nie to, że pierdolca idzie w ten sposób dostać. Resztę sobie dośpiewajcie.

Myślicie, że „czym się strułeś, tym się lecz”? A gówno prawda. To jest skuteczne w normalnych przypadkach (sam na własnej skórze parę razy sprawdziłem). Nie w takich. W takich jest kaplica. Może ci przeparadować pod samym nosem supermodelka, do obrazu której pół świata wali, rozebrać się do naga, zakręcić wypiętym tyłkiem, usiąść na kolanach i kusić, i będziesz miał to w dupie. Dobrze będzie, jak ci w takiej sytuacji stanie. A jeśli nawet, to i tak to będzie najwyżej mimowolna reakcja organizmu, bo nawet nie pomyślisz o tym, żeby ją przyszpilić.

I tylko jedno w głowie: ona. Jak to ktoś śpiewał: „Zostaw świat, nim się przekonasz, że bez niej nic nie jest wart.”. Kurwa mać, jeśli nie zdajecie sobie z tego sprawy, nie doświadczyliście na własnej skórze, to uważajcie się za szczęśliwców, bo nie macie pojęcia o tym, jak faktycznie wszystko staje się w takiej sytuacji bezwartościowe. I w jakiej czarnej dziurze człowiek siedzi. I w odróżnieniu od „normalnego” zabujania się -bez widoków na wyjście.

No a co to ma wspólnego z tymi dwoma przypadkami, o których wspomniałem na początku?

Ano. Faktycznie Larry Gelbart miał rację, że „Nie możesz bez niej żyć. Ożeń się z nią.”. To jest rozwiązanie, które załatwia problem. Jedyne skuteczne, jak będziecie w takiej sytuacji -i będą ku temu szanse- to polecam, nie ma co kombinować. Niestety nie w moim przypadku. Ten się jednak różni od Brandona i Barber, już choćby tym, że oni jakiś czas ze sobą byli związani (jakaś chemia więc też była i miała pewnie wpływ; w moim przypadku tego zabrakło totalnie). I tym, że Barber najwyraźniej nie miała aż tak kategorycznych poglądów na temat ich relacji jak ta moja… „była niedoszła”. A do tego ja też nie wiem, czy po tym wszystkim jestem w stanie się z nią pogodzić i zapomnieć o tym wszystkim, co zrobiła i powiedziała, gdy się skłóciliśmy, gdy przegięła pałę (tym bardziej dziwna sytuacja: nie mogę jej tego zapomnieć, a jednocześnie nie jestem w stanie odpuścić i o niej zapomnieć).

A co z drugim przypadkiem, tego mojego dawnego belfra? Może się już domyślacie -zaczynam dochodzić do wniosku, że w moim przypadku będzie tak samo jak w jego. Za mocno i za długo mnie to trzyma (już ze dwa lata, a podobała mi się jeszcze jakiś dłuższy czas wcześniej, gdy się dogadywaliśmy) i też mam już swoje lata, nie jestem jakimś szczeniakiem, którego męczą jakieś mokre sny o koleżance z ławki. Za poważne to jest.

I ja sobie zdaję z tego wszystkiego sprawę. Naprawdę doskonale zdaję sobie sprawę. I mimo to, nic nie mogę, do kurwy nędzy, zrobić. To jest poza moimi możliwościami. Próbowałem. Próbuję codziennie. Zapomnieć albo znaleźć inne rozwiązanie. I nic. Mało tego. Jest coraz gorzej. Na dokładkę zdaję sobie też sprawę z tego, że mam coraz mniej czasu na tzw. ustatkowanie się, a jest to też dla mnie, tak ogólnie, istotną sprawą. I nie ma jak tego wszystkiego przeskoczyć, a czym dłużej to będzie trwało, tym te szanse właściwie spadają do zera.

Za dobrze trafiłem w jej przypadku. Nie mam pojęcia jak działa ten mechanizm, że bez chemii, jakichś zauroczeń, itp. tak się da, ale się da. Tylko, że faktycznie wtedy już na amen. I nie ma wyjścia.

No ale przecież nie pójdę się, w tej sytuacji, wzorem Brandona, oświadczyć. Najwyżej usłyszę to samo, co wtedy, gdy się pożarliśmy (albo jeszcze więcej…) i tyle. Szkoda nerwów obu stron. Zresztą, nie mam prawa jej tego „zrzucać na głowę”. Nie chciała, nie prosiła się też o to, miała prawo, była szczera (co jest jednak bardzo w tym wszystkim ważne), jest jeszcze młoda, z oczywistych powodów nie można też w takiej sytuacji w jakikolwiek sposób wymuszać decyzji czymś w rodzaju szantażu emocjonalnego (zresztą i tak fatalne by to pewnie było w skutkach; kwestia tylko czasu). Ale jak dalej żyć? Pojęcia bladego nie mam. Skok z pierwszego z brzeg dachu wprawdzie jest jakimś rozwiązaniem, ale przyznacie, że wyjątkowo gównianym. Więc sobie wegetuję. Tylko ile można w tak bezsensowny sposób? I oprócz tego wszystkiego, co z nią związane, chodzi za mną właśnie ta myśl, że skończy się tak jak w przypadku tego mojego belfra (o ile jeszcze dobrze pójdzie). Tylko co to za życie, jak człowiek jest jak pusty w środku?

O co chodzi z tym podróżowaniem? Wszyscy mają obsesję, żeby gdzieś jeździć. Jak w weekend czy urlop nie jedziesz gdzieś to inni reagują agresywnie. Co jest ciekawego w niewygodnej jeździe/locie? Przecież to męczące. Jak już zmęczą się podróżą to próbują odpocząć w miejscu docelowym. Wszędzie jest to samo. Skały, piasek, woda, chodniki, ulice – tylko w innej konfiguracji atomów. Nuda! Po rozczarowaniu trzeba wracać i tu znowu męcząca podróż powrotna. Zmęczeni podróżą po dotarciu do domu znowu muszą odpocząć – przecież to absurd. Skoro po powrocie odpoczywają w domu to czy nie mogli odpocząć w domu nie wyjeżdżając? Jaki jest sens podróżowania? Pytam bo ludzie robią ze mnie idiotę bo mnie to zupełnie nie kręci. I oni mnie obrażają, że ja nie podróżuję. Śrut.

To będzie krótka chujnia na temat tego na co człowiek zapier… w tym antyludzkim państwie może sobie pozwolić. Otóż pracuję w duńskiej firmie, zapieprzam na nadgodzinach i w każdy weekend jeśli jest to tylko możliwe. Wynajmuję pokój za 500zł + rachunki, ale pomyślałem że jak już mam 31 lat to wypadałoby kupić coś własnego zamiast nabijać komuś kabzę. To co zobaczyłem na rynku nieruchomości rozpier… mi umysł. Kawalerki za 120 tysięcy tych Wolskich bezwartościowych blaszek, nieremontowane od czasów pierwszej fali Disco Polo, łazienki rodem z „Piły”, płytki paskudne i połamane, ściany nierówne w kolorach rzygów, stare drzwi odmalowywane tyle razy, że są pancerne od kolejnych warstw farby, sprzęty łazienkowe też rodem z PRLu, kuchnia jak w altance na wypiździewie. Realia są takie, że zapłacisz za taką melinę 120 000 i jeszcze musisz wydać 50 000 na kapitalny remont tego całego dziadostwa. Tylko skąd wziąć na to pieniądze kiedy kredyt oraz wszelkie opłaty zostawią cię z gołą d…? To ma być ta cudowna jakże demokratyczna i rozwijająca się Bolanda, o którą wszyscy ci bohaterowie tak dzielnie walczyli. Wstyd! Ch…, d… i kamieni kupa!