Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wiecie co, wszyscy tu narzekacie na brak lub mało ruchania, a ja wam powiem, że wolę zwalić dobrze konia niż być z kobietą. Cipa niemożebnie śmierdzi, baba zrzędzi, poza tym w moim zasięgu są góra średnie lochy, często z tłuszczem tu i ówdzie. A już na myśl o minecie to mam mdłości. A walić mogę do najlepszych towarów na moim nowym kompie all in one kiedy chce i nikt mi nie powie, że szybciej, wolniej, za krótko itd… Nikt nie zadaje głupich pytań i nie strzela fochów. Rolka papieru do wytarcia się leży obok i jest git.

Moim problemem jest wieczne tracenie flow. Najczęściej przetrafia mi się jak próbuje czytać książki, lub jakieś dłuższe teksty, niezależnie od tematyki (szczególnie wszelakiego rodzaju podręczniki). Przez pierwsze 5-10 minut jest spoko, potem nie da się już czytać. Oczywiście fizycznie się da, tylko mija się to z celem. Tekst staje się czarnymi literami na białym tle. Czasami czytam każde zdanie po 10 razy (i nie przesadzam tutaj), żeby zrozumieć, co się pod literami kryje, jaka informacja, po prostu męczenie się, a nie czytanie. I tak dzieje się nie tylko w przypadku podręczników, ale też gdy próbuję czytać horrory, thrillery, fantasy czy SF. Najgorsze jest to, że opowiadania, choćby z tej strony, które mają powiedzmy z 3 strony nieraz trawię bezproblemowo, a z książkami już tak nie jest. Podobnie mam przy filmach, jeśli to nie jest majstersztyk na miarę Pulp fiction czy Starwarsów, to po 30 minutach seansu, już tylko patrzę i widzę, że ktoś strzela, ktoś tam pada, ktoś coś mówi, wsiada do samochodu, na tablicy rozdzielczej mu wypierdala jakieś ciśnienie na czerwono… Nic do mnie nie trafia tylko patrze tempo na poszczególne sceny, zupełnie wybity. Wybijam się ze wszystkiego, dosłownie non-stop.
Jest na to jakaś rada? Internety, pomożecie?

ludzie, kto tego nie przeżył, to nie wie, jaki to ból. wiecznie się czerwienię! mam już tego powyżej uszu. 25 lat na karku, a czerwienię się jak jakaś smarkula, która coś nabroiła i została przyłapana. Wystarczy, że mam kontakt z kimś obcym, albo jestem w centrum uwagi. Prowadzący zajęcia coś do mnie powie na zajęciach? Burak. Siedzimy przy wigilijnym stole i ktoś zada mi jakieś pytanie? Burak. Kurwa, nawet nie wiecie, jakie to męczące. Ostatnio spotkałam się ze znajomymi. W sumie 4 osoby nas były. Chcieli, żeby im coś opowiedzieć, mniejsza o to. Jak tylko zobaczyłam, że wszyscy się na mnie koncentrują, to strzeliłam takiego buraka, że szok. Dwa dni temu byłam u innych znajomych. Znowu, ktoś coś do mnie powiedział, a ja strzeliłam takiego buraka, że każdy ze mnie lał. Ja tu nie mówię o czerwonych polikach… Jak ja się denerwuję czy czuję się niezręcznie, to one płoną! Dosłownie. Cała twarz mi pulsuje, WSZYSTKO mam czerwone. Twarz (poliki, czoło, broda), szyja, klatka piersiowa, ramiona i ręce aż do łokci… Jak wiem, że istnieje chociaż cień szansy, że ktoś coś do mnie powie i będę w centrum uwagi, to zawsze zakładam taką bluzkę, żeby jak najwiecej mnie zakryła… To mi nie daje żyć. Przez święta szukałam przyczyny tego problemu- kiedy to się zaczęło? czy zawsze taka byłam? z nudów przejrzałam w domu rodzinnym album z czasów dzieciństwa- na jakichś spotkaniach rodzinnych wszyscy się ładnie uśmiechają, a ja (4-6 lat) stoję przerażona, z całymi czerwonymi polikami, które od razu rzucają się w oczy. Kurwa, nie potrafię przez to normalnie funkcjonować. Na zajęciach się nie odezwę, wśród znajomych też nie, randki odpadają, bo taki stres. Pieprzony wyrzutek ze mnie… aż odechciewa się żyć. Chujnia i śrut.

W sumie to wogóle mnie być nie powinno. Różnica między moimi starszymi braćmi to kilkanaście lat. Od kilku lat wiem, że miałem być wyskrobany, a około rok temu przyznała mi się mama do tego. Pozornie to świetna rodzina.
Wiadomo, że bycie tak późnym dzieckiem to ogromna szansa na różne problemy. Nie wiem czy to fart że nie mam zespołu Downa.
Do 2 roku życia było bez lipy. Wtedy stałem się przejebanym, rozwydrzonym, agresywnym (wobec samego siebie także), trudnym do opanowania dzieckiem.
Od 3 roku zycia zwiedziłem nieprawdopodobną ilość specjalistów psychiatrów, psychologów, kurwa nawet egzorcystę. Diagnozy były „tourette”, „źle wychowany”, „autyzm”, ktoś powiedział w końcu „zespół Aspergera” i poszło to na kwity.
Szkoła: od 1 klasy do początku 2giej mega przejebane – był czas, że nie mogłem wogóle chodzić do szkoły bo nikt nie dawał rady. Wróciłem pod koniec roku i było trochę lepiej. Zostałem przeniesiony na początku 2giej klasy do innej szkoły, która stawała się dla mnie mega piekłem. Chodziłem do niej aż do końca 1szej gimnazjum. Od 3 klasy miałem indywidualne, z okazyjnymi lekcjami z klasą. 1sza klasa gimnazjum to najgorszy okres mojej edukacji. Lekcje z klasą zostały wybite całkiem, byłem odizolowany kompletnie. Wtedy poznałem alkohol, piwko, wódkę i najebywałem się kiedy miałem okazję (z racji nędzy finansowej, podejrzliwośći rodziców itd. to rzadko), robiąc po tym głupoty. Wtedy też zaczęły się głębsze myśli samobójcze i zalążki depresji, która potem tylko zmieniała profil działania i okazyjnie nasilenie.
Trwało to, aż wyjebano nas z niezłymi długami z dużego mieszkania w kamienicy, ponieważ znalazł się właściciel. Trafiłem na cieszące się niespecjalnie fajną sławą (choć od wewnątrz całkiem sympatyczne) osiedle bloków socjalnych, gdzie celem większości było ogarnięcie groszy na ćwiartkę spirytusu. Ogólnie osiedle gdzie poza kilkoma dosłownie wyjątkami są same sztajmesy, a reszta społeczniaki wiszące na balkonach i mające wiedzę o wszystkim co tu się dzieje i przekazujące ją Policji i innym takim. Kto był porządny i miał ambicje uciekł. Nieważne bo generalnie aż tak źle tego okresu nie wspominam choć było parę okresów gdzie było przejebane.
Wtedy udało mi się zmienić szkołę i wrócić do normalnego systemu edukacji. 2 i 3 gimnazjum to był dla mnie świetny czas. Niezbyt wielka szkoła, widoczna z okna. Bullying wtedy przestał być morderczy i nienawistny, nie zniknął, ale nabrał formę do której szło nabrać dystansu i uśmiechu bez większego problemu. Wtedy też zacząłem robić kawałki klubowe. Głównie dla beki, i też DJką się trochę bawiłem w tamtym czasie. To była moja zajawa i sposób na fajne życie.
Nabyłem dużo znajomości przez ten czas. Kilka toksycznych, wiele dobrych, kilkanaście świetnych. Poszło to w parze z większym chlaniem (mocniejsze alko niskiej jakości), zacząłem palić szlugi, oraz zarabiać na swoje budujące się nałogi poprzez naprawianie sprzętu elektronicznego za psie grosze lub używki, byle coś skosić.
Było świetnie, zacząłem wtedy cholernie pragnąć mieć kochającą dziewczynę, co trochę nadało tor mojej depresji i nieco ją pogłębiło. Nie poddawałem się i szukałem na siłę, co w sumie trwa dalej.
Kolejny etap, technikum. Profil wybrałem doskonały. Nauka szła kiepsko, konflikty z nauczycielami, wzywanie rodziców, dużo problemów. Mimo to byłem uznawany za geniusza od zawodowych i świetnego zioma. To była pierwsza szkoła w której musiałbym się wysilić i uprzeć, by znaleźć kogoś z kim choć trochę źle żyłem wśród uczniów. Konflikty były bardzo potężne z nauczycielami, kilku jebałem jak psy (w czym klasa mnie wspierała), miałem zostać wyrzucony, dużo różnych problemów.
Druga klasa technikum. Coś pięknego, a jednocześnie tragicznego. Początek końca tak jakby. Po wielu przykrych dla mnie porażkach, znalazłem prawdziwą piękną miłość. Typiarę o moim kolorze włosów i oczu, malutką, trochę przy kości. Coś o czym naprawdę marzyłem. Coś czego mi żadne używki w żadnej ilości nigdy nie dały. Miłość która narodziła się przez internet, i eksplodowała po spotkaniu. Nie żaden pierwszy związek, ale najbardziej istotny, który dużo zmienił. Oparty był bardzo mocno na romantyzmie, namiętności, kosmicznym seksie, częstym kontakcie. Niestety. Zaczęło się wszystko pierdolić, gdy poszedłem raz do szkoły głodny, ekstremalnie wkurwiony, i bez fajek które wtedy już były poważnym nałogiem. Taka kombinacja nieraz mi narobiła lipy. Powtórka z 1 klasy. Nastąpiła bardzo poważna kłotna z nauczycielką, właściwie mój atak. Zostałem zawieszony w szkole, warunkiem odwieszenia było pozwolenie od psychiatry. I wtedy także i miłość zaczęła się sypać. O tym zwiążku to długa opowieść. Powiem tyle, że niezrównoważona psychicznie ćpunka i narkomanka, z popędami do zdrad, to trochę nie bardzo. Bardzo źle ulokowałem swoje uczucia, które nawet nie wiem czy do końca zabiłem. Trafiłem do psychiatryka na 2 tygodnie obserwacji, bez kontaktu ze światem. Miało być wszystko OK. Okazało się że nie mam po co wracać, bo zmieniła miasto, przećpała się, odjebało jej. Pierdolnęło wszystko. 2 miesiące marazmu w domu po którym trafiłem na indywidualne nauczanie (które tym razem złym pomysłem nie było), coś tam wtedy fajnie z muzą ruszyło, ale towarzyszył wszystkiemu kurewski płacz własnej duszy. Po 18, gdy już zacząłem zarabiać pieniądze pozwalające mi się znieczulić alkoholem, zacząłem życie oparte na melanżu i upierdoleniu. Wszedła też baczka. I dopalacze. W sumie, to na przemian bombiłem dopalacze i baczkę, przepalając papierosami, piwem i spędzając czas z nieciekawymi ludźmi w dziwnych miejscach. Przy czym ciągi dopalaczowe były mega intensywne ilościowo, częste, i długie. Każdy mój hajs szedł na ujebanie się. A zwykle rzadko zdarzał się dzień, bym dyszki nie naruchał. Bo mały mini biznesik z naprawami elektroniki uzytkowej działał dość fajnie i dał mi pewną markę lokalnie oraz jakieś sianko.
W szkole względny spokój, prawie do końca, pod koniec wjebałem się w gruby konflikt z nauczycielką. W skrócie – doprowadziłem najbardziej podłą szmatę wśród nauczycielek do łez. Jakieś tam konsekwencje to miało niestety. Mimo to zdałem maturę, zdałem zawodowy (którąś część najlepiej ze wszystkich), zero zagrożeń, i chuj mi po tym.
Po szkole pierdolnąłem edukację w kąt. I dopalacze. Dał mi do myślenia przykład najlepszego ziomka, który stoczył się ekstremalnie i zdurniał. W sumie to mógłbym teraz tego żałować, bo wtedy latał ten rozkurwiający batch Mocarza, który miał szansę ukrócić moje cierpienie. Z moim podejściem do takiego specyfiku i uwielbieniem do upierdalania się w samotności poszedłbym do piachu.
I trafiła się wtedy dziewczyna z którą spędziłem kawał życia. Trochę ponad rok. Dziewczyna była taka, że nie zliczę gratulacji, szacunów, pytań czy ma siostrę, itd…. No zajebista laska. Niestety było to mega toksyczne, i ostatecznie okazało się desperacją a nie miłością. Mnóstwo kłótni, kiepski seks, zamęczanie się sobą, kilkanaście prób samobójczych, zazdrość o wszystko co ma w głowie i nie tylko, drastyczne różnice w poglądach na świat. Koszmar który ładnie z zewnątrz wyglądał. Odkryło to we mnie oblicze totalnego rozpierdolu i bycia toksycznym ćpunem i alkoholikiem odgrywającym się na najbliższych. Gdy związek upadł, ku mojemu zaskoczeniu przetrwałem to zaskakująco lekko. Miesiąc potem już byłem w Irlandii, gdzie jestem do teraz. Zaczęło się pięknie, udana rozmowa o godną robotę w zawodzie którą otrzymałem. Przetrwałem w pracy 1 dzień. Firma miała mi zapewnić pokój, stabilność dosłownie z wejścia oraz inne benefity. Drugiego dnia zostałem wypierdolony z roboty w pierwszych 5 minutach. Rozpierdol. Pnę dalej. Chujowe agencyjne warehousowe roboty gdzie w żadnej jakoś wybitnie rady nie dawałem, i tak aż do niedawna. Teraz jestem bezrobotnym chujem, z CV pełnym krótko trwających prac, nie potrafiącym nic robić. Ostatnio zostałem uświadomiony jak bardzo jestem rozpierdolony. Mam problemy z najprostszymi pracami, zapominam o prostych rzeczach, nie potrafię się na niczym skupić, popełniam ciągle te same błędy, mam problemy z higieną, porządkiem, gospodarnością pieniężną, robię potworne głupoty i ogólnie teraz to chwytam się brzytwy by nie wrócić do domu, bo mimo wszystko w Anglii chociaż jestem w stanie dusić całą swoją złość, agresję, smutek i depresję w sobie. Nikt tu nie zobaczył moich łez ani ataków agresji. Depresję tak, ale w nieprawdopodobnie spokojnej formie.
Wyjazd był dla mnie ogromną szansą, ponieważ bardzo fajnie mówię po angielsku, jestem odważny i nie poddaję się aż tak łatwo gdy na czymś mi zależy. Dalej w sumie walczę. Ale czuję już tą głębi ę chujni w jakiej naprawdę tknie od urodzenia. Małe, bardzo chujowe miasto, 5 osobowa rodzina gdzie jest dwóch high function alkoholików, jeden ciężki który to skutecznie rzucił (więc to określenie wobec niego to już kwestia historyczna), jeden ciężki który popełnił samobójstwo i ja, chuj wie co ale niezły ćpun.
Podczas wyjazdu uświadomiłem sobie, że robię ogromną krzywdę wszystkim wokół, nieprzyjemną atmosferę tam gdzie jestem, jestem kompletnie niesolidny i nieogarnięty do chorobliwego stopnia, jestem złym wspomnieniem dla każdej dziewczyny z którą byłem, w sklepach rozpoznawany jako amator fifek/piwa/szlugów. Ten wyjazd nie jest kompletnie nieudany, prawie cały czas pracowałem, wciąż nie doszedłem do momentu gdzie wszystko upadło. Osiągnięcie stabilności ponoć jest blisko, ale wątpię czy jest możliwe. We wtorek nie będę miał gdzie mieszkać. Nie chcę wrócić do swojego miasta za wszelką cenę. Tam zgniję. Tu z kolei to raczej nie będzie stabilności. Najgorsze cymbały by ją w tym niezłym już czasie ogarnęły.
Jest już pewnie połowa 3 strony A4, a ja dopiero moge wypisać pozytywy.
Ogarniam bardzo nieźle kompy. Niestety, z moim charakterem mam marne szansę na tym zarabiać. Ogarniam sprzęt, software, programuję. Stworzyłem markę i bazę klientów polecających sobie mnie nawzajem. Stałem się typem, do którego doświadczeni serwisanci dzwonili po rady. Niestety, wkręcić się w serwis komputerowy nie mam szans, a na założenie własnego brakuje kasy i zburzyło by to moją atrakcyjność cenową spowodowaną dopasowaniem cen usług do cen używek. Bo by zarabiać tyle co na szaro musiałbym podnieść ostro ceny. Niestety, tematów z informatyki to kumam wszystko po trochu, w niczym jednak się nie wybijam.
Muza. Tworzę muzykę EDM, gram na klawiszach, trochę DJki, nawijam na freestyle okazyjnie. Remixy, własne produkcje. 6 lat trwa to już. Był to mój znak rozpoznawczy i jest w sumie do dziś. Sprzętu porządnego nigdy nie miałem, a marzę o nim. W sumie to by była szansa, ale naprawdę kurwa nie wiem czy mój talent jest tak duży.
Angielski. Trzeba mi powtórzyć dwa razy co się mówi do mnie często, jednak płynnie układam złożone zdania, ogólnie bardzo komunikatywny, choć problemy z wymową bywają epicko komediowe. Pisanego angielskiego może mi zazdrościć niejeden mniej rozgarnięty native speaker.
Rower. Jeżdżę w chuj. Prace w promieniu 16 km robię rowerem. Max 120 km dziennie w fajny dzień zrobię.
I tu zaczynają się problemy z wypisaniem czegoś fajnego o mnie.
Słowa nie opiszą tego, jakim jestem nieogarem i niedojebem. Winny jestem w sumie sam sobie. Jedyną zaletą teraźniejszego okresu, jest to że gigantyczne emocje duszę bardzo mocno w sobie i nie jestem agresywny ani impulsywny. Wciąż jednak śmierdzę, jestem nieprzyjemny, mam problemy z ogarnianiem najprostszych rzeczy. To że rozwiązałem sam pare spraw które innych by doprowadziły do paniki, kompletnie nic nie zmienia.
Póki co ostatnie dni walczę o to by nie przegrać na emigracji i nie wrócić do domu. Zależało mi na tym by się udało kurewsko mocno. Jak na niczym innym w życiu. W tej chwili to powinienem nakurwiać w ścianę głową, wyć jak pies i drzeć ryja, rzucając wszystkim co popadnie. Duszę w sobie gigantyczne emocje. Które i tak po mnie jednak widać.
Tu się zwracam do was z pytaniem. Bo mi jest ogólnie wstyd, że tak narzekam i tak wszystko zjebałem, mając zdrowe bebechy, nogi, ręce i kawał chuja.
Szkoda że do pierwszego udanego przeszczepu głowy u człowieka jeszcze nie doszło. Bardzo chętnie bym sobie strzelił w łeb i poszedł na części zamienne, tak voluntary, za friko. Bo naprawdę sporo się marnuje przez to, że mam kombinacje kilku schorzeń umysłowo-psychicznym. Da się coś w tym kierunku zrobić?
—-
Zrozumcie, to był niezły impuls i nie róbcie mi syfu koło dupy tylko. Nie wrzucać tego, wykasować. Coś się masywnie zmieniło. Dam radę. Proszę o pozytywne rozpatrzenie mojej prośby, bo jakakolwiek reakcja typu podjęcie działań w celu odnalezienia mnie może mi teraz wszystko rozjebać. Dziękuję i pozdrawiam redakcje tego portalu.

Witajcie chujanie. Na wstępie – mam 24 lata. Żyję sobie w małym miasteczku – zadupiu. Nigdzie pracy nie ma. Do swojej pracy dojeżdżam codziennie po 62km w jedną stronę i zarabiam gówno. Chujnia tyczy się tego, że mieszkam z ojcem w domu wolnostojącym. Mama zmarła już dwa lata temu, więc sąd przyznał mi, bratu, siostrze oraz ojcu po 1/4 majątku jaki stanowi dom. Oczywiście na dzień dobry wiem, że z nimi się nie dogadam normalnie. Bo chciałbym kurwów spłacić, ale nie mam za co. Wkurwiłem się, podjąłem decyzje. Kończę moją chujową robote, bo tego nie można nazwać pracą – spawanie metodą MAG kontenerów na śmieci. Oczywiście ta praca mi odpowiada, znam się na tym i mam szereg uprawnień, ale nie za 10 zł za godzinę jak mam tutaj i uciekam za granicę. Zbieram na wesele, na własne mieszkanie gdzieś w bloku, a swój dom chyba podpale. Bo ja włożyłem w dom ponad 25 tysięcy (remont) i te sprawy. A oni nawet 1 zł nie dali. Wkurzyłem się i rozczarowałem. Wszędzie tylko chujnia. Chujnia i śrut. Dlaczego nie urodziłem się gdzieś indziej, dlaczego nie mam dobrej posady ? ktoś by się ze mną liczył gdybym rzucił cegłą… kurwa – ja pierdole. Polska to ojszczana klapa

Witam

Moje wywody dotyczą braku profesjonalnego podejścia do życia w naszym kraju. Brak profesjonalizmu widać na każdym kroku. W TV gospodarze programu nie potrafią się nauczyć nazwisk zapraszanych osób i nawet nie wiedzą z kim rozmawiają. W pracy dostajesz raport z błędami ortograficznymi takimi, że oczy wypala.. nie mówiąc już o merytorycznej stronie… Specjalista od wyważania statycznego nie potrafi obsługiwać swojego sprzętu… Serwisant drukarki 3d twierdzi, że nie można skasować błędu w urządzeniu i wychodzi bo się spieszy w piątek (pomaga wyłączenie i włączenie zasilania…..). W zakupionych meblach brakuje kilku elementów. W sklepie sprzedają towar po terminie. W sklepie elektronicznym nie potrafią dobrać uchwytu do podstawowego rejestratora trasy. Zarządca budynku nie potrafi wymóc prostych napraw od konserwatora. Firma od remontów mechanicznych wkłada zużyte części a próbuje wypisywać FV za nowe… W TV kłamia na każdym kroku i nawet się z tym nie kryją …. 🙂 a na dodatek te reklamy wylewające się zewsząd. JAdąc do pracy nie można spokojnie posłuchać jakiejś ciekawej audycji czy też muzyki bo trzeba się dowiedzieć jakich podpasek użyć na noc, jakiego kremu użyć na hemoroidy, Jakie kapsułki zażyć na wzdęcia, gazy i sraczkę. Smutne jest to, że nasz kraj za wszelką cenę próbuje dogonić zachodnie gospodarki w jak najkrótszym czasie. Niestety wychodzi z tego wszystkiego jakaś karykatura, która zaczyna „zjadać własnych rodziców”.

Dzisiaj dowiedziałem się od swojej drugiej połowy, że jestem pedantem z powodu faktu, iż uważam, że jej kurtka powinna wisieć w jej szafie (w której ma na to miejsce), a nie na krześle, które jest postawione przy stole, na którym to ja mam rozłożony komputer i na nim pracuje. A dlaczego ona tę kurtkę uporczywie wiesza na krześle, a nie do szafy? Żeby było jej wygodniej po tę kurtkę rano sięgnąć, mimo, że codziennie rano przegląda się w tej szafie około 5 minut, mimo, że lustra tam nie ma. Jestem pedantem czy to po prostu chujnia żyć z dziewczyną w kawalarce jednopokojowej?

Coraz bardziej mnie wkurwiają miejsca parkingowe dla inwalidów. Sklep, 10 miejsc postojowych w tym dwa dla inwalidów. Sama idea ma sens, ale problem jest tego rodzaju, że prawdziwych inwalidów rzadko tam widać. Zazwyczaj albo stoją puste i wkurzają normalnych kierowców szukających miejsca, albo są zajęte przez debili w BMW (inwalidzi intelektualni). Czasem parkują tam dziadki po 60-tce, co dostali rentę i papierek inwalidy za komuny. Oczywiście ktokolwiek by miał teraz taki sam uraz jak oni 30 lat temu, to by ich ZUS wyśmiał i pogonił jako zdrowych. Jakie są Wasze obserwacje?

No więc tak… Całe dzieciństwo nie zwracałem na to uwagi i
jednak z czasem zacząłem się irytować poprzez dolegliwości bólowe i coraz gorsze efekty wizualne mojej sylwetki. Mając 19 lat okazało się że mam poważną wadę kręgosłupa (nie jakieś bo krzywo siedziałem, tylko genetyczna). Co najdziwniejsze zawsze byłem aktywny i uprawiałem sport, więc dbałem o zdrowie i ruch. Teraz ta choroba wyklucza mnie z wielu dyscyplin no bo kręgosłup. Kurwa najgorsze jest że przez całe życie będę chodził z garbem. Bo ta choroba powoduje deformacje kręgów. Co najgorsze każda godzina spędzona przy biurku to ból, zalecane ćwiczenia mogą zmniejszyć dolegliwości,ale nie wyprostują kręgosłupa. Już sam nie wiem co robić, operacja , co z pracą i byciem postrzeganym przez innych zwłaszcza bez koszulki na basenie/plaży. Dobra tyle, pomogło mi, bo codziennie się wkurwiam gdy spoglądam w lustro i nie mogę zbyt wiele zdziałać.Więc ludzie doceniajcie zdrowie i dbajcie zwłaszcza o kręgosłup, bo w dzisiejszych czasach ciężko zachować go prostym.

Przyjaźnię się z mężczyzną. Moja chujnia polega na tym, że boję się czasem cokolwiek powiedzieć, poruszyć przy nim jakikolwiek temat bo nagle może on obrócić to w stronę flirtu, jakiejś intrygi lub sfery romansu. I nie przeszkadza mu że jesteśmy tylko na stopie koleżeńsko przyjacielskiej. I tak od kilku lat co jakiś czas. Uparcie.
W ogóle już na początku dziwiło go, że jak to, ja nie flirtuję? On nawet z kuzynką flirtuje (dla żartu). I w jego rodzinie wszyscy przy wszystkich otwarcie flirtują…

Oboje nie jesteśmy w związkach, ale czy to na prawdę oznacza, że trzeba romansować i flirtować ze sobą? Ja już nie wiem jak mam na to wszystko reagować 🙁 Nie pomogły moje sprzeciwy, nie pomogło po dobroci i po złości. Jest to niestety częstą przyczyną konfliktów i nieporozumień między nami. Nie lubię być niegrzeczna, ale czasem jestem po prostu zmuszona do bycia SZCZERĄ w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Ostatnio np. powiedział mi, że kiedy nachodzi go ochota na „amory” (cytując jego słowa), stara się ze mną nie rozmawiać bo potem się wściekam itp. No kurde. Jakby to była moja wina (tutaj już nie cytując jego słów), przeze mnie musi specjalnie unikać tematu. Ma do mnie pretensje, że jest to dla mnie drażliwy temat. Chyba normalnie muszę siebie ukarać i go przeprosić. Za to, że wyraziłam nadzieję, że znajdzie odpowiednią osobę, która odwzajemni jego nastroje, a tym samym, że mówiąc to powróciłam do tematu podczas kiedy on stara się go unikać, za to też chyba muszę go przeprosić. Kurwa mać. Poza nim przyjaźnię się z jeszcze jednym mężczyzną. I tutaj nie ma czegoś takiego. Jeśli są jakieś konflikty to zaraz są one wyjaśnione i nie wracamy już do tego. A z tą osobą z kolei zawsze są jakieś spięcia, niedomówienia, jakieś dąsy, obrażanie się, łapanie za słówka, co, kto i kiedy powiedział… Na prawdę ciężko jest znaleźć przyjaźń w dzisiejszych czasach =(