Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Przyszłem, brać coś na tapetę, wziąść. Te błędy słyszę codziennie u większości ludzi. Jak mnie to wku*wia, kiedy ktoś kaleczy nasz język. Jestem potężnie uczulony na błędy językowe języka polskiego. Język, który w naszej historii zapisał się jako jednocześnie świętość, którą Polacy bronili za wszelką cenę, a jednocześnie był też bronią przeciw Niemcom. Nasz język jest piękny, ma piękną historię i zasługuje na szacunek. Ale po co, skoro słyszę tak katastrofalne błędy codziennie u wielu ludzi. Szczerze mówiąc mniej zwracam na to uwagę, kiedy idiota popełnia takie gafy, niż kiedyś, aczkolwiek poprawiam za każdym razem. Szczyt wkur*ienia osiągnąłem, kiedy nagminnie takie błędy słyszałem z ust kobiety, która ukończyła italianistykę i… polonistykę! „Termin egzaminu został ustalony na czternasty luty”. Jaki kur*a luty? Lutego! To jest nieprawdopodobne, że błędy niemal z podstawówki nagminnie powtarza osoba po polonistyce i ktoś taki, wykłada na uniwersytecie filologicznym. A najgorsze jest to, że tej osoby nie mogę poprawić z błędu, bo to osoba, która cierpi na brak dystansu, i jeśli ją poprawię, to zostanę potraktowany bardzo niemiło i będzie na mnie cięta na egzaminie. Czy to była wpadka? Nie. Ona powtarzała ten błąd jeszcze kilka razy i ani razu nie użyła poprawnej formy LUTEGO. W każdym razie chodzi o to, że nawet ludzie po polonistyce popełniają takie tragiczne gafy, a uważają się za inteligentów i wykładają na uczelniach językowych. To tak, jakby mi miały problem sprawiać zastawianie gardy, a uważam się za zajebistego boksera, a potem zdziwiony, że przegrałem. Tutaj różnica jest taka, że nie mogę tego kogoś poprawić, bo wtedy dostaję bura i obniżona ocena na egzaminie, więc to też dołujące, że ta osoba będzie popełniać ten i inne błędy językowe (będąc po polonistyce) do usranej śmierci i będzie się uważała a inteligenta.

Żyję na tym padole prawie cztery dekady. I generalnie nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej. Natomiast mam coś takiego w swojej konstrukcji psychicznej, że jestem chyba przesadnie sentymentalny. Do tego mam dobrą pamięć (z czego akurat się cieszę), co powoduje, że rzeczy z naprawdę zamierzchłej przeszłości, widzę, po tylu latach, jakbym tam był.

Do niedawna nie przeszkadzało mi to jakoś specjalnie, lubiłem czasem powspominać. Choć z moimi wspominkami jest tak, że po kilku miłych wspomnieniach, następują te złe i są one dość bolesne do dziś (no i w miarę upływu czasu ich przybywa), a ponieważ wszystko to, co przywołane z pamięci, jest dla mnie naprawdę żywe, to mi skutecznie w takich przypadkach rozwala humor i czasami nawet rozstraja na kilka dni.

W każdym razie. Długo mi to nie przeszkadzało. Ot, czasem mnie naszły te wspomnienia. Potem przechodziło, życie toczyło się dalej. Przez ostatnie lata, które z wielu powodów nie były dla mnie najlepsze, te złe wspominki trafiały się częściej. Stąd dół także częściej się pojawiał. I coraz częściej… Nadal jednak jakoś nie docierało do mnie, co faktycznie stoi za tym, że ten dół się pojawia. Zwalałem to na nastrój, na pogodę, na jakieś drobiazgi, które akurat w danym dniu mi się spieprzyły itd.

Ale niedawno doszedłem do wniosku, że to właśnie ta „sentymentalna natura” jest powodem.

Jakiś czas temu pokłóciłem się solidnie z jedną taką. Lubiłem ją ale nie dogadywaliśmy się dłuższy czas, bo sama nie wiedziała, czego chce, a moje próby traktowania jej po ludzku i utrzymywania naszego kontaktu pomimo jej zmienności nastrojów i wynikającego z nich nastawienia do naszej znajomości, budziły coraz większą jej niechęć do mnie. No więc w końcu szambo się wylało, sprawę postawiłem „na ostrzu noża”, i każde poszło w swoją stronę. Ale wiecie jak to jest, kawał czasu potrzeba, by człowieka „zapomnieć”, więc od czasu do czasu nachodziły mnie myśli o niej. A że ostatnio miałem dość trudny okres, a do tego na dokładkę się z nią pożarłem, to generalnie wesoło mi nie było.

I po kilku miesiącach stała się rzecz dziwna, która uświadomiła mi w pełni ten mój sentymentalizm. Otóż w wolnych chwilach, gdy umysł nie był czymś zajęty, nie myślałem o niczym innym tylko o niej. Ale nie o niej samej, nie o tym jak się paskudnie zachowała wobec mnie, nie różnych o zdarzeniach z nią związanych. Myśli mi same uparcie wracały mi do jednej imprezy, którą spędziliśmy razem 2 lata temu. To był chyba jedyny czas, który z nią spędziłem, który w tym wszystkim złym, z czym się na co dzień musiałem przez ostatnie lata użerać, był dla mnie naprawdę fajny. I jedyny, w którym ona nie miała tej swojej huśtawki i traktowała mnie tak, jak najbardziej mi odpowiadało z jej strony, w którym naprawdę zaczęliśmy się lepiej dogadywać, jakby lody zostały w końcu przełamane. I to wspomnienie -bardzo żywe- zaczęło mi się pojawiać, jakoś samo z siebie, akurat, gdy miałem znów gorszy okres przez ostatnie 2 miesiące. Cokolwiek bym nie robił, o czymkolwiek bym chwilę wcześniej nie myślał, pojawiało się właśnie to. Znów tam byłem, w tym samym jednym krótkim fragmencie z całej kilkudniowej imprezy. I tak kilka razy dziennie, dopóki po kilku tygodniach nie dotarło do mnie, że to dziwne, że pojawia się ciągle to samo wspomnienie, odczuwane tak jakbym tam był. Fragment ten -normalnie nie mający znaczenia, bo dotyczący bardzo prozaicznej czynności (szliśmy razem na dworzec) -przeżyłem dosłownie setki razy i opędzić się nie mogłem, choć wcale nie przywolywałem tego wspomnienia. Doszedłem do wniosku, że to jakaś podświadoma ucieczka od wkurwiającej codzienności do miejsca, gdzie mi było dobrze.

Niestety sentymenty kosztują…

Po pierwsze, nie mogłem zapomnieć o tej znajomości i ruszyć dalej. Nadal nie mogę.

Po drugie, powrót tego wspomnienia źle się kończył, bo kończył się rozmyślaniem o niej i w dalszej kolejności o różnych rzeczach, które, na przestrzeni tych kilkudziesięciu lat, fatalnie mi się w życiu potoczyły. Efektem był solidny dołek na parę dni. Po czym koło się zamykało.

Po trzecie w końcu. Jak wspomniałem, różne wspomnienia dla mnie są bardzo żywe. I odkąd zdałem sobie sprawę z tego wszystkiego, o czym powyżej, to zdałem też sobie sprawę z tego, że ciągnę to wszystko -gdzieś od 3-letniego dziecka- za sobą, niejako „żyjąc przeszłością”. Codziennie. Czasy się zmieniły, życie się zmieniło, ludzie się zmienili, masa już nie żyje, inni z niedawnych dzieci znajomych już stali się dawno dorośli inni zestarzeli. A ja właściwie stoję w miejscu i nie macie pojęcia, jak to rzutuje na moje życie, od prostych rzeczy począwszy, na relacjach międzyludzkich i zawodowych skończywszy. Bo to nie tylko to, że co któryś dzień rozstrój przez wspomnienia utrudnia mi przez kilka dni skupienie się na czymś sensownym, czy powoduje spięcia z innymi. To także takie wydawałoby się bzdury, że jestem „zacofany technologicznie” -zatrzymałem się niemal na końcówce PRL-u. Przez co pozwoliłem się „wyprzedzić” nawet półgłówkom. Skorzystanie z telefonu to święto lasu. Jak bilety na PKP, to tylko w kasie, bo nie przez internet (do dziś brak drukarki a także brak telefonu z takimi opcjami; w końcu w dawnych czasach, w których mentalnie widać jestem zakotwiczony, tego nie było i się żyło). Nawet z karty do bankomatu nie korzystałem i nie korzystam, choć się w banku konto mam z 25+ lat, ciągle się dopytują i mi dawno temu nawet ją wydali (rzuciłem gdzieś w kąt, nawet nie wiem gdzie). Płacenie rachunków? Druczek przelewu na poczcie. Teraz muszę iść do banku, założyć konto firmowe. Idę już trzeci dzień. Bo wiadomo, że przy okazji przydałaby się karta i dostęp do konta przez internet (żeby było śmieszniej kiedyś już to miałem, korzystałem z przymusu, nienawidziłem cały czas) i efektem jest taka niechęć, że pojawia się: „pójdę jutro”. A wraz z tym niezałożonym firmowym kontem całość roboty, która już zresztą powinna się kręcić od kilku tygodni (choć to nie tylko „wina” konta), leży odłogiem. Za co konsekwencje w końcu przecież nadejdą. Do tego sentymenty nie pozwalają mi zamknąć za sobą wielu rozdziałów. Złomować stary samochód? W życiu. Jak tylko się odrobię, to idzie na kapitalny remont, będzie youngtimer a kupi się coś lepszego na co dzień. Że to kosztuje i jest z deka bez sensu? Cóż. Sentymenty. Odciąć się od popierdolonej rodziny zawczasu, gdy wiedziałem z kim mam do czynienia i jak im coraz bardziej odpierdala? Gdzie tam. Sentymenty. Bo najbliższa rodzina. Efekt? Nawet nie pytajcie, tekst miałby długość rolki papieru toaletowego, w połowę z tego i tak by nikt nie uwierzył, a ja mam 15 lat „wyjęte z życiorysu”, zżarte nerwy, i nawet dwukrotną wizytę policji po jednej z awantur (całe szczęście, że „pies też człowiek” 😉 i okazali się w porządku, zrozumieli w czym rzecz). Wynieść się z miejsca, w którym nienawidzę mieszkać od niemal początku, gdy się 22 lata temu tu sprowadziłem? A skąd. Zapomnieć zawczasu przy pierwszych kilku symptomach, że coś jest nie tak, o ludziach takich jak ta moja znajoma? Podobnie. Efekt? Sparzyłem się na ludziach tyle razy, że choć siedzę sam i nie ma z kim choćby pogadać i zdaję sobie doskonale sprawę, że potrzebowałbym kogoś w postaci kobiety i kumpli, to już nawet wolę nie zaczynać. A jednocześnie, żeby było śmieszniej brakuje mi też tych ludzi, z którymi mi koniec końców nie wypaliło. Nadal jakiś sentyment przemieszany z wkurwem. Co z kolei powoduje trudność w sytuacjach, w których powinienem mieć ich w dupie oraz kazać im spierdalać, gdy po coś przyjdą, ale akurat tego nie zrobię, a potem człowiek przeklina się za głupotę. No ale sentyment. A jak każę spierdalać? To z kolei czuję się jak skurwysyn, bo coś nas kiedyś łączyło. A w przypadku tej wspominanej znajomej to już w ogóle… Gdyby do mnie przyszła, chcąc odbudować znajomość, to miałbym zagwozdkę na miarę Nobla. I każde rozwiązanie złe. Sentyment został, w zasadzie nie jest też zła, ma wiele zalet, więc można by spróbować… I pewnie byłaby powtórka z rozrywki. Pokażę jej drzwi od razu… i w życiu sobie tego nie podaruję. A o ogladaniu jakichkolwiek zdjęć to zapomnijcie… I taka lista się ciągnie dłuuuugo… Wiecie, pamiętam święta, w grudniu ’82 czy ’83 roku, gówniarz wtedy byłem. Poszliśmy na mszę. Potem podeszliśmy do szopki, a tam obok była skarbonka, do której jak się rzuciło pieniądze, to drewniana figurka kiwała głową. No bzdet.
Ja to widzę jak dziś. Nie tylko wyraźnie jak na zdjęciu. Plastycznie. W 3D. Ze wszystkim. Z tym, jaka była interakcja z ludźmi, z tym, jak było odczuwalne zimno itd. No jestem tam… Nie wrzuciłem wtedy tej kasy, do tej skarbonki, choć mnie rodzina zachęcała, inne dzieci też wrzucały. I od momentu wyjścia stamtąd mnie to prześladuje. Nie, że ciągle, że to obsesja, ale zdarza się (zwłaszcza wtedy, gdy mogę coś zrobić i się zastanawiam, czy to zrobić, bo np. niekoniecznie mi się kalkuluje; zgadnijcie, co się dzieje później?). I do dziś też żałuję, że tego nie zrobiłem i nie wrzuciłem tych 5 starych złotych. Dla świętego spokoju.

No i tak odkąd to do mnie dotarło, to zdałem sobie sprawę, że wiele rzeczy w tym moim żywocie byłoby diametralnie inne -jak z tzw. efektem motyla- i to najprawdopodobniej z dużą korzyścią dla mnie. Ot, np. w przeszłości zamknąłbym rozdział za jakąś dziewczyną, to byłbym w stanie szukać kolejnej i np. dawno temu „się ustatkował” (czego mi brak, ale z wiekiem i po rozmaitych życiowych przebojach jest dużo trudniej). Generalnie, gdy tak o tym myślałem niedawno, wyszło mi, po podsumowaniu, na to, że życie daleko bardziej by mnie cieszyło, gdyby w wielu aspektach potoczyło się inaczej i gdyby nie to obciążenie sentymentami (Nawet czytać i oglądać lubię to, co już znam, w efekcie nim się złapię za coś innego… A życie ucieka i wielu rzeczy już nie nadrobię. A jak się czasem złapię za coś nowego? To mi szkoda, że z braku czasu już nie wrócę do czegoś co obejrzałem albo przeczytałem.).

I chyba najgorsze jest to, że ja się już nie zmienię. Taka konstrukcja psychiczna, od dawna ukształtowana. Tymczasem ludzie żyją, wspomną coś czasem, ale generalnie mają przysłowiowo „wyjebane” i ruszają dalej, w dupie mając całą resztę. Co pewnie ma swoje wady, ale wychodzi im, w ostatecznym rozrachunku, na zdrowie. Ja tak nie umiem. A rachunek za to mnie dobija. I to dosłownie. Finansowo, psychicznie, osobiście, zawodowo, ambicjonalnie… Wszystko razem kumuluje się do kupy.

Niby tylko sentymenty, niby zwykłe wspominki o przeszłości a wychodzi na to, że chujnia, bo ta pieprzona psychika tym obciążona utrudnia życie, które i tak w jakimś stopniu przez to wszystko sobie spieprzyłem.

I to się ludziom nie podoba. Po pierwsze to nienawidzę tańczyć. Nigdy nie lubiłem bujać się jak małpa w rytm muzyki. Jedyne dyskoteki, na jakich bywałem, to te szkolne. Nie dość, że byłem parę razy w życiu, to jeszcze większość czasu podpierałem ścianę. Teraz nie chodzę w ogóle i nie ma chuja, żebym zaczął. Oczojebne światełka, muzyka na cały regulator, tłumy – nie, dziękuję. Nie bywam ani w remizach, ani na innych dyskotekach. Nie hejtuję tych, którzy lubią takie klimaty – chodźcie sobie tam, nic mi do tego. Ale ode mnie się odpierdolcie. Po drugie – każdy ma prawo czegoś nie lubić, nie? Na przykład ja nienawidzę zajebanych rodzynek w serniku, i widzę że dla innych to jest chore. Przecież każdy powinien je lubić. Po trzecie – od ponad pół roku nie piję żadnego alkoholu, nawet piwa. Szkoda, że jak spotkanie ze znajomymi albo jakaś impreza, to od razu alkohol i wciskanie go na siłę. Ale tak jak w temacie – jestem sobą, nie zmieniam się. I jebie mnie to, że komuś nie odpowiada to, że nie tańczę albo nie piję. Dziękuję 🙂

Pracuję w zakładzie optycznym. Na pozór może się wydawać, że to fajna praca jednak w rzeczywistości jest to prawdziwy syf. Już w momencie gdy wysiadam z pociągu, żygać mi się chce, gdyż wiem że kolejny dzień w pracy będzie przesrany. Pracuję jeszcze z paroma innymi osobami ale i tak najczęściej ja muszę obsługiwać często debilnych klientów, którzy przynoszą swoje zaświnione okulary do naprawy. Staram się żeby ludzie byli zadowoleni ale czasem mam zwyczajnie dość… Nieraz gdy już naprawdę jestem na skraju nerwów i ktoś przyłazi, to mam tylko ochotę, żeby spieprzał. Wtedy też muszę się uśmiechać jak debil i być miła nawet gdy jest to jakiś nadęty popapraniec. Poza tym pracuję tam przez cały tydzień od 9 do 18 i do tego w sobotę do 13 a zarabiam naprawdę śmieszne pieniądze. Jak przychodzę do domu na 19 to już praktycznie nic nie mam z dnia a o życiu prywatnym nawet nie wspomnę bo w zasadzie nie mam na nie czasu. Pozdrawiam wszystkich, którzy też mają popieprzoną pracę.

Co sobie byście pomyśleli jak wasza partnerka na spotkaniu ze wspólnym kolegą sobie prawią co i rusz komplementy: a ładnie pachniesz, a ładnie wyglądasz, o jakie masz ślicznie paznokcie pomalowane, a jaką masz zajebistą bluzę. Do tego wasza kobieta zaczyna przy typie robić wam docinki i żarty z was? No myślę że każdy normalby by się mega wkurwił, tak jak i ja. Potem jej wygarnąłem że się czułem chujowo, co to takie mizdrzenie się i dla mnie uwłaczające w towarzystwie. Ale nie moja przyszła ex twierdzi, że to normalne, że jestem przewrażliwiony i kurwa bezpodstawnie zazdrosny. To ja się pytam kiedy to nie jest przewrażliwnie, no pytam się! Jak ją z ręką w jego rozporku złapię, albo z jego jęzorem w jej gębie? No kurwa z dziubków sobie spijają, nie potrafią się powstrzymać, aż można tęczą rzygnąć, ale nie kurwa, ja jestem przewrażliwony i ZA MAŁO PEWNY SIEBIE że się przejmuję takimi rzeczami! Kurwa trochę szacunku ja pierdolę. Jak chce iść w tango to niech powie, i się pożegnamy, trudno. A nie kurwa robi ze mnie teraz debila, chodzi i mi gębę jakiegoś nadwrażlwica robi, bo wiem od jej koleżanek że się tak żali. Co ja się wczoraj urodziłem, że nie widzę do czego to zmierzało, nie widzę wymiany spojrzeń, itd? Nawet przy rozstaniu, przy zdradzie, itd. trzeba zachować jakąś klasę a nie takiego perwera odpierdalać. Teraz się rozstaniemy przez moją NADWRAŻLIWOŚĆ, a pewnie za tydzień się dowiem że jest z tym drugim typem, bo miałem rację i dobrze widziałem do czego to zmierza. Baby to chuje. Pozdrawiam.

Drodzy Chujowicze. Już słyszę jęki i zgrzytanie zębów, ale proszę o chwilę cierpliwości. Nikt dotąd nie poruszył tematu od strony, która mnie dotyczy. Otóż: MAM WIELKIE CYCE. I to dosłownie. Natura postanowiła sobie ze mnie zakpić. Jestem niewysoką , szczupłą kobietą z biustem mocno wybujałym. I chociaż niejedna osoba pomyśli w pierwszej chwili: „I o co chodzi? To tylko pozazdrościć”, ja mam dosyć. Mam dość życia w cieniu własnego biustu. Ból kręgosłupa, cholernie drogie biustonosze, szyte na zamówienie, lepkie spojrzenia mężczyzn i nierzadko głupie komentarze za plecami. Ten biust mnie ogranicza, przeszkadza i drogo kosztuje. Wbrew pozorom wcale nie wpływa pozytywnie na powodzenie u mężczyzn. Wręcz przeciwnie – mam awersję do wgapiających się nie we mnie, ale w mój biust facetów. I nie chodzi o tych, którzy przelotnie spojrzą tylko o obleśnych troglodytów, którzy nie widzą, albo po prostu ich nie obchodzi, że za tym biustem jest kobieta, która czuje się mentalnie obmacywana. Najgorzej jest latem, kiedy panują upały i wszyscy zakładają na siebie tylko tyle ile muszą ja mam problem w czym wyjść z domu. Mam tego dość, dlatego wybieram się niedługo na operację zmniejszenia piersi. Boję się, ale jak pomyślę o tym, że będę mogła wreszcie głęboko oddychać i prostować plecy bez takiego ciężaru, że nie będę wielkością biustu przyciągać niechcianych spojrzeń, że może wreszcie poznam mężczyznę, który (nie jak były małżonek) zobaczy we mnie człowieka, a nie tylko lalę do seksu to lęk się wycofuje i myślę, że warto.

Mam brata który jest totalnym nierobem. Siedzi na garnuszku mamusi i boi się wyjść do ludzi. Ojca mam chorego na schizofrenie, który też nic nie robi i leży jak król w domu. Moja mama chce od rana do wieczora się zajebać w pracy a panowie siedzą do góry chujami i mają wyjebane na to wszystko. Ja, zwykła ja, muszę pomagać mamie bo przecież innego wyjścia nie mam. O życiu prywatnym nic nie powiem bo go nawet nie mam. Praca, dom, praca dom. To jest moje życie. Czasem się zastanawiam czy tego wszystkiego nie jebnąć i wyjechać jak najdalej stąd… Bo serio, moja psychika już siada. Już nie mam siły tak ciągnąc i robić wszystko za tych pierdolonych leniów. Do mojego brata się nie odzywam bo mam go serdecznie dosyć. Jest pierdolonym egoistą a takich ludzi nienawidzę. Moja mama chyba boi się żeby synuś sobie dłoni nie zniszczył w pracy więc na niego sama robi… aż mnie to kurwa całe moje zycie śmieszy a zarazem chce mi sie ryczeć jak małe dziecko.

ze mnie. Zakochałem się w jednej dziewczynie, byłem z nią 2 miesiące „na próbę” bo chciała dać mi szansę, i tydzień temu powiedziała że to koniec. Że jestem wspaniały, cudowny, powinienem trafić na najlepszą dziewczynę pod słońcem, bo zasługuje na to jak żaden inny… ale że to nie może być ona. Bo się nie zakochała. A ja zakochałem się jak pojebany, do tego mam tak skurwiało romantyczną duszę że nie wyobrażam sobie życia bez niej. Bez jej oczu, bez jej dotyku, bez tego ciepła, które dawała mi każdego wieczoru kiedy u niej byłem. Nie jest jakąś wybitnie przepiękną kobietą, nie ma wcale jakiejś idealnej figury, do tego jest starsza ode mnie i ma sporo wad… ale dla mnie to kurwa nie istotne, dla mnie jest personifikacją największego piękna na ziemi. Pojebany jestem totalnie. Przez ten tydzień tylko wegetuje. Chlam w każdej wolnej chwili. Tylko robota trzyma mnie jeszcze w pionie, gdyby nie to że muszę pracować żeby utrzymać dom, to już bym pewnie leżał w szpitalu pod glukozom. Najgorsze jest to że rozum mi mówi że ona wcale nie była tego warta, do tego wszyscy moi znajomi i rodzina, ci którzy znają temat odradzają mi ją i mówią że dobrze się stało. Ale chuj, jak serce cały czas pragnie tylko jej, całe moje myślenie jest skierowane tylko na nią, czuję się okropnie. Kiedyś się śmiałem z takich problemów, teraz wiem jak to boli. Nie powinienem jej w ogóle spotkać, nie powinniśmy w ogóle zaczynać tego. Mimo tego że to ona mnie zostawiła i najnormalniej w świecie powinienem mieć żal o to, bo mnie rozkochała i porzuciła jak śmiecia to nie potrafię jej znienawidzić. Do tego boje się że trafi na jakiegoś chuja który albo zrobi jej krzywdę, albo ją zdradzi, a muszę dodać że to strasznie wrażliwa dziewczyna, którą poprzedni chłopak zdradził, mocno to przeżyła. Dla tego bała się mi zaufać i pokochać, przynajmniej tak na początku mi mówiła, na końcu zresztą to powtórzyła. Kurwa, jak mi źle. Jak sobie pomyśle że jakiś obcy fagas będzie ją dotykał tam gdzie ja, że będzie się „jej uczył” tak jak ja, że odkryje ze uwielbia gdy całuje się ją w ucho i pod uchem, że ma łaskotki na środku brzuszka, że lubi jak głaszcze się ją po kręgosłupie na dole, że lubi powoli się pieścić… kurwa. Zrobiła mi chyba największą krzywdę jaką mogła zrobić, a ja nadal nosze ją w sercu. Nikomu nie życzę mieć takiego podejścia do życia i do miłości jak ja mam. Dla mnie liczy się tylko ona, żadnych innych kobiet nawet nie dostrzegam teraz, chciałbym żebyśmy znów byli razem, jeszcze raz(trzeci raz, bo już na początku nie chciała mi dać szansy) spróbować, mimo że wiem że przy trzecim porzuceniu serce mi pęknie, jeśli już nie pękło. Z drugiej strony nie chciałbym żeby udawała że mnie kocha i się z tym męczyła. Chciałbym żeby się zakochała we mnie tak jak ja w niej. Gdybym złowił jebaną złotą rybkę i miał to jebane jedno życzenie to była by to jej miłość. Gdyby w chwili gdy spała na mojej piersi ktoś przyszedł i dawał mi do wyboru wszystkie pieniądze świata albo jej miłość, to nie zawahał bym się ani chwili. tak ją kocham. Taki jestem chory. Całe swoje życie zacząłem pod nią układać. Gdy powiedziała mi że chciała by pojechać kiedyś do Wenecji, to już kombinowałem jak to zrobić żeby ją tam zabrać, choć nie lubię podróżować. Tam bym się jej oświadczył. Gdy przechodziliśmy w galerii koło takiego wielkiego misia i mocno jej się podobał, to już miałem w wyobraźni to jak jej go wręczam na urodziny lub walentynki. Gdy mówiła że od poprzedniego faceta nie oczekiwała wiele, że chciała tylko żeby od czasu do czasu dał jej głupiego kwiatka z pola i zabrał na spacer to ja już kminiłem gdzie na spacer ją zabiorę gdy tylko zrobi się ciepło. Tylko ja jej tego nie mówiłem, i może to był błąd. Gdyby dała mi jeszcze jedną szansę to bym powiedział jej wszystko. Jak to piszę to czuję że zostaliśmy dla siebie stworzeni i to los nas sobie na drodze postawił, pierdolonego 17 września. Najgorsze jest jeszcze to że my mieszkamy blisko siebie, nasze matki się znają, do tego jej matka chyba mnie polubiła, myślała że wreszcie będzie dobry zięć. Wcześniej się w ogóle nie znaliśmy, choć się kojarzyliśmy z widzenia to nigdy nawet nie gadaliśmy ze sobą. Codziennie przejeżdżam koło jej domu i chuj mnie strzela, chyba muszę wyjechać, wyprowadzić się. Kurwa, gdybym wiedział że tak się to skończy to bym wcale nie wychodził z domu tego jebanego 17 września. Nie to że żałuję, nie oddałbym ani jednej chwili z nią, ani jednego jej dotyku, ale to w ogóle nie powinno się wydarzyć. U mnie albo wszystko albo nic, więc wolałbym to nic, mniej by bolało. Moje życie wcześniej nie miało najmniejszego sensu, to ona sprawiła że chciało mi się rano wstawać, bo wiedziałem że wieczór spędzimy razem w swoich ramionach. Teraz uczucie braku sensu jest już tak silne że nie mam słów żeby to opisać. Pojebany ze mnie typ.

Cześć, witam wszystkich czytelników tego portalu. Może być to dla mnie ciekawie doświadczenie i jak dla was, ale chciałbym podzielić z wami z moimi spostrzeżeniami odnośnie obecnego znaczenia zawodu dietetyka w Polsce.

Przytoczę wam historię mojej przygody w tym kierunku. Więc zacznijmy od początku. Moja historią z dietetyką rozpoczęła się dość nie typowo,bo około 7 lat temu sam miałem problem z odżywianiem się. Byłem taki gruby i wielki. Postanowiłem wtedy zrzuć nadmiar dodatkowych kilogramów. Udało mi się to osiągnąć z wielkim sukcesem dla mnie, bez pomocy dietetyka.

Po upływie czasu pojawiła się możliwość zdobycia wykształcenia w kierunku zdrowego odżywiania, z pasją ,która dawała mi wiele radości i satysfakcji. Koniec końców zapisałem się na studia, studia skończyłem. Obroniłem się. A więc studia powinny dla Innych i jak dla mnie otworzyć drzwi do kariery zawodowej. Niestety prawda, ba rzeczywistość okazała się dla mnie nieprzyjemna. Nie mogłem uwierzyć, że rynek pracy w tej dziedzinie jest przesycony różnymi „specjalistami” z tej dziedziny. Kurczę co by tutaj zrobić. Hmm zacząłem wtedy myśleć, „Co takiego złego zrobiłem, że zostałem na lodzie? Więc dodatkowo szkoliłem się w tym zakresie. Nawet przez pewien okres czasu bezpłatnie udzielałem pomocy porad
w tym zakresie. Też to nie przynosiło żadnych pozytywnych skutków dla mnie. Nawet prowadziłem blog, pisząc o swoich refleksjach na tematy związane z żywieniem.

Teraz zastanawiam się czy nie porzucić tego w to co wierzyłem i iść do jakiejś pracy na etat? Czy podszkolić swój język obcy i wyjechać zagranicę?

Pozdrawiam Dietetyk bez przyszłości

Chujnia dotyczy programów w TV. Kurwa, kiedy nie włączę TV, to lecą jakieś trudne sprawy, szpital, szkoła, ukryta prawda. Od rana do wieczora lecą te popierdolone jak lato z radiem programy. Ja nie wiem, jeszcze nie tak dawno temu, parę lat wstecz, można było oglądać tv. Za łebka oglądało się jakieś teleturnieje czy inne ciekawe programy. Teraz człowiek wraca z pracy i lecą te chujnie. Wiecie co jest najgorsze? Że kurwa ludzie to oglądają. TV puszcza to co ludzie chcą oglądać. Tępe chuje, zdurniałe społeczeństwo. Typowe cebule, które lubią oglądać takie gówna o problemach innych ludzi. No po prostu chuj mnie strzela. A to że zakonnica jest w ciąży z dyrektorem szkoły, a to 2 pedały zaraziły się syfem. Do czego ten kraj zmierza, skoro ludzi satysfakcjonuje taki szit?