W Polsce skończyłem studia na kierunku administracja, przez rok pracowałem w PUP. Praca spoko, w zawodzie, ale pieniądze były słabe, plus nie byłem połapany w urzędowych układach i brzydzę się lizodupstwem, więc miałem marne szanse na awans. Wyjechałem więc do Irlandii gdzie pracowałem 3 lata jako ochroniarz w sklepie (z tego 3/4 czasu jako obsługa kamer CCTV więc się nie przemęczałem), ale nie widziałem się w tej pracy, pomimo że w sumie była lekka. Szukałem pracy biurowej, ale nie znalazłem niestety. Ponadto zawsze interesowałem się kompami, szczególnie webmasteringiem, a z racji tego że pracując w Irlandii stać mnie było na najlepsze sprzęty i programy, rozwinąłem się lekko w tym kierunku. Zacząłem dla jednej firmy z Polski robić strony internetowe w wolnym czasie, podobały im się moje projekty, dobrze je potem kodowałem i oprogramowywałem. Widocznie byłem w tym niezły, płącili jakieś grosze w porównaniu z zarobkami w Irlandii, dałem dostęp do tamtego konta rodzicom żeby ich wspomóc w kraju. W końcu wróciłem do Polski i podjąłem pracę w tejże firmie na pełny etat. Po drodze wiele się zdarzyło, znalazłem żonę, mamy syna, córka w drodze. Wzięliśmy kredyt na mieszkanie. Ślub, wkład własny na mieszkanie, samochód – to kosztuje, więc oszczędności z Irlandii dawno się skończyły. Do rzeczy, czyli do chujni – z Irlandii wróciłem 4 lata temu i od jakiegoś czasu kurewsko tęsknię za tym krajem. Byłem tam w sumie krótko ale nie mogę się przestawić. W Polsce ludzie jacyś posępni i smutni, strasznie dużo chamów i menelstwa. Za moją pracę – nota bene na znacznie lepszym stanowisku niż ochroniarz – dostaję zaledwie 3 tysiące złotych na rękę więc około 1/3 tego co dostawałem za niestresującą i łatwą pracę w Irlandii. Żona dokłada do budżetu jakieś 1700 więc nie mamy najgorzej, ale i tak jest to takie życie na styk. Zrobiłem po drodze zoacznie technika informatyka (bo dało się zrobić w 2 lata i to za darmo, a studia to minimum 3,5 roku i wydatek około 20 000) żeby mieć jakiś papier w tym w czym pracuję obecnie… Ale styl życia, pracy, stosunki między ludzkie – to w Irlandii było na wyższym poziomie i tęsknię za tym. Nie wspominając o tym, że pieniądze znacznie lepsze bym zarobił. A żona mówi że ona nie chce słyszeć o żadnym wyjeżdżaniu, a ja bez niej i dzieci też nie chcę bo będę strasznie tęsknił. Wiem, że dla wielu moja historia i sytuacja to nie chujnia, ale ja się z tym źle czuję i co nie zrobię to będę nieszczęśliwy. Śrut!
Nie wiem co powiedzieć Ziom, współczuję Ci strasznie!!!
Noo.
Kiedyś to byyyłoo!
Ja tam bym się schlał w trupa na twoim miejscu mając taki problem