To, co napiszę, nie jest typową chujnią jakie tu, i w życiu, się pojawiają. Wielu pewnie powie, że nie mam lepszych zmartwień dlatego takie rzeczy wypisuję. No cóż… akurat innych zmartwień ci u mnie dostatek, choć bywa, że ludzie mają gorzej. Ale to, o czym chcę tu napisać, jakoś nie daje mi spokoju. A że człowiek przed wszystkim i wszystkimi może uciec, ale nie przed samym sobą… Wiecie pewnie jak to jest. Jak się o czymś myśli, to staje się to pewnego rodzaju natręctwem. Co więcej, skutecznie obrzydza mi życie (jakbym nie miał innych chujni to powodujących…) i to im jestem starszy, tym bardziej. No i tak sobie pomyślałem, że tu będę mógł to z siebie wyrzucić. Z góry przepraszam za rozwlekłość i jednocześnie za to, że jest to w skróconej wersji, więc nie o wszystkim tu mogłem napisać bo za dużo tego, stąd pewnie niektóre rzeczy wyszły mi tu trochę niezrozumiale. A teraz do rzeczy. Widzicie, od małego dzieciaka wpajano mi pewne rzeczy, potem już sam jakoś dalej szedłem tym tropem. Jedną z nich była swoista szeroko rozumiana ciekawość świata. Nie dość, że nikt mi tego nie zabraniał, ze względów chyba oczywistych, to jeszcze jako dziecko pamiętam jak ojciec często powtarzał cytat z Żeromskiego: „Nauka jest jak niezmierne morze… Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony”. Do tego dochodziły książki, filmy, programy TV, w końcu też doszedł do tego internet… mniej lub bardziej ale właściwie wszystkie dotyczące tematów nauki i eksploracji. I rzeczywiście było jak w tym cytacie: im więcej tego wchłaniałem, tym więcej chciałem -pojawił się taki swoisty głód. I tak jest do dzisiaj, z tym, że, niestety, pojawiła się jeszcze jedna rzecz. Objawił mi się w związku z tym „głodem” swego rodzaju kryzys wieku średniego, przejawiający się natrętnym, niemal obsesyjnym, myśleniem o tym, ilu rzeczy, z racji tego że za x lat mnie tu nie będzie (a jest to przecież niewiele i szybko zleci), nie będę świadkiem, nie dowiem się i nie będę mógł brać w nich udziału. Rozwoju techniki, nowych odkryć z różnych dziedzin, dalszej eksploracji Ziemi (a ściślej: oceanów i Antarktydy), pierwszych kolonii i terraformingu Marsa, tego, czy pod lodami na Europie rzeczywiście jest życie, czy znajdziemy gdzieś w kosmosie co najmniej równie inteligentny nam gatunek, jak będzie ewoluowała nasza cywilizacja pod względem społecznym itd. No wszystko, dosłownie wszystko… Do tego mam ciągle jakąś taką upiorną presję czasu. Za bardzo mnie wszystko interesuje, by spokojnie skupić się na jednej rzeczy. Zawsze pojawia się myśl, żeby się śpieszyć, bo tyle innych rzeczy chciałbym się dowiedzieć, ale nie zdążę. Kurwa, nawet poczytać czy pooglądać czegoś sobie spokojnie nie mogę, bo najpierw nie mogę się zdecydować, co wybrać, a potem łapię się na tym, że w trakcie już myślę o pozostałych rzeczach do przeczytania i obejrzenia. I tak 24 h na dobę 365 dni w roku. No i jest jeszcze jedna sprawa. Nie uwierzycie w to, co tu napiszę, ale teoretycznie istnieje sposób na to, bym mógł dołożyć swoją cegiełkę do prac nad tematami, o których tu wspomniałem dotyczącymi rozwoju naukowego, a może nawet kiedyś eksploracji. Nie w sensie takim, że jestem jakimś naukowcem. Nie, na to nie mam dość zdolności. Ale jest możliwe, że w sensie organizacyjnym i finansowym w przyszłości mógłbym mieć pewne możliwości. Takich rzeczy jak np. prywatne finansowanie ośrodka naukowego, nie dla jakiegoś materialnego zysku ale po prostu z czystej możliwości zrobienia tego, u nas jeszcze chyba nie robiono. Wierzcie lub nie, ale w tym kraju jest marnowany spory potencjał tylko dlatego, że ludzie zdają się nie myśleć pewnymi kategoriami. Sęk tylko w tym, że nawet, gdybym do tego wszystkiego, co jest potrzebne do finansowania takich badań, doszedł, to i tak większości efektów (o ile by one w ogóle były) ja już nie zobaczę. Nie zdążę. I tak z jednej strony obsesyjnie wręcz kusi. A z drugiej… Czy warto poświęcać czas, energię, rodzinę (przy czym jest to zajęcie dla skrajnego pracoholika) oraz ryzykować życiem (nie pytajcie dlaczego, domyślcie się; i nie, niestety, to nie jest paranoja), skoro człowiek i tak nic z tego miał nie będzie, może poza niewielkim zaspokojeniem własnej satysfakcji i… jeszcze większym głodem, a mógłby przecież sobie przez tę część ulotnego i krótkiego życia, która jeszcze została, spokojnie i dobrze pożyć, mając, jak większość, w dupie całą resztę? Cóż, z perspektywy czasu, nauka i wiedza rzeczywiście są „jak niezmierne morze… Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony”. Szkoda chyba tylko, że w czasach, kiedy byłem dzieciakiem, nikt do tego cytatu nie dopisał, że o wiele lepiej żyje się tym, którzy są idealnie wpasowani w społeczeństwo, żyją po prostu dniem dzisiejszym i mają inne rozrywki niż pęd bez końca za wiedzą. Zazdroszczę im czasem. Ale nie potrafię tak żyć, a „ograniczenie czasowe” wynikłe ze statystycznej średniej długości życia, której i tak prawdopodobnie nie dociągnę, powoduje, że nie mogę się uwolnić od tej obsesji oraz swoistego żalu, że nie dane jest człowiekowi zaspokoić ten rodzaj „głodu” i że i tak jest to na darmo, bo za ten x czasu wyląduję 6 stóp pod ziemią. Swoją drogą, jako gatunek jesteśmy fenomenem, mającym z racji swojej biologicznej konstrukcji dwa wielkie przekleństwa. Pierwsze: jesteśmy jak zwierzęta i tego jak dotąd nie udało się nam przeskoczyć. Drugie: mamy niesamowite możliwości intelektualne, które z kolei z powodu ograniczeń biologicznych są marnotrawione, bo zwierzętom, a tym przecież jest i homo sapiens, są one niepotrzebne. Czasem żałuję, że nasi przodkowie zleźli z drzewa. PS. Nie mam sprzęgła od Żuka, wentyli od Tarpana, ale mam za to felgę od Zaporożca. 😛 Z masą wszystko OK. Pozdrawiam wszystkich (i Mesia też ;)).
Jakież to przygnębiające, dookoła całe tabuny zadowolonych z życia i uśmiechniętych ludzi, tylko ty jedna masz przejebane.
Drobna rzecz która da Ci radość, uczucie pustki w środku.. Rezygnacja z pracy w której szef nie potrafił wypełnić Twojej 'pustki’ tylko Cię mobbingował. Zrezygnowałaś z pracy więc możesz podróżować. Zaraz zaraz, coś tu się układa w całość. Zapodaj fotkę i maila a może wypełnię czymś tą pustkę, if you know what I mean ;]
jak jesteś ładna to możemy się spotkać i pogadać. jeśli nie jesteś ładna to w sumie też możemy się spotkać. ale lepiej, gdybyś jednak była ładna. dla ładnych ludzi zawsze jest jakaś nadzieja – i nie mówię tu bynajmniej o jakiś porno branżach, mesiowych taśmach, itp.
Chcesz żeby któryś z chujowiczów zajebał ci kopa w dupsko na rozruch?? Jak tak to podaj adres
Kali dobrze znać różna rodzaje dojmujący pustka. Kiedy mrówkojady nie obrodzić latoś – u Kali pustka w mieszek zamiast szklany paciorki. Nad Kongo być niezmierzony czerń kosmosa, w który unosić się irański kapsuła ze zdechła małpa w środku. To pustka egzystencjalny. W noc koło lepianka słychać powarkiwanie od towarzyska lwy, a u Kali pusta magazynek w kałasznikowie. Wtedy Kongo grozić pustynia demograficzny. Jeden mała turystyczna hindus kiedyś powiedział Kali, że forma być pustką. To się sprawdzić, bo brzuch burczeć u oświecona murzyn już kilka godzin po śniadanie z ten indianiec. A Twoja teraz przeczytać mnóstwo pusta komentarz do własna problem.
Oddycham mobbingiem w pracy.Ide tam z obrzydzeniem – tez mam dość i też jestem skurwysynem tylko dlatego by unikać ataków tej jebanej hołoty.
Moim skromnym zdaniem, jedyną sensowną radą na uczucie pustki, jest rozwój zainteresowań i znalezienie pasji. Nic odkrywczego, ale czasami najprostsze rozwiązania są najlepsze. Wykorzystaj to, że masz teraz więcej czasu i spokojną głowę, bo nikt na ciebie w pracy ryja nie drze i zastanów się, co cię interesuje a potem po prostu zacznij to rozwijać. I to nie musi być wcale coś, czego realizacja wymaga nie wiadomo jakiej kasy… Chyba większość ludzi ma w swoim życiu takie okresy czasu, że rozmiar ogólnego zniechęcenia i frustracji ich przygniata i jedyne co się wtedy chce, to bezmyślne gapienie w monitor albo sen. Ciesz się z tego, że wykrzesałaś energię, żeby wdrożyć zmianę i uwolnić się od toksycznego środowiska. Już samo to jest przewagą nad wieloma ludźmi, którzy tkwią latami w chujowej sytuacji, typu praca, której nienawidzą, i mimo że mają okazję to zmienić, nie robią nic, tylko narzekają, ciągle znajdując kolejne usprawiedliwienia dlaczego lepiej niczego nie zmieniać. Może poczytać trochę dobrej literatury dot. pracy nad sobą i rozwoju osobistego? Tylko nie jakieś ścierwa od pseudocoachów, którzy wpajają ludziom, jak zostać milionerem albo że „jesteś zwycięzcom”, tylko coś, co rzeczywiście może Ci choć trochę pomóc. Polecam audiobuka o dziwnym tytule „Kto zabrał mój ser” – jak trochę pogrzebiesz po necie to znajdziesz – dobra opowieść, kiedy jest się na etapie wprowadzania trudnych zmian w życiu – tylko trzeba doczytać/dosłuchać do końca. Książkę przeczytało ponad 10 mln ludzi na świecie, ja również i naprawdę można z niej wyciągnąć dużo pozytywnego. A na sobie sprawdziłam, że w takim „wegetatywnym” stanie najlepsze są rozwiązania proste jak but: program małych przyjemności każdego dnia, koncentracja na zainteresowaniach, poczytanie/posłuchanie ludzi, którzy zmierzyli się z dużo większym problemem i zarażają pozytywnym myśleniem i unikanie toksycznych środowisk. Ty najtrudniejszy moment, czyli decyzję o zmianie – masz już za sobą, teraz będzie już tylko lepiej 🙂 Małymi krokami do przodu, trzymam kciuki!
hehe zabardzo sie wszyscy przywiazujecie do tego co i tak kiedys stracicie, zamartwianie sie w niczym nie pomaga a problemy byly, sa i zawsze beda
@8 dobre i trafne.
ad 7. Masz rację, dzięki za komentarz i polecenie książki, z chęcią przeczytam, a „program małych przyjemności każdego dnia” brzmi zachęcająco :] pozdrawiam
Im szybciej zaczniemy się cieszyć z małych rzeczy,tym lepiej dla nas i innych w otoczeniu.Jak to mówią,małe tez piekne:)Czemu tego nie zauważamy?Tylko gubimy się w tym wszystkim…nie stąpamy po równiej powierzchni ziemi,zamknięci w sobie nie potrafimy otworzyć się na siebie i do póki sobie nie odpowiemy na to pytanie,to wciąż będziemy tak błądzić. Zycze Ci mniej bładzenia,więcej radości i usmiechu
ad. 11 Dziękuje bardzo 🙂
A życie jest okrutne , krótkie , kruche , niesprawiedliwe , trudne. Śpiew , taniec , czytanie , sport. Pomocny jest seks z milymi, podniecajacymi dziewczynami/mezczyznami czy dojrzalymi, doswiadczonymi kobietami/mezczyznami; pomagaja jednak mezczyznie/kobiecie, kobiety/mezczyzni w tlumieniu, przynajmniej na jakis czas, bolu, beznadziejnosci ludzkiej egzystencji. To jednak dobrze robi. Dlaczego mezczyzni/kobiety o tym zapominaja? Ponadto polecam lekture dziel francuskiego autora, noblisty, o nazwisku Albert Camus. Wlasnie stuletnia rocznice jego urodzin. Zyl w latach 1913-1960.