Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Lubię te zwierzęta, jednak nie lubię gdy zachowują się jak opętane. Ile to już razy miałem wkurwiającą sytuację z psami. Spokojna jazda na rowerze lub chodzenie na pieszo, a one szczekają i jak mogą to też biegną za mną. Niektóre to są takie że by chętnie ugryzły.

Jak chodzę pieszo to w taki sposób by im się w ogóle nie pokazać na oczy i bardzo cicho. A jak jadę rowerem i już biegną za mną to na kilka sekund podnoszę nogi żeby mnie nie ugryzły, a potem szybko opuszczam by przyspieszyć jazdę i znów podnoszę. Tak w kółko aż przestaną mnie gonić.

Do obrony przed niespokojnymi psami polecam gaz łzawiący bądź pieprzowy jednak je lepiej używać jak się chodzi i nie ma wiatru. Bo podczas jazdy rowerem to trudniej trafić w twarz psu.

Pamiętajcie pilnujcie swoich psów, jeżeli są agresywne już nie mówię żeby je trzymać na łańcuchu, ale chociaż w jakimś ogrodzeniu.

Moja chujnia są różnego rodzaju kontuzje. Więc tak mam niemobilne łopatki co powoduje wielki ból fizyczny. Nie mogę podjąć różnych prac bo ból jest tak duży że zatyka mi oddech. Masakra. Szczególnie kiedy muszę stać lub siedzieć w jednej pozycji dłuższy czas czyli praktycznie tak jest w każdej pracy. O dźwiganiu nie ma mowy. Najchętniej położyłbym się i umarł kiedy to czuję. Ostatnio biegałem po 15km coś mi weszło w nogę noi chuj przerwa kilka tygodni. Teraz dopiero wracam do zdrowia. Trenowałem boks to kontuzja barku. Co bym nie chciał w życiu robić, a kurwa chciałbym. Los rzuca mi kłody pod nogi. Nawet kurwa nie wiecie jakie to jest frustrujące bycie ciągle ograniczonym nie ze swojej winy. Przez to gówno miałem depreche. Chujowo jest. Chodzę na zabiegi i rehabilitację, ale kurwa ja mam 24lata nie 74. Mam wrażenie że nic nie mogę i nic na mnie nie czeka. Chujnia.

Niniejsza chujnia nie będzie wylewem wściekłości i gniewu, a raczej satyrą i paszkwilem na pewne zjawisko, które nie tyle mnie rozbawia, co wręcz doprowadza ostatnio do głupawki. Jestem człowiekiem pracującym na etacie i przeglądam ostatnio oferty w poszukiwaniu dodatkowej/dorywczej (jak zwał tak zwał) pracy, żeby sobie dorobić dodatkowy grosz. No, ale do sedna. Rozśmiesza mnie, a czasem nawet przeraża treść tych ofert, które przeglądam na portalach. Dlaczego? Bo kiedy są w niej wypisane wymagania to padają same twarde konkrety np. mile widziane doświadczenie w brażny x, pół roku, umiejętność obsługi urządzenia x, systemu x, prawo jazdy kategorii x, dyspozycyjność w godzinach x-y, wykształcenie x-y. Gdy zaś przechodzi się do punktu: „co oferujemy” to zaczyna się beka i istny cyrk, zazwyczaj jest to: „pracę w młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole”, „pracę w firmie o ugruntowanej pozycji na rynku”, „możliwość rozwoju” i jeden (olaboga) konkret: „atrakcyjne wynagrodzenie 14 -15 brutto za godzinę” buahahahahahahahhaha. Ostatnio, czytając te oferty dostałem już takiej głupawki, że oplułem sokiem monitor. Mentalność pracodawców nic się nie zmieniła. Współczuję wszystkim, którzy poszukują pracy na etacie. Kolejne zjawisko, które mnie rozbawia dotyczy już mnie bezpośrednio. Otóż, jak wspomniałem, poszukuję pracy dodatkowej. I nie jestem pewien czy pracodawcy na pewno rozumieją definicję pracy dodatkowej. Bo zazwyczaj te oferty pracy „dodatkowej” wyglądają tak, że wymagają dyspozycyjności tak często, lub o takich porach, że wyklucza to osobę pracującą na etacie z możliwości dodatkowego zatrudnienia. Tak to jest jak się myśli, że się jest pępkiem świata…To wszystko. Zapraszam do wspólnego nabijania się.

Witam wszystkich. Sama nie wiem, czy ta strona jest odpowiednia do poruszenia mojego problemu, ale wobec społecznego i urzędniczego betonu, z jakim spotkałam się do tej pory, może chociaż tutaj znajdę jakąś odrobinę zrozumienia. Mój problem poruszyłam już na dwóch, wydawać by się mogło rzeczowych forach, ale hajt, z jakim się tam spotkałam, wzbudził we mnie odruch wymiotny. Może wśród czytelników tej strony znajdą się jacyś dorośli ludzie, którzy spotkali się już z podobną mi sytuacją. Chcę przedstawić sprawę ogólnie, nie wdając się o jakie miejsce chodzi i nie podając nawet personaliów osób zaangażowanych, by nie siać zgorszenia i narażać się jeszcze na jakieś kłopoty.

Mam syna w wieku przedszkolnym. Do tej pory byłam bardzo zadowolona z tego, że chodzi on do przedszkola, zwłaszcza że jego wychowawczynią była 60-paro letnia pani, która miała naprawdę serce dla dzieci. Nie potrafiła obsłużyć komputera, tydzień uczyła się włączać DVD, ale metody wychowawcze miała wprost wspaniałe. Kobieta cud. Niestety w zeszłe święta poważnie zachorowała i nie wróciła już do pracy. Bardzo szybko znalazła się w jej zastępstwie nowa „nauczycielka”. Gdy pewnego poranka przywiozłam syna do przedszkola do szatni wtargnęło jakieś rozkrzyczane babsko. Wyglądała na jakieś 20-parę lat. Nim do mnie podeszła zdążyła upuścić na ziemię jakieś papiery, gdy je zbierała zgubiła pantofla, a podnosząc się z kolan zdrowo walnęła w szafkę hydrantu. Po tym wszystkim podbiegła do mnie z debilnym uśmieszkiem i wręcz krzycząc mi prosto w twarz przedstawiła się jako nowa „pani” w grupie mojego syna, chwyciła mi na w pół przebrane dziecko za rękę i ruszyła w stronę sali. Byłam w takim szoku, że mogłam jedynie odprowadzić ich wzrokiem do drzwi bawialni.

Nie jestem osobą, która ocenia ludzi pochopnie, ale ta kobieta normalnie mnie przestraszyła. Kolejne dni jedynie potwierdziły moje obawy. Głośna jak stado gęsi, ubrana jak jakaś prostytutka, gubiąca po drodze wszystko, co ma w rękach, ciągle obijająca się o ściany, futryny i meble. Wyglądała jakby dopiero co opuściła zakład dla ciężko chorych, a nie jak wychowawczyni w przedszkolu, której powierza się pod opiekę gromadkę kilkudziesięciu małych dzieci.

Któregoś dnia w szatni spotkałam sąsiadkę, której córka chodzi do jednej grupy z moim synem. Nieśmiało poruszyłam temat nowej wychowawczyni. Sąsiadka powiedziała mi, że owszem kobieta jest dość „głośna”, ale dzieci (przynajmniej jej córka) ją lubią. Na pytanie skąd ona w ogóle się wzięła w tym przedszkolu, dowiedziałam się, że jest to narzeczona syna dyrektorki. Wszystko w temacie, w tym kraju już nie będzie nigdy normalnie!

Przez jakieś dwa tygodnie kobieta nieco ucichła. Syn wracał z przedszkola zadowolony, w szatni nikt się nie rozbijał o szafki. Moje obawy i przerażenie stopniowo zaczęły topnieć, a nawet trochę się zawstydziłam, że miałam tak złe mniemanie o tej „nauczycielce”. Aż w ostatni poniedziałek, gdy przywiozłam syna do przedszkola, znów zaatakowała mnie w szatni w tradycyjny dla siebie sposób. Wręczyła mi kopertę i powiedziała, że w środku są zdjęcia mojego syna z balu przebierańców z zeszłego tygodnia. Nie powiem, bardzo zaskoczyło mnie takie podejście, że kobieta zrobiła i wywołała zdjęcia, a teraz mi je daje. Włożyłam kopertę do torebki, pojechałam do pracy.

O kopercie ze zdjęciami przypomniałam sobie dopiero wieczorem. Wyjęłam je i serce stanęło mi w gardle. Wewnątrz były trzy zdjęcia. Na pierwszym mój syn stoi trzymając za rękę swoją koleżankę z grupy – ona ubrana jest w jego dżinsy i koszulę, on ma założoną krótką sukienkę, różowe rajstopki w kwiatki i jakieś pantofle. Na dwóch pozostałych zdjęciach oboje bawią się w grupie dzieci przebranych chłopcy za dziewczynki i odwrotnie. Nie mogłam w to uwierzyć. Syn mówił mi, że mieli bal, ale do głowy by mi nie przyszło coś takiego. I jeszcze pół biedy, że ta pizda przebrała mojego syna w dziewczęce ubranka, ale problem w tym, że akurat były to ciuchy małej Cyganki. Nie mam nic przeciw Cyganom (czy Romom), ale ta konkretna rodzina to wyjątkowi śmierdziele i syfiarze. Temat ten był nawet raz poruszany na rodzicielskim forum, ale nic się nie zmieniło. Gdyby ta baba ubrała chociaż ubrania córki mojej sąsiadki, to bym to przeżyła, ale tego nie dałam rady.

Następnego dnia zawiozłam syna do teściowej, a sama wzięłam urlop i pojechałam do przedszkola. Zrobiłam taką awanturę, że zleciał się cały personel. Tymczasem ta wredna pizda tłumaczy mi, że jakieś tam badania naukowe z dupy wzięte wskazują, że dzieci w tym wieku lubią się tak przebierać, że to jest teraz modne w przedszkolach, a nawet w szkołach i takie sranie w banie. Dzieci były bardzo zadowolone i dobrze się bawiły. Usłyszałam, że gender jest teraz na studiach, że to jest nowa jakość w edukacji i rozwoju dziecka. Tak mnie poniosło, że omal jej nie znokautowałam.

Co gorsza dla mojej obecnej sytuacji, powiedziałam jej, że absolutnie nie życzę sobie przebierania mojego syna w dziewczęce ubrania, a już szczególnie w zaplamione sukienki i obsikane rajtuzy tej małej Cyganki. Oczywiście zgromadzeni tam pedagodzy natychmiast mnie pouczyli: „Proszę pani, tak nie wolno. To dziecko nie jest niczemu winne”. Wzięła mnie taka kurwica, że ze zdjęciami pojechałam do kuratorium, choć dziś nawet nie jestem pewna, czy przedszkole podlegają tej instytucji. Oczywiście minęły dwie godziny, zanim znalazłam ten budynek, a potem kolejna godzina już w tym budynku, zanim ktokolwiek się mną zainteresował. Okazało się, że nie ma ani szefa, ani nikogo innego „właściwego” mojej sprawie. „Proszę napisać pismo, można je złożyć w sekretariacie”. Chujnia do potęgi.

Mój syn zostanie na razie u babci. Nie bardzo wiem, gdzie w zasadzie iść z tą sprawą. O mojej awanturze zrobiło się głośno wśród rodziców. Moja sąsiadka powiedziała, że może za bardzo mnie poniosło, że można to było „załatwić” spokojniej. Mówiła to chyba tylko dlatego, że ma córkę i dla niej nie ma większego znaczenia, w co zostanie przebrana w ramach balu tej psychopatki. Od małego dbam, by mój syn przynajmniej pod względem ubioru i zachowania wykazywał cechy właściwe swojej płci. Tymczasem dla mnie przebieranie chłopców za dziewczynki, nawet w wieku 5 lat, to dewiacja, która powinna być karana. I do tego co ja właściwie „załatwiłam”? Sprawa zapewne przepadnie do czasu, jak ta idiotka znów urządzi jakiś bal i w końcu znajdą się rodzice, którzy wiedzą za jakie sznurki pociągnąć, by ukrócić tę psychopatkę. My z mężem zostaliśmy w kropce.

Od dłuższego czasu nie miewam już wieczornych/nocnych rozkmin. Ale dzisiaj jedna mnie złapała.
No żesz kurwa mać jebana szmata (moja matka) zmarnowała mi 18 lat mojego życia. Całe dzieciństwo w pizdu bo ona ma 'problemy wychowawcze’. A mianowicie wpierdolić mi zelaskiem czy paskiem. Żeby kurwa jeszcze był powód.
No i teraz ludzie ameby oczywiście stają po jej stronie 'jaki syn, co za wredoda’ Walcie się na ryj wszyscy. Pluje na was tak samo jak i na nią.
Gdy już nasłuchałem się przez życie że powinienem zostać wyrzucony z domu (taka ironia oczywiście, bo wyleciałem już 3 razy), i już miałem swoje lata (18, dzień urodzin – pierwotnie to miała być data mojej wolności, po przekroczeniu której już jestem DOROSŁY i nie wolno na mnie pluć ani odpierdalać reverse-gangbangów na moich oczach) postanowiłem że pierdolę ten szajs.
Spierdoliłem do GB, trochę tam popracowałem, stwierdziłem że ten system edukacji na coś mi się jednak nada, więc wróciłem do PL, pracowałem, uczyłem się, krótko mówiąc zaczynałem rozkwitać. Z czasem odnowiłem kontakty z moim ojcem (spoko gość, szkoda że go wcześniej nie poznałem), a że czasu bardzo mało na naukę, postanowiłem u niego trochę pomieszkać.
No i teraz leżę, próbuję zasnąć i to teraz kurwa do mnie dotarło że całe pierdolone dzieciństwo mam w pizdu. W dupie byłem, gówno robiłem (bo jak w tej sytuacji?), a teraz się czegokolwiek nauczyć już nie tak łatwo. I czasu coraz mniej. Wcześniej tylko zamknąć oczy i przetrzymać aż do jutra, a teraz, gdy nic nad tobą nie lata i nie szczeka nowe pomysły przychodzą do głowy. Bardzo mi się chce coś skonstruować, zająć się techniką/nauką związaną z kosmosem, a jednocześnie wpleść w to życie towarzyskie, zabawę i te sprawy.
No się kurwa nie da. Siedzę 6h dziennie fizyka/matma/hiszpañski/angielski i jestem jak jaskiniowiec. A i tak się nie dostanę na SGH w takim tempie. Mózg mi paruje, mimo że odpoczywam, a bym się chciał jeszcze nauczyć programować, tworzyć muzykę, rysować, kurwa wszystko ale to już nie te lata (19l). I jak teraz pomyślę o tym że kiedy ja cierpiałem, inni mieli sielankę potem ze mnie jaja sobie robiąc. Jakbym kurwa ich rozjebał, gdyby było fair, to by inaczej śpiewali. Pierdolone gwiazdki które próbują zabłysnąć ale kurwa gasną.
Daję z siebie wszystko a i tak jestem ten jebany casual. Nie mam na to parcia, ale jednak, kurwa chociaż możliwość by mi się należała. Więc kiedy logicznie (i empirycznie) to sobie przeanalizuję, wynika że kurwa szansa zrealizowania tego czego chciałbym w pełni nie istnieje. A to wszystko przez tą szmatę.

Tytułowa fryzjerka to moja wieloletnia znajoma. Nasi mężowie też się kolegują, są z tej samej branży, więc często też sobie pomagają. Spotykamy się co jakiś czas, wychodzimy za wspólne imprezy i w zasadzie bardzo się lubimy.
Ale wracając do fryzjerki: ona tak uwielbia plotkować, że nie raz pożałowałam, że jej o czymś powiedziałam. Usprawiedliwiam ją przed samą sobą, bo jeżeli ktoś nie potrafi trzymać języka za zębami to nic nie pomoże, więc to ja się pilnuję, co mówię. A jest ciężko, bo ona pyta: A co z tym czy tamtym, A słyszałaś, że…, A znasz tą czy tamtą?
Najgorsze, że tak ciężko jej jest skupić się na pracy, że cierpią na tym moje włosy. Chyba traktuje mnie jak kogoś, kto i tak nie pójdzie do innego fryzjera, więc może odwalać fuszerkę. Rozumiem, że dopiero co się wybudowali i mają małe dziecko i trzeba zarabiać, dlatego od rana do wieczora pracuje, ale robi to kosztem moich włosów. Gdy jeszcze pracowała u kogoś to była najlepszą fryzjerką w mieście, ale odkąd ma dziecko i robi to w domu to wiadomo, że nie była na żadnych kursach doszkalających, zaczyna być w tyle, już nie proszę jej o jakieś wymyślne fryzury tylko kolor, ścięcie, a to ścięcie i tak pozostawia wiele do życzenia, bo się spieszy, zaraz będzie następna klientka.
Jeżeli pójdę do innego fryzjera to wiem, że się obrazi, nasi mężowie co jakiś czas razem wyjeżdżają pomagać sobie w pracy jeden drugiemu no i boję się, że skoro mieszkamy w małym mieście to ktoś zapyta jej dlaczego ja już do niej nie chodzę, a ta mi dupę obsmaruje, żeby nie powiedzieć, że ona jest słaba.
Raz zwróciłam jej uwagę to niby wszystko ok, a potem nagle nasi mężowie nie mogli się dogadać w sprawie jednego klienta.
Wiem, ludzie mają większe dramaty. Po prostu nie wiem co zrobić i dlatego w środku się gotuję.

W związku z falą chujni na temat kobiet, która ostatnimi czasy zalewa tę stronę, postanowiłam dołożyć swoje trzy grosze.
Chciałabym Was bronić, moje drogie panie, ale musiałabym kłamać. Odkąd pamiętam, wszystkie moje żeńskie pseudoprzyjaźnie kończyły się jakąś kłótnią lub w podobny sposób. Kobiety są zazdrosne o wszystko, uwielbiają plotkować, a niektóre nawet knuć intrygi. Oczywiście mam świadomość, że jako przedstawicielka tego rodu, sama posiadam w mniejszym lub większym stopniu te cechy i doprowadziłam niejednokrotnie do rozpadu jakiejś relacji. Problem polega na tym, że większość kobiet nie jest tego świadoma i nie pracuje nad sobą.
Powyższe przymioty byłyby jeszcze znośne, gdyby nie ta jedna cecha, która doprowadza mnie do szału – kobiety w większości nie mają żadnych zainteresowań. Większość moich znajomych, które są na medycynie, woli od anatomii mózgu naukę o budowie paznokcia i struktury włosów (nie twierdzę, że to niepotrzebne części ciała, przecież istnieją w tym zakresie specjalizacje). Podobnie moje znajome na informatyce wybrały ten kierunek nie z czystej pasji, ale „dla pieniędzy”. To tylko nieliczne z przykładów. Najgorsze są jednak chyba Karyny, które wrzucają do sieci 100 zdjęć dziennie swoich bobasów i dziwią się, gdy ktoś ma czelność zwrócić im uwagę, kiedy w miejscu publicznym dziecko nieustannie biega i się drze.
Zatem z większością kobiet nie można porozmawiać o niczym poza rodziną (jak ktoś już we wcześniejszej chujni wskazał), filmami z multipleksów i kosmetykami. Jak już przeczytają jakąś książkę, to najczęściej sięgają po „Pisiont twarzy Geja” albo jakiś banalny kryminał z witryny księgarni. Dlatego od pewnego czasu z nimi nie rozmawiam.
Skrócę moją myśl – przeraża mnie to, że życie kobiet skupia się na aspektach biologicznych. Jeść, spać, rozmnażać się. Do tego trzeba ładnie wyglądać, żeby przyciągnąć jakiegoś Sebixa z BMW, który zapewni im dobrobyt. Będąc kobietą, od pewnego czasu staję się mizoginistką.
Nie koniec tej chujni. Teraz zwracam się do tych wszystkich „poszkodowanych” chłopczyków, którzy tak narzekają na płeć przeciwną. Twierdzicie, że gardzicie powyższym typem kobiet. Z mojej obserwacji wynika jednak coś zupełnie innego. Nie piszę tego jako zdesperowana poszukiwaczka samca, nie pragnę bowiem aktualnie związku, po prostu mimowolnie przyglądam się otoczeniu. Większość, nawet z pozoru bardzo inteligentnych mężczyzn, zawsze wybiera lalę z Instagrama, która nie ma nic do powiedzenia. Jeżeli któraś panna wyrywa się ze schematu i wykazuje mnogość zainteresowań, uznawana jest za atencjuszkę. Nie mam nic przeciwko dbaniu o wygląd, ale według mnie nie powinno to stanowić nadrzędnego celu, a tym bardziej kryterium przy wyborze partnera.
Podsumowując – panie i panowie, niewiele się różnicie. Wszyscy zamiast duchowości wybieracie cielesność. Niestety mam przypuszczenie, iż u kobiet jest to spotęgowane przez naturę i nie da się tego zmienić.
Kończę tę długą chujnię – baba z wozu, koniom lżej.

Na początek trochę malkontenckiego krwiomoczu pod adresem kobiet. Większość kobiet z mojego otoczenia nie interesuje się zupełnie niczym, poza plotkowaniem lub tematami typu dom, rodzina, dziecko. Wyjątkiem są sytuacje czy też zainteresowania, które pozwalają im błyszczeć w towarzystwie lub wynikają z obecnych trendów – najlepiej by dało się temu zrobić zdjęcie, nałożyć filtr z kotem i wrzucić na Instagram. Czy kobiety z ewolucyjnego punktu widzenia nie mają chęci do odkrywania i zdobywania i to stąd wynika ten brak naturalnego, bezpretensjonalnego zainteresowania czymkolwiek? Wydaje mi się to niewykluczone.

Druga kwestia poniekąd związana z powyższym to permanentne lustrowanie mężczyzny i to w całkowicie bezrefleksyjny i krzywdzący sposób. Jako facet możesz być asertywny, zaradny i pewny siebie. Zawsze wychodziłem z założenia, że to, co ma znaczenie w kontekście charakteru faceta, to właśnie te i pokrewne im fundamentalne cechy. Spróbuj jednak zbyt często się uśmiechać lub przyznać, że lubisz filmy Miyazakiego, a wszystko to nie będzie miało znaczenia, bo wyjdziesz na miękkiego. Nieopatrznie przyznaj się, że jesteś zwolennikiem równouprawnienia (równouprawienia – nie faworyzowania kobiet, więc historie o wniesieniu lodówki na 5. piętro na bok), a okaże się, że jesteś pantoflem i cipolizem. Powiedz, że tolerujesz homoseksualizm, a podkopiesz swoją męskość i najpewniej trafisz do szufladki z napisem „kryptopedał”.

Przykłady można mnożyć w nieskończoność, ale chyba już załapaliście o co chodzi. Powiecie, że za wiele wymagam, że taka natura kobiet czy ludzi, ale przecież jesteśmy właśnie ludźmi, nie zwierzętami. Czy zwykła relacja, niepodszyta ciągłą kalkulacją, oparta na współpracy to naprawdę za dużo dla naszego wyniosłego gatunku?

Z każdą kolejną sytuacją jaka mnie spotyka utwierdzam się w przekonaniu, że liczy się ładny, kolorowy i błyszczący papierek, a w środku może znajdować się najzwyklejsze, ludzkie, śmierdzące gówno. Ludzie i tak będą się ustawiać w kolejce po ten specyfik, a spróbuj komuś zwrócić uwagę, to okaże się, że masz kompleksy i tak w ogóle to przepełnia cię zazdrość. W jakim świecie żyję? To prawda, że technologicznie rozwijamy się coraz szybciej, natomiast emocjonalnie nadal trwamy w prehistorii. Czy w związku z tym i mnie czeka dożywotnia kalkulacja? Jestem rozczarowany.

Nazwałem to pomidorem Delux ale zanim przejdę do rzeczy chciałbym przedstawić swoja osobę bo uważam to za istotną część mojej wypowiedzi. Jestem uczniem 3 kl. gimnazjum „końcówką” jest to ostatni rok tego ***** i widać to nawet po ludziach podobno nawet później potrafi być gorzej ale wracając do „Pomidora” chodzi o to ze wkurzają mnie takie rzeczy jak np. street wear gdzie ludzie kupują sobie drogie ciuchy albo opaski czy kij wie jest to o tyle wkurzające ze obnoszą się z tym jak nie wiem co każdy chodzi w jakiś koszulkach hugobossa czy innych. Jak taki delikwent jeden z drugim zobaczą jakaś bluzę z „croppa” to od razu zaczynają się jakieś komentarze itd. Tak zwane Bananowe dzieci potrafią być strasznie irytujące może to jeszcze przez to ze jestem w tak młodym wieku. Każdy ma jakiś zakres finansowy i pewnie jakbym był walonym milionerem to tez kupował bym bluzy za 5000 zł aczkolwiek nie jestem ale nawet milioner nie szukał by atencji wśród rówieśników tak jak ci ludzie. Gdyby tylko ci ludzie byli jeszcze „normalni” nie mowie jak na swój wiek bo wiadomo okres buntu ale żeby co piątek chodzić chlać bo jedna czy druga matka poszła na nocną zmianę ale pójść na jakiś plac czy pod most żeby tylko nie było przypału i widzisz jak takie Banany chodzą co piątek chlać a ty nie możesz sobie pozwolić np. na nowy monitor bo twój psuje się przy większym obciążeniu graficznym. Nagle gdy kupisz sobie cos lepszego np. telefon załóżmy ze jest to telefon marki Xiaomi który wystarcza ci w zupełności i czasami chciałbyś sprawdzić np. godzinę bez komentarza jakie to iphony są kurwa lepsze. Wracasz do domu po dosyć „ciężkim” jak na dzień w gimnazjum dniu chcesz sobie usiąść nawet przy tych książkach ale co byś nie zrobił i tak przypominają ci się te symptomy bananów z którymi musisz mieć śladowy kontakt. No i jeszcze bym zapomniał o bracie „Vaperze” który nie jest pełnoletni ale już pije co piątek i to nawet gorzej niż twoi rówieśnicy a na końcu przychodzi nawalony do domu i nikt sobie z tego nic ale jak ty dostaniesz jedynkę bo nie wiem ci się nie chciało ci się raz na dwa lata to jeden nosacz saudyjski z drugim zaczynają drzeć się w niebogłosy po czym brat dostaje nowego ” Vape ” od wyżej wymienionych nosaczy

Słowem podsumowania Pomidor Delux

Witam. Pracuję na zakładzie produkcyjnym. Postanowiłem sobie wziąć urlop na czwartek i piątek. Czyli wolne będę miał od środy po robocie aż do niedzieli i dopiero w poniedziałek mam na 14 bo druga zmiana bedzie. Dostałem urlop, i ludzie sie pytają po co mi urlop… Czy ja gdzieś wyjeżdżam, czy co ja ciekawego takie będę robił że sobie chcę mieć długi weekend, czy impreza czy wycieczka… Czy ja do kurwy nędzy MUSZĘ gdzieś wyjeżdżać, czy mieć jakiś SPECJALNY CEL??? BY MIEĆ URLOP? Chcę wolnę i koniec! Oni tego nie rozumieją, i sie pytają co takiego będę robil w domu… GÓWNO WAS OBCHODZI!
Ja wolę oglądać anime, grać w gry na konsoli PS4 Pro i PCecie, i walić konia do hentai czy dobrych pornosów i wypić piwo. Też i poćwiczyć fizycznie, ciężary podnosić. WON od mojego urlopu tępi niewolnicy! Btw głupie pytanie brygadzisty i ludzi, „czemu w sobotę nie chcesz przyjść? Co takiego będziesz robił?” Słuchaj kurwo, ja chcę żyć własnym życiem i moim dniem, i nie mam zamiaru chodzić w soboty jeśli nie chcę! ŚRUT