Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Problem mój jest trochę a’la Janusz Cebula, więc wszystkich czytających z góry informuję, iż problem ten nie jest wyznacznikiem mojego poziomu jako człowieka. Po prostu mam przyziemny, prosty, buracki problem, który generalnie problemem być nie powinien. Jednakże indoktrynacja przez media, kultura macho, wychowanie, sprawia, że mnie to gdzieś w środku boli. Do rzeczy: chodzi o to że (od jakiegoś czasu) mam jakąś jebaną blokadę przed użyciem przemocy, nawet w sytuacjach, kiedy delikwentowi się to należy.

Nigdy nie byłem zaczepny, ale jak już ktoś się bardzo prosił, obrażał czy jawnie prowokował to dawałem w mordę i tyle. Nie powiem kilka razy sam dostałem po mordzie, ale każdy wiedział że nie jestem miękka faja, że zaczepianie mnie może się skończyć bijatyką. Od jakiegoś czasu się to bardzo zmieniło. Po pierwsze i najważniejsze, mam żonę i córkę, po prostu ustatkowałem się. Po drugie mój dobry kolega siedzi właśnie w więzieniu bo w bijatyce pod imprezą tak niefartownie uderzył faceta, że tamten stracił oko. To dało mi sporo do myślenia. Naoglądałem się też innych przypadków w tv. Był przypadek jak sąsiad się pokłócił z sąsiadem, pchnął jeden drugiego, i tamten tak się uderzył w głowę o beton, że dzisiaj jest warzywem, żona się nim opiekuje… A to tylko głupie popchnięcie. Ten co pchnął siedzi w puszce.

No i to jest tak, że pomimo że przez 29 lat życia sam dostałem kilka razy w łeb, i sam dałem z kilkanaście razy w łeb i nigdy nic wielkiego się nie stało, to teraz mam blokadę. Boję się spięcia z kimś. Boję się że coś mi się stanie – przede wszystkim chodzi mi o córkę i żonę, zostały by albo beze mnie albo z inwalidą albo z warzywem. Wiem że mały procent szans ale sam fakt że tak może być już wystarczy. Boję się też że komuś coś zrobię, przecież tak niewiele trzeba, komuś (choć może być debilem któremu się należało) mogę zrujnować życie, sam mogę trafić za kratki. Takie mam przemyślenia, i to powoduje, że teraz do przesady unikam spięć żeby nie doprowadzić do bijatyki.

Powiecie że jestem durniem, prawie 30 lat i takie rozkminy. No ale niestety są sytuacje gdzie by należało w ryj walnąć. Przykład: ostatnio jakiś jebany dres skomentował nogi mojej żony („rzuciłbym te nóżki na pagony i poruszał biodrami”), wdałem się z dresem w pyskówkę, ale widząc że jest gotowy na bitkę powoli wycofałem się. Nie że się bałem jego osoby, po prostu taka blokada przed samą sytuacją walki. I żona mówi że dobrze zrobiłem a ja nie mogłem przeżyć że za takie teksty mu w ryj nie dałem, normalnie w nocy spać nie mogłem. I ja też gdzieś we wnętrzu wiem że w sumie dobrze, że drechol nie był wart potencjalnych kłopotów. Teraz czasem go widuję, chodzi z uniesioną głową, prowokuje spojrzeniem. Takich sytuacji gdzie kiedyś bym bez zastanowienia dał po mordzie, a teraz się wycofuję, miałem w ostatnich 1-2 latach kilka. Mam jakiś konflikt wewnętrzny, z jednej strony się cieszę że odpuszczam i omijam potencjalne kłopoty, a drugi głos w głowie mówi mi że jestem frajerem i daję sobą pomiatać. Chyba tylko jakby ktoś chciał skrzywdzić moją żonę lub córkę to bym poszedł na całość. Ale szczerze sam nie wiem czy moje podejście jest dobre. Chujnia, śrut, januszowo i cebula. Pozdrawiam, nie rzezajcie mnie za bardzo 🙂

Wkurwia mnie panująca wszędzie dookoła sztuczna etykieta, która sprawiła, że nie osiągnąłem pełnej niezależności finansowej mając obecnie 36 lat. Gdy kończyłem technikum akurat zaczynał się wielki boom na studiowanie. Kiedyś na studia szli tylko ludzie, którzy mieli w życiu plany zawodowe wymagające wyższego wykształcenia. I akurat na lata kresu mojej szkoły średniej zaczęło się to zmieniać. Kończyłem technikum budowlane, ale jednocześnie zaczęła mnie dopadać depresja, która bardzo wpłynęła na moje wyniki w nauce. W mojej rodzinie nie było wielu wykształciuchów, więc raczej nie wpajano mi, że bez studiów będę nikim, chociaż w szkole oczywiście nam zaczęto to wpajać i większość osób poszła na studia. Ale przejdźmy do rzeczy. Pamiętam jak pod koniec IV klasy technikum (przedostatniej) wychowawca zabrał nas do Urzędu Pracy. Pani, która nas oprowadzała opowiadała nam jak wygląda szukanie szukanie pracy przez pośredniak, zrobiła z nami pogadankę o planach na przyszłość, a na koniec puściła nam film pt. „Samoprezentacja”. I ten film mnie powalił. Co to kurwa jest? Cyrk na kółkach? Ja pierdolę. Film przedstawiał jak wygląda spotkanie i rozmowa w sprawie pracy. Oczywiście traktowano nas jak prawie techników i przyszłych inżynierów, dlatego oczywiście nie widziano nas jako roboli z łopatami tylko jako inspektorów, kierowników, managerów i chuj wie co jeszcze. Miejscem rozmowy na tym filmie było oczywiście eleganckie pomieszczenie biurowe, obłożone drewnianymi panelami z wbudowanym w sufit ledowym oświetleniem. Ubiór to oczywiście garnitur. Ale to nie wszystko. Oglądając ten film uświadomiłem sobie, że gówno wiem na temat dobrego wychowania. Rodzice nauczyli mnie mówić „dzień dobry”, „do widzenia” „dziękuję”, „proszę”, „przepraszam”, nauczyli mnie, że należy ustępować miejsca starszym w tramwajach, że widząc kobietę męczącą się z wózkiem na schodach należy podejść i jej pomóc, nauczyli mnie jeść nożem i widelcem, nauczyli też, że przy stole się nie beka, nie pierdzi i nie dłubie w nosie. Rozumiem także, że zapytanie o zarobki na dzień dobry podczas rozmowy o pracę nie świadczy dobrze. I co? Z filmu dowiedziałem się, że gówno wiem na temat dobrego wychowania. Dowiedziałem się z tego mądrego filmu, że jak w 30 stopni przyszedłbym w koszuli bez marynarki, albo nawet w marynarce i krawacie, ale z niezapiętym górnym guzikiem i ciut poluźnionym krawatem to już byłbym totalnym burakiem nie mającym szacunku do swojego niedoszłego pracodawcy i w tej sytuacji pracodawca powinien kazać mi zamknąć drzwi z drugiej strony. Również zdjęcie marynarki i położenie jej na oparciu krzesła bez pozwolenia jest wg tego przemądrego filmu jest talnym brakiem kultury. Kurwa, ludzie, trzymajcie mnie. Do tego oczywiście jaka teczka, jaki długopis, jaki zegarek, kurwa, może jeszcze jakie majtki? Mottem tego było słynne zdanie „jak cię widzą, tak cię piszą”. Ja pierdolę, czy oni nie zauważyli, że wśród ludzi w garniturach dominują największe gnidy, a wolontariusze w hospicjach to nierzadko młode chłopaki z dredami na głowie, kolczykami, tatuażami i w spodniach z krokiem w kolanach. Poza ubiorem było też oczywiście jak trzymać nogi, jak trzymać ręce, jakie pytania zadawać, jak formułować zdania. Kurwa, spróbowałem tego w domu. Czułem się jak cyborg. Po 5 minutach zesztywniałem i bolał mnie kręgosłup. I oczywiście cała ta rozmowa to jedno wielkie płaszczenie się włażenie w dupę. CV wg filmu dobrze lekko ukoloryzować, bo przecież to porażka przed eleganckim prezesem w garniaku powiedzieć, że ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu jest oglądanie TV i chodzenie do pubu. Żeby dobrze wypaść, trzeba wymyślić, że lubi się teatr, literaturę piękną i uprawia jakiś sport. Czy człowiek na rozmowie o pracę nie może kurwa być sobą, nikogo nie udawać i siedzieć rozluźniony? Nie, bo to kompletny brak kultury i szacunku do człowieka. Do dziś flaki mi się przewracają jak jestem w jakiejś eleganckiej garniturowej instytucji, w której niezbędną osobą jest tak zwana sekretarka, czyli pani wyglądająca jak lalka Barbie, ubrana w garsonkę ze spódnicą nieco przed kolana, w wysokich szpilkach, sztucznie mówiąca i uśmiechająca się na siłę i ogólnie zachowująca się jak cyborg. Czy ona jest jakaś nienormalna, czy zachowuje się tak na rozkaz swojego przełożonego? W klasie maturalnej wszyscy kurwa do znudzenia gadali, kto gdzie idzie na studia. Ja, który postanowiłem sobie odpuścić ten jebany cyrk byłem oczywiście uważany za gorszego, za obiekt drwin, co skończy jako robol z łopatą. A ja po prostu uznałem, że mi ten cyrk niepotrzebny. Może źle to ująłem, nie uważam studiów za coś złego czy głupiego, ale uważam, że studia są dla ludzi dojrzałych, którzy wiążą z tym plan zawodowy na przyszłość, a dziś znaczna większość idzie studiować byle co, byle tylko studiować, a studia kojarzą im się przede wszystkim z wielkim imprezowaniem i chlaniem, bo przecież ludzie nie studiujący w wieku 20/25 to już kurwa nie mają się prawa bawić, knajpy są tylko dla studentów i najlepiej na legitymację. W klasie maturalnej gdy sobie drwili pomyślałem sobie, że za 5 lat ja się z nich pośmieję, gdy będę działał w własnym biznesie, a oni jak idioci będą biegać z CV po szklanych biurowcach, płaszczyć się i lizać dupę niedoszłym pracodawcom, a potem i tak żyć w lęku, że zwolni ich z dnia na dzień. Jednak z powodu nasilającej się, jebanej depresji założenie własnego biznesu zacząłem odkładać na później. Zacząłem pracować w rodzinnej firmie kominiarskiej. Niestety, po krótkim czasie doznałem kolejnego oczarowania, gdy zobaczyłem, że własna działalność niewiele różni się od tego co widziałem na tym mądrym filmie. Szef jest szefem dla swoich pracowników, ale zwykłym gówniarzem dla kontrahentów, którzy dają mu tę robotę, w tym przypadku – zarządców budynków. Wśród lokatorów jak wiadomo nie brakuje debili i upierdasów, dla których sensem życia jest bieganie do ADM-ów i robienie awantur po porstu o wszystko. Gdy zjebka lokatora wiąże się z naszymi robotami zarządca budynku odreagowywuje to na moim szefie krzykami i epitetami w stylu rodzica drącego się na swoje kilkuletnie dziecko, a szef dalej na swoich pracownikach. Oczywiście dla osoby nad sobą trzeba być milutkim, bo płaci, a trzeba włożyć coś do gara. Czy kurwa musi tak być? Czy ludzie nie mogą być dla siebie mili na co dzień? Rozumiem, że ludzie dają ludziom nieraz powody by ich zjebać, ale czy jest kurwa aż tak źle, że w środowisku pracy wzajemne darcie się na siebie i rzucanie epitetami są codziennością, a mili i serdeczni jesteśmy dla siebie tylko ostatni dzień roboczy przed Świętami B.N. i Wielkanocą. A jak przychodzi odbiór danej roboty to kolejny sztuczny i lukrowaty cyrk, który powoduje u mnie przewracanie się flaków. Na odbiór dla inspektora obowiązkowo musi być ciasto, a w przypadku kobiety także bukiet kwiatów. Ciasto to oczywiście tort i chuj, że tort z cukierni jest mdląco przesłodki, a pan / pani inspektor uwielbia sernik. Kupienie sernika byłoby brakiem szacunku i lekcewagą. Podobnie z kwiatami – muszą być z ekskluzywnej kwiaciarni, bo te od babci handlującej na ulicy nieważne, że pięknie pachną, a t z kwiaciarni bez zapachu – jak kupisz od babci z ulicy to nie masz szacunku. Kurwa, powtórka tej chorej, lukrowatej historyjki z filmu o samoprezentacji. I tak robię w tym rodzinnym biznesie 16 lat na jednym, tym samym stanowisku, a wracające ataki depresji i nerwicy nie pozwalają mi na podjęcie jakiejś poważnej życiowej decyzji.

Ostatnio wkurwia mnie wszechogarniający pseudopatriotyzm. Kiedyś ludzie byli prawdziwymi patriotami. Przez wszystkie okresy niewoli i okupacji mieli go w sercu. Pielęgnowali polski język, kulturę, tradycje, zwyczaje itd. A dziś patriotyzm pozostał tylko gołym, pustym słowem, którym młodzi afiszują się jak pojebani podczas mistrzostw w piłce nożnej, świąt narodowych i wyborów prezydenckich. A tak naprawdę polskość dziś zanika. Rozumiem, że nasze wyroby motoryzacyjne to porażka i ludzie nie chcą ich kupować. Ale nasz kraj to wiele rzeczy, którymi możemy się szczycić i być z siebie dumni. I co? Nasz język wśród młodych jest pełen pustej łaciny albo jakichś pierdolonych, anglojęzycznych sloganów, kultura i tradycje zamerykanizowane, jeden wielki amerykański snobizm, a patriotyzm to puste i gołe słowo. Dziś większość młodych zaczepionych na ulicy np. 1 VIII, 13 XII i zapytanych o dzisiejszą datę, odpowiedziałaby, że nie wie. Podczas szkolnych apelów hymn odśpiewują sami nauczyciele, bo uczniowie albo nie znają, albo się wstydzą. Do tego jeszcze, co mnie również strasznie wkurwia, na fejsie i tym podobnych robi się ludziom wodę z mózgu wystawiając na piedestały bohaterów i patriotów ludzi, którzy zginęli w czasie II wojny, bo z lufą karabinu przy głowie zaśpiewali Mazurek Dąbrowskiego, owdowiając przy tym swoją żonę i osierocając kilkoro dzieci, a mogliby żyć jeszcze kilkadziesiąt lat i zrobić wiele dla tego świata. Podobnym idiotyzmem jest dla mnie robienie bohaterów – patriotów z ludzi, co w PRL-u nie zapisali się do Partii, a dziś opluwają ten kraj z powodu głodowych emerytur. Młodzi jarają się tymi „bohaterami”, a w swoim życiu codziennym opluwają Polskę, bo nie zapewnia im życia na poziomie luksusu. Rozumiem ludzi opluwających Polskę, którzy muszą wydawać miesięcznie kilka tysięcy PLN na leki, rehabilitacje itp., ale to jednostki. Osobiście znam masę ludzi, co pierdolą o patriotyzmie polegającym na nie zapisywaniu się do Partii w czasach PRL lub śpiewaniu zakazanych piosenek pod lufą karabinu w czasie II w.ś, a na codzień opluwają Polskę, tylko dlatego, że nie stać ich na dom 300m2, Merca nówkę z salonu i wakacje na Dominikanie albo na Seszelach i muszą się pocieszyć 60m2 w wielkiej płycie, 10-letnim Oplem i 2-tygodniowymi wczasami do Egiptu z last minute raz w roku. Kurwa, dla takich ludzi Rząd powinien ustanowić przymusowy wyjazd na misje do Afryki.

Mam 15 letnią córkę gimnazjalistkę. Bardzo ją kocham, ale mam poważne wątpliwości, co do jej dalszej życiowej drogi. Jakie są dzisiejsze gimbusy, każdy widzi. Wielkie oczekiwania, wymagania, ale bynajmniej nie od siebie. Pokolenie roszczeniowych dzieci, którym się należy, którym nie można zwrócić uwagi, ani wymagać, bo jest konwencja antyprzemocowa i taki małolat może cię bezkarnie zgłosić do odpowiedniego urzędu i tłumacz się, że robisz to z odpowiedzialności i miłości do dziecka. Wiele myślałem o mojej Martynce, jak staje się pustakiem intelektualnym i emocjonalnym o problemach 9-latki. I doszedłem do zaskakujących odkryć. Najlepiej zwalić wszystko na szkołę, rówieśników, telewizję, internety itd. Pewnie nie są one bez winy, ale to w domu rodzinnym bije źródło tej patologii. Mama Martynki jest zadbaną, dobrze wykształconą, pracującą kobietą, z tzw. dobrego domu, nie tam jakąś blacharą, Kiedyś jeszcze czytała, miała plany, chciała zmieniać świat. A teraz? Jak tu się nachapać, najlepiej cudzymi rękoma (męża). Stała się taką wydmuszką intelektualną, żywiącą się serialami i plotkami z koleżankami na jej poziomie, jeżdżącymi jak na kobyłach na swoich potulnych mężach. Martynka jest często świadkiem jak jej matka wypowiada się o swoim mężu, a jej ojcu z lekceważeniem lub wulgarnie. Niszczy mój autorytet w oczach córki, nie dostrzegając, że w zamian nic nie daje, bo Martynka jej też nie ufa, lawiruje i kłamie. I co gorsze, wchłania w siebie „mądrości” mamusi, jak to najważniejsza jest uroda i w nią trzeba inwestować, nie w jakąś tam naukę, bo trzeba znaleźć nadzianego faceta, najlepiej korposzczura, który będzie zarabiał, al w razie potrzeby płacił wysokie alimenty, bo ty Martynko jesteś księżniczką i jesteś tego warta. Bo ja widzisz jak zmarnowałam sobie życie. A przecież das Geld macht die Welt (money makes the world go round). Sama rekompensuje sobie siermiężne życie w PRL-u obrastaniem w dobra materialne, wcale tak naprawdę jej niepotrzebne, ale ludzie mają więc i ja muszę … A moje kochane dziecko nie może być gorsze, co by ludzie powiedzieli… Musi mieć tańce, jazdy konne, tenis, jest przecież z klasy średniej, a może kurwa nie? Nie podoba się, to oddaj mi co masz, płać alimenty wypierdalaj, bo tak naprawdę nie jesteś potrzebny! A najlepiej jakbyś zdechł, to Martynka dostanie rentę rodzinną. Potem wszyscy się dziwią, ze takie dziewczyny nie szanują swoich partnerów i maja tylko oczekiwania. Łapią faceta na dupę, przyssą się do takiego i spijają co najlepsze, nic z siebie nie dając. Tkwię w takim włąśnie dysfunkcyjnym małżeństwie, ale wiem, że tak trzeba, bo beze mnie Martynka zupełnie się stoczy, choć nie przychodzi mi to łatwo. I wcale nie uważam, że jestem kryształowy, ani bez winy. ..

Jak w temacie. Gdy chcę obejrzeć na spokojnie wiadomości, to kurwa co? Sport. Kupiłem sobie rano gazetę i chcę ją spokojnie przy kawie przeczytać. A na pierwszej stronie oczywiście ryj jakiegoś piłkarza i nagłówek typu „ło kurwa on strzelił gola aaaa”. Oczywiście jeszcze w drodze do sklepu musiałem zobaczyć wyjebany na cały wszechświat baner z jakimś piłkarzem. Jak włączam radio to pierdolą o sporcie, w sumie tak samo jest w telewizji tylko z tą różnicą że jeszcze są obrazki. Nawet jak idę do pracy to znajomi muszą gadać o tym pierdolonym we wszystkie dziury sporcie. Całe życie mnie zastanawiało, co jest fajne w tej całej piłce nożnej, koszykówce i nadal nie wiem. Ja rozumiem, każdy lubi co lubi, no ale kurwa dlaczego każdemu trzeba wpajać od małego że sport jest zajebisty? Jakiś chuj kilkaset lat temu wziął kondoma wypełnionego flakami, postawił dwie bramki i wymyślił coś co ludziom w głowach wiruje. Jeszcze przed wczoraj był ten mecz Polska – Irlandia i teraz wszyscy się tym rajcują jak grubas na darmowego kotleta. Staram się ignorować moją chujnie, ale ona jest wszędzie. Niedługo pewnie jak będę się chciał wysrać w publicznym WC to jak podniose klape to zobacze coś co propaguje piłke nożną. Tyle w temacie. Nie obrażam tych co lubią sport, tylko wypierdoliłbym w ryja bardzo chętnie tym, co nie dają mi i na pewno wielu osobom żyć w spokoju.

Jestem rowerzystą i kocham ten sport. I w związku z tym boli mnie, że 80 – 90% moich „ziomali” to pojeby, które pod względem kultury dla innych użytkowników dróg są totalnym DNEM. Ich ulubionym zajęciem, żeby nie powiedzieć sensem życia jest umilanie życia swojego wielkiemu wrogowi nr 1, czyli kierowcom 4 kółek. Bo przecież to kurwa zbyt trudne do pojęcia, że ktoś może jechać np. na pogrzeb, odwozić kogoś do szpitala, jechać po zakupy ważące 100 kg, albo że może ktoś po prostu nie lubi tego sportu, albo nie może go uprawiać, bo doznał kontuzji za sprawą kolesiów w rajtuzach, którzy robili sobie wyścig na deptaku tylko dla pieszych. Stworzyli sobie w necie grupy wzajemnej adoracji i urządzają jakieś masy kretyniczne. Oczywiście tłumaczą, że kierowcy to wariaci. Codziennie w radio słyszymy o wypadkach drogowych, ale na własne oczy widzimy wypadek raz na ruski rok. Tylko, że do ilości samochodów to te wypadki są jakimś ogromnym ułamkiem procenta i zdarzają się głównie poza miastem z powodu nadmiernej prędkości, a w mieście to wystarczy sekunda nieuwagi i bum. Zgadzam się też, że niektórzy kierowcy zbyt mocno zapierdalają na drogach wewnętrznych, osiedlowych itp., ale nie róbmy ogółu z ułamka procenta. Nieraz zbliżając się do przejazdu przez ulicę (ze ścieżką rowerową) widzę jak jakiś samochód ostro zapierdala, ale jak się okazuje zdąża wyhamować. Po kilka razy dziennie łapię się za głowę widząc, jacy z naszych kierowców są cioty, gdy zatrzymuje się przed jadącym rowerzystą (mną) gdy jestem w takiej w takiej odległości, że jeszcze 3 samochody by przejechałyz z palcem w dupie. Tymczasem dno kulturowe w stosunku do pieszych i kierowców i ogólne piractwo u rowerzystów widzę po kilkadziesiąt razy dziennie. Czasem mam wrażenie, że niektórzy z nich, pojebańcy tylko po to żyją. Jak wytłumaczyć panoszenie się rowerem po bardzo ruchliwej 3-pasmówce, gdy obok ulicy biegnie ścieżką rowerowa? A taką sytuację widzę codziennie i to po kilka razy. I taki rowerzysta odczuwa w tym jakąś chorą przyjemność. Jak widzę takiego pojeba to zaraz przestaje mi być żal jak słyszę, że rowerzysta zginął pod kołami samochodu. Innym ulubionych ich zajęciem jest urządzanie sobie wyścigów na deptakach pieszo – rowerowych lub przeznaczonych tylko i wyłącznie dla pieszych albo jazda ulicą w 2 lub 3 obok siebie, zajmując cały pas i filmowanie kierowców wyprzedzających ich na linii ciągłej po to by podpierdolić Policji. A oświetlenie? Z tym to już kurwa w ogóle dramat. Nawet rozdawanie darmowych lampek okazało się o kant dupy. Jak wprowadzali światła dla samochodów to zdecydowana większość była za, krzyczeli kurwa, że na światłach bezpieczniej i teraz mamy pajacy co to podświetlają asfalt do przestawienia w dzień samochodu na parkingu albo wjechania do garażu, a rowerem to kurwa widma w nocy poza miastem na ulicach. Czy ludzi mają jeszcze mózgi czy stali się już totalnymi cyborgami?

Tak wiem, ze być może nazwiecie mnie pedałem za to co tu zaraz powiem, ale nie rozumiem po jaką cholerę młode dziewczyny w wieku 16-22 lata wrzucają na facebooka i inne media społecznościowe fotki gdzie prawie nie widać ich twarzy a na głównym planie są wywalone cycki albo tyłek. Pół biedy jak jest w ubraniu, gorzej jak w samej bieliźnie a czasem i bez. Czy one są takie tępe że tylko tak potrafią przyciągnąć naszą uwagę? Co mi po ładnej idiotce? Albo te fotki z dziubkami, powykrzywianymi ryjami, najgorsze są te psie mordy co sobie laski doklejają do twarzy. To akurat jest tak wkurwiające i żenujące że aż brak słów. Ale wracając do przesadnego afiszowania się w necie walorami. Nie ukrywam i będę szczery, że mi jako facetowi patrzy się na to przyjemnie, gdy jeszcze jakaś ładna i zgrabna wrzuca taką fotkę, jest na co popatrzeć czasem, ale chyba jestem staromodny i szczerze mówiąc wolałbym sam na ulicy (i ewentualnie przy bliższym poznaniu) zerkać na kobiece walory a nie w internecie na wstępie oglądać prawie wszystko. Tak, na tacy dostaje się wszystko nie robiąc nic. Za żadne skarby nie chciałbym mieć dziewczyny/żony której pól nagie fotki latają po internecie. Na szczęście moja kobieta jest bardzo piękna (i co samego mnie dziwi, ale pozytywnie) nie wrzuca debilnych fotek, nawet jako nastolatka zamieszczała naturalne, ładne zdjęcia gdzie się uśmiecha, jest normalnie ubrana a nie pręży się przed obiektywem. Jestem z niej bardzo dumny. Zdałem sobie sprawę ostatnio, jak mało jest takich kobiet i dziewcząt. Moim zdaniem atrakcyjna kobieta nie musi pokazywać na facebooku swoich cycków by być podziwiana przez nas, mężczyzn. Nawet jak podoba mi się to co widzę, to czuję pewnego rodzaju pogardę do takiej delikwentki – że ona nie szanuje siebie. I docelową chujnią tego postu dla mnie jest to, że moja młodsza kuzynka należy do takiej bandy idiotek. Dla mnie, jako jej rodziny, wstyd jak cholera. 18 latka pokazuje swoje ciało tak, że każdy może oglądnąć w necie prawie wszystko. Najgorsze jest to, że ona akurat nie bardzo ma się czym chwalić.

Jak mnie wkurwiają osoby kupujące na takich portalach jak Gumtree, OLX i Alledrogo. Przykładowo wystawiłem swego czasu szafę. Używana, ale solidna i zadbana więc dałem za 100 PLN no i zero odzewu. Potem zniżyłem do 50 PLN i też nic. Dopiero jak dałem za darmo to zasrane centusie się zainteresowały. No ja pierdole ludzie szafa za 50 złotych, kurwa nawet w Ikei najgorszej szafy za tyle nie dostaną. Na wódę albo pedicure ma, ale na szafę jak potrzebuje to nie da. Mało tego dzwoni typ mówi, że jest zainteresowany więc umówiłem się na odbiór. Oczywiście powiedziałem, żeby sobie załatwił transport i osoby do pomocy bo ja nie będę szafy dźwigał czy rozkładał. I zgadnijcie co. Cwaniak przyjechał sam i biadoli, że mu nie ma kto pomóc. No, a co mnie to kurwa obchodzi?! Oddaje dobry mebel za darmo i jeszcze kuźwa źle. Takich przykładów miałem jeszcze kilka. Np. telewizor, leciwy, ale dobry za 50 PLN nikt nie chciał dopiero za 15 jedna osoba się zgłosiła i do tego jeszcze narzekała, że tak daleko musiała po niego przyjechać. Normalnie ręce człowieka świerzbią żeby taką mendę udusić. W dupach się tym ludziom od dobrobytu poprzestawiało. Człowiek prawie darmo sprzęt i meble oddaje to jeszcze źle i pomocy w transporcie się domagają. Ba nawet cenę chcą zbijać z 10 złotych, po prostu buractwo i żenada. Pierdole to, nic więcej nie wystawiam. Wolę wywalić rzeczy do śmietnika albo porąbać siekierą niż oglądać mordy takich cweli i Januszy biznesu, chuj takim osobom w dupę aż po gardło. Dziękuję za uwagę.

Namówili mnie znajomi na wypad w męskim gronie na piwo. Daaaaawno tak nie byłem (delegacje, żona, dzieci, dom, bla bla bla), więc postanowiłem pójść dla odmiany. Myślałem że będzie okej, kolegów zawsze lubiłem, kontakt jakiś na facebook było podtrzymywany, pozakładali też rodziny, pracują itd.
No ale na piwie zobaczyłem że oni zatrzymali się mentalnie lata temu. Kurde stare konie, każdy kilka lat po 30-stce (tak oscylowało wokół 35), a zachowanie jak gimbaza. Kiedyś byłem jak oni to mi to nie przeszkadzało, a teraz już tak. Przysłowiowe mierzenie fiutków, czyli walka o to kto jest bardziej alfa. Dojebywanie głupimy żarcikami jeden drugiemu, widać że każdy podkurwiony, ale każdy udaje że jest okej, żeby wyglądać że są cool. O niczym normalnie nie można było pogadać choć się nie widzieliśmy tyle czasu, tylko jakieś durne pierdolenie i dogadywania i teatralny rechot na cały lokal! Siedziałem i się nudziłem, bo w te gierki się nie dałem wciągnąć.
W końcu jeden z „nowych” (nie znałem chłopa wcześniej) po paru piwach coś się przyczepił do mnie i nie dawał się zbyć. Że niby go kopię pod stołem, więc na odpierdol się mówię mu „sorry”. A ten męczy bułę, żebym się nie obrażał. Mówię że się nie obraziłem, jest okej. A ten dalej swoje, mówi „już dobrze, dobrze” i mnie kurwa po głowie głaska. Noż ja pierdolę, zaczepki jak z czasów technikum. Odtrąciłem tą rękę i na nerwie mówię żeby wypierdalał i mnie nie dotykał. A reszta „Ooooo będzie solówka” i durnie zaczynają organizować mi walkę z jakimś frajerem. On najebany mówi że „może iść się napierdalać”. Ja na to wstałem i powiedziałem że to niech idzie się napierdalać ale beze mnie, bo ja się wypisuję.
No sorry nie będę chodził na jakieś solówki jak małolat, ja muszę normalnie rano iść do pracy a nie z podbitym okiem czy zdartymi dłońmi. Po pracy muszę się dzieciakami zająć, a nie kurwa ustawki robić pod barem bo jakiś pijany łeb stwierdził że go kopię pod stołem i w związku z tym będziemy się bić. Niech sobie nawet myśli że wypękałem, ale mam to gdzieś. Bym sobie nie mógł wybaczyć gdybym dał się sprowokować takiemu debilowi i się z nim o takie coś bił.
Ale już mniejsza o to. Po prostu nie sądziłem że można być tak zrytym w wieku 30 paru lat jak moi koledzy, którzy mogliby spokojnie wrócić do szkoły średniej i oprócz wyglądem to niczym by się nie wyróżniali. Pewnie by sobie karczycha na przerwie strzelali. A może to ja jestem dziwny. W każdym razie cały ten wypad to chujnia z patatajnią. Nigdy więcej.

Wiecie, o kim mowa? O losie. Losie naszym zasranym, który na przysłowiowej głowie staje, żeby ci tylko dopierdolić. Mógłbym wymieniać dziesiątki przykładów z własnych i cudzych doświadczeń, ograniczę się jednak do jednego, najświeższego, który mi dopieprzył.

Jakiś, dłuższy, czas temu wygrzebałem się z lekkiego dołka i zajmowałem się pewną, dochodową „pracą”. Bardzo dochodową, zarobki Mesia przy tym bledną (i nie pytajcie, patałachy, skąd wiem ;)). Dość powiedzieć, że -nie licząc jakiś drobiazgów- życie było dobre, choć z różnych powodów nie w pełni wykorzystane (rozumiecie: priorytety; wiele rzeczy musiałem odwiesić na kołku na przyszłość). Tym niemniej było fajnie, zapowiadało się fantastycznie… Cierpliwie wdrapywałem się na swój wytyczony pagórek. I co się stało? Tak jest. Popierdoliło się u samego szczytu, kiedy niemal wszystko było w zasięgu ręki. Od tego momentu zaczął się zjazd w dół, przypominający momentami to, co „koledzy z branży” nazywali „zjazdem jajami po brzytwie”. I to popierdoliło się zarówno na gruncie prywatnym (jak mawiał Al Bundy: „to nie jest rodzina, tylko eksperyment naukowy”) jak i, co gorsze dla mnie, „zawodowym”. Przyszedł kryzys gospodarczy i zniknęły nie tylko możliwości przyzwoitego zarobku, ale jeszcze pojawiły się spore straty, za które do ostatniego naboju w magazynku będę „wdzięczny” mojej pierdolonej rodzinie, której udział w zdarzeniach, jakie do tego doprowadziły, sięga 99%.

Anyway, trzeba było coś robić. A raczej pomyśleć o czymś sensownym, co warto by było robić. No i pomyślałem o czymś, co ma ręce i nogi, i zamierzałem się za to złapać. Problem w tym, że o ile pomysł był (jest) dobry, to nie było już kasy na jego wykonanie -wspomniany kryzys i kilka rzeczy z niego wynikłych kosztował mnie dużo. Było źle, ale to jeszcze nie był koniec. Była też szansa na uzyskanie potrzebnej kwoty. Miałem pewną nieruchomość, którą mogłem kiedyś sprzedać za niezłe pieniądze, ale postanowiłem tego wtedy nie robić. Zostawiłem ją dla siebie, do późniejszego wykorzystania, ewentualnie do spieniężenia na „czarną godzinę”. No więc czas nadszedł, trzeba było się nieruchomości pozbyć, a uzyskana kasa pozwoliłaby na rozkręcenie interesu. Prawda, że proste? Taaak… A taki wał.

Pięć lat. Pięć lat szukałem możliwości zdobycia potrzebnej kasy, kręcąc się jak gówno w przeręblu. Zarobić tyle w krótkim czasie (jeszcze wtedy nie sądziłem, że tak długo to potrwa, potem się uparłem) się nie dało, bo już nie te możliwości. Pożyczyć pod zastaw nieruchomości nie mogłem, bo bank nie pożyczy nowo powstałej firmie (no chyba, że to są jakieś grosze, to może się uda, ale nie poważniejsze kwoty). Co gorsze jednak, okazało się, że sprzedać tego też nie mogę. Już nawet nie za wartość rynkową, czy jakieś sensowne pieniądze. Za żadne pieniądze, nawet lombardy gadać o kupnie nie chciały. No taki mamy klimat.

Wczesną wiosną tego roku pojawiła się pewna szansa zdobycia potrzebnej kwoty. Do tego jakoś tak się poskładało, że w tym samym mniej więcej czasie pojechałem tam, na tą moją nieruchomość. I ponieważ były widoki na zdobycie pieniędzy, łażąc tam po niej i po okolicy, doszedłem do wniosku, że nie ma mowy o tym, bym tę nieruchomość sprzedał. Tak naprawdę to to miejsce jest dosłownie zajebiste. Na wsi, na uboczu, cisza spokój, a do tego bardzo blisko do kilku dużych miast (w tym wojewódzkiego), wokół sporo terenów rekreacyjnych od pasma górskiego, przez okoliczne lasy, a skończywszy na bardzo dużym zbiorniku wodnym, do tego fantastyczny widok z nieruchomości na okolicę… No jak w raju. Chuj, nie sprzedaję, zwłaszcza, że już nie muszę, mowy nie ma. Nawet sobie tam zamieszkam i dosłownie szlag trafi tych, co uważali, że to jest gówno warte, jak się to ogarnie i doprowadzi do takiego stanu, w jakim być powinno. Niech zapierdalają całymi dniami na raty za norę w mrówkowcu z wielkiej płyty z porąbanym sąsiedztwem, smog wdychając i ciułając drobne w skarpecie.

I co się dzieje dalej? Oczywiście, że tak… Jak tylko pojawiła się pewność, że potrzebną kasę uzyskam, a rzecz nie jest na sprzedaż, dostaję telefon od jakiegoś kompletnie mi nieznanego pajaca, który jest zdecydowany i bardzo chętnie kupi. Pierwszy sensowny, zdecydowany, kupiec od 5 lat… Jedyny właściwie tak napalony na kupno, jaki się pojawił.

No i powiedzcie mi, jak człowieka może szlag jasny nie trafić?
Pięć lat poszło jak psu w dupę na szukaniu kogokolwiek chętnego na kupno, po to tylko, żeby móc zacząć coś robić, co pozwoliłoby mi się wygrzebać z gówna, w które dzięki przewrotności losu wpadłem. Kosztowało mnie to kupę uporu, zżartych nerwów, ponoszonego ryzyka i bezsilne stanie w miejscu. Kosztowało mnie to wspomniany „eksperyment naukowy”, czyli moją najbliższą rodzinę, z którymi nie mam już nic wspólnego. I mało tego. Kosztowało mnie to jeszcze więcej. Dużo więcej, aż się o osobną chujnię prosi, ale muszę dobrze pomyśleć, czy w ogóle ją pisać (trochę zbyt osobiste i pozbawiające anonimowości). Kosztowało mnie to pewną osobę, którą poznałem na krótko przed tym moim zjazdem jajami po brzytwie, która, jak się potem okazało, pod wieloma względami była jak chodzący ideał, jakiego nigdy wcześniej nie spotkałem i pewnie już nie spotkam (co dodatkowo jest problemem, bo żadna mi znana nie wytrzymuje z nią porównania -i to takiego „na logikę”, bez żadnych różowych okularów- a skoro koniec końców i na niej się przejechałem…), i z którą może i by nawet coś wyszło przy sprzyjających okolicznościach, gdyby nie moje przeciągające się w nieskończoność kłopoty, nie pozwalające wyjść z tego bagna, co niesamowicie mnie ograniczało, jeśli chodzi o tę relację i jej rozwój, a dodatkowo stawiało mnie w fatalnym świetle, czyli już praktycznie pozbawiając szans, czego długo pewnie nie będę mógł przeżałować (i kto wie, być może nie będę jedyną osobą, która tego żałuje, ale nic już nie da się z tym zrobić). A teraz… Teraz, kiedy mam tak wszystkiego dosyć, że nawet nic już mnie nie cieszy i cholernie zmęczony psychicznie tym wszystkim jestem, gdy w końcu mogę zrobić to, co planowałem (choć na tę chwilę, to nawet nie wiem już w ogóle po co, tak mam wszystkiego dość) i być może z powrotem porządnie w końcu stanąć na nogi, jak już nie potrzebuję łachy od kogoś, że łaskawie raczy się zdecydować na zakup, to chętny jest od ręki, bez targów…

No i co za los pierdolony. Za każdym razem robiący wszystko, żeby ci jak najbardziej dojebać w każdy możliwy sposób. I im bardziej po dupie dostaniesz, tym bardziej spirala tego dopierdolenia ci się jeszcze nakręci. Perpetuum mobile jebane… A w końcu, jak się jakimś cudem z tego wygrzebiesz, to nagle się okazuje, że bez problemu sprawa, która ci stała na przeszkodzie i była nie do przejścia, da się rozwiązać jakby nigdy nic. Ale to i tak tylko na chwilę. Żebyś złapał oddech, zanim powoli naciągająca się guma znów nie przypierdoli ci w łeb.
I ten moment nadejdzie.