Mam 19 lat. Większość czasu w swoich dotychczasowym wieku młodzieńczym poświęciłem samorozwojowi. Dużo czytam, zazwyczaj rzeczy, które moi rówieśnicy nazywają „nudą”. Mnie fascynuje właśnie to, że większość z nich nawet by do nich nie zajrzała. Kocham poczucie, że mam w sobie tyle determinacji, by przełamywać bariery, które są zbyt ciężkie dla innych. Ma to też przełożenie na rozwój fizyczny, zadowala mnie tylko taki trening na siłowni, po którym rzygi podchodzą mi do gardła i czuję się jakbym miał za chwilę zemdleć. Prawdopodobnie od października zaczynam bardzo dobre studia. Uczyłem się do nich po paręnaście godzin dziennie od września, nawet nie chce mi się pisać jak bardzo poprawiłem się w nauce. Paręnaście godzin dziennie przez osiem miesięcy, może zebrałyby się w tym ze trzy tygodnie, w których miałem więcej luzu. Zacząłem zarywać noce spontanicznie już w zimę, od tak czasami stwierdzałem, że nie jestem jeszcze wycieńczony więc nie muszę iść spać, uczyłem się, potem jadłem śniadanie, piłem kolejną kawę i znowu szedłem do szkoły. I widzicie, ten cały trud jaki wkładam w siebie poza aspektami czysto naukowymi (i sprawnościowymi) zaowocował tym, że stałem się strasznym socjopatą. Szczególnie gardzę ludzką słabością, brakiem ambicji i gdy ktoś daje z siebie co najwyżej 30%, żeby później narzekać na rzeczywistość. Najbardziej boję się tego, że w nieoczekiwanym momencie i ze mnie może ta słabość wyjść. Dostawałem wpierdol w podstawówce. Mój ojciec jest alkoholikiem i według mnie wiele nieszczęść jakie w domu się działy wynika z tego, że moja matka zawsze szła mu na rękę, bo bała się, że jeśli się zbuntuje, to odbije się to na mnie, czwórce mojego rodzeństwa i babci. Dodatkowo, jak to zazwyczaj w takich przypadkach bywa, jestem biedny z domu. Wszystkie porażki jakie doznałem do tej pory wynikały z braku pewności siebie, kierowania się radami innych zamiast własnym poglądem i jakiejś słabości. Wszystkie zwycięstwa – z tego, że dusiłem to wszystko w zarodku. Wobec tego jestem strasznie, strasznie przewrażliwiony na punkcie umniejszania mojej wartości. Boję się, że jeśli nie będę ciągle taki twardy i konsekwentny, to nic w życiu nie osiągnę. Wszelkie próby perswazji, że mam za wysokie ego skutkują odbiciem piłeczki – a znasz kogoś, kto włożył więcej trudu by być kimś lepszym? Dlaczego miałbym tak o sobie nie myśleć, w imię czego mam być fałszywie skromny? Każda pierdółka wskazująca na to, że ktoś uważa, że nie jestem czegoś wart wywołuje u mnie albo wściekłość, albo głęboki smutek. Jeśli na imprezie znajomi robią sobie właśnie grupowe zdjęcie, a ja przechodziłem obok i mnie nie zaprosili – wkurwienie. Idziemy pograć do świetlicy na xboxie, ktoś nie chce być ze mną w parze w fifie – wkurwienie. Ale najbardziej, najbardziej w świecie szkoda mi mojej matki. Tyle wycierpiała w trakcie swojego życia a ja się właśnie wkurwiam z tego powodu, że żyję, bo gdyby mnie nie było (i mojego rodzeństwa – ale w ten sposób nie myślę, żal mam do siebie) to może mogłaby ułożyć swoje życie inaczej, a nawet jeśli zostałaby z moim ojcem, to on nie dyktowałby krzywdzących dla niej warunków zasłaniając się tym, że to on przynosi pieniądze do domu. I dzisiaj znowu na nią nawrzeszczałem (dla mnie to tylko lekkie podniesienie głosu, ale właśnie głos mam bardzo donośny – i wszyscy mówią wtedy, że krzyczę, choć mi się tak w ogóle nie wydaje) że ma mnie za kretyna, bo ingeruje w to, kiedy mam składać papiery na studia (dosyć złożona sprawa). Niemiłosiernie wkurwiłem się właśnie o to, że przecież wie, że skupiam się niemal wyłącznie na tym, a jednocześnie uważa, że jestem na tyle głupi, by nie znać procedur rekrutacji i nie potrafić tego załatwić. Sama nie czytała niczego na ten temat i paroma pytaniami z tego zakresu pokazała swoją niewiedzę, ale mimo to zna się na tym lepiej ode mnie. No kurwa, nienawidzę tego, gdy mam coś zaplanowane, jestem w trakcie robienia czegoś i ktoś w to ingeruje „dla mojego dobra”. Kiedyś tak samo się z nią pokłóciłem o to, że chciała zabrać mi z rąk garnek, gdy odcedzałem makaron, żebym sobie nie zrobił krzywdy. CZEMU MNIE MASZ ZA TAKĄ NIEDOJDĘ ŻYCIOWĄ, JEDYNE CO ROBISZ TO STARASZ SIĘ UTWIERDZIĆ WE MNIE TO PRZEKONANIE, ŻE NIE POTRAFIĘ ZROBIĆ NAWET NAJPROSTSZEJ RZECZY, DZIAŁASZ DESTRUKCYJNIE NA MOJĄ PSYCHIKĘ. Mija trochę czasu, ja dochodzę do wniosku, że „nad wymiar żywo wyraziłem swoje pretensje” a ja ją ciągle widzę smutną, obrażoną i wtedy dopiero czuję jak serce mi krwawi, że jak mogę być takim chujem. Ale przeprosić nie potrafię. To jest chyba jedyna rzecz, do której naprawdę nie potrafię się zmotywować i zmusić. I wiem że to jest moja słabość, ale właśnie moja chujowość polega na tym, że akurat ta słabość mi nie przeszkadza. Raz ją przeprosiłem za to, że przesadziłem. Jak wygarnąłem jej swoje pretensje to zamknęła się w innym pokoju. Płakała. Nawet ojciec, gdy jeszcze z nim rozmawiałem (już prawie rok trwa jak się do siebie nie odzywamy) stwierdził, że przesadziłem. Na następny dzień zbywała mnie półsłówkami, widać że ciągle smutna. Przeprosiłem ją przy obiedzie, ale oczywiście też zastrzegłem, że miałem wtedy prawo tak powiedzieć. I widzicie, ja na prawdę nie jestem złym człowiekiem. Właśnie po to tak zapierdalam, żeby za X lat się dorobić i zapewnić Jej godne życie, na jakie zasługuje. Moim marzeniem jest założyć fundację, która finansowałaby zdolnej młodzieży z biednych rodzin edukację na najwyższym, światowym poziomie. Chciałbym przeznaczać na to mnóstwo pieniędzy, które sam zarobię. Nie życzę ludziom źle i potrafię się cieszyć szczęściem innych. Jeśli ktoś mnie o coś poprosi, to zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby pomóc. Już nawet nie chce mi się pisać, że właśnie to moje przewrażliwienie odbija się na innych aspektach życia w społeczeństwie, bo bym je wszystkie przebolał, byle tylko Ona nie cierpiała. Ale ile razy staram się zmienić i tonować, to zawsze w końcu przyjdzie chwila zapomnienia czy gorszy dzień i to znowu się dzieje. I właśnie za to siebie nienawidzę.
Dotychczas miałem 17 tysi netto miesięcznie, ale ma stara sczyściła mi konto i żeby przeżyć, to ja, pan wasz Mesio, muszę dawać dupy za tależ zupy :'(
Ja pierdole,zamiast odpoczywać – pracowałem w wakacje. Ale dorosłem, zmądrzałem, i nie będę pracować na urlopie. Nie jestem jebanym leniem. Po prostu to czas na odpoczynek. Chodzi tu o szacunek do samego siebie. Kiedyś zrozumiesz…
Lalka, nie masz jeszcze 18 lat, a już chcesz znaleźć pracę? W wakacje to ty lepiej dobrze wypocznij, a temat pracy sobie na razie odpuść, bo se tylko nerwów napsujesz. Podrzuciłaś w 3 miejscach swoje CV i oczekujesz, że dostaniesz pracę? Oj dziewczynko widzę, że musisz się jeszcze wiele nauczyć o polskim rynku pracy i jego zasadach. Znam ludzi, którzy po studiach wysyłali po 100 CV i chodzili po 20 miejscach osobiście zanosząc CV, a i tak pracy nie mogli znaleźć ani w zawodzie, ani nawet zwykłej roboty w sklepie, czy w MaCu, tak jak ty próbujesz…
Idź pod latarnie, zaraz sie pieniążki znajdą
Zawsze możesz złożyć to CV do kmiota z podłódzkiej wsi, co to sra w gacie na widok mercedesa na ulicy…
gowno
Tu autorka. Dziękuję za rady odnośnie hojnodupstwa – nie skorzystam, przykro mi. Co do innych – to obecnie normalna rzecz, że nawet osoby niepełnoletnie chcą dorobić, a skoro czasu wakacji nie poświęcam jedynie na wypoczynek (zobowiązania względem nauki), to czemu by nie popracować? I bynajmniej nie jest to kwestia braku szacunku do samego siebie. I nie – nie były to 3 aplikacje, ale coś około dwudziestu. Ktoś mógłby napisać: „a czemu nie około trzydziestu albo czterdziestu?”. Ano bo z Wawy nie jestem i o oferty pracy idąc chodnikiem sobie nóg nie połamię. Uroki małych miejscowości.
Praca czeka! Takich potrzebujemy! Nie będziesz mieć ani jednej chwili zmarnowanej w wakacje! 3 stówy do łapy i biegnij złożyć CV w naszym łódzkim wydziale fabrycznym. Przez 3 miechy odłożysz takie siano, że starczy na wszystkie wymarzone podręczniki (pracownikom sezonowym płacimy 700 zł brutto miesięcznie), czyli razem 2100 zł! W naszym zakładzie połączysz kreatywną pracę z wakacyjnym plażowym żarem. U nas nie ma klimy i nie otwiera się okiem, a maszyny nakurwiają na pełnych obrotach. Temperatura w południe przekracza 50 stopni. Prawdziwie egzotyczne tropiki za darmo.
To samo przerabiałem jak miałem 16-18 lat.Po prostu nie ma roboty dla nieletnich.W sumie się nie dziwię.Ja gdybym był pracodawcą to też bym wolał zatrudnić np.18latka niż młodszą,niepełnoletnią osobę.Po prostu pełnoletni odpowiada sam za siebie a za małolata pracodawca.Poczekaj aż będziesz pełnoletnia a jak nie to zbieraj butelki,złom lub handluj czymś na targu.Ja tak dorabiałem w wieku nastoletnim.Dla dorosłych nie ma roboty a będąc nastolatką zapomnij po prostu.
Ja pracuję od 17 roku życia ,chodząc do technikum zawsze kiedy miałem trochę czasu po szkole wszystkie piątki, soboty, niedziele całe wakacje po 10 12 godzin . Teraz mam 22 i z perspektywy czasu mogę śmiało powiedzieć że nie polecam takich rzeczy, owszem dobrze jest dorobić sobie parę groszy ale nie za wszelką cenę ja nie miałem czasu na nic bo po pracy, praca w domu. Niby zarabiam i to dość dobrze mam porządny samochód, przymierzam się do rozkręcenia własnego biznesu ale to nie cieszy, bo nie mam z kim tej radości dzielić, ani kiedy,zaniedbałem życie towrzyskie i teraz to się mści nawet nie mam z kim wyjść na piwo, czasem tak mi z tego powodu mi źle i smutno ,że aż mnie chuj chce strzelić. Także teraz do autorki – pracę znajdziesz na pewno bo kto szuka ten znajdzie, ale czy warto? nie Masz jeszcze nawet 18 lat, rozumiem że w domu się nie przelewa (u mnie było tak samo) cieszy to że chcesz pracować a nie czekać na mannę z nieba ale korzystaj z młodości póki jeszcze możesz w wakacje głównie odpoczywaj, wiadomo bez kasy i odpoczywać trudno więc szukaj pracy która nie zajmie ci całego wolnego czasu, myślę że najlepiej w jakimś domu weselnym na kuchni ,(chyba że mierzysz wyżej)praca w weekendy ,także na tygodniu wolne można wypocząć.
Rozejrzyj się za pracą przy owocach.
Tu autorka. Dziękuję za sensowne komentarze. W każdym razie się udało, praca jest :D. Tylko nie rozumiem tych z Was, którzy próbują mi udowodnić, że jestem za młoda na pracę, że nie mam 18. lat (kilka dni mnie od tego dzieli,ludzie!). Jestem mniej odpowiednia do pracy niż kolega ze stycznia lub koleżanka z listopada? Te niuansiki są zabójcze.
Ja mam dokładnie ten sam problem. Tylko dodam że właśnie skończyłam technikum i zapisałam się na studia i pasowałoby coś zarobić w wakacje.Wysłałam już tyle swoich CV że głowa mała, ale pracy jak nie mam tak nie ma. Pewnie po studiach będę się musiała przygotować na powtórkę z rozrywki.