Bycie chudzielcem to niesamowita sprawa, posłuchajcie: Przez całe dzieciństwo wyglądałem jak wygłodzony więzień obozu pracy, żebra mi wystawały a moje nóżki wyglądały jak wykałaczki i dokładnie pamiętam, jak w wieku 3 lat szedłem sobie po plaży nad jeziorem i wysłuchiwałem tekstów w stylu: „O, SZKIELECIK IDZIE”, albo „ojej, czemu ty chłopczyku nic nie jesz?”. Dobry początek. Prawda, miałem okresy bycia niejadkiem i pamiętam dobrze sceny kiedy pół rodziny siedziało nade mną przez godzinę i próbowali zrobić wszystko, żebym zjadł jeszcze kawałek obleśnego, zimnego kotleta, bo „ojej, czemu on taki chudy jest?”. Ostatnio oglądałem zdjęcia rodziców sprzed 30 lat. Matka wyglądała jak anorektyczka bez piersi w stanie agonalnym a mój ojciec ważył na studiach 52 kg i nakładał 5 warstw swetrów żeby siary nie było. I co? Dobrali się tacy i zrobili dzieciaka. No, ciekawe dlaczego jestem chudy. Dziadkowie i wujkowie to samo- za młodu między kratami z więzienia by uciekli. Całe gimnazjum i początek liceum musiałem słuchać różnych zajebistych porad w stylu „musisz jeść więcej!”, „zacznij jeść czipsy i w makdonaldzie”, „ale on jest chudy w 3 dupy” (szczególnie miło było słyszeć to od dziewczyn) i innych błyskotliwych uwag. Jadłem tyle samo co rówieśnicy ważący po 80 kg, albo i więcej, oczywiście gówno to dawało. Kiedyś zrobiłem eksperyment- po tygodniu jedzenia bez przerwy a McDonaldzie przytyłem 1 kg (oczywiście nie było tego widać), które zrzuciłem tydzień później. Uznałem, że zacznę chodzić na siłownię i trzymać dietę. Próbowałem kilka razy, ale zawsze coś mi wypadało, bo ktoś kto w pierwszej liceum waży czterdzieści parę kilo choruje raczej często, niż rzadko (mimo witamin). Tak więc zawsze coś – sesja, choroba, egzaminy, siłownie zamknęli, raz dostałem wpierdol od dresiarzy w biały dzień, pogubiłem zęby i zerwali mi siatkówkę w oku (a na drugie prawie nic nie widzę od urodzenia) i wiele innych przeszkód. Niemniej jednak ciągle próbowałem i ciągle wracałem na siłownię. Z poziomu zagłodzonego stracha na wróble wszedłem na poziom zwykłego chudego gościa, a później zwykłego szczupłego faceta. Niestety nie trzymałem dobrze diety i wszystko było nieregularne. Miesiąc chodziłem, przerwa, później kilka treningów, przerwa. Obecnie mam 23 lata. Zdrowa tarczyca, brak tasiemca, jelita przebadane itd. Zważyłem się dwa miesiące temu po powrocie z długiej podróży i gdy waga pokazała 54 kg uznałem, że mam dość. Dość tego, że nie mogę ubrać się jak facet, bo nawet pedalskie rurki w rozmiarze S ze mnie spadają. Że nie mogę kupić marynarki, bo nawet na najmniejszą mam za wąskie barki. Że większość dziewczyn ma więcej w bicepsie ode mnie. Że co drugi gimnazjalista może mi spuścić wpierdol. Że kiedyś nie będę mógł obronić swojego syna albo swojej dziewczyny. Że wstydzę się wyjść na ulicę w krótkim rękawku i przeglądam się w każdej szybie, bo może w którymś odbiciu będę wyglądał trochę szerzej, co poprawi mi humor. Że nie jestem zadowolony ze swojego ciała. Że po raz tysięczny usłyszę „ale chudzinka z ciebie” albo inne żałosne gówno w tym stylu. Że jestem słaby i krzywy, jak niedożywiony chłop z Łotwy albo wybitny narkoman, chociaż w domu niczego nie brakuje i dobrze się odżywiam. Że wielu dziewczynom się podobam, ale nie podobam się sobie, a przy wielu pięknych kobietach czułem się po prostu źle, bo wiedziałem, że ważyły więcej ode mnie, mimo że były szczuplutkie i zgrabne. Więc wróciłem na siłownię i chodzę bez litości. Teraz pracuję, także sesja nie będzie mi przeszkadzała. Nigdy nie trzymałem tak dobrze diety. Żadnych wymówek. Siła rośnie, masa rośnie, powoli, ale do przodu. Teraz wyglądam jak normalny szczupły koleś, robię się coraz bardziej umięśniony, ale cena jest wysoka. Do pracy wstaję o 6, zamiast o 7 rano, żeby zjeść ogromne śniadanie. W pracy cały czas jem kanapki z chleba razowego i mnóstwo mięcha. Zazwyczaj nawet nie jestem głodny, po prostu je w siebie wciskam. Po powrocie krótki odpoczynek i obiad. Później siłownia, powrót, pół godziny snu, ogromna kolacja i znowu spać. W tygodniu 3x siłownia a w dni nietreningowe też wrzucam w siebie tony jedzenia przez co na nic nie ma czasu. Gdybym urodził się jako normalny koleś, który waży, powiedzmy, te 70-75 kg, to mógłbym po pracy grać z kumplami w piłkę, pójść na basen albo na miasto podrywać dziewczyny. Zamiast tego siedzę z koksami w piwnicy i przerzucam metal. Niby dobrze, bo charakter mi się kształtuje, zmuszam się do czegoś, narzucam sobie dyscyplinę, ale kurwa, treningi to pół biedy. Gdyby rosło się od samej siłowni to wszystko byłoby pięknie. Najgorsza jest dieta. Jedzenie nigdy nie sprawiało mi szczególnej przyjemności, zazwyczaj jem bardzo powoli a teraz muszę pochłaniać naprawdę mnóstwo żarcia (jakieś 3800 kalorii). Wyobraźcie sobie w ten pieprzony upał iść na siłownię, podnosić cholernie ciężkie żelastwo obok spoconych koksiarzy (kolesie się kłują i wpieprzają metanabol a ja lecę naturalnie, tylko odżywkę piję czasami), pocić się jak świnia a po powrocie zamiast zimnego piwka i odpoczynku- dwa steki, miska ryżu, jakaś sałatka. A później od razu w kimę i ledwo 6 godzin snu, bo jem zbyt wolno. Więc chodzę wiecznie niewyspany. I tak cały tydzień. Czasami popijam każdy kęs, tak bardzo nie chce mi się jeść. Ale nie mam wyjścia. Mam dość. Mam tego po dziurki w nosie. Prędzej w stroju baletnicy wskoczę pod pociąg, niż przestanę chodzić na siłownie. Nie chcę tak już dłużej wyglądać, nie życzę sobie tego w moim życiu. Do tego mam lęki, że jak przestanę trenować i trzymać dietę to wszystko stracę. A uwielbiam podróżować, zwłaszcza z plecakiem i niskobudżetowo, uwielbiam imprezować, więc czuje się jak niewolnik. W piątek nie wychodzę zazwyczaj nigdzie, bo wolny jestem dopiero o 23- trzeba iść na trening a później się nażreć. Na wyjazdach ze znajomymi ciągle jem. Wczoraj wpadła do mnie dziewczyna na weekend, siedziała ze mną w kuchni przez godzinę i patrzyła, jak wpycham w siebie żarcie w 30 stopniowym upale. Czułem się jak jakiś debil. Kumpel z którym chodzę na siłownię od urodzenia ma zajebistą klatę, jest dobrze zbudowany i silny, co prawda jest niski i szybko zalewa się tłuszczem, ale je sobie co chce i kiedy chce a i tak robi się coraz silniejszy i większy. Także zdajcie sobie sprawę jak macie zajebiście, jeśli urodziliście się z normalnym ciałem i możecie sobie po pracy pograć w kosza albo leżeć dupą do góry, zjeść na kolację banana i popić piwem, pojechać ze znajomymi na melanż, przez tydzień żywić się krakersami i wódką, pojechać autostopem na drugi koniec europy jedząc chleb z pasztetem i ciągle ważyć te 75 kg jak facet, a nie 60 albo 55 kg jak jakaś słabowita pizda z zapadniętą klatą. Naprawdę, bądźcie wdzięczni za to, co macie. Rzekłem.
Ja mam trochę podobnie. Zawsze, gdy ciało jest słabe, umysł jest potężny. A gdy umysł jest słaby, to ciało jest potężne. Choćby spanie i wstawanie to straszny przykład. Gdy się kładę, umysł może jeszcze pracować długo, a ciało ledwo dyszy. Leżę bezwiednie, aż może zasnę. Zaś, gdy wstaje ciało jest gotowe, a umysł śpi, nawet po godzinie od wstania. Czynności, które zajmują mi normalnie 5 minut, zajmują 20. To nie jest zwykła zamuła po śnie. Grając w różne sporty jest dokładnie tak samo. Umysł walczy z ciałem albo ciało z umysłem cały dzień. Bardzo rzadko uzyskuje harmonię.
to nie sprzeczność ciała i psychiki tylko psychiki i psychiki xD
źle postawiony problem, to nie kwestia konfliktu między ciałem a psyche; to kwestia wewnętrznego konfliktu psyche, sprzeczne dążenia, lęk który występuje mimo różnych chęci; chciałbyś zaruchać ale jednocześnie się boisz kompromitacji; chciałbyś skoczyć ale boisz się upadku itp.; ciało tutaj daje radę na tyle na ile masz w czapce poukładane
To właśnie jest sprawa psychiki, nie ciała. Ciało wykonuje polecenia zlecone przez mózg, gdyby działo się to samoistnie (np. niekontrolowane drgawki)to mogła by być to jakaś choroba. Ale patrząc na twoją opowieść z boku mogę wysnuć dwa wnioski. Może to być strach przed niepowodzeniem lub stres spowodowany zbyt dużymi oczekiwaniami od siebie. Spróbuj nie narzucać sobie zbyt gwałtownego tempa, podejść do sprawy stopniowo. Myślę, że po jakimś czasie twój problem się rozwiąże. Pamiętaj, ciało i psychika są silnie powiązane ze sobą, dzięki własnej woli możesz w nich wprowadzić zadziwiające zmiany. Walczyć się z tym da, ale musisz do tego podejść spokojnie, nie tak jakbyś chciał z siebie to wyrzucić. Takie zachowania są częścią ciebie i tylko ty możesz je kontrolować.
starzejesz się i zaczynasz rozmyślać nad niektórymi sytuacjami 😉
Twój problem to słaba psychika, a nie ciało.
Co Ty gadasz za głupoty? Zaprzeczasz sam sobie. Chujnia pisana na siłe. Chyba trzeba Cię porządnie przepchać.
Ale co ma do tego wszystkiego ciało? To raczej twój umysł podpowiada,że skoki na łeb z 10 metrów, łażenie po ciemnicy czy bójki o niewiadomo co mogą być niezdrowe. A że wykreowałeś sobie wizje siebie jako macho i nie możesz sobie sam pozwolić na wymiękanie, no to masz mały dysonans. Tylko psychopaci i wariaci nie odczuwają obawy, więc nie ma co z nią walczyć – strach to objaw zdrowia. A co do lasek, zdenerwowanie tym, jak się wypadnie jest zupełnie normalne, przechodzi zwykle z nabieraniem doświadczenia i lepszym poznawaniem drugiej osoby. Zycie to przecież nie pornos.
Ja tak mam. Myślę, że trzeba wzmacniać psychikę, bo stąd się wszystko bierze, medytować, chodzić na siłownie, dobrze się odżywiać i trenować sztuki walki. Ale wiesz, jeśli skaczesz z 10 metrów do wody to i tak będziesz się bał, chyba, że zaczniesz robić to codziennie. Mózg musi się przyzwyczaić, ciało ludzkie nie jest zaprojektowane do takich rzeczy, więc mózg daje sygnał „możesz umrzeć” (w sumie ma rację). I tak szacun, większość ludzi nie potrafi się przełamać i nie ma jaj.
Musisz zwiekszyc mase to przestaniesz sie trzasc. Pozdrawiam
Sorry chłopie. Pizdowate słabe ciało i ty to jedno i to samo. Tymbardziej że odczuwanie strachu to Twoje odczucie a nie odczucie Twojego ciała, to Ty się boisz a nie Twoje ciało. Jak możesz to rozgraniczać? Temat jest jednak szerszy bo mózg działa w sposób świadomy i nieświadomy. Twoja świadomość chce być odważna, lubiąca adrenalinkę, nie bojąca się niczego i szarmancka w stosunku do kobiet. Ale Twoja podświadomość – czyli Twoje prawdziwe ja tak naprawdę – jest strachliwe i dupowate. Masz sporego plusa za przełamywanie swoich lęków, bo na tym polega odwaga, czyli na robieniu czegoś wbrew strachowi.I masz minusa za pieprzenie o swoich negatywach jakbyś to nie był ty.
Spoko stary, nie masz się czym przejmować. Większość ludzi ma taki problem ciało-umysł z tym, że chyba nie wiele osób sobie z tego zdaje sprawę. Walczyć z tym można, w moim przypadku to jeśli się czegoś boje to to robię. Przy pierwszym razie pojawi się owy konflikt ciało-umysł, ale przy drugim razie to żądzę już w pełni ja. Tak więc próbuj wielu rzeczy bo z czasem przyzwyczaisz swoje ciało do tego stopnia, że i w nowych sytuacjach będziesz nad nim panował w pełni. Trening czyni mistrza.
Pozdrawiam Cię chujowiczu i życzę silnej woli w realizacji swych celów!
To nie ciało durny gimbie, tylko psycha, po prostu mentalnie jesteś pizdą
To się prosto nazywa – syndrom patałacha. Prawdziwy mężczyzna panuje nad ciałem i psychiuką w każdej sytuacji. Pewnie twoje ciało sra po nogach przy rutynowej drogowej kontroli policyjnej albo na spotkaniu z szefem. Oczywiście nie mówię o wielkim spotkaniu biznesowym, bo tego twoje ciało by nie wytrzymało w ogóle. Ale srasz, gdy nie nadążasz za taśmą. Srasz, gdy zbiorkom rano się spóźnia, gdy jedziesz do tyry, itd. Nic się nie martw. Większość tak ma. Jakbyś zarabiał 17 tysi i jeździł mesiem tak, jak ja, to inna sprawa. A tak – to sracie małe ludziki z byle powodu i dajecie się dymać.
Myślę, że jesteś całkiem normalny- wielu ludzi odczuwa strach przed różnymi ryzykownymi zdarzeniami. Mniejszy lub większy, bo sporo zależy od reakcji układu nerwowego, na co zasadniczo nie masz wpływu- ot, genetyka. Ważne jest, że strach Cię nie paraliżuje, a jeśli dodatkowo mimo niego podejmujesz działanie- świadczy to tylko o odwadze. Tak jest, bohaterowie też się boją, ale jak trzeba to potrafią przejść do czynów 🙂 A czy da się walczyć z tymi reakcjami? No cóż, pewnie kwestia doświadczenia. Im częściej będziesz się naparzał/bzykał/etc., tym mniejszy będzie to na Ciebie miało. Zawsze najtrudniej się wychodzi ze strefy komfortu.
jak bym czytał o sobie 🙁
Stary, ja mam dokładnie tak samo jak Ty no przejebane wręcz, najgorsze nie wiem jak z tym walczyć-przezwyciężyć ten strach… ; /
Oznacza to, że jesteś gawędziarzem. Gadką nadrabiasz to, że jesteś pizdą… Sorry, ale taka prawda.
Autor: Dzięki wszystkim za komentarze te pozytywne jak i negatywne. Może i niedokładnie to ująłem ale jak widać są ludzie którzy mają podobnie. Chyba nie pozostaje nic tylko pracować nad sobą i próbować, próbować 🙂 dzięki pozdro
Nie rozumiem jak można chcieć skoczyć do wody z 10m. Albo wiem że coś jest przyjemne i chcę to robić albo nie. Jak można sobie wmawiać że coś takiego będzie przyjemne. Widocznie nie mam w przeciwieństwie do ciebie rozdwojenia jaźni, na normalną i jaźnie dążącego do samozagłady leminga. Tak samo jak nie rozumiem tych wszystkich skaczących na piłkę po to żeby się odbić i spaść na ryj, albo jeżdżących po poręczach na deskorolce po to żeby spaść na nią jajami. Ale przynajmniej mogę cię pocieszyć że jak ta część świadomości która odpowiada za to że dążysz do samozagłady ostatecznie zwycięży to przynajmniej dostaniesz nagrodę Darwina.
Kup kompresor do penisa.
Brak Ci pewności siebie. Popracuj nad sobą.
Mam podobnie, nie trzęsę się, ale czuję taką totalną dekoncentrację, w każdym razie zastąpiłem to „pychą” powiedziałem sobie że nawet jakby wyskoczył do mnie pudzian to odgryzę mu krtań i pokażę wszystkim że człowiek to też potwór ;D Pozdro 😉