Kiedyś spokojny człowiek, opanowany, uśmiechnięty, obracający się wśród ludzi, mający dziewczynę, w miarę dobre wyniki w nauce, osiągający sukcesy. Później przeżycia, emocje, kłopoty i zaczęło się tłumienie wszystkiego w sobie, wszystko zaczęło się pierdolić, brak osoby bliskiej sercu, zamykanie się na ludzi, nienawiść do wszystkiego dookoła. Chyba tłumię to w sobie, chcę się wygadać, z drugiej strony nie chcę rozmawiać, niektórzy chcą pomóc, ale gdy zaczynają rozmowę ich punktem wyjścia jest obalenie mojego bezsensownego i spaczonego podejścia do życia. To nie jest kurwa pomoc! To nie pomaga, to pogrąża człowieka w jeszcze gorszy stan, niż ten, w którym się znajduje. Chcą mi tłumaczyć, jak być szczęśliwym. Ale co Oni kurwa wiedzą o szczęściu, przecież to dla każdego co innego, szczęście nie ma swojej definicji. Dla jednego to sex, dla drugiego alkohol, dla trzeciego pieniądze. A ja po prostu nie chcę iść przez życie sam – to jest dla mnie szczęście. Mieć kogoś u boku, normalną pracę, spokojne kurwa życie! Cokolwiek nie zrobię, zawsze jest źle. Tak, życie, nie wszystko musi iść po mojej myśli. Taki stan można wytrzymać, do czasu, nie przez trzy lata pod rząd, trzy lata monotonni, oszukiwania samego siebie, noszenia maski z uśmiechem, trzy lata szukania pierdolonej pracy, dziewczyny, rozwiązania na cały ten bajzel. Najgorzej, gdy nie ma żadnych perspektyw, wiesz jak to jest: czasami upadasz, ale podnosisz się, masz dla kogo, widzisz w tym sens, masz siłę, motywację – ja jej nie mam. Kiedyś była, ale odeszła wraz ze wszystkimi, którzy mówili, że są ze mną, na dobre i na złe. Teraz są tylko momenty, dla których trzymam resztki uśmiechu, momenty, dla których w ogóle wstaję rano, momenty, dla których warto nie przedawkować. Ale jak długo można żyć kurwa momentami, przecież to tylko pierdolone momenty, chwile, minuty! Właśnie momentami myślę, że najprościej zamknąć się w pokoju i pogrążać się w swoich myślach, czekać aż wszystko się samo ułoży, aż szczęście samo mnie znajdzie. Pisanie mnie uspokaja, kiedyś były to wiersze, dla niej, teraz piosenki i rozprawki jak ta teraz. To jedyne, co powstrzymuje mnie od wyjścia na ulicę i nie połamania rąk notorycznie wkurwiającym mnie sąsiadom, którzy założą kaptury na głowy i stoją bez słowa przed blokiem, gapiąc się bezcelowo na każdego przechodnia. Co za pojebani ludzie…
Kolego, przestań freda marszczyć i zobaczysz, że pech Cię ominie(znam to z autopsji) 😀
no to jak cię auto … to masz problem z głowy!
Jak Cię auto to ja biorę Twój rower i klapki. Łączę się z Tobą w bulu, stary..
Może jakoś samemu wmówiłeś sobie, że to pech? Po prostu nieraz coś się nie układa. Wiesz, że bezradności też można się wyuczyć i to bardzo szybko. Jeśli będziesz wpadał w to częściej i określał to jako pech to fajnie nie będzie.
Załóż sobie zeszyt i zacznij kategoryzować pewne zdarzenia jako pech i zwykłe zdarzenie przyczynowo skutkowe i po pewnym czasie zobaczysz poprawę.
Powodzenia.
Lenard.
po napisaniu tej chujni, wyszedł na ulice i faktycznie pierdolnoł go samochód. (psycholog, wkręca co nie? do myślenia heh.)
nie ma czegos takiego jak pech.
to nie pech… to selekcja… nie każdemu jest dane się rozmnażać… dlatego też nie będziesz miał dziewczyny… zaakceptuj to…
Było znacznie gorzej – nie samochód go pierdolnął tylko wygrał szóstkę w totka i wyskoczył z radości na remontowaną ulicę, bo tam samochody nie jeżdżają, jak się wyraził,i walec go przejechał. wyglądał przez chwilę jak ta postać z kreskówki z Królika Rogera… no przejebane…
Ta. 2012.