Pod koniec kwietnia minie rok od chwili, kiedy otrzymałem świadectwo ukończenia liceum. Taki moment skłania do refleksji nad rokiem, który minął od tej chwili. Maturę zdałem bardzo dobrze, więc nic nie stało na przeszkodzie, żeby pójść na studia. Nic, oprócz mojej niechęci do uniwersytetu, studiowania itp. Miałem plany na życie całkowicie niezwiązane z życiem studenta. Jako że od zawsze fascynują mnie samochody, prawo jazdy zrobiłem zaraz po skończeniu osiemnastki (zdałem za pierwszym), chciałem zostać kierowcą zawodowym. Planowałem zaraz po maturze rozpocząć kurs na kategorię C, potem C+E, zdać egzaminy i zaczynać pracę. Przeszkoda była jedna – pieniądze. Mieszkam na takim zadupiu, gdzie znalezienie pracy przez 19-latka z maturą bez żadnych kwalifikacji zawodowych jest niemożliwe, praca w większym mieście nie wchodziła w grę, bo po odliczeniu pieniędzy na mieszkanie, utrzymanie itd. na kurs zarabiałbym ok. 2,5 roku, więc liczyłem na pomoc rodziców (pieniędzy im nie brakuje). No i się przeliczyłem, bo ich zdaniem, miałem OBOWIĄZEK iść na studia, a nie robić uprawnienia zawodowe. Powiedzieli, że jak nie pójdę na studia, to oni mnie nie będą utrzymywać itd. Efekt był taki, że po 5-miesięcznych wakacjach poszedłem na kierunek, który wydawał się najmniej nudny, ale i tak jest nudny do sześcianu. Co jest najgorsze? Fakt, że po skończeniu tego kierunku 1. nie dostanę jakiejś dobrze płatnej pracy, będę zarabiał o wiele mniej niż np. kierowca tira. 2. Aby pracować, będę musiał mieszkać w jakimś mieście, tak jak i na studiach, a miast nie znoszę. 3. Dla moich rodziców nie są ważne perspektywy jakie mam po studiach, no chyba że twierdzą, że jeśli jest się magistrem, to pracodawcy dzwonią do ciebie z ofertami pracy. Dla nich ważny jest ten jebany dyplom i to że się pochwalą synem na studiach, no bo przecież wszyscy studiują. Mieszkam w chujowym akademiku z chujowymi ludźmi, z chujowymi ludźmi studiuję, na równie chujowym kierunku. I tak przez kolejne 4 lata, o ile mnie nie wyjebią, na co mam cichą nadzieję. Wkurwia mnie gadanie, że studia to najlepszy okres w życiu. Jak dla kogo. Dla mnie to na razie najgorszy okres w moim życiu. Kończę bo muszę się pakować i jechać na stancję, żeby od jutra znowu słuchać o rzeczach, które mnie wcale nie interesują.
popieram.
A mnie wkurwiają lewi renciści, bezrefleksyjne i tępe podejście do życia, stres, głód, słaba jakość sałatek w hipermarketach i kolor różowy
Mnie wkurwiają media, polityka w polsce, tępota ludzi, którzy tych polityków w ogóle słuchają, chamstwo jadąc samochodem, chamstwo na poczcie, w banku, na uczelni i głupota ludzi, którzy, tak jak wyżej kolega napisał są bezrefleksyjni. Po chuj żyć, jeżeli po każdym dniu np kładąc się już spać nie pomyślisz sobie co było w danym dniu dobre, co było złe i przede wszystkim co Ty zrobiłeś dobrze a co źle i co możesz zrobić lepiej??
Dzięki za komentarze. Muszę tylko dodać, że ja każdego wieczoru myślę nad tym, co zrobiłam w ciągu danego dnia. I – do chuja – nie wszystko robię dobrze, i wiem o tym. I wiem, że inni ludzie też mogą robić coś nie tak. I dopóki to ja na tym tracę to mogę się z tym pogodzić. Ale jeśli w grę wchodzi dobro moich dzieci – to kurwa nie odpuszczę.
Mnie wkurwia wszystko, co koledzy i koleżanki napisali powyżej, z czego „samotne” matki wkurwiają mnie ostro.
zgadzam się. moim zdaniem powinni to jakos sprawdzać a nie, qrva ktos potrzebuje żeby dziecko poszło do przedszkola to nie ma, bo przecież przysługuje najpierw samotnym matkom! No ludzie, jaki ten krat jest PO-JE-BA-NY!
Zgadzam się-sam konkubinat popieram.Ale dokładnie jak mówisz-coś za coś.