Żal mi przysłowiowo pewną wiadomą część ciała ściska, jak piszę ten post. Otóż teoretycznie jestem jeszcze szczylem, co nie przeszkadza mi w posiadaniu nerwicy natręctw, depresji, zaburzeń osobowości, a także innych ciekawych dolegliwości, dzięki którym jestem z dnia na dzień niczym spętana, a wykonanie najprostszej czynności budzi albo lęk przed popadnięciem w skrajność albo chociażby różne myśli robiące ze mnie człowieka, który teoretycznie w ogóle po tej ziemi nie powinien chodzić. Nie potrafię już funkcjonować w społeczeństwie, wszystko jest dla mnie wewnętrzną katorgą- jeśli nawet trafi mi się jakiś normalny dzień kiedy nad sobą panuje, to odbiera mi go strach, że niedługo wszystko wróci, nie wiadomo co tym razem- i tak rzeczywiście jest. W dodatku mam nieuleczalną chorobę, powiedzmy, hormonalną, skutki są takie, że wstyd mi na ulicę wyjść a i fizycznie czuję się okropnie. Nic, tylko w pizdu to rzucić. Żeby „troszkę” mi się polepszyło prawdopodobnie przez większość życia będę wpierdalała wyłącznie kaszę, ryż i fasolę, ćwiczyła dzień w dzień i odmawiała sobie wszystkiego, oraz truła się pigułkami, które g*dają, a ja z roku na rok wyglądam coraz tragiczniej i coraz gorzej się czuję. Ludzie od większości mego zacnego żywota wpajali mi nienawiść do samej siebie. Teraz nie mogę się znieść do granic możliwości, walą się moje relacje z innymi i rodziną- nie moge temu sprostać, nie potrafię. A oni tylko jedyne co umieją to się czepiać, że znieść się mnie nie da, o lubieniu nie wspominając. Jakby to w 100% moja wina była. Ot, chujnia.
Jechałem sobie samochodem, w pełni zamyślony, zajęty komórką, a tu nagle – jebany ZAKRĘT! Bo jakimś drogowcom nie chciało się zrobić prostej drogi. A tak na poważnie – wina po obu stronach „konfliktu”.
Ufff…