Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wkurwia mnie moja szefowa. Chciałam uniknąć przekleństw, ale jest to niemożliwe. Właśnie coś we mnie pękło i planuję się zwolnić. Dłużej wytrzymać się NIE DA. Przepracowałam zaledwie kilka
miesięcy, a nabyłam tam taką wiedzę, że mogłabym wykładać januszoznawstwo biznesowe… To co TA KOBIETA odpierdala … nawet nie wiadomo od czego zacząć (sorki będzie trochę chaotycznie)..
Zacznę od tego, że czepia się byle czego robiąc uwagi z dupy, co ma się nijak do jakości i efektów mojej czy pracy pozostałych pracownic. Raz przyczepiła się niedosuniętej szuflady na zapleczu. Od razu podniosła larum i słychać było:”burdel, wszędzie burdel!” (tak jakby dosuwanie szuflad było głównym obowiązkiem w tej firmie). Co najlepsze największy syf i burdel robi ona sama. Niedojedzone wczorajsze żarcie, brudne naczynia, pootwierane butelki z piciem i masa, masa innych jej prywatnych rzeczy/śmieci to widok codzienny. Zaśmieca nasze stanowiska pracy oczekując, że po niej posprzątamy. Czasem nawet na samym wejściu pod nogami można coś znaleźć. Np. drabinę, postawioną oczywiście tak aby zastawiała nam wejście. A to porozrzucane zakupy, innym razem walające się słoiki i inne dziwne „niespodzianki”. Zastawia się na nas pułapki i formuje tory przeszkód co by chyba nudno nie było. Musimy uważać żeby się nie pozabijać.
Aha, porządnej szatni czy pomieszczenia
socjalnego do spożywania posiłków brak oczywiście. Jemy na sali produkcyjnej. Już nie raz było tak, że zwracała nam uwagę, że śmierdzi jedzeniem i że klient się pożalił, że śmierdzi jajem. Wydała więc zakaz spożywania jedzenia o specyficznym zapachu. Jej mężulo często się kręci w zakładzie i nie za bardzo mamy jak się przebrać. I pomyśleć można, że to my miałybyśmy coś do
powiedzenia w tej kwestii, otóż nie. To on zarzuca, że czuje się niekomfortowo. Noż kurwa…. To może przebierajmy się i jedzmy na ulicy!
Ogólnie jakiekolwiek zasady jakie wprowadza szanowna pani szef obowiązują wszystkich poza nią samą naturalnie. Może więc syfić, wrzucać plastiki do kosza z odpadami organicznymi etc. (A już najlepiej jej wychodzi pouczanie nas i wytykanie nam jej własnych błędów. Mistrzostwo). Sanepid i bhp to dla niej wiedza bezużyteczna dla tego celowo i nagminnie ją ignoruje. Zresztą sanepid
przychodzi do niej na kawę w gości. (Gdyby nie znajomości już dawno zwijałaby ten swój interesik). Pani na szkoleniu z bhp zapytała ją o stan apteczki w naszym zakładzie. No jak to,
przecież jest plaster ( mowa o skromnym opakowaniu wiszącym na wystających drutach ze ściany) i spirytus do odkażania – mówi szefowa. Mnie wryło, a reszta miała konsternację na twarzach. Jakiś czas zastanawiałam się czy może specjalnie rżnie głupa żeby żartem zabłysnąć, czy na prawdę jest aż taka głupia? Potem niestety dowiodła, że jednak to drugie… I tak, małe mszyce które kiedyś zauważyłam sprzątając pod regałem to według niej tylko pająki, cola wchłania się w ścianę dla tego nie trzeba jej czyścić i wiele, wiele innych kosmicznych historii, o których można by książkę napisać.
Kobieta inteligencją i wiedzą nie grzeszy, ale jest za to biegła w sztuce manipulacji,
kłamstwie i szantażu emocjonalnym. Raz ściągnęła mnie z urlopu udając płacz i zapalenie płuc. Wcześniej była też taka sytuacja kiedy oznajmiła nam, że nie stawi się w pracy ponieważ ma grypę
żołądkową, a w tym czasie chodziła sobie po butikach i przymierzała kiecki na bal sylwestrowy. I w ogóle nie przejmuje się tym, że jej kłamstwa wychodzą na jaw. Zawsze udaje, że nic się nie stało. W sumie to może sama się w nich gubi albo myśli, że jesteśmy tak głupie jak ona.
Często się zdarzało, że nękała nas swoimi esemsami poza godzinami pracy czasami też w weekend, robiąc jednocześnie chore akcje z dupy. Kiedy interes jej nie idzie, lub cokolwiek innego dzieje się nie po jej myśli potrafi wyładowywać na nas swoje frustracje. Robiąc właśnie akcje z
dupy o byle co. Na żywo to już inna gadka, jakby odwaga już nie ta… No a teraz jedna osoba odeszła na macierzyński, drugiej nie może przedłużyć po raz piąty stażu, a
trzecią musi zatrudnić na normalną umowę ponieważ skończyły się jej tzw. prace interwencyjne ( również ileś tam razy przedłużane). Mamy więc lekko mówiąc przerąbane. Czujemy się winne, że ona musi nam płacić. Ja np. ostatnio zachorowałam i wzięłam sobie dosłownie dwa dni wolnego, a ta wypisuje do mnie czy przyjdę do pracy wcześniej, czy ma sobie szukać kogoś innego bo przez moją
chorobę nazbierało się zleceń. Mimo że podczas ustalania dni wolnych w rozmowie z nią było tiu, tiu, tiu, tak tak nie wezmę dużo zleceń, zdrówka ci życzę i tego typu rzeczy. Ja pierdole. Robienie z
ludzi debilów też jej mistrzowsko idzie. (aż strach pomyśleć co by było gdybym poszła na L4 skoro tak ją ubodły te dwa dni…). Nikt mnie nigdy tak nie wkurwił. Wyobrażacie to sobie? Jest sobota przed 23, człowiek się próbuje doleczyć i odpoczywa, śpi prawie a tu taki sms. Co za bezczelne babsko! Po tym właśnie
stwierdziłam, że sprawy zaszły już za daleko.
Poza tym i na koniec już ( choć to tylko część tego co można napisać) jest to osoba bardzo niewdzięczna, interesowna, chamidło i zachowuje się czasami jak zwykła świnia! Na forum publicznym to oczywiście oh i ah, jaka wielka pani, klękajcie narody – jaka to modna biznes women. Jej działalność to jej życiowa pasja. Wow. (dupa, a nie pasja jeśli już). A od zaplecza normalnie słoma z buciorów
wystaje aż w oczy kłuje. Po prostu WSTYD!!! Tak to właśnie wygląda biznes Janusza od tej drugiej strony, zbudowany na jednej wielkiej ściemie. TFU!!! A potem się dziwi jeden z drugim i ma pretensje, że nazywają ich Januszami biznesu.

Ps. Przepraszam, musiałam się gdzieś wyżalić…

Witam
Pod wpływem wcześniejszej wrzuty kolegi o okresie 18-stek, chciałbym podzielić się sytuacją, która mnie wkurwiła i nie wiem czy zrobiłem dobrze czy źle.

Zacznijmy od tego, że w lutym zorganizowałem imprezę osiemnastko-wą i zaprosiłem znajomych, przyjaciół, których znam ponad 4 lata i mam z nimi dobry kontakt(zaproszenia wysłałem 3 tygodnie przed imprezą). Z racji tego, że nie miałem dużo miejsc, nie zapraszałem par. I od tego momentu kurwa się zaczęło. Kolega, którego uważałem za dobrego kumpla zaczął odpierdalać. Pierw dowalił się do tego, że nie może przyjść z dziewczyną(nie lubie tej dziwki, bo jest typową karyną i patolą), obraził się itd. Potem dzień przed imprezą napisał mi, że go nie będzie, dlatego że dziewczyna mu nie pozwoliła. Kurwa wystawił mnie, którego zna ponad 4 lata dla jakiejś szmaty, z którą był 3 miesiące! Jeszcze ta dziwka przyjechała do niego w dzień imprezy tylko godzinę przed, aby pilnować go, żeby nie poszedł. I wtedy przyrzekłem sobie, że nie pójdę na jego urodziny, oko za oko. Jego impreza była 3 dni temu, tak jak mówiłem to zrobiłem. I po wszystkim wśród moich znajomych wychodzi na to, że to ja jestem chujem, bo nie poszedłem, a mogłem.

I teraz pytanie do was: dobrze zrobiłem, że nie poszedłem, czy źle?
chujnia

Albo to ja jestem totalną idiotką, albo mam niebywale szczęście przyciągać do siebie całe zidiocenie świata.
Aktualnie jestem w czarnej dziurze czegokolwiek. Matka całe życie robiła ze mnie pajaca na sznurkach, którym sobie manipulowała i skutecznie wpedzala na każdym kroku w przytłaczające poczucie winy i tego, że muszę grać pod jej dyktando. Inaczej się obrażała i nikt ze mną, dzieckiem, w domu nie rozmawiał… Znalazłam faceta, niby fajny, ogarnięty. Ale matki nie trawił, tego co odwala. Rozumiałam to poniekąd. Kazał wybrać, on albo ona. Wybrałam jego, matkę na dystans. Cuda wianki sie zaczęły dziać. Tymże sposobem od 10lat nie mam żadnego kontaktu z rodziną, bo matka tak zamanipulowała, że wszyscy uważają, że to ja, niegodna córka się od nich odwróciłam….
No a ten fajny facet, z biegiem lat, stal sie debilem, który wszystko mi narzuca, łaskawie raz na ruski rok ofiaruje jakaś czułość, za którą powinnam na kolanach dziękować. Traktuje mnie jak swoje dziecko, którym może rządzić, któremu może rozkazywać, a które suma summarum pokrzyczy, pokrzyczy ale zrobi, bo inaczej ciche dni, które sa dla mnie torturą. Koleżanek nie mam, bo „co ja będę komuś o naszym życiu opowiadać”… Jedyna praktycznie osobą, z którą rozmawiam jest on. I to dosłownie. Jestem psychicznie rozjechana, zastanawiam sie co ja tym ludziom zrobiłam, że traktują mnie jak podnóżek swojego życia…
Gdyby nie dziecko, to wyszłabym z chaty tak jak stoję i poszła w chuj…
Codziennie mam nadzieję, że rano sie juz nie obudzę…

Polski system edukacji jest fatalny. To twór idealny dla przeciętniaków z dobrą pamięcią. Sprowadza się głównie do szprycowania łba na siłę stertami niepotrzebnych informacji, nazw i dat. Nie ma tu miejsca dla ludzi kreatywnych, dla logicznie myślących, dla ludzi z talentem dedukcyjnym, dobrze wnioskujących, dla artystów, dla jednostek z innowacyjnymi pomysłami. Te wszystkie umiejętności kognitywne się nie liczą. Liczy się kto szybciej potrafi wryć na pamięć stos niepotrzebnych, nieprzydatnych bzdur, które sprawnie funkcjonujący mózg ma w dupie. Kolejną perełką jest dobór kadry nauczycielskiej. Oni te nauczycielki wyciągają chyba z burdeli i klasztorów. Większość kadry pedagogicznej jest kompletnie do niczego i psuje umysły młodych ludzi, infekując je traumami szkolnymi, bzdurami, albo nie potrafiąc dostrzec talentów i podchodzić indywidualnie do uczniów. Ciekawe ile wybitnych talentów zmarnowało się i umarło w toku polskiej edukacji. Ten gówniany system gloryfikuje także ludzi, umiejących myśleć schematami i nie wybiegających poza ramy, ustalone interpretacje. Nawet genialny pomysł może być traktowany jako błąd i podkreślany na czerwono, a pochwali się tego kto napisał coś w najbardziej najbardziej zbliżony sposób do klucza.

Witam
Od zawsze miałem swoje zdanie, poglądy, mówili mi, że na tym wyjdę i będzie mi w życiu łatwiej taki chuj a od czego by tu zacząć hmm.
Mam inne zainteresowania niż większość. Nie interesują mnie imprezy do zażygania całego domu, ćpania po kontach, wkładanie chuja gdzie popadnie. Interesuję się kalisteniką, książkami, komputerami. Przez jakiś czas po skończeniu szkoły uważałem, że w końcu zacząłem żyć. Nie słuchałem dzień w dzień o tym ile wypili i ile kiblów zażygali, ile wypalili szlugów itd. Robiłem co chciałem praca, gry, trening i powtórka. Po jakimś czasie rodzinka szybko zrzuciła mnie na ziemie. Nigdy nie miałem kobiety a teraz mam z 2 kumpli z którymi widzę się raz na 2-3 miesiące. Moje życie towarzyskie jest takim gównem, że nawet moi starzy częściej wychodzą z domu do znajomych.
Najgorsze jest to, że teraz wiosna. Pełno ludzi w grupach a ja idę sam przez miasto jak palec. Najchętniej przesiedziałbym wiosnę i lato w 4 ścianach nie patrząc na to w ogóle. Najgorsze są noce takie jak te gdzie siedzę w piątek i nie mam ochoty spać bo ciągle myślę o tym, że znów sam zasnę.
Próbowałem to zmienić poprzez m.in treningi ale niestety nawet to nie pomoże jak jesteś brzydalem z twarzy. Zacząłem celować w niższe półki kobiet. I wiecie co? Te z niższej półki są niekiedy gorsze od księżniczek z wyższej.
Pisząc to nie miałem na myśli szukania kobiety na siłę byle zaruchać bo bycie spermiarzem już dawno minęło. Chodzi o bliskość, o to, że ktoś cię wspiera w tym co robisz, masz z kim porozmawiać itd. Tego mi brakuję.

Ostatnio zauważyłem dziwną rzecz, mianowicie im głupsza jest dana osoba tym uważa się za mądrzejszą/inteligentniejszą niż naprawdę jest. Jednym z przykładów tych skurwysynów jest mój ojciec. Koleś, który ledwo skończył zawodówkę. W domu nie umie zrobić nic. Mała dziurka w ścianie? Nie umiem. Furtka się nie domyka, bo na zimę chodnik się lekko podniósł? Nie umiem. Od szafy odleciał kawałek deski, bo zahaczył? Nie dość, że nie wie jak to przykleić to w dodatku nawet nie ma pojęcia gdzie klej do desek kupić. Nie przeszkadza mu to jednak w „ciśnięciu” mnie i matki od debili, nieuków bądź od po prostu głupich. Innym przykładem są moi tzw. koledzy. Spytasz się takiego o coś, to ci odpowie „jak można tego nie wiedzieć?”, „serio się o to pytasz?”. Ludzie, którzy nie wiedzą kiedy był chrzest polski nagle uważają się za jakieś medium. Pierdolą wszystko o wszystkim, a tak naprawdę niczym. A co do ojca. Wiecie może jak walczyć z takim pasożytem?

Ostatnio w moim otoczeniu zaczął się okres 18-stek większość obchodzić hucznie, część mniej, jednak mnie smuci jedna kwestia. Chodzi o to, że pozornie moi koledzy którym wiele razy pomogłem, robiłem nawet głupie wypady na piwo, ryby itd. teraz odwrócili się ode mnie. Zrozumiałbym jeśli zapraszali by tylko najbliższych przyjaciół, jednak zapraszają też dalszych kolegów z którymi się mało widują a ze mną siedzieli w jednej szkolnej ławie. Niby głupota, ale zrobiła już tak 3 osoba i się zastanawiam gdzie zrobiłem błąd, oraz w głębi serca czuję trochę żal…

Chociaż bliscy zapewniają mnie, że mnie kochają, nie mieli problemu z poniżaniem mnie w przeszłości.
Tak wiem, jestem głupia, chora. Ale czy da się taką osobę lubić? Czemu zawsze ja jestem na przegranej, nie rozumiem… Od 5 lat szukam sposobu na przetrwanie, ale nie da się. Nie da się żyć bez miłości, po prostu się nie da. To jest przerażające, jak ludzie znikają z mojego życia czuję ULGĘ. Bo tak mnie ranili. Nie lubię się pogrążać, ale mam wrażenie, że jestem w tym bólu strasznie sama. Mało tego, ja akceptuję swoich prześladowców. Czy świat może być aż tak niesprawiedliwy?
Niezliczona ilość upokorzeń, nawet nie chcę myśleć o tym, co mnie spotkało. Jak byłam przymuszana do pewnych czynności, a potem jeszcze ta osoba się chwaliła tym.. Że mnie zgnębiła i zmusiła do czegoś, a potem poniżyła.
Czy ja jestem na jakiejś wojnie?
Chcę żyć, ale mam dość cierpienia. Nie jestem Matką Teresą, już nie wyrabiam. Ciąglę daję od siebie, wzamian mam gówno, zero szacunku. Nie przestanę przecież cierpieć, bo nie da się wymazać z pamięci tych okropności. Nawet jak spotykają mnie dobre rzeczy, skąd ja mam wiedzieć o co wtedy chodzi? Może przypadek, kolejna manipulacja, albo z litości? Plus przecież póki ktoś mnie gnębi, oczywiste, że będzie mi przykro. Tak strasznie chciałabym się urodzić innym człowiekiem, by móc zasługiwać na miłość…
Nie mam w ogóle systemu obronnego, byłam molestowana, prześladowana. Nie chciało mi się wierzyć, że aż takie wzbudzam uczucia u kogoś, taką rządze upokorzenia mnie. I na nowo jak ktoś pojawia się w moim życiu, to wierzę, że już nie ze złymi zamiarami… A jednak. Nigdy nie byłam z kimś, kto mnie nie zranił. Nie chodzi przypadkiem, to chodzi o takie celowe, mendowate dokuczanie i sprawdzanie reakcji, ile zniosę. Pozostając oczywiście miłą.
Żebym jeszcze miała jakieś podwaliny, taką stabilizacje w domu. Raz „kocham cię”, drugiego dnia „nie da się ciebie lubić kurwo”. To w końcu jak. Skoro w domu cię nie szanują, to jak będzie na zewnątrz? Czy ktoś cierpi na takie coś jak brak miłości?
W ogóle nie czuję miłości takiej szczerej od nikogo, że myślę, że niedługo trafię pod ziemię. Taka czuję się „gdybyś była inna, spotkało by cię co innego”.
Nie mówiąc o partnerach… wyjdzie coś z tego- i tak dojdzie do jakiegoś przykrego (oczywiście dla mnie) zdarzenia, nie wyjdzie- też jestem k*%^S . Może ja pragnę niemożliwego? Za dużo daje, z grzecznością potulnie daje się wykorzystywać, nie mając pojęcia co osoba dla mnie szykuje! Jakie „fajerwerki”. No bo wciąż nie da się uwierzyć, że aż takie coś człowieka spotyka, co NIGDY nie powinno mieć miejsca. Totalne zdehumanizowanie. Całe życie czuję, że daję pewność wszystkim wokół akceptacji, a ja dostaję „akceptację” za coś…. To jest straszne, bo ja czuję miłość od siebie, ale nie czuję jej od nikogo.
Już nie daję rady.

Strasznie mnie wkurwia inwigilacja która ma miejsce w naszym kraju. Przykład: postanowiłem sobie poskładać mega mocny komputer do grania na kilku kartach graficznych który w wolnych chwilach kopałby mi kryptowalutę. Nie że chcę w to jakoś pójść ale z ciekawości obczaić jak to działa, bo ciekawie mnie ten temat i znam osoby co w tym działają i zarabiają. Dzwonię do sieciowego sklepu w moim mieście i składam zamówienie, mam gotową listę sprzętu. Zamawiam. Koleś mówi że muszę podać imię i nazwisko, bo sprzęt muszą skądś tam sprowadzić. A ja się go pytam że po co, nie chcę podawać, żeby gdzieś tam w systemie wisieć. A on że kurwa muszę. No to ja mu proponuję, że przyniosę zaliczkę z 5 tyś. bo niedaleko w sumie mieszkam. Nie kurwa imię i nazwisko. No to podaję że Jaś Kowalski się nazywam. Koleś coś posapał i wpisał. Potem mówi że zamówienie jest na kwotę 25 tyś a on może przyjąć gotówką tylko 15 tyś, więc resztę muszę przelać. No to mówię znowu, że nie chcę tak bo mam gotówkę. Że przecież tam jest chyba z 20 podzespołów więc niech sprzeda mi każdy osobno. A że nie chcę faktury tylko paragon, to nie bedzie że przyjął jednorazowo 25 tylko będzie osobny paragon na wszystko. To za 1 tyś, to za 2 tyś. Nie kurwa, mam mu wpłacić na konto. No więc chcąc nie chcąc musiałem gotowiznę wpłacić na konto i potem przelać, także tak czy siak wiszę w systemi. Zarówno sieciówka, jak i bank wiedzą co kupiłem. Niby nic, ale wkurwia mnie to, że właściwie nic już nie można anonimowo zrobić. I tak jest ze wszytkim. A jak zlikwidują gotówkę, to kurwa już będą wiedzieli o wszytkim, nawet tabletki gdy konar nie chce zapłonąć nie kupisz żeby milion instytucji o tym nie wiedziało. Śrut!

Wkurwia mnie, że dzisiejsze pokolenie to społeczność wchodzących sobie wzajemnie w dupę wazeliniarzy. Zamiast wykazać się swoimi umiejętnościami, pracą czy zdolnością do walki o swoje prawa, ludzie liżą dupę. A nikt nawet nie pomyśli o tyn, by powiedzieć NIE, gdy się z czymś nie zgadza lub wymyślić coś kreatywnego, za co będzie np podwyżka.
Robię zupełnie na odwrót, co ludzie mylą z bezczelnością. Ostatnio była sytuacja, gdzie szef nie chciał mi dać urlopu na żądanie, bym mogła się zajmować chorą matką.Większość z Was, w takiej sytuacji zapewne obrobiłaby mu laskę a ja powiedziałam : W takim razie żegnam. Dałam wypowiedzenie i jebłam drzwiami. W dodatku podjebałam go do pipu, za naruszanie wieluuu innych praw pracownika. Inna sytuacja, „przyjaciółka” pisze : nie masz dla mnie czasu, zmienilaś się (no kur skoro nie potrafi zrozumieć, że pracuje po 12h a w weekendy mam studia +na głowie chorą matkę to trudno) tak więc usłyszała ode mnie : „albo jesteś ze mną i mnie wspierasz albo Ci nie pasuje i wypier***”.
Po co się patyczkować i owijać w bawełnę? Jezcze inna sytuacja, jestem w rodzinie i każdy wypytuje się o moją wypłatę,na co ja odpowiadam : to moja prywatna sprawa ile zarabiam. Od razu wielkie oburzenie, że ja bezczelna. No i wielki HA WAM W DE. Szkoda czasu na okłamywanie samego siebie i podlizywanie się tym przez których cierpimy