Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nie żebym był świętoszkiem, lubię sobie wypić lubię się czasem złoić i narobić dymu, ale to co się dzieje w autobusach długodystansowych przechodzi ludzkie pojęcie. Z chwilą kiedy kierowca odpala silnik słychać z kilku miejsc „pssyt”, po czym w trakcie jazdy to „pssyt” rozlega się z różnych części autobusu. To „piwosze” rozpoczynają umilanie sobie podróży, obojętnie czy jedziesz rano, w południe, wieczorem czy w nocy: trzeba łoić.

Jedna puszeczka na podróż? Gdzieżby tam, trzeba cały plecak lub reklamówkę załadować i wydudlić. Potem zaczyna się tzw. kibel taniec, normalny człowiek nie ma szans pójść do kibla, bo zawsze jakiś piwosz w nim siedzi.

Do tego, oczywiście zaczynają się głośne, pijackie rozmowy, kto kogo przeleciał, kto komu wpierdolił, historię życia niejednego współpasażera niechcący usłyszysz. Tylko faceci? A takiego!

Ostatnio jechałem do Pragi, jechały świeżo upieczone absolwentki medycyny, upał jak sam sukinkot, a te łoją nalewkę. Skutek wiadomy, w połowie podróży nawalone jak ten autobus, którym jechaliśmy. Zaczyna się pijacki bełkot. Ta przespała się tym, tej na imprezie zginęły matki typu „braziliany” Głośno na cały autobus, że by chciała się z dwoma chłopami przespać, a ja kurwa z małymi dziećmi podróżowałem.

Nie można poczekać z piciem kilku godzin? Prohibicję wprowadzą?

Witam, chcę się z Wami podzielić tym co mnie ostatnio bardzo wkurza. Loguje się codziennie na czacie, wydaje mi się, że zaspokoję tam potrzebę rozmowy. Zawsze spotykam stałe Nicki, osoby, które chcą być rozpoznawalne oraz takie, które logują się na nickach tymczasowych. Z pośród wielu, wybrałam pokój towarzyski, dla osób około 30-40 lat, to, że przychodzą tam młodsi i starsi, to już inna sprawa. Czat to miejsce, w którym spotykają się ludzie z różnych środowisk, reprezentujący odmienne poglądy, orientacje seksualne itd…Wszystko pięknie, ładnie, gdyby nie fakt, że wśród garści porządnych, jest grono tzw. gości. Kim są goście? To kurwa wszystko wiedzący trolle. Wypowiedź takiego trolla to chujnia na całego. Wejdzie taki i zaczyna pisać o użytkowniku na stałym nicku. Czasami mam wrażenie, że taki troll to nie ma własnego życia. Siedzi całą dobę na czacie, za każdym razem na random-owym nicku i czyta, czyta, może robi notatki… Po co? Po to kurwa, by przy najbliższej okazji dojebać jakiemuś nickowi. Wykorzystać informacje, które zdobył, czytając rozmowy normalnych, kulturalnych ludzi i zrobić z nich użytek dla własnej potrzeby. Tą potrzebą jest hejt, ulubione zajęcie takiego trolla, który nic własną osobą nie reprezentuje. Wszędzie, w każdym stadzie, są czarne owoce, ale ilość, tych na czacie, mnie przeraża. Smutne i zarazem bardzo wkurwiające jest to, że tyle jest w ludziach nienawiści. Nienawiści do nieznajomych osób, które im niczego nie zrobiły. Przez Gości, takie miejsce jak czat, traci sens. Staje się bagnem, w którym jeden drugiego obrzuca inwektywami. Ależ mnie to wkurwia…Pozdrawiam normalnych użytkowników czatów.

Wkurwia mnie już od dłuższego czasu panująca moda na „dystans do siebie”. Ktoś cie obrazi, ktoś ci dogryza, sie oburzysz czy zwrócisz uwagę to ci wyjedzie „miej większy dystans do siebie”. Czyli mam sobie dać nasrać na łeb? Jak niby robię „dystans do siebie” to tracisz szacunek w rzeczywistości, a jak nie masz dystansu to mają cie za dziwoląga. Kto to w ogóle to gówno wymyślił? Od tych zasranych jutuberów sie to wzięło o ile sie nie mylę. Banda ciuli…

Podejrzewałam, że wyjdzie tj. zwykle, ale też jak zwykle miałam nadzieję, że może będzie tym razem inaczej.
Jestem na wakacjach z ojcem i jego znajomymi. Kontakt z ojcem mam słaby, zwłaszcza po wyprowadzce ojca za granicę. Dlatego zgodziłam się na wyjazd do Montenegro (na marginesie odradzam każdemu ten syfiasty kraj).
Ojciec jest alkoholikiem, pije więc z kolega od rana po noc. Jak tu jechaliśmy to aż się trząsł na myśl o piciu ichniego alkoholu. Mimo 36*C upału nie mył się już 3 dzień od wyjazdu. Kolega chociaż się ogarnął. Za to ojciec wygląda jak świnia w chlewie, brzydzi mnie. Namawiałam go na kąpiel, bo od alkoholu odciągnąć się go nie da. Zmieszał mnie z błotem i dar się na całe osiedle „wypier***!”.
Wszystko to bym zniosła, ale ojciec wychodzi napity do barów, ledwo trzyma się na nogach i boje się, że go okradną z ostatnich pieniędzy. Nie wziął ze sobą karty, a przepił prawie wszystkie pieniądze. Nie wiem jak wrócimy do domu. Paliwo kosztuje. Boje się.
Nienawidzę go. Jak jest trzeźwy to lubię to, że jest wesoły, charyzmatyczny, umie dużo załatwić etc. Ale on opowiada wszystkie swoje osiągnięcia obcym ludziom, aby mieć wśród nich uznanie. Jak coś kupi to musi każdemu pokazać, że to ma. Ciągle szuka uznania wśród innych. Lubi jak go chwała i nienawidzi jak mówi mu sie prawdę o jego zachowaniu. Ludzi nim manipulują i wykorzystują. Ma się za najmądrzejszego. A mnie i matkę zawsze uważał za zera. Słyszę ciagle o sobie, że studiuje zjeb* kierunek (architekturę), że jestem debilką, że jestem zjeb*, że jestem zerem, dnem, że jestem wredna, że mężczyzna z którym będę ode mnie ucieknie, bo jak można być z takim kimś jak ja? Itd. A wiecie, co mi potem mówi? Ze on tak gada żebym była przygotowana na to, co ma mnie w życiu spotkać.
Nie umiem z tym żyć. Nie umiem osiągać tego co chcę, bo nie mam o sobie dobrego zdania, bo jak można mieć skoro własny ojciec Tobą pogardza? Matka też nigdy mnie nie chwali, a nie raz powie „Ojciec ma racje, co do Ciebie”. Wszystkie moje osiągnięcia to wszystko jest dla nich, a zwłaszcza dla ojca nic.

Ogólnie chujnia ta (chujnia z kobietami) trwa od początku mojego żywota. Jest to tylko 19 lat, jednak już teraz muszę przyznać, że taka sytuacja wkurwia mnie dość solidnie i po prostu oddziałuje na moje ego w sposób mocno negatywny (do czego długo nie chciałem się przyznać nawet sam przed sobą). Otóż problem polega na tym, że jestem dla kobiet kurwa niewidzialny – taka moja specyficzna super-moc. Niby wg. ludzi brzydki nie jestem (ale pewnie pierdolą, bo chcą być mili ;)) – ogólnie dbam o siebie, nie mam żadnych szpecących blizn czy np. otyłości/nadwagi (w siłownię to akurat jestem zajebiście wkręcony bo wiążę z tym przyszłość, jest to moja pasja), ciuchy zawsze jakichś niezłych marek, czyste, mam wiele zainteresowań, cele w życiu, mówię płynnie w dwóch językach obcych. Ale taki chuj! Odkąd pamiętam, ani cienia zainteresowania ze strony kobiet czy choćby uśmiechu i jeszcze te ich jakby pogardliwe, pełne pożałowania spojrzenia w moją stronę. Z jakichś przyczyn, w miejscach gdzie jest dużo ludzi, to mam wrażenie że dziewczyny/kobiety często się na mnie patrzą, ale z pewnością nie w pozytywnym geście. To chyba nie jest też kwestia braku pewności siebie, bo i po mordzie nie raz się dało czy dostało, różne stresujące sytuacje nie są mi straszne. Do czego zmierzam – mam prawie 20 lat, czyli można rzec, że jestem już mężczyzną. Żeby było śmieszniej, to oczywiście jestem prawikiem i nawet nigdy nie trzymałem laski za rękę, o dupie to już nie mówiąc. W tym wieku prawie wszyscy ludzie właśnie coś z płcią przeciwną działają, ale to akurat ja jako jedyny z moich znajomych jestem dla panienek niewidzialny. Jestem też już zdecydowany żeby iść na kurwy, bo coś mi mówi, że dla mnie to jedyna szansa na zobaczenie jak rzeczywiście wyglądają ”te” sprawy. Nie mam pojęcia gdzie leży problem, a jednak w wolnej chwili napadają mnie takie właśnie chujowe rozkminy i nie wpływa to na moje ego jako mężczyzny zbyt dobrze. Jeśli przeczytałeś do końca, to gratuluję i dziękuję. Musiałem, po prostu musiałem gdzieś wypuścić z siebie tego wkurwa.

Wkurwiaja mnie ludzie, którzy nie wiedzą czego chcą. Pierdolą najpierw że chcą jedno, potem robią drugie a myślą trzecie. Po chuj tak robicie? Ogarnijcie dupsko. Dwulicowe szczurzyska. Kochasz kogoś, to kochaj. Nie kochasz od początku, to nie kochaj. Mówisz że coś zmienisz, to zmień. A jak nie chce Ci się zmieniać, to nie zmieniaj. Tylko stękania słychać „umm a może… A może nie..” No kurwa 😂 tylko wziąć takiego delikwenta pociąć na kebaba i niech się obraca i podsmaza i ląduje w bułkach. Trzeba dobrze doprawić, żeby w ogóle można było zjeść, bo co jak nagle się rozmyśli, że jednak nie chce być smaczny😂😂

Nie, nie jestem panią w średnim wieku. Mam 24 lata i bardzo boli mnie świadomość, że dawne chwile nie wrócą.
Że całe społeczeństwo w jakim żyłam, sąsiedzi, koleżanki i koledzy czy znajomi ze szkoły… że oni żyją swoim życiem. Że zakładają rodziny, że dawnych chwil się już nie odtworzy. Nie mam tu na myśli jedynie tych, z którymi się lubiłam i kumplowałam. Boli mnie kiedy obserwuje kogokolwiek z przeszłości, wspominam dawne czasy… Przykro mi, że tamto nie wróci, że nawet jakby ja chciała coś utrzymać, to nie da rady, bo inni nie myślą o przeszłości, że są tak cholernie sentymentalni jak ja, zakładają rodziny, otaczają się nowymi ludźmi i po prostu mają gdzieś, co było.
Ktoś z was napisze, że to dobrze, bo nalezy żyć tu i teraz i patrzeć w przyszłość. Czyżby? Ja traktuję mojego życie całościowo, nie dzielę go na trzy czasy, że jak coś było, to mam zapomnieć.
wiem, że wielu z was napisze mi coś niemiłego w komencie. Wiem, że prawdopodobnie tylko ja mam takie odczucia, że boli mnie ta „samotność”. Samotność w chęci utrzymania tego, co było kiedyś, a nie odcinania się i życia innym życiem. Nie ma innego życia… przecież każdy ma jedno, wciąż żyjemy tym samym. Czy nie możemy sumować ludzi, historii zamiast zamieniać?
Na co dzień jestem szczęśliwa, robię swoje, mam pasje, cele, znajomych, chłopaka. Ale nie chcę odcinać się od przeszłości :C Dzisiaj nawet nie mam z kim powspominać dawnych czasów.
Tęsknie za spacerami z kolegami po osiedlu, na życiowych rozmowach.
Wiadomo, tęsknie też za dziecinstwem. Wiem, że nie będziemy ganiać z piłką jak kiedys, ale czy nie możemy chociaż stanąć, pogadać, wspomnieć. Albo jak nie wspomnieć, to chociaż dalej być obecnym w swoim życiu :C
Jestem ciekawa, czy komuś sentyment też momentami odbiera radość dnia?

Cześć chujowicze, oto moja chujnia: jestem atrakcyjną 21latką, od niedawna mężatką. Z moim mężem w ogóle nie uprawiam seksu. Kiedyś byłam mega napaloną laską, uwielbiałam seks i wszystko w łóżku, byłam otwarta i chętna. Ale odkąd jestem z nim, wszystko jest chujowo. Nie potrafi nic zainicjować, mówi tylko, że jestem ładna i ma ochotę, ale jeśli sama nie dam mu znaku, że chcę seksu, to nigdy nic nie zrobi. Chyba żeby się zorientował, to musiałabym rozkładać przed nim nogi i kurwa czekać na cud. Jednej nocy obudziłam go dwa razy strasznie napalona, to całował się ze mną przez minutę i poszedł znów spać. Zazwyczaj nasze pieprzenie się sprowadza się do obrócenia mnie na brzuch/bok i zrobienia tego w 3 minuty, a potem wraca do kompa albo idzie spać. Nigdy nie rozmawia o seksie, podczas dnia w ogóle nie ma tematu, czasem marudzi tylko, że mu nie robię loda itp. Kiedyś to uwielbiałam, ale teraz jak pomyślę, że mam to zrobić komuś, kogo w ogóle nie obchodzą moje potrzeby, to mnie skręca. Ciągle stawia się w roli ofiary, że ja tak na niego narzekam, no ale kurwa. Niestety z moim byłym było idealnie i tak mi strasznie brakuje tego szalonego, zajebistego seksu. Z moim mężem poza łóżkiem zawsze byliśmy najlepszymi kumplami, ale teraz to kiepskie ruch*nie przekłada się też na codzienne życie. Jestem sfrustrowana, bo mam beznadziejne życie erotyczne, a wiem dobrze, że połowa facetów chciałaby mieć laskę z moim temperamentem. Brakuje mi kurwa seksu!
PS. nie, nie jest gejem.

Ostatnio z powodu deficytów zaczęłam sobie oglądać porno w celach wiadomych. Cóż moge powiedzieć… to jest jakaś żenada. A przynajmniej większość. Najbardziej odrażają mnie dwie rzeczy: 1. Laski rozdziabiająte paszcze „z rozkoszy” mimo że nikt ich nawet jeszcze nie dotknął. To jest takie sztuczne, że aż sie odechciewa…2. Zaniedbane laski. Owłosienie to owłosienie,każdy lubi co innego,ale jak widzę ze na filmiku (i to nie amatorskim) laska ma krosty na dupie to mi sie cofa. O facetach sie nie wypowiem bo rzadko oglądam porno z udziałem facetów,bo większość mnie odraża. Z różnych przyczyn. Zapytacie mnie,czy nie mam większych problemów. Mam,ale nie chce sie tu nimi dzielić. Tyle.

Nie, nie wkurza mnie to, raczej przeraża. Budzę się i nie mam żadnych pomysłów co robić, więc po prostu idę zjeść coś na śniadanie. Nic niezwykłego, w pewnym nawet sensie jest to coś fajnego, można zjeść cokolwiek z lodówki, więc daje to możliwości do kreatywności i eksperymentowania. Jak na całkiem absurdalną ironię losu, choć jestem leniwy, dostrzegam ludzi jeszcze bardziej (żałośnie) leniwszych ode mnie samego. Na przykład – mój ojciec – który jeszcze nigdy nie widziałem żeby samodzielnie zrobił sobie cokolwiek do jedzenia, jesli nikt mu nic nie podstawi to prędzej umrze z głodu, niż wpadnie na pomysł, żeby pójść do kuchni. Jak na jeszcze większą ironię losu, potrafię wczuć się w rozmówcę, jestem empatyczny, natomiast panicznie boję się z ludźmi gadać, czego rezultatem jest samotność. Czy mnie wkurza? Nie. Mówię to nawet (piszę) dosyć spokojnie, gdy jesteś w obliczu czegoś, na przykład samotności, przyzwyczajasz się do niej a wtedy nie jest już taka straszna, często nawet wolę być sam, niż w towarzystwie osób, które są przekonane, że transformacja wypłaty na alkohol i fajki jest chlubna. Cóż, co kto woli. Wracając do sedna, jak mój dzień wygląda? Z pewnością nie ciekawie, nie robie nic ciekawego. Nigdy nie robiłem. Zawsze byłem zdenerwowany, zawsze miałem większe szanse uwalić kartkówkę, sprawdzian, odpowiedź, egzamin czy cokolwiek, co można zaliczyć lub nie. Zawsze bałem się odstawać od reszty, nigdy nie podejmowałem inicjatywy. Podejście do dziewczyny na korytarzu i zapytanie co u niej słychać? „No coś ty, wszyscy będą się na ciebie patrzeć, jak powiesz coś głupiego, to będziesz już zawsze skreślany na starcie, podczas wszelkich okazji towarzyskich. Zawsze myślałem że to nieśmiałość, a nieśmiałość jest dobra, bo ktoś nieśmiały nie jest złym człowiekiem ani nie jest niemiły czy wredny. Ale niestety, to nie tyle nieśmiałość, co tchórzostwo. Gdy pojawia się jakiekolwiek wyzwanie, ja po prostu odkręcam się na pięcie i idę w drugą stronę. Skończyła mi się nauka, koniec liceum, na studia się nie dostałem. Co teraz? Pierwsza myśl to: „jestem na drugim, tym „niefortunnym” końcu wodospadu. Już nie kontroluję nawet swojego toru”. Pewnie ktoś by pomyślał „Super! Po szkole, tyle możliwości, teraz jest czas żeby zrobić to o czym marzyłem przez wszystkie te lata!” Ale to nie ja… Ja jestem w strachu, bo skończyła się szkoła. Nie żebym lubił tam chodzić, ale po prostu wiedziałem co mam robić. Przez wszystkie te lata podstawówki, gimnazjum i liceum, dzień w dzień robiłem to samo, z tym jednym czułem się „bezpieczenie” – dom mógł się zawalić, mógłby spłonąć, a ja i tak wiedziałbym, że dzień później trzeba iść do szkoły. Nie trzeba było podejmować inicjatywy, nie trzeba było błyszczeć albo chociaż narażać się na spojrzenia innych. „W cieniu jak w domu”. Oczywiście chciałbym być kimś, mięć ułożone życie, by wszyscy się ze mną liczyli, mieć dużo kasy i mieszkać w dwupiętrowej willi. Być jak bohater Hollywoodzkiego filmu, który robi to, na co w danej chwili ma ochotę. Ale nie, nie jestem nawet na drodze do tego. Szkoła się kończy, życie zaczyna, a ja nie robie nic, choć w końcu chciałbym coś w życiu robić.