Kiedyś myślałem, że sam się izoluję od otoczenia, ale przez lata zmieniłem zdanie: to otoczenie się izoluje ode mnie. Kto wie… może i ma rację. Znam wiele przykładów gdzie inni (szczególnie kobiety bo to najbardziej mężczyznę boli) były przyjacielskie wobec innych już od początku pierwszego spotkania. Ze mną natomiast (w przypadku tych samych kobiet) było odwrotnie: niechęć i zero słowa i czekanie na mnie żebym coś powiedział, a jak mówiłem to zero zainteresowania tylko czekanie, zero inicjatywy – z innymi zupełnie odwrotnie. Szybkie ocenianie mnie negatywnie – innym włażenie do dupy z wazeliną. Do innych to startują i zagadują jakie to one są miłe. Mnie olewają i traktują z góry. Dlaczego? Nie wyglądam gorzej od innych, często wręcz przeciwnie… Zawsze miły itd. Mam wrażenie, że odpycham ludzi. O co chodzi? W sumie to… jebie mi to wszystko. Chociaż czasem mam chwile słabości jak teraz i mam wrażenie, że zaprzeczam podstawowym instynktom. Przynajmniej przez 99.9999% czasu mi to doskonale wychodzi. Wkurwia mnie to wszystko. Kontakty z ludźmi wpędzają mnie w depresje. Kobiety zawsze traktowały mnie jak gówno. Nigdy tego nie rozumiałem i nie zrozumiem. Za to leciały np. na bajkopisarzy, którzy wciskali im bajki o tym, że uciekną do Serbii i będą szczęśliwi (tak, słyszałem rozmowę przez telefon takiej jednej, która mnie olała), a po zaliczeniu je zostawiali. Właściwie to mi się to nawet podoba, że odpycham niewłaściwych ludzi tylko że… jakoś wszyscy spotkani ludzie na mojej drodze są niewłaściwi. Mam wrażenie, że jestem otoczony przez morze pojebów bez mózgu. Wszystko byłoby nawet znośne gdyby nie to, że praktycznie zawsze ludzie, którzy mnie otaczają zaczynają mnie obgadywać, obrażać, grupa nastawia się przeciwko mnie, a najlepsze jest jak jakaś osoba z tej grupy zawsze wprowadza ‘nowych’ i przedstawia mnie jako pojeba – od początku mam przejebane, a przecież to coś jest nie tak z taką osobą – zresztą co tu tłumaczyć, nie ma komu. Wiele nie mogę zrobić bo i tak mnie zniszczą liczebnością. Wygląda to jak walka organizmu przeciw Wirusowi. Tak, jestem jak WIRUS, ja pierdole. Chciałbym się totalnie odseparować od ludzi, ale nie mogę. Jeszcze nie teraz, chociaż mam wrażenie, że jest coraz ciężej mi wytrzymać. Jeszcze trochę lat muszę popracować… A po co mi kasa? Żeby zrealizować moje marzenie: odizolować się od ludzi. Oczywiście to do końca nie jest możliwe w dzisiejszym świecie. Ale przynajmniej marzy mi się nie musieć już chodzić do pracy i mieszkać w końcu samemu – chociażby za minimum egzystencjalne. Mam już 28 lat i tak zryte postrzeganie rzeczywistości – postrzeganie, które dla mnie jest zupełnie “normalne”, normalne w moim świecie, świecie jednej osoby, świecie stworzonym przeze mnie, dla mnie… Czasem nie zdajecie sobie sprawy co robicie innym. Rzygam wami wszystkimi.
Moja loszka nie musi dawać ogłoszeń. Sam podaję jej drąga do polerowania, i ona to z rozkoszą robi…
Chyba zbyt prosto jaki opierdole ogródek napisałeś.
To pracodawca określa warunki, a ty decydujesz czy je przyjmujesz czy nie, do mnie to nawet kominiarz musi przyjść w damskiej bieliźnie erotycznej, jak chce mi wypucować komin i najlepiej żeby był rodzaju żeńskiego, z cycami jak melony.
Kup se fajną kieckę,walnij make-up.w ogóle wystylizuj się na Conchite W.i zasuwaj do roboty u tego faceta,aha i nie zapomnij o sexi bieliźnie.Bo on i czytał i pisał ze zrozumieniem,he,he,he!
Raz w dupę to nie pedał, a potem prosto do Palikota, czy PO zastanów się, czy nie jednak nie posprzątać tego pokoju.
rób doktorat