Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Bardzo mi zależy na moim chłopaku. Jesteśmy ze sobą już 4 lata, ja mam 24, a on 26. Nasze życie łóżkowe jest bardzo fajne, wszystko cacy. Tylko że mój kochany bardzo pragnie sexu analnego. Ja nie zgodziłam się. Uszanował to, ale widzę, że strasznie tego pragnie. Ja czuję pewnego rodzaju BARIERĘ przed tym, a on mówi, że chciałby choć raz tego spróbować. Z tego co czytałam na różnych stronach, forach to sex analny w 95% tylko na filmach z redtube.pl itd. Dziewczyny piszą tam, że robią to tylko dla chłopaka, ale tak to jest to dla nich dyskomfort. Zapytam tu osób, które mają to za sobą. Czy jest naprawdę tak źle, czy da rade przeżyć z żelem?

Witam drogich chujowiczów. Pracowałem od sierpnia zeszłego roku (pół roku przez agencje) i po okresie próbnym nie przedłużyli mi umowy. Jebany kiero powiedział mi, że nie widać u mnie entuzjazmu do pracy i stwierdził, że się będę tylko męczył w tej robocie. Faktycznie trochę poluzowałem hamulce, ale nie robiłem żadnych rażących błędów, co mogłoby mnie zdyskwalifikować. Dobrze żyłem ze starszyzną, którzy nawet potem poszli walczyć o mnie ale wiadomo jak się to skończyło… Wiem, że ostatecznie rozeszło się o kumoterstwo i nepotyzm, ale po chuj człowiek się tak męczy aby mu nie dać jebanej umowy na rok? Najgorsze w tym wszystkim jest, że idziesz do roboty poniżej kwalifikacji, zapierdalasz tam jak idiota, a potem bez żadnej przyczyny i usprawiedliwienia leją na ciebie ciepłym moczem ;/ Jak dowiedzieli się współpracownicy, to zatkało ich bardziej niż mnie…

Wkurwia mnie ta uczelnia, nie dość, że mało co śpię, bo jest milion pięćset dwa dziewięćset rysunków, prac i kolosów, to jeszcze wychodzi na to, że uczę się mało, bo wyniki są słabe, jutro znowu kolos i znowu spędzę nockę nad pierdolonymi książkami, całkując i różniczkując po każdej możliwej zmiennej, nawet nie ma kiedy się wyspać, a jak wracam do domu, to cały weekend siedzę i robię te jebane zadania albo chociaż próbuję zakminić, o co chodzi w poleceniu, bo to też nie jest oczywiste, od której strony się za to zabrać. To na tyle, wracam do Mohra, Hooka i innych, którym to wszystko zawdzięczam. Pierdolona wydymałka.

Czytelnikom i autorom tutejszych wpisów nie trzeba tego tłumaczyć, ale gwoli wstępu porwę się na taką oczywistość. Co by ładniej wyglądało. Życie jest jakie jest i często bywa, tak że człowiek z jakiegoś powodu jest prosto mówiąc WKURWIONY. Naturalna kolej rzeczy, no nie? Schody zaczynają się gdy najczęściej jesteś wkurwiony na samego siebie. Z jednej strony mam głęboko wyjebane na cały świat, mogło by się wszystko walić, palić i srać jednocześnie. Kładę na to. Z drugiej jednak strony potrafię zadręczać się byle gównem. Szukać na siłę problemu tam gdzie go nie ma. Analizować wszystko do stopnia równego liczeniu wszystkich użytych sylab w „Panu Tadeuszu”. Rozkładać na czynniki pierwsze to co ktoś powiedział/miał na myśli. Chociaż 5 minut wcześniej upierałbym się, że szczerze mnie to jebie. Bo to co myślą inni to ich problem. Za dużo myślę, analizuję, jestem zbyt podejrzliwy, wszędzie widzę sztuczność, wydaje mi się, że każdy ukrywa to co naprawdę myśli, wyciągam chuj wie jakie wnioski, nad interpretuje, biorę to do siebie i czasami jeszcze bywa, że jestem o to zły na cały zasrany świat. Zrażę tym kogoś do siebie i wkurwiam się na nowo, tym razem zastanawiając się na chuj mi to było potrzebne. Mam świadomość, że wykańczam samego siebie ale w innej sytuacji historia się powtarza. Brak dystansu do samego siebie? Nie, to coś innego. Spierdolony charakter. Jestem do tego wszystkiego kurewsko drobiazgowy i krytyczny, każdy szczegół, detal ma znaczenie. Jeśli nie jest tak jak ja to widzę to lepiej żeby nie było tego wcale. Perfekcjonizm? Nie sądzę, są rzeczy nad którymi mogę siedzieć non-stop poprawiając i czepiając się wszystkiego co się da. Druga połowa to te, które robię na odpierdol – byle było i mieć święty spokój. Mało co sprawia mi przyjemność, kiedyś umiałem się jeszcze czymś cieszyć. Zazwyczaj planuje dzień w sposób; „Zrobię to i tamto a później będzie luz i coś tam..” No i robię co muszę, zapierdalam na te studia z czym trzeba, przychodzi czas odpoczynku i nic mi się już nie chce. Totalne znudzenie. To czy tamto – jeden chuj. Satysfakcja z osiągów na studiach? Mam się cieszyć? A co mi z tego przyjdzie? Zapłacą mi za to? Nie? No to co za różnica jakie mam wyniki? ŻADNA. Patrząc na resztę świata, na to, że nikt nie ma tak spierdolonego podejścia do życia ciężko nie odnieść wrażenia, że jest się.. przyjebanym. Niby próbuje to zmienić, bywają dni, że cieszę mordę do porannego słoneczka tylko z tego powodu, że jest nowy dzień ale później i tak zaczyna się na nowo. Nie potrafię być uśmiechniętym tylko dlatego, że ktoś powie: „Lepiej być wesołym niż stale niezadowolonym.” No co ja poradzę. Wkurwia mnie gdy ktoś się do tego wszystkiego jeszcze pyta „czemu taki jesteś?” Naprawdę Cię to obchodzi? Za 5 minut zapomnisz, że z Tobą rozmawiałem a mi to jakoś nie pomoże. Chcesz mi powiedzieć, że inni mają gorzej i trzeba się cieszyć tym co się ma? Ale ja już to słyszałem 10x.
Mógłby ktoś zapytać, „to po chuj tu piszesz i się żalisz?” I słusznie. Nie wiem. Mam ochotę ponarzekać. Może to ja jestem przyjebany, może cała reszta świata, może jedno i drugie. Bez różnicy.

Ave.

Codziennie robię pompki – tak dla kondycji i sprawności, i wychodzi tak ze 150, 200 dziennie w trzech seriach po 60-70 w różnych porach dnia. Mam ambicje żeby robić jednorazowo około 100 pompek, ale idzie mi opornie, bo od dłuższego czasu stoję ww miejscu – maximum 70 zrobię. Teraz zdarzył mi się niegroźny wypadek, spadłem z wysokości i pękła mi kość ramienna, i nie mogę przeciążać ręki, w ogóle. Tylko że jak przerwę pompowanie na miesiąc to obniży się moja kondycja. Chwyciłem się za pompowanie na jednej ręce ale za skurczybyka nie zrobię ani jednej pompki!

Koniec miesiąca wyczekiwany tak długo prze ze mnie oznacza wypłatę. Patrzę rano na konto i jest upragnione wynagrodzenie na koncie. Myślę sobie zajebiście, jadę zatankować slaba gazem, bo taniej, 80 zł poszło, wcześniej dałem kasę za chatę 250 zł. Zachęcony nową gazetką z Kauflandu zapierdalam na „tanim” gazie na zakupy. Kupiłem najpotrzebniejsze rzeczy, wszystko w promocji. Poza jedzeniem kupiłem płyn do płukania i maszynki do golenia – najtańsze. Zadowolony z siebie zasuwam do kasy. Jaka chujnia mnie ogarnęła jak mi kasjer mówi, że 70 zł mam zapłacić. Bilans dnia – minus 400 zł. Ja zarabiam 1500 zł za 184 H użerania się z ćwierć inteligentnymi szympansami w markecie. A miałem zaoszczędzić w tym miesiącu, bo rata za szkołę się zbliża. Jednym słowem ŚRUT i CHUJNIA NA MAKSA.

Moja dziewczyna ma przyjaciółkę. Lubię ją, nie mam nic przeciwko jej towarzystwu, ale pewne zachowanie już mnie do białej gorączki doprowadza. One po prostu co chwila obściskują się i całują, niezależnie od czasu i miejsca. Właściwie by mnie to nie ruszyło, gdyby nie to, że mnie zawsze trzyma na dystans. Jak jesteśmy sami, to odkleić jej nie sposób, ale w towarzystwie nawet pyłka z ramienia jej strzepać nie mogę. I raczej nie ma powodu żeby się mnie wstydzić. A z nią się przytula. I to w taki sposób, że wszyscy się na nie jak na idiotki gapią. Chujnia i śrut.

Dobra, zacznę od tego, że każdy mój dzień jest taki sam, nie ma dla mnie znaczenia czy to jest poniedziałek, wtorek… i tak dalej, bo po prostu każdy jest tak samo fatalny jak poprzedni i następny. Sobota i niedziela są czasami wyjątkami, ale też rzadko, różnią się tylko tym, że nie muszę iść do roboty. Mianowicie, każdy dzień u mnie zaczyna się cholerną pobudką o 6.00 i chociaż rzygać mi się chce na sam dźwięk budzika, to potulnie wstaję i staram się zachować jako taki optymizm. Następnie mycie, ubieranie się na gwałt, żeby zdążyć do pracy. Potem zadowolony, czekam spokojnie na autobus, uśmiecham się do ludzi stojących ze mną na przystanku i myślę sobie „Grunt to pozytywne myślenie, a będzie dobrze”. No i przyjeżdża autobus. Zapchany jak zwykle. I zaczyna się, ludzie, do których tak życzliwie się przed chwilą uśmiechałem, rzucają się na mnie, popychają na wszystkie strony, żeby tylko wyprzedzić mnie w zawodach o wolne siedzenie. I tak zawsze stoję. Ale dobra, myślę sobie-to nic, postoję, wyjdzie mi na zdrowie, wzmocnię nogi;) Przychodzę do roboty, a tu już od progu wita mnie krzywa i wiecznie niezadowolona morda mojego szefa. Ale ja dalej wierzę, że dzień może być udany. W pracy urwanie głowy, ale oczywiście wszystko spada na mnie i jak coś jest źle, chociaż to nie moja wina, to i tak mam przerąbane. Jakbym chciał się tłumaczyć, to już mnie nikt nie słucha, a „jak się nie podoba, to szukaj gdzie indziej roboty, jest masa ludzi na twoje miejsce”. I odchodzę potulnie jak baranek. Przychodzę do domu, już nieźle zmęczony, wierząc, że może chociaż wieczorem odpocznę, spędzę sobie miło czas. Skądże znowu, błędne założenie. Sąsiad właśnie robi remont, który miał trwać nawiasem mówiąc miesiąc, a trwa już prawie rok. Sam wierci, kiedy tylko mu się zachce, szura meblami, itp. Zwariować można! A jak mu coś powiem, to on mi na to, że dopiero o 22.00 jest cisza nocna, a jak mi się coś nie podoba to moja sprawa. Chujnia, jak tu żyć normalnie i cieszyć się z życia… nie da się!!! Nosz kurwa nie da!

Długo sram i mnie to wkurwia strasznie. Jestem gdzieś ze znajomymi, czy to wakacje, czy jakaś parodniowa imprezka no gdziekolwiek na kilka dni i co? I gówno. Idę do kibla, siedzę w nim jak cep, wydaje mi się, że wszyscy słyszą dźwięki wydawane przez moją dupę i skupić się nie mogę. Potem po pół godzinie ktoś przychodzi ze znajomych pod ubikację i pyta czy wszystko ze mną okej, czy czasem nie zasnęłam albo nie zasrałam się na śmierć. Jedna wielka chujnia i śrut.

Denerwują mnie głupie, umysłowo jeszcze dzieci w ciałach „prawie dorosłych ludzi”, które nie widzą sensu w żadnym działaniu, które opiera się na jakimkolwiek wysiłku intelektualnym. Dziękuję.