Jakiś czas temu zerwałam ze swoim pierwszym w życiu mężczyzną. Wydawało mi się, że jest on tym jedynym, tym wyśnionym,że będziemy ze sobą do końca życia. Ale, że w życiu nie zawsze wychodzi tak jakbyśmy chcieli, nie wyszło. Po prostu nam nie wyszło. W którymś momencie o wszystko się kłóciliśmy, wspólnie ustaliliśmy, że bycie razem przysparza więcej bólu i zawodu niż życie osobno. I chuj,każde poszło w swoją stronę, niemal 6 lat wyrwane z życiorysu, trauma, zawiedzione marzenia, spalone ideały, wartości, w które się wierzyło. Najgorsze jest to, że wiem, że jest fajnym facetem, troskliwym, ambitnym, dobrym człowiekiem, który trochę zgorzkniał pod wpływem naszych przeżyć. I co się teraz dzieje? Ano, zbanował mnie na gg. Koleś ma 26 lat, cierpi chyba na jakiś regres, poziom dojrzałości pozostawia wiele do życzenia. On zwyczajnie nie chce mnie znać! Jakiś czas temu byłam w szpitalu, spodziewałam się, że chociaż napisze smsa, że zainteresuje się co u mnie, bo wspominałam mu, że będę leżeć na obserwacji. Ale przeliczyłam się. Ostatnio nawaliłam się jak jakaś tępa dziwka. I poszłam do niego, jak ta dzida. Splątany wzrok, czoło myślą niezmącone, zapytuje pijackiem bełkotem: „halo, czy już jesteśmy dla siebie obcymi ludżmi? Potrzebowałam Cię, a Ty się nie odezwałeś”. W tym momencie w oczach stanęły mi łzy, a on co na to? Że miał jebaną męską dumę, która nie pozwalała mu się do mnie odezwać! Że zagranie z gg było przemyślane, nacechowane premedytacją (wtf?!) i on wiedział co robi. Potem usilnie starał się wykreować na osobą mega szczęśliwą, która bardzo cieszy się wolnością, ma jakieś mega wybujałe życie seksualne, a że ze mnie to jakaś totalna jest sierota i on kompletnie nie wie co we mnie widział. Później na wszystkie sposoby starał się zbadać syt. czy już z kimś przespałam, czy się spotykam…I tak się teraz zastanawiam, zwracając się do wszystkich mężczyzn. Kurwa! Gdzie Wy macie rozum, gdzie serce? Mężczyzną nie jest dane być, mężczyzną się stajecie! A w takich sytuacjach tylko udowadniacie jak bardzo jesteście niedojrzali. Że pomimo tlących się w Waszych sercach uczuciach nie macie jaj by się do nich przyznać! By powiedzieć : „spierdoliłem/ przepraszam/tęskniłem”. Nie! Najlepiej niczym bohater zjebanego pseudoporadniku „The games of the rules” udać zajebistego macho, który ma w dupie cały świat! Jestem wkurwiona! Na tą całą Waszą męską jebaną dumę, która sprawia, że stajecie się kreaturami samych siebie! Niedojrzałymi, podłymi zwierzakami! Że pomimo, że umieracie z ciekawości, nie potraficie zapytać wprost, przyznając się do słabości, tylko uderzacie w najczulsze punkty, w obawie by najpierw samemu nie być zranionym.
Ale jesteś odkrywcza. Moje gratulacje! A uświadomiłaś już sobie, że wszystkie książki jakie istnieją też „zrobili” ludzie?
We wprost niewiarygodny sposób odkryłaś rzecz, które są dla innych oczywiste. Cieszy mnie to, że chociaż ty jedna zatrzymałaś się na chwilę i pomyślałaś o tym czy o tamtym. Ale to mnie właśnie najbardziej wkurwia, że 80% społeczeństwa w ogóle nie zastanawia się nad tym co robi. Śrut.