Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wkurwia mnie to, że każdy (a przynajmniej spora część społeczeństwa) dąży do jebanej obsesji zwanej miłością! Dlaczego wszędzie jest o niej? Wielka, ogromna, namiętna, silna, wieczna, trwała. Chuja prawda. A ludzie, jak ćmy, dążą do tego uczucia, żeby się SPALIĆ.
Czy tylko mi się zdaje, że są to wszystko, to pozory? Gra, walka, zazdrość, ból – tak się zawsze to kończy.
A najgorsze w tym wszystkim jest to, że mimo, iż tak psioczę na tej Miłości temat…to sama o niej marzę.
Chujnia jak sto dwa. -_-

Pod koniec kwietnia minie rok od chwili, kiedy otrzymałem świadectwo ukończenia liceum. Taki moment skłania do refleksji nad rokiem, który minął od tej chwili. Maturę zdałem bardzo dobrze, więc nic nie stało na przeszkodzie, żeby pójść na studia. Nic, oprócz mojej niechęci do uniwersytetu, studiowania itp. Miałem plany na życie całkowicie niezwiązane z życiem studenta. Jako że od zawsze fascynują mnie samochody, prawo jazdy zrobiłem zaraz po skończeniu osiemnastki (zdałem za pierwszym), chciałem zostać kierowcą zawodowym. Planowałem zaraz po maturze rozpocząć kurs na kategorię C, potem C+E, zdać egzaminy i zaczynać pracę. Przeszkoda była jedna – pieniądze. Mieszkam na takim zadupiu, gdzie znalezienie pracy przez 19-latka z maturą bez żadnych kwalifikacji zawodowych jest niemożliwe, praca w większym mieście nie wchodziła w grę, bo po odliczeniu pieniędzy na mieszkanie, utrzymanie itd. na kurs zarabiałbym ok. 2,5 roku, więc liczyłem na pomoc rodziców (pieniędzy im nie brakuje). No i się przeliczyłem, bo ich zdaniem, miałem OBOWIĄZEK iść na studia, a nie robić uprawnienia zawodowe. Powiedzieli, że jak nie pójdę na studia, to oni mnie nie będą utrzymywać itd. Efekt był taki, że po 5-miesięcznych wakacjach poszedłem na kierunek, który wydawał się najmniej nudny, ale i tak jest nudny do sześcianu. Co jest najgorsze? Fakt, że po skończeniu tego kierunku 1. nie dostanę jakiejś dobrze płatnej pracy, będę zarabiał o wiele mniej niż np. kierowca tira. 2. Aby pracować, będę musiał mieszkać w jakimś mieście, tak jak i na studiach, a miast nie znoszę. 3. Dla moich rodziców nie są ważne perspektywy jakie mam po studiach, no chyba że twierdzą, że jeśli jest się magistrem, to pracodawcy dzwonią do ciebie z ofertami pracy. Dla nich ważny jest ten jebany dyplom i to że się pochwalą synem na studiach, no bo przecież wszyscy studiują. Mieszkam w chujowym akademiku z chujowymi ludźmi, z chujowymi ludźmi studiuję, na równie chujowym kierunku. I tak przez kolejne 4 lata, o ile mnie nie wyjebią, na co mam cichą nadzieję. Wkurwia mnie gadanie, że studia to najlepszy okres w życiu. Jak dla kogo. Dla mnie to na razie najgorszy okres w moim życiu. Kończę bo muszę się pakować i jechać na stancję, żeby od jutra znowu słuchać o rzeczach, które mnie wcale nie interesują.

Już cztery miesiące jestem bez pracy, bez zasiłku na emigracji. Kasa mi się kończy, zostało mi ostatnie 120 funtów i taka chujnia, a najgorsze jest to, że całe życie zapierdalałem wszędzie czy to w kraju czy za granicą, a i tak gówno z tego miałem. Zawsze kiedy ktoś z rodziny czy znajomych prosił o pomoc to w miarę możliwości starałem się pomagać, a kiedy mnie życie w dupę kopie to jak zawsze jestem sam i na nikogo liczyć nie mogę. I to mnie właśnie boli. Poza tym wkurwia mnie ten cały maraton szczurów gdzie każdy przepycha się łokciami żeby tylko jak najwięcej kasy zagarnąć w życiu jakbyśmy to się rodzili tylko po to żeby żyć dla pieniędzy.

Od dłuższego czasu moje życie to szczyt chujni, która z dnia na dzień szerzy się jak jebana szarańcza. Od małego pasjonuje mnie muzyka, gram na gitarze już długo, całe gimnazjum to była gitara. Plecak w kąt i całe dnie grałem na gitarze wszystko mając w dupie. Nauka bez wysiłku wychodziła mi bardzo dobrze, zawsze wzorowy uczeń, a zawsze robiłem wszystko po najmniejszej linii oporu więc i rodzice wspierali moje muzyczne hobby dokładając mi coś do tego abym mógł sobie kupić coraz lepszy sprzęt. W końcu pojawił się zespół, z którym osiągnęlismy kilka sukcesów, jesteśmy niby rozpoznawalni tu i tam, coś tam ponagrywaliśmy, na koncertach zdarzają się ludzie co znają nasze teksty. Ale chuj z tego. Nikt z kapeli nie traktuje tego poważnie, chyba tylko ja wiązałem (nadal wiążę) z tym bandem jakieś plany. Jestem na studiach, które niby są fajne i przyszłościowe, ale gówno mnie interesują, wolę grać na gitarze. I piedolnął bym to wszystko w pizdu, założył drugi band, ale mam córkę, którą muszę wykarmić, z roku na rok będą rosły jej potrzeby. A gitarą jej nie na karmię, nie sam. I chuj wie co tu zrobić. Studia lekką ręką nie przychodzą. Nie rzucę ich w pizdu, bo rodzina mnie zatłucze, a ja sam będę żył w stresie, że nie zapewnię dziecku odpowiedniej przyszłości, a z kolei wiem, że jeśli skończę te studia pojawi się robota i będę jak jebany robot zapierdalać po XXX godzin dziennie codziennie rano podbijając pierdoloną kartę zakładową i już nie będzie czasu na granie, ani jaj nie będę miał, żeby rzucić robotę w pizdu. I co tutaj począć chujowicze? Postawić wszystko na 1 kartę i zostać muzykiem, czy może inżynierem? A może próbować być i tym i tym i tylko się wkurwiać jeszcze bardziej, że marnuję swój najlepszy czas.

… jestem zniesmaczona materialnym podejściem do życia mojej rodziny! To jest wręcz przerażające! Wkurwia mnie to właściwie do granic! Czy ja zostałam podrzucona?! Nijak do nich nie pasuje! Wszystko kręci się wokół pieniędzy! A gdzie inne, dla mnie ważniejsze wartości? Tak wiem, to chyba mój błąd… jestem idealistką… ale czy takie życie nie jest bogatsze? Święta, rozmowy przy stole, wiele tematów poruszonych… praktycznie we wszystkich JA odstaję! Czy to ze mną jest coś nie tak czy to oni są nienormalni? Czy rzeczywiście w tym brutalnym świecie liczą się tylko pieniądze? Zgodzę się z tym, że są ważne… masz je więc możesz – kupić to co chcesz, wyjechać w ciekawe miejsce, kształcić siebie czy dzieci, czuć się bezpiecznie pod kilkoma względami, zapłacisz rachunku, zrobisz zakupy, ale… co z miłością, przyjaźnią?
Wkurwiam się jeszcze bardziej! Bo rozstałam się z moim Jedynym i…
nie rozumiem ICH podejścia… że teraz powinnam szukać faceta „ustawionego”, bo z takim to COŚ mnie czeka! Życie na pieniądzach jest stabilniejsze, jak nie ma kasy to związki się rozpadają… to wszystko ich jebane słowa! PORAŻA mnie to! Znam miliard sposobów wyrażania uczuć bez wyjścia do kina czy restauracji! Czy miłość naprawdę nie istnieje? A jeżeli istnieje, czy ma szansę trwać?
Mam doła… ale powoli wygrzebię się z tego… jakoś, mam nadzieję… nie pieniądze….

Miesiąc temu zauważyłem, że w przedpokoju na dywanie jest mega mokra plama przed pokojem współlokatora. Jak się go zapytałem o plamsko to zaczął pierdolić farmazony, że herbatę w nocy robił i rozlał ją. Kilka dni temu tak zaczęło jebać w przedpokoju, że chatę wstyd otwierać. Okazało się, że przyszedł najebany do domu i naszczał na dywan, bo kibla nie umiał znaleźć. Postanowiłem, że przy najbliższej okazji narżnę mu do szafy, żeby poczuł chujnię pieprzony szczoch. ŚRUT!!!!

Czy osoba po przejściach nie ma prawa do szczęścia? Czy to, że kobieta ma dziecko skreśla ją jako kandydatkę na zonę, towarzyszkę życia? Czy to ze raz komuś nie wyszło musi znaczyć, że nie wyjdzie nigdy? Czy to, że jestem dzieciatą rozwódką znaczy, że jestem osobnikiem drugiej, gorszej kategorii? Jestem cholernie samotna przez co popadam w coraz gorszą depresję, nie chodzi tu o znajomych bo tych mam ale brakuje mi tej drugiej połowy, kogoś kto byłby na dobre i złe, kochał, szanował i dbał o mnie ale który mądry facet podejmie się wzięcia kobiety z bagażem. Pozostaje samotne płakanie w poduchę, bo takich jak ja faceci tylko do seksu potrzebują. Żaden nie pomyśli żeby potraktować poważnie bo po co. Jestem do niczego , życie jest do niczego, chujnia na całego.

Jakby tego nie ująć, najbardziej rażący jest fakt, iż do końca życia jesteśmy sami. Ludzie masowo bawią się w kłamstwa, intrygi, biegną po trupach do celu. I jakby nie było, dostrzegają wady tylko w innych, w sobie OCZYWIŚCIE nie. Rozumiem, że wszyscy jesteśmy mesjaszami, poczęła nas dziewica, po prostu męczennicy. O nie, drogi kolego, myślę, że jesteś chuja wart. Idea obudzenia w sobie modnych instynktów, talentów, cech-jest po prostu śmieszna. Naprawdę sądzisz, że jesteś fajniejszy, zabawniejszy, bardziej podniecający, gdy wymyślisz kolejną pijacką historię o libacji za domem pani Łazankowej? Nie piętnuję używek, myśl 'wszystko dla ludzi’ ma swoje racje. Ale nic w zawrotnie dużych ilościach nie wygląda dobrze. Życie po życiu straciłoby swoją magię, tak jak tona tabliczek czekolady, czy hektolitry wódki. Ludzie zapominają, że są zwierzętami stadnymi. A wasze śmiechu warte podążanie do tego, co modne, symulowanie spełnienia miłosnego bądź rozpaczy wszechobecnej… Kogo nie zaczepisz na ulicy, twierdzi, iż jest zabawny, lubi sport, jest orginalny, szalony, wierny, ma swój urok. W życiu szuka partnera pięknego, wysportowanego, zabawnego, szalonego, kochającego i wiernego. Człowieczeństwo powiela idee, chcecie być ludźmi, za których się macie. Taka kolej rzeczy nie istnieje, ludzką naturą jest, że zawsze chce więcej wiedzieć, poznać, zobaczyć. A nie wiedząc czego chcesz, powrócisz do punktu wyjścia, czyli tytułu moich wypocin. Wiem, że od mojej myśli jest wiele odstępstw i niekoniecznie się do nich zaliczam-nie mnie się oceniać. Pozdrowienia ze Śląska.

Co mnie wkurwia? Ano podobnie jak wielu ludzi otaczający mnie świat, zjebani ludzie, którzy myślą, że jak mają więcej kasy od innych albo lepsze auto albo pracują za granicą to są mistrzami świata i okolic. Goście, którzy potrafią przesiedzieć całą niedzielę w zasmrodzonej papierosowym dymem knajpie i którzy twierdzą że to ja jestem zjebany bo idę tam raz na dwa miesiące. Panienki, które nie rozumieją, że nie wszystkim łatwo przychodzi nawiązywanie nowych znajomości i nie wszyscy są duszami towarzystwa. Patrzą na mnie jakbym był gejem albo z marsa albo nie wiem skąd. Gdy moi ojcowie byli młodzi, to może nie było pięknie, jednak większość miała takie samo gówno. Nikt nie wyskakiwał ponad pewien poziom. Ludzie gromadzili się na prywatkach, a nie w techno klubach gdzie teraz debile pod wpływem narkotyków zjadają 200 złotych. Stwierdzam, że nie pasuję do tego konsumpcyjnego świata. Chujnia.

Byłem z kobietą ponad dwa lata, po czym wszystko się zjebało. Wiadomo, były wzloty i upadki, czasem kłótnie, ale było też wiele pięknych chwil. Rozstaliśmy się na początku nowego roku z mojej winy(większa kłótnia, nigdy nie zdradziłem). Spierdoliłem sprawę, żałowałem tego okrutnie. Próbowałem potem wszystkiego, spotykaliśmy się, wyciągałem ją do kina, na spacery, na narty, zawsze z nadzieją że w końcu da mi jeszcze jedną szansę. Przy spotkaniach słyszałem tylko że ona mnie kocha, ale nie wie czy chce ze mną być. Mówiła, że chce się bawić, że ją ograniczałem i trzymałem w klatce (to że NIE CHCIAŁEM żeby chodziła do zajebanych klubów z kumplami ale beze mnie, było wg niej ograniczaniem wolności). I tak wytrzymałem jakiś miesiąc, po czym zwątpiłem. Ile można ludzie? Latać jak pies i cierpieć na każdym kroku słysząc „kiedyś było źle, teraz też będzie”. Ludzie się zmieniają, ale ona tego nie potrafiła zrozumieć. Nie mieliśmy kontaktu przez prawie 2 miesiące, oprócz tego, że nawiązywała do mnie w opisach na gadu „marzeń i wspomnień nikt mi nie zabierze”. I co? W końcu odezwałem się do niej ja( a jakże kurwa mać, jebana miłość) i co? Dowiedziałem się że żyje sobie dalej, a uczucia wcisnęła gdzieś bardzo głęboko. I że to co czuje wyraża piosenka 12 łez. Zabolało. Zabolało aż za bardzo, postanowiłem zerwać już całkowicie kontakt. I uwaga… jeszcze tego samego dnia, kiedy spacerowałem z kumplami, natrafiłem na nią i jej koleżankę. Przywitałem się z koleżanką i poszedłem dalej. Już po 15 minutach dostałem wiadomość z pretensjami, że „nie przywitałem się z nią, nie sądziła że taki będę…” Wytrzymałem i nic nie odpisałem. I jak myślicie? Teraz tylko widzę ciągle jak wypisuje, że bardzo chciałby mnie przytulić i że tęskni. Mam przykład zeszytowy, kobiety z rozdwojeniem jaźni. Rozjebanej emocjonalnie hipokrytki, która sama nie wie czego chce od życia. Czuje jakby bawiła się mną na każdym kroku.. Nie wiem co mam dalej robić. Jak można kochać takiego potwora? Chujnia.