Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Witam. Wkurwia mnie matka mojej dziewczyny. Kobieta jest po 40-tce i nigdy nie pracowała. Ile razy nie byłem tam u jej rodziców w domu, to ona zawsze zrzędziła, zawsze narzekała na wszystko i na pieniądze (że nam się nie przelewa, że nie ma na to, nie ma na tamto). Jej mąż tyra na dwa etaty pewnie za grosze, żeby to wszystko utrzymać, a ona ciągle tylko siedzi w domu i chuja robi. Dom niewyremontowany, okna stare drewniane, w zimę zimno, łazienki to nie będę komentował. I kto jest temu winny? Na pewno nie jej mąż, bo on ciągle pracuje i do niego mam wielki szacunek, ale to ona jest temu winna. Gdyby pracowała, to w kilkanaście lat na pewno wszystko można by odnowić, ale nie, lepiej siedzieć przed telewizorem i palić papierosy w domu… Ja kurwa nie ogarniam jak bardzo trzeba być przyjebanym, żeby tak ciągle w domu siedzieć. Nie mam i nie będę miał szacunku do tej kobiety bo jest bierna i nie jest osobą która coś mogłaby załatwić. Moja dziewczyna musiała sama pracować żeby studiować, bo oczywiście matka nie da, bo skąd. Nie zrobiła niczego, żeby pomóc własnej córce. Siedzi i ogląda tylko wszystkie niedojebane seriale i programy na tvn tvp i polsacie. I co kurwa, tak będzie w domu siedzieć aż do śmierci?? Te powiedzmy jeszcze z 30 lat? No kurwa, przecież to trzeba być podludziem. I chodzi o to, że to jest wegetacja, bo tam nie ma żadnego poziomu życia. Księżniczka pierdolona się znalazła. Chuj z takimi ludźmi.

…dostałem wpierdol od matki, w wieku 21 lat. Oglądałem właśnie mecz Liverpool – Roma w LM, gdy podchodzi i siada obok nas mama i zaczęla mieć do mnie wąty, że nie zalajkowałem zdjęcia brata z wakacji w Grecji które wstawił na facebooku. Nie żartuję. Zdjęła mi okulary, myśłałem, że to tylko tak na żarty, zaczęła mi mówić żebym to zrobił i żebym nie był zazdrosny o to, że brat był na wakacjach (ja wcale nie jestem zazdrosny, przeciwnie, cieszę się, że mój młodszy brat miał w końcu możliwość wyrwać się z Polski i spędzić czas w tym pięknym kraju), no i zacząłem ją zbywać i mówić żeby się nie ośmieszała, a ta jakby nigdy nic zajebała mi takiego plaskacza że do teraz mi szumi w głowie, miałem też krwotok z nosa. Siedzę teraz na górze w pokoju i myślę o tym co to się odj***ło.

Rozśmieszają mnie dresy, rydwany wpierdolu i panowie w furach, którzy preferują cholerczny styl jazdy autem, jebani „królowie ulicy”, którzy wykorzystają każdą okazję do plucia się, darcia ryja, bo ktoś im przeszkadza i spowalnia „dynamikę jazdy”. Oni MUSZĄ wyprzedzić, bo przecież to sprawa życia i śmierci, by być 30 sekund na miejscu docelowym. W sumie w ogóle im to nie zrobi różnicy i nie wpłynie na ich życie, ale każda okazja jest dobra, żeby się pienić i pieklić, więc WSZYSTKO im przeszkadza, bo przecież on jest PANEM dzielni i jedzie swoją BMKą z pękniętym tłumikiem, więc jak ja kurwa ośmielam się jechać tylko 70 km/h na terenie zabudowanym, albo powoli skręcić bez pisku opon, gdy jedzie za mną. Do dziś brechtam się z tego, jak kiedyś miałem lekcję jazdy i byłem w połowie kursu. Wyjeżdżałem z podporządkowanej Lką i ustępowałem pierwszeństwa tym z głównej. Zobaczyłem w lusterku, że za mną stoi jakiś dres, widocznie oczekiwał, że wymuszę, bo blokowałem biedaka zgodnie z przepisami i zobaczyłem w lusterku jak siedzi za kierownicą, cały zapieniony z czerwoną mordą i plując obficie drze ryja „jedź kurwa” bo wyczytałem to z ruchu jego warg. Całe żyły na szyi mu napęczniały. Biedak „sekundy stracił kurwa”. Pewnie śpieszyło mu się robić mroczne interesy z ziomkami i miał transakcję na dragach na grubą kasę. Najlepsze jest jednak jak te cebulaczki z każdym kierowcą chcą się bić i szukają tylko pretekstu do zwady i zaczepki. No i oczywiście wisienką na torcie są poobrywane lusterka w autach zaparkowanych przy chodniku, bo dres zobaczy lekko wystające auto i powie „KURWA 3/4 DROGI JAKIŚ DEBIL ZASTAWIŁ, SEKUNDY STRACĘ KURWA”. Pamiętam jak kiedyś na studiach miałem jeszcze siano we łbie i z kumplem robiliśmy sobie jaja w akademiku i wylaliśmy trochę wody na korytarzu bez złych intencji. Wszystko akurat przeszło pod drzwiami takiego dresa, który mieszkał w akademcu i był na studiach tylko, żeby pić i do wszystkich ciągle się pluł i chciał ich napierdalać po ryju. Wyszedł z pokoju z zaplutym ryjem bo miał malutką kałużę i od razu z mordą do nas „Mam wody po kostki kurwa”, potem łaził po całym akademiku i powtarzał do wszystkich „Ty ja pierdolę, stoję sobie, stoję w pokoju i patrzę a tu nagle mam wody po kostki” powtórzył to w końcu tysięczny raz to już nie wytrzymałem i powiedziałem „Po jakie kostki kurwa? Po kolana, po pachy, po szyję, po sufit !”

Siemanko, czasami czytam tą stronę, ale niestety prawie wcale nie można tu spotkać pozytywnych wpisów, wiem że nie taka jej natura, ale mimo wszystko choć jeden taki by się przydał 😉 więc jeśli ktoś ma ochotę przeczytać, jak to było u mnie, to zapraszam:
Urodziłem się w ’81, z wyglądu całkowicie przeciętny, bez bogatych rodziców, w małym mieście.
Streszczę jak mogę:
Szkoła to straszny okres, dwóch prawdziwych przyjaciół ale takich niestety bez ambicji, ciągnących w dół, reszta to nawet nie koledzy,profil techniczny wybrany ze względu na to że może być przyszłościowy (oczywiście nie był) ale tylko mnie męczył – uwalony rok w ostatniej klasie technikum i rezygnacja, same chłopy więc znajomości z kobietami zero
Prace różnej maści najgorsze z możliwych, za minimalne w gnoju, zmieniane co pół w najlepszym wypadku co rok, również ze względu na ludzi, dzisiejszych Januszy Sebiksów?? z którymi nie sposób wytrzymać
Zdrowie – uprawiałem sport półamatorsko miałem jakąś szansę nawet na zawodowstwo, poważna kontuzja nogi w mało ważnym meczu w którym miałem nie zagrać… 2005 rok, rehabilitacja ponad 2 lata, wydane ostatnie pieniądze na operacje, łącznie prawie 10 kafli na wszystko, innych chorób jak i niedogodności typu kurzajki, śmierdzący oddech nawet nie wymieniam
A więc związki to porażka również – chłop dobijający 30tki z raptem trzema przypadkowymi kontaktami seksualnymi, sam na weselach
Nawet nie zliczę ile razy chciałem się zmienić, czułem że marnuję potencjał bo nie jestem taki jak większość bezmyślnych nastolatków a poźniej 25 latków
Mógłbym pisać długo, ale nie zamęczam, kulminacja następuje 28 maja 2008 roku w Chorzowie. Jako fan ciężkiej muzy, która zawsze dawała mi siłę, kiedy to skumulowały się wszystkie ww. wydarzenia postanawiam jechać na koncert Metalliki którą kochałem od zawsze. Biletów już nie było, ale odpowiedziałem na ogłoszenie kogoś kto je ma. Jadę przez pół kraju, sam (bo nikt nie podziela moich zainteresowań oprócz 2 kumpli którzy choć fajni do życiowych gadek się nie nadają, ambicji też raczej nie mają, w żartach nabijają się nawet że od metalu wolą techno), kupuję bilet który nie jest tani. Duże zadowolenie, aż do momentu kiedy ochroniarz na bramce mówi mi że nie wejdę na koncert, bo bilet jest sfałszowany… Trudno o większe rozczarowanie kogoś, dla kogo był to aktualnie cały świat. Ze łzami powrót przez pół Polski, zmarnowany czas i ostatnie pieniądze. KONIEC.

Tak wyglądało w skrócie moje marne życie, 27 letniego faceta.

Przez tą dekadę, prawie dokładnie 10 lat moje się odmieniło, a historia zatoczyła koło w Krakowskiej hali dnia 28 kwietnia 2018. Stoję praktycznie pod sceną, obserwując najlepszy spektakl jaki widziałem, po koncercie dotykając ręki wokalisty i basisty zbijającego piątki, i z 2 pamiątkowymi kostkami złapanymi w trakcie, dokładnie pamiętający powrót z pod stadionu śląskiego kiedy to ja 10 lat młodszy obiecuję sobię że kiedyś to się wydarzy. To mój główny cel w życiu, może naiwny, ale dla mnie nie: zobaczyć ich na żywo z bliska, choć raz, napędzający mnie co dnia

Jeszcze w 2008, zastąpiłem siatkówkę innymi nowymi pasjami, fotografią, pokerem i upragnioną grą na gitarze. Rok później kiedy noga wróciła do całkowitej sprawności, doszedł rower, z czasem naprawdę długie trasy, potem trochę siłownia.
Początek 2009 całkowita zmiana odżywiania – w połączeniu ze sportem, zyskanie kondycji, zdrowia a z czasem w ogóle nawet atrakcyjniejszy wygląd, co również przekładało się na pewność siebie a to z kolei na kontakty z dziewczynami
Pracę zmieniałem nadal, bo już całkiem się nie dogadywałem z gawiedzią, aż 6 lat temu udało się trafić spokojną robotę w muzycznym, dorabiając jako fotograf ślubny a potem nie tylko, oraz zaczynając już osiągać mniejsze sukcesy na pokerze, dało się spokojnie żyć na dobrym poziomie.
Kupa nowych znajomości, czy to na trasach rowerowych, czy tworząc jakieś amatorskie zespoły metalowe bo już grać umiałem, czy to na turniejach karcianych na które zacząłem już czasem jeździć zamiast grając tylko online, głównie do naszych południowych sąsiadów. Tak to trwa kilka lat, są pomniejsze sukcesy życiowe, porażki wiadomo też
W 2014 udaje się otworzyć z dwoma osobami mały biznesik, rezygnuję całkowicie z etatu, fakt ze nie mam czasu prawie na nic, nawet na Metallikę na Narodowym, rozpada się też kolejny drugi już związek – nie chciałem małżeństwa ani dzieci i to musiało się posypać z tą dziewczyną, ale nie przeżywam już porażek tak jak kiedyś, nie użalam się, poza tym dobrze bo to nie była odpowiednia osoba, a nie umiałbym się sam z siebie uwolnić od niej. Ale w końcu powodzi nam się, zatrudniamy nawet parę osób, jest unormowana sytuacja, mogę nawet pojechać dwa trzy razy w roku gdzieś dalej, odpocząć, a w tamtym roku realizuję inne marzenie – polinezja francuska raj na ziemi.
Kobiety nie szukam od poprzedniego rozstania, i o dziwo kiedy odpuszczam, odpowiednia miłość sama przychodzi kilka miesięcy temu – naprawdę udany i wartościowy związek, jednocześnie oparty na wolności (chodzi o życie na tzw” kocią łapę” a nie o poligamię czy coś), nie ograniczany się ale wspieramy.
Zbieramy się z zespołem do wydania pierwszej płytki, myślę że może nam się udać jeszcze w tym roku – zawsze chciałem grać ale nie umiałem a po kontuzji kolana sięgnąłem po wiosło i jako że miałem duszę sportowca wytrwale trenowałem, opłaciło się

Jestem szczęśliwy, zastanawiam się tylko po ogłoszeniu trasy Metalliki, czy to od czego się wszystko jakby zaczęło, czy to się uda. Teraz mam już grupę znajomych którzy podzielają moje hobby, koczujemy w sieci w kilka osób, koleżance i uwaga o dziwo mi udaje się kupić wejściówki, ale i tak nie wierzę że się uda, aż do dnia koncertu. Ale udaje się.

Nie wiem co będzie dalej, ale wiem że jestem silniejszy, ostatnie 10 lat było dobre bo nie poddałęm się a wręcz przeciwnie. Na pieniądze nie narzekam, zdrowie też, realizuję swoje pasje i marzenia. A mogłem się załamać wtedy, kiedy wszędzie były porażki.

Dzięki jeśli ktoś to przeczytał, to tak naprawdę duży skrót, mam nadzieję że pozostaniecie wierni sobie, weźmiecie się w garść i wytrwacie. A lepsze dni przyjdą – z wielkimi pozdrowieniami – kolega

Nauka jest obowiązkowa niby do 18 roku życia, ale liceum kończysz mając 19 lat, a technikum kończysz mając 20 lat. Pod warunkiem, że zdałeś wszystkie klasy za pierwszym razem. Więc to jest tak naprawdę sztuczne przetrzymywanie ucznia. Moim zdaniem technikum powinno trwać tyle co liceum, bo przedmioty zawodowe nie zajmują aż tyle czasu żeby poświęcać im kolejny rok. W ogóle dla mnie szkoła średnia to zbędny etap, uczenie się całej masy rzeczy, które się nigdy nie przydadzą np. treści lektur. Na chuj mi to? Nie rozumiem, dlaczego nie możemy się uczyć od razu tego, co się przyda w przyszłej pracy? Czas jest o tyle cenny, że nie da się go cofnąć. A mnie krew zalewa na myśl, że siedzę cztery lata w „przechowalni” czekając na właściwe studia, które trwają kolejne cztery lata. Według mnie człowiek w wieku 20 lat powinien być przygotowany już do jakiejś konkretnej roboty. Takie porównanie na koniec: kogo wolelibyśmy zatrudnić w swojej własnej firmie? Człowieka, który pracował na maszynach przez pięć lat czy człowieka, który uczył się o tych maszynach przez pięć lat?

Nie opiszę swojej chujni zbyt dokładnie, gdyż boję się dekonspiracji. Dość powiedzieć, że miałem wszystko. Zacząłem po studiach pewną pracę jako pierwszy pracownik po szefie i szło mi nieźle, zastępowałem szefa dopóki jedna pizda nie zaczęła się do mnie dostawiać. Ja, rasowy stulejarz i dożywotni prawiczek, bałem się wykonać pierwszy krok. Ale wykonała go ona. Oczywiście wszystko spierdoliłem i w efekcie ona dała dupy koledze z pracy (ale do tego momentu bezczelnie podbudowywała swoje ego moją atencją – tzw. attention whore). Załamałem się i w robocie się rozsypałem – na szkoleniach siadała koło mnie i szturchała mnie kolanem lub łokciem – zero koncentracji. Ona przejęła pałeczkę i stała się ulubienicą szefa. W efekcie straciłem ten job i dymam na chujowym stanowisku za 3,5k a ona zastąpiła przełożonego i zarabia ok. 7k, a jeszcze obrobiła mi dupę. Ja pierdolę, nie wiem gdzie się podziać. Czuję się jak najgorszy śmieć. Wykonuję niesatysfakcjonującą pracę, a ona jest przełożoną mojego dawnego teamu. Nienawidzę kobiet, mam zniszczone życie. Stulejarstwo level max. Mam ogromną traumę. Co radzicie?

gdy ci się powodzi! Kurwa, ludzie. Mówi się, że przyjaciół poznasz, jak przyjdą problemy. Czy ktoś z was zauważył co się dzieje, gdy wam się w chuj dobrze nagle zaczyna wieść? Całe gimnazjum i liceum nie wychodziłam przed szereg. Miałam dwie przyjaciółki od podstawówki i jakoś zawsze żyłam w ich cieniu. Jedna najładniejsza dziewczyna w szkole, druga śmieszek taki, każdy ją lubił za charakter. I ja- niczym się nie wyróżniałam, niby ładna, ale jakaś zaniedbana- zero mejkapu, włosy zniszczone od prostownicy, za chuda, dosyć zamknięta w sobie, żadna dusza towarzystwa. Jakieś tam inne znajomości bliższe też były, dobrzy znajomi bym powiedziała. Do rzeczy. Wszystko było dobrze dopóki żyłam w ich cieniu. W pewnym momencie miałam już tego dość, wyjechałam sama bez znajomych do innego miasta studenckiego, założyłam aparat na zęby, zadbałam ostro o włosy, zaczęłam się malować i inaczej ubierać, ale przed wszystkim zmieniłam towarzystwo i kurwa odżyłam! I wszystko byłoby spoko gdyby nie to, że nagle całe towarzystwo wcześniejsze zaczęło mieć z tym problem. Jako jedyna poszłam na studia techniczne- ”serio na to idziesz? nie poradzisz sobie!”. Po 4 latach obroniłam inż i co? Nikt mi nawet kurwa nie pogratulował. Nowa praca w zawodzie zaraz po studiach? Znowu cisza i któtkie 'aha’. Żeby nie było, sama się nigdy nie chwalę, ale jak pytają, to mówię. Pytają się o plany na wakacje, bo sami się chwalą od miesiąca, że lecą do Bułgarii. Mówię zgodnie z prawdą, że od 3 miesięcy mam już wykupioną wycieczkę na Kubę i lecę tam z chłopakiem. Znowu krótkie 'yhym’ i zmiana tematu, mimo, że o bułgarii pierdolili przez 2 h! Wiecie do czego to wszystko doprowadziło? Że kurwa boję się cokolwiek im powiedzieć. Za dobrze mi się ostatnio w życiu wiedzie i ludzi to ewidentnie boli. Odwracają się ode mnie, ale kurwa czemu? Ja się przecież nie zmieniłam. Czuli się wtedy lepsi ode mnie czy o co chodziło? Ostatnio się okazało, że dostałam kawalerkę w spadku po ciotce i wiecie co? Nawet niegdyś najlepszej przyjaciółce o tym nie powiem, bo znowu będzie ból dupy… chujnia i śrut

Ostatnio wziąłem się za szukanie nowej pracy. Mam swoje zainteresowania, mówiąc ogólnie techniczne, i rozejrzałem się na popularnych stronach internetowych, które udostępniają różne oferty. Co można z nich wyczytać – jedną wielką chujnię. Miliony staży/praktyk, szukanie taniej siły roboczej, która będzie klepac dokumentacje czy inne papierki – jak wiadomo najgorsza robota, której nikt nie chce dotknąć. Po drugiej stronie mnóstwo pracy dla osób z doświadczeniem 5+ ze znajomośćią IOW, IAX, KALS, XNXX, WKDA, OOD. Dodatkowym atutem będą OEA, ODAP,JP,DSADIF,UIIX i masa innych pierdół, których nie wiadomo czy ktokolwiek zna. Oczywiście są też oferty dla kucy java za 30k netto plus bonusy ale o nich nie mówię. Swoją pracę znalazłem po wielu trudach, ale tylko dlatego, że mam troszkę więcej wiedzy i doświadczenia od typowego absolwenta. No i właśnie, gdzie ci ludzie mają się podziać skoro nikt ich nie chce? Nie chodzi nawet o to, że prezentują dno intelektualne – tacy też są. Tylko dlaczego nie można dać im szansy się wykazać nawet jeśli nie pasują w 100% do profilu pracodawcy? Można zebrać 10-20 do salki dać zadanie do zrobienia – zrobisz ok – możemy rozmawiać dalej. Nie zrobisz – szukaj miejsca gdzie indziej. Czy to kurwa takie trudne? W swoim CV mialem idealne spełnione wymogi 1-1 nie zostałem zaproszony na rozmowę do jednej firmy, bo kurwa nie studiowałem akurat tego kierunku. Jebać, że zajmuję się tym hobbystycznie. Ważne, że jakaś kretynka z hru ma zakodowane w pustym łbie/ma takie wytyczne od przełożonych – przyjmujemy tylko po kierunku x- reszta wypierdalać. Na rynku pracy brakuje miejsca dla osób, które chcią się szkolić, musisz być zajebistym specjalistą albo darmowym niewolnikiem – wtedy pracę masz gwarantowaną. Studenci macie przejebane.

Kurwa, czy wy też już rzygacie jak słyszycie, lub widzicie ten debilny frazes? Kurwa, nie mogę już, nie mogę tego czytać. Kurwa, zajebisty benefit. Pewnie wszyscy klękają z wdzięczności, że mogą pracować w „młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole” to jest bardzo ważne, tak ważne, że jestem nawet gotów od jutra się zwolnić i wegetować za minimalną krajową, żreć ryż ugotowany w deszczówce i mieszkać w klitce z ćpunami, byle tylko „pracować w młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole”, ale czekaj…chwila…ahaaaa, zapomniałem, że jak składałem do obecnej pracy to też było to w ofercie, więc nie muszę zwalniać. Naprawdę było warto. Byłbym gotów nawet czyścić ścieki, byle „pracować w młodym, dynamicznie rozwijającym sie zespole”, robią mi taką łaskę, że nawet dostąpienie zbawienia nie jest takim zaszczytem jak „praca w młodym dynamicznie rozwijającym się zespole”, no ale w końcu trzeba coś dopisać, bo jak pod długą na kilometr listą wymagań będzie widniało tylko: „Oferujemy 1500 polskich cebul”, a nie przepraszam „2100 brutto” to trochę sucho i niefajnie wygląda, więc warto by było coś do tego dopisać, a „praca w młodym i dynamicznie rozwijającym się zespole” aż zapiera dech w piersiach, oszałamia i sprawia, że drżącą z ekscytacji ręką natychmiast wybieram numer, umawiam się na stpotkanie i błagam na kolanach, żeby przyjęli moje CV. W końcu w stu innych krajach dookoła płacą tylko 3 razy tyle na start, a czym to jest w porównaniu „pracy w młodym dynamicznie rozwijającym się zespole”, poświęciłbym nawet rodzinę, zdrowie, całe swoje życie, żeby pracować w „młodym, dynamicznie rozwijającym się zespole”. Przecież oni wcale, ale to wcale nie piszą tego dlatego, że mają gówno do zaoferowania człowiekowi, a listę wymagań z kosmosu i wypadałoby, żeby lista tego co oferują była równie długa, więc napiszmy: „2100 brutto na rękę” i pięć myślników po których następują debilne frazesy. Wtedy wszystko się wyrównuje.

Moja chujnia to zegarki uwielbiam te małe narzędzia na ręku które odmierzają czas są piękne cudowne mechanizmy które widac przed przeszklony dekiel. Jak bicie serca. Niestety to hobby to studnia bez dna zakochać się w zegarku to jak w kobiecie. Myślisz o nim śni ci się patrzysz i podziwiasz. Chcesz by jego serduszko biło na twoim ręku z częstotliwością 28tysiecy. Chujowo bo w naszym pięknym kraju zegarki są często 2, 3x droższe niż w cywilizowanych krajach. A jak chcesz zakupić zza oceanu to ci zajebia 25 procent. Bo ty ponosisz ryzyko związane z przesyłką oszustwem tym że towar będzie wadliwy. A rząd wyciaga pierdolona rączkę po moje. Ja nie mam tyle pinindzy co Nowak. Kurwa. Chujnia i kakao z wodą.