Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Kto z nas nie spotkał sie z buraczanym cwaniaczkiem, pseudo mądralą czy jakimś mędrkiem wiejskim spod biedronki? Chyba każdy.Mnie jednak to wkurza coraz bardziej. Gdzie nie spojrzeć tam jakaś menda próbuje ci uprzykrzyć życie, wejść na łeb, zaszkodzić w jakiś sposób. Tu na każdym kroku człowiek jest obserwowany,oceniany, sądzony, byle jaki błąd, byle pierdoła, byle nieopatrzne zdanie i już cie obgadują i już na mordach zadowolenie że „jesteś taki a taki czy to czy to źle robisz”. I jeszcze te chłopki roztropki szarobure, które są w życiu nikim, nie umieją rozwiązać nawet prostej krzyżówki a mordy im sie nie zamykają, każdego umie określić, ocenić, obrazić, stawia sie ponad innych. Życie tu przypomina mi jakiś kierat gdzie musisz równo z innymi pchać bo jak sie potkniesz to inni cie podepczą albo batem dostaniesz.

Ostatnio spotkała mnie w markecie tak bulwersująca sytuacja, że muszę wyrzucić z siebie cały jad i nienawiść, którą czuję do wszystkich zjebanych matek z dziećmi, myślących, że są księżniczkami świata. Sytuacja wyglądała następująco. Stałam mniej więcej 4 w kolejce. Za mną matka z dzieckiem. Nagle zabrała wózek z dzieckiem i koszyk i podjechała do pobliskiego regału, żeby dorzucić coś do zakupów. Za mną ustawiła się starsza, na oko 70-letnia Pani. Matka z dzieckiem wróciła i tylko słychać „PROSZĘ PANI, PROSZĘ MNIE PRZEPUŚCIĆ, JA TU STAŁAM” na co starsza Pani „ale ja mam tylko drożdże i pieczarki” a matka „A JA MAM DZIECKO!”. Wkurwiłam się tak, że puściłam tą staruszkę przed siebie, widziałam tylko porozumiewawczy wzrok kasjerki i pozostałych osób, które pogratulowały mi podejścia i pogardziły tą jebaną, wredną szmatą razem ze mną. One myślą, że jak mają gówniaka to mogą się panoszyć i wszystko im wolno, wszędzie mają pierwszeństwo i trzeba je traktować jak księżniczki, takim problemem jest dla nich dziecko? Taki mają dyskomfort z tego powodu? Trzeba się było nie ruchać i stać sobie spokojnie w kolejce, jak się naważyło piwa to teraz proszę to dźwigać i nie wymagać od innych osób gestów, które w ogóle im się nie należą. Głupie, nadęte szmaty, jakbym mogła to wrzuciłabym je wszystkie na stos i spaliła żywcem.

Przez całe życie jestem dla siebie największym utrapieniem. Bo za cokolwiek bym się nie wzięła i czegokolwiek bym nie zrobiła, zawsze muszę wszystko popsuć, wywrócić, złamać, wylać, pobrudzić i ZDEMOLOWAĆ. Zaczynam powoli wierzyć w posiadanie pecha i narodziny pod ciemną, nieszczęśliwą gwiazdą. Gdybym jeszcze była jakimś tumanem z dwoma lewymi rękoma, mazepą, ofiarą losu, ale wręcz przeciwnie! Jakkolwiek nie skupiłabym się na wykonywanej czynności zawsze muszę wszystko spierdolić. Ufajdolić ledwo kupione spodnie czy bluzkę. Potknąć się o kamień albo wyboiny na asfalcie i rozkleić podeszwę albo upierdolić fleka. W zaciszu domowym, owszem zjeść obiad jak człowiek, bez żadnej wtopy, ale będąc na rodzinnej imprezie na wejściu wyrąbać pół kotleta za talerz i utłuścić świeżo wyłożony obrus. O ilości potłuczonych w moim życiu szklanek i talerzy nie wspomnę. Jednak do największych ewenementów należy zerwanie zasłony w przymierzalni w sklepie odzieżowym, zerwanie KOLCZATKI na spacerze z psem, tak te jebane, metalowe zatrzaski po prostu się „odczepiły” i obroża spadła mu z szyi i… Niezapomniana procesja pierwszokomunijna, kiedy akurat zachciało mi się kichać i pierwszy i ostatni raz w życiu zdarzyło się tak, że cała moja twarz pokryła się katarem i gilami tak, że zaślepłam na jedno oko. Oczywiście wtedy, kiedy brałam udział w ważnej uroczystości, miałam na sobie albę i kwiaty w ręce, kiedy otaczało mnie setki ludzi wraz z księdzem i siostrami zakonnymi, wtedy musiało mnie dopaść moje pieprzone fatum. Mam dość złośliwości przedmiotów martwych i swojej niszczycielskiej natury. Chujnia i śrut.

Nie można sie zabezpieczyć przed niechcianym bachorem bo nagle ma się pierdolnięte bóle brzucha, takie rwące jakbyś za chwile miała lecieć do kibla, ale wstrzymujesz się bo akurat musisz i nie masz pewności czy ta zjebana gówno tabletka się wchłonęła w całości, ryczysz ze strachu, bijesz sie po brzuchu każdego dnia. Jak na wizycie okaże się że mam w brzuchu pasożyta który ma zamiar rozwijać się w moim biednym, wiecznie schorowanym, ważącym 38 kilogramów ciele przez 9 miesięcy to nie ciągnę tego życia.

Wkurwiają mnie niemiłosiernie nieserdeczni ludzie. Nieserdeczni dla mnie, ale kompletnie nie z mojego powodu. Odkąd zaczęłam się temu uważniej przyglądać, właściwie prawie każdego dnia spotykam się z taką nieserdecznością. Poczynając od zwykłych sąsiadów, którzy jak mniemam mają gorszy dzień albo jakieś humory i zdarza się, że na moje wyraźne „Dzień dobry” nawet nie podniosą wzroku. Przepraszam, czy to, że coś im dzisiaj nie wyszło oznacza, że mają być z marszu niekulturalni i niemili dla innych? Czy to, że ktoś ich zdenerwował oznacza, że nie będą mi odpowiadać dzień dobry, bo nie? W markecie niektórym przeszkadza nawet jak delikatnie puknie ich się koszykiem, albo przechodząc do interesującego cię działu, otrze o ich skafander ręką, już słychać głębokie „mhh” i to rozgoryczenie bijące na kilometr. Czy to kasjerka w supermarkecie, czy urzędniczka, ja rozumiem, każdy jest człowiekiem, może być zmęczony, głodny, nie musi mieć uśmiechu od ucha do ucha 24h/dobę, ale halo, jesteś tam zatrudniony, przychodzę w zwykłej sprawie, nie jestem natrętem, zadaję grzeczne, rzeczowe pytania, na które siedząca tam pani tudzież pan ma mi obowiązek odpowiedzieć, a już na twarzy widać niezadowolenie i wielką łaskę. Czy wszyscy są na tyle niedojrzali, że swoje porażki i niesnaski obracają w chamstwo i prostactwo względem całej otaczającej ludzkości? A czemu ja jestem winna? Zdaję sobie sprawę, że też nie jestem ideałem, ale zawsze ale to zawsze staram się być życzliwa, kulturalna i pomocna dla innych i tego samego od nich oczekuję. Ludzie są okropni.

Już trzeci raz spotykam się z sytuacją, w której chcę pogłaskać przechodzącego z właścicielką psa a Ona z miną jakbym zabiła Jej całą rodzinę, wlepia we mnie swój złowrogi wzrok i mówi „Tego psa się nie głaszcze!” Rozumiem, że to Ona jest Jego Panią i opiekunką a zwierzę jest Jej własnością i może sobie z Nim robić co chce, ale żeby nie pozwolić mi zwyczajnie pogłaskać psa? Tym bardziej, że za każdym razem, przy każdej z wymienionych sytuacji miałam do czynienia z łagodnymi rasami, a zwierzęta wręcz same machały ogonem, łasiły mi się do nogi i prosiły o chwilę uwagi. Co ja mam kurwa wirusa AIDS albo jestem trędowata, że coś mogłoby się przez to stać? Jeszcze rozumiem powiedzieć grzecznie, a te od razu mnie sterroryzowały i odparsknęły tak, jakbym nie wiem co zrobiła. Nadęte to kurwa, muchy w nosie, nie wiadomo w ogóle o co chodzi. Jeszcze wypalają mi z tekstem i straszą jak małe dziecko „Bo ugryzie!” Tak kurwa, chyba Ciebie coś ugryzło i zaraziło wścieklizną. Brak słów…

Robota. Na reszcie czas na przerwę. W spokoju usiąść na dupie, zjeść kolację w ciszy na stołówce. Siadam na tyłku, zaczynam jeść. Wchodzi na stołówkę jedna pani. Robi kawę, wychodzi i zostawia otwarte drzwi, a zza drzwi wszystkie odgłosy roboty wlatują na stołówkę. Kurwa mać – myślę sobie. podnoszę obolałe cielsko, robię te parę kroków, by zamknąć drzwi. Następnego dnia podobna sytuacja. Jem. Ta sama osoba wchodzi, robi kawę, wychodzi i zostawia drzwi na oścież otwarte. Następnego dnia to samo i tak dalej. Nie rozumiem zwyczaju niezamykania za sobą drzwi. A w cholerę ludzi praktykuje ten oborowy zwyczaj. Nawet na siłce w szatni. A na przeciwko siłki dziewczyny ćwiczą na trampolinach i chyba normalne, że nie chcę, by widziały moją otyłość. Nie. Jakiś dojebany idiota wchodzi do szatni i zostawia otwarte na oścież drzwi. Zamykam za nim. Parę minut później wchodzi następny i też zostawia otwarte. Ma gdzieś to, że na przeciwko piękne panie ćwiczą, a niektóre przechodzą obok szatni, bo kilka kroków dalej jest damska. I nawet, kiedy urocze panie ćwiczą na trampolinach i muzyka jest rozwalona na pełną głośność, by kobitki czuły rytm to nawet to im nie przeszkadza, by nie zamykać, nawet jeśli ten sam facet, zaraz zdejmie majty i będzie świecił nagością, to nawet wtedy drzwi nie zamknie. Uparcie nie zamknie. Choćby nie wiem co. A to tylko przykłady ludzi, którzy wychowali się najwyraźniej w oborze, bo tego jest więcej i mógłbym pisać w nieskończoność o tym, jak ludzie nie zamykają za sobą drzwi np. w kiblu, czy wielu innych miejscach i jak to denerwuje, bo drzwi są po to, by je zamykać. Ta funkcja drzwi sprawia, że te drzwi tam są, a nie pusta futryna, a zamknięcie drzwi to ułamek sekundy. Pozdrawiam wszystkich, którzy zamykają za sobą drzwi, bo szanują prywatność innych. Pozostałym chuj do dupy.

Robota w Call Center to chujnia! Tak, od razu się przyznaję że tam pracuję i pewnie zostanę za to shejtowany jaki ze mnie robal, ścierwo, podczłowiek itd. – proszę bardzo, wasza sprawa, na mnie to spłynie jak woda po gęsi, sytuacja na rynku pracy to nie moja zasługa. Ale do rzeczy. Ostatnio klient mnie zbluzgał i mi naubliżał więc odpisałem mu z prywatnego że jak chce to do niego przyjadę i mi to powie prosto w twarz, niczym mu nie zagroziłem ale on się naburmuszył i odpisał że złamałem niby paragraf bo użyłem tam słowa na „k” i powiadamia policję. Oddzwoniłem żeby go udobruchać (nie z jakiegoś żalu tylko dlatego że ludzie naprawdę tchórzliwie donoszą) i przeprosiłem – powiedział, żebyśmy zakończyli na tych przeprosinach i że trzeba trzymać nerwy na wodzy. Niby koniec tematu ale i tak wkurwia mnie takie chamstwo ludzkie i niehonorowe zachowanie typu: prowokator podchodzi do ciebie, prowokuje jakąś sytuację, kiedy ktoś mu odpowie to telefonik i na policję stawiając się jako agresor w roli ofiary, zasłaniając się wolnością słowa i tak zapewnia sobie bezkarność. Jest to dla mnie frajerstwo level hard – bo jak ktoś już kozakuje, to niech podejmie rękawicę zamiast zasłaniać się policją. Jednemu takiemu co powiedział że do mnie przyjedzie i mnie zabije podałem adres dla beki i nawet na myśl mi nie przyszło żeby donosić, czekam od jakiegoś roku z ciekawości czy naprawdę to zrobi – mija dzień za dniem i ciągle wyczekuję. Jak można w ogóle się komuś skarżyć? Dla mnie to jest niepojęte.

Tyle co obchodziłam 30 urodziny. Pracuje, rozwijam swoje pasje i jestem sama, zupełnie – nie mam nawet kota na utrzymaniu.
Mam kolega w pracy, znamy się od ponad 3 lat. Na początku odnosiłam wrażenie, że mu się podobam (klasyczny tekst na my się już skądś znamy – i faktycznie mogło tak być, bo pracowałam w miejscu, gdzie on też przebywał). Ignorowałam to, a potem już nie i tak się wachałam. On nic, jak się widzimy to flirt jak nie to cisza, zero nawet nie ma sms-a.
No i to tak było, aż coś mnie podkusiło, żeby podejść do niego podczas imprezy firmowej – nawiązaliśmy chyba dość przyjemną dla niego rozmowę, bo przez jakiś czas nie odstępował mnie w pracy, nawet mi zaśpiewał. Troszkę mnie to dezorientowało, bo jednoczenie miałam podgląd na jego prywatne poczynania, w tym koleżanki i znajome, z którymi się umawiał w tym czasie – nie przypadkowo padła liczba mnoga.
Małe miasto plus takie specyficzne środowisko pracy i nie wiem co ja mu robiłam, ale nie zachowywałam się zbyt ciepło. Bałam się, starałam się grać nieprzystępną. A on nawiązywał do naszego pierwszego spotkania w innym mieście, używał takich stwierdzeń, które w istocie mogłyby wyjść ode mnie i może nawet to sobie przypomniałam.
Po jakimś czasie miał jakąś imprezę, poszedł z inną dziewczynom, ale mi się z tego wczesnej wytłumaczył. I co było dalej, a no to ja go zaprosiłam na spotkanie. Odważyłam się. Zadzwoniłam raz, a potem jeszcze drugi raz, bo był na wyjeździe i mógł sobie zapomnieć. Było kino. Przyszedł wypacykowany, obejrzeliśmy film, a potem jeszcze rozmawialiśmy, ale jak zaprosiłam do siebie to odmówił. Chciałam się z nim jeszcze spotykać – on nie miał czasu.
Tak próbowałam jeszcze, za każdym razem odpowiedź była nie, bo nie mam kiedy. Aż moje próby skończyły się, bo powiedział, że niczego więcej ode mnie nie chce i żebym czytała jego zachowanie. Ała. Przez jakiś czas nie chodziłam do pracy, po powrocie byłam przybita i wiało ode mnie smutkiem – ignorowałam go jak mogłam. Nie odzywałam się. Odpowiadałam zdawkowo, ostro – to znowu zaczęło się dogadywanie mi, zaczepki.
Ciekawe, że zapytał co z tym związkiem, bo nie może znieść jak jestem taka smutna. Zraniona, niezraniona, ale zaraz mi wszystko wróciło. Starałam się jakoś to przejść, zwierzyłam się koleżance z pracy i otrzymałam solidną krytykę , mojej osoby! Ok, można mi zarzucić takie wady jak brak makijażu i może jestem spóźnialska. Ale lubię styl sportowy podnormalny, nie świecę golizną nosze długie włosy, ale spięte, dbam o siebie.
Postanowiła się ulepszyć. Próbowałam. Ten kolega dalej robi dziwne uniki, czasem jest miły, czasem mnie wyśmiewa, a ja dążę go uczuciem i mam nadal nadziej na więcej – co tu zrobić? Znowu go gdzieś zaprosiłam i znowu kosz. On się spotyka z dziewczynami, przy mnie przegląda Tindera.
A ja czuje się źle. Frustracja i gniew, a potem błysk zadowolenia jak mi co miłego powie – taka huśtawka to słowo, które najlepiej opisuje mój stan umysłu. Nawet czasem płacze z tego powodu. Coś jest ze mną nie tak. To po prostu chujnia.

Wkurwiaja mnie ludzie w pociągach. Problem dotyczy głównie starszych babć i kobiet wyzwolonych w wieku 30+. Chujnia, o której chce napisać dotyczy rezerwowych miejsc. Już od jakiegoś czasu każdy bilet na pociągi inne niż regionalne ma wskazany wagon oraz miejsce siedzenia np. wagon 10 miejsce 95.
Chujnia pojawia się wtedy, gdy jedna z wyżej wymienionych osobistości siada na Twoim wyznaczonym miejscu (chodź sama ma inne) i trzeba się prosić o to aby ktoś ustąpił. W takich przypadkach zazwyczaj słyszę „mam miejsce w takim i takim wagonie i o takim numerze, czy może Pan tam iść?”. I tu jest moje wkurwienie. Nie kurwa nie mogę nigdzie iść. Po to rezerwuje sobie miejsce aby mieć wyznaczone miejsce, na stacji napierdalaja cały czas gdzie jaki wagon się zatrzymuje żeby każdy mógł się ustawić – to nie. Teraz ja mam zapierdalac (kogoś zdaniem) przez 5 wagonów aby dotrzeć do wskazanego miejsca. Jeszcze bardziej wkurwiajacy jest fakt, ze gdy jadę np. z dziewczyną rezerwuje miejsca obok siebie i tam jest ta sama śpiewka, a gówno ludzi obchodzi, ze chcemy jechać obok siebie. Faktem jest to, ze nigdy nie odpuszczam i zawsze siadam na swoim (wyznaczonym) miejscu ale no kurwa jak tak można… Część osób myśli że jest królem wagonu bo mają bilet..
Chujnia i śrut.
Pozdro wkurwiony pasażer