To, co napiszę, nie jest typową chujnią jakie tu, i w życiu, się pojawiają. Wielu pewnie powie, że nie mam lepszych zmartwień dlatego takie rzeczy wypisuję. No cóż… akurat innych zmartwień ci u mnie dostatek, choć bywa, że ludzie mają gorzej. Ale to, o czym chcę tu napisać, jakoś nie daje mi spokoju. A że człowiek przed wszystkim i wszystkimi może uciec, ale nie przed samym sobą… Wiecie pewnie jak to jest. Jak się o czymś myśli, to staje się to pewnego rodzaju natręctwem. Co więcej, skutecznie obrzydza mi życie (jakbym nie miał innych chujni to powodujących…) i to im jestem starszy, tym bardziej. No i tak sobie pomyślałem, że tu będę mógł to z siebie wyrzucić. Z góry przepraszam za rozwlekłość i jednocześnie za to, że jest to w skróconej wersji, więc nie o wszystkim tu mogłem napisać bo za dużo tego, stąd pewnie niektóre rzeczy wyszły mi tu trochę niezrozumiale. A teraz do rzeczy. Widzicie, od małego dzieciaka wpajano mi pewne rzeczy, potem już sam jakoś dalej szedłem tym tropem. Jedną z nich była swoista szeroko rozumiana ciekawość świata. Nie dość, że nikt mi tego nie zabraniał, ze względów chyba oczywistych, to jeszcze jako dziecko pamiętam jak ojciec często powtarzał cytat z Żeromskiego: „Nauka jest jak niezmierne morze… Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony”. Do tego dochodziły książki, filmy, programy TV, w końcu też doszedł do tego internet… mniej lub bardziej ale właściwie wszystkie dotyczące tematów nauki i eksploracji. I rzeczywiście było jak w tym cytacie: im więcej tego wchłaniałem, tym więcej chciałem -pojawił się taki swoisty głód. I tak jest do dzisiaj, z tym, że, niestety, pojawiła się jeszcze jedna rzecz. Objawił mi się w związku z tym „głodem” swego rodzaju kryzys wieku średniego, przejawiający się natrętnym, niemal obsesyjnym, myśleniem o tym, ilu rzeczy, z racji tego że za x lat mnie tu nie będzie (a jest to przecież niewiele i szybko zleci), nie będę świadkiem, nie dowiem się i nie będę mógł brać w nich udziału. Rozwoju techniki, nowych odkryć z różnych dziedzin, dalszej eksploracji Ziemi (a ściślej: oceanów i Antarktydy), pierwszych kolonii i terraformingu Marsa, tego, czy pod lodami na Europie rzeczywiście jest życie, czy znajdziemy gdzieś w kosmosie co najmniej równie inteligentny nam gatunek, jak będzie ewoluowała nasza cywilizacja pod względem społecznym itd. No wszystko, dosłownie wszystko… Do tego mam ciągle jakąś taką upiorną presję czasu. Za bardzo mnie wszystko interesuje, by spokojnie skupić się na jednej rzeczy. Zawsze pojawia się myśl, żeby się śpieszyć, bo tyle innych rzeczy chciałbym się dowiedzieć, ale nie zdążę. Kurwa, nawet poczytać czy pooglądać czegoś sobie spokojnie nie mogę, bo najpierw nie mogę się zdecydować, co wybrać, a potem łapię się na tym, że w trakcie już myślę o pozostałych rzeczach do przeczytania i obejrzenia. I tak 24 h na dobę 365 dni w roku. No i jest jeszcze jedna sprawa. Nie uwierzycie w to, co tu napiszę, ale teoretycznie istnieje sposób na to, bym mógł dołożyć swoją cegiełkę do prac nad tematami, o których tu wspomniałem dotyczącymi rozwoju naukowego, a może nawet kiedyś eksploracji. Nie w sensie takim, że jestem jakimś naukowcem. Nie, na to nie mam dość zdolności. Ale jest możliwe, że w sensie organizacyjnym i finansowym w przyszłości mógłbym mieć pewne możliwości. Takich rzeczy jak np. prywatne finansowanie ośrodka naukowego, nie dla jakiegoś materialnego zysku ale po prostu z czystej możliwości zrobienia tego, u nas jeszcze chyba nie robiono. Wierzcie lub nie, ale w tym kraju jest marnowany spory potencjał tylko dlatego, że ludzie zdają się nie myśleć pewnymi kategoriami. Sęk tylko w tym, że nawet, gdybym do tego wszystkiego, co jest potrzebne do finansowania takich badań, doszedł, to i tak większości efektów (o ile by one w ogóle były) ja już nie zobaczę. Nie zdążę. I tak z jednej strony obsesyjnie wręcz kusi. A z drugiej… Czy warto poświęcać czas, energię, rodzinę (przy czym jest to zajęcie dla skrajnego pracoholika) oraz ryzykować życiem (nie pytajcie dlaczego, domyślcie się; i nie, niestety, to nie jest paranoja), skoro człowiek i tak nic z tego miał nie będzie, może poza niewielkim zaspokojeniem własnej satysfakcji i… jeszcze większym głodem, a mógłby przecież sobie przez tę część ulotnego i krótkiego życia, która jeszcze została, spokojnie i dobrze pożyć, mając, jak większość, w dupie całą resztę? Cóż, z perspektywy czasu, nauka i wiedza rzeczywiście są „jak niezmierne morze… Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony”. Szkoda chyba tylko, że w czasach, kiedy byłem dzieciakiem, nikt do tego cytatu nie dopisał, że o wiele lepiej żyje się tym, którzy są idealnie wpasowani w społeczeństwo, żyją po prostu dniem dzisiejszym i mają inne rozrywki niż pęd bez końca za wiedzą. Zazdroszczę im czasem. Ale nie potrafię tak żyć, a „ograniczenie czasowe” wynikłe ze statystycznej średniej długości życia, której i tak prawdopodobnie nie dociągnę, powoduje, że nie mogę się uwolnić od tej obsesji oraz swoistego żalu, że nie dane jest człowiekowi zaspokoić ten rodzaj „głodu” i że i tak jest to na darmo, bo za ten x czasu wyląduję 6 stóp pod ziemią. Swoją drogą, jako gatunek jesteśmy fenomenem, mającym z racji swojej biologicznej konstrukcji dwa wielkie przekleństwa. Pierwsze: jesteśmy jak zwierzęta i tego jak dotąd nie udało się nam przeskoczyć. Drugie: mamy niesamowite możliwości intelektualne, które z kolei z powodu ograniczeń biologicznych są marnotrawione, bo zwierzętom, a tym przecież jest i homo sapiens, są one niepotrzebne. Czasem żałuję, że nasi przodkowie zleźli z drzewa. PS. Nie mam sprzęgła od Żuka, wentyli od Tarpana, ale mam za to felgę od Zaporożca. 😛 Z masą wszystko OK. Pozdrawiam wszystkich (i Mesia też ;)).
Powiedz im że na twoim zmywaku wszystkie stanowiska są obsadzone
Jak mnie wkurwia ta wasza babska świadoma schizofrenia wy niestabilne emocjonalnie łajzy
Spoko też tak miałem. Ojciec wyganiał mnnie z domu za robotą, a jak sobie załatwiłem wyjazd za granicę, to po miesiącu zgadnij kto się wpychał do mnie na chatę? I co? I była krótka piłka: przecież mnie wygoniłeś z domu, to jak mamy mieszkać razem?:)))