Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Właśnie siedzę na wykładzie i szlag mnie trafia. Jakaś grupa coś przedstawia a koleś z sali, tzn z naszego kierunku wciąż zadaje tym kolesiom pytania i ma jakieś wąty. To jest chore!!! Po co sobie tak dowalać? Ewidentnie koleś chce pokazać jaki to on nie jest super… Przy okazji pokazując niedociągnięcia grupy przedstawiającej. No ale bez przesady. Po prostu nie rozumiem tego. oczywiście to nie pierwszy raz. Skąd się biorą tacy ludzie?

Wkurwiają mnie tępe babszytle, które wodzą za nos faceta, a nie potrafią mu powiedzieć wprost „wypierdalaj”. A wiecznie tylko odkładają i mają wymówki by sie tylko nie spotkać, raz ma czas, potem gada że nie ma czasu, i tak w kółko sie to ciągnie przez kilka miesięcy do półtora roku. Albo ja jestem frajerem, albo one skończonymi tępymi pindami… Pewnie jedno i drugie… Słuchajcie kobiety! Jak wam cokolwiek nie pasuje w facecie, to mówice wprost by WYPIERDALAŁ! A nie ciągniecie tą pseudo znajomość niewiadomo ile i wiecznie piszecie z typem w necie… Koło zapasowe sobie robicie czy co?

Nie wiem jak dla was, moja droga społeczności, ale dla mnie naklejki ostrzegawcze na szybach samochodów, informujące o tym , że dziecko jest w środku, to wyżyny drogowego bezsensu. Szanowne matki, szanowni ojcowie. Nie jesteśmy idiotami, widzimy wasze auta na drodze z odległości co najmniej kilku kilometrów, chyba że jest mgła. Nawet gdy pijany maniak w was wjedzie to i tak będzie miał wasze dzieci w głębokim poważaniu. Zamiast nalepiania durnych trójkącików na tylnej szybie, włącz światła, włącz myślenie na skrzyżowaniu, miej oczy dookoła głowy (motocykle są wszędzie), uważaj na pijanych pojebów. A naklejkę przyklej sobie na czoło i miej na uwadze, że twoje dzieci to twój problem i jak wymusisz pierwszeństwo, albo będziesz wyprzedzał na trzeciego mając dzieci w aucie to jest tylko i wyłącznie TWOJA wina.
I UŻYWAJCIE HAMULCA ZAMIAST KLAKSONU.
Serdecznie pozdrawiam i życzę szerokiej drogi 🙂 Z poważaniem: młody kierowca.

Tyle mówi się dookoła o ksenofobii w Polsce, a pomija się zjawisko – kto wie czy nie występujące o wiele częściej – ojkofobii. Cóż to takiego? Ojkofobia to zjawisko kryzysu własnej tożsamości polegające na odrzucaniu wszystkiego, co rodzime, przy jednoczesnym hołubieniu tego, co obce. Ojkofobia przejawia się w niechęci, a nawet wrogości do własnej rodziny, ojczyzny, narodu czy wspólnoty cywilizacyjnej. Osoby dotknięte tym zjawiskiem przedstawiają się jako wojownicy z homofobią, ksenofobią, rasizmem, seksizmem, czują się obywatelami świata i jawią się zawsze jako pewna alternatywna, trzecia droga, a ich ojczyzna jest „tam, gdzie im dobrze”. Przykłady?

Obecnie kogo się nie zapytać o pochodzenie, odpowiedź brzmi: Warszawa, Kraków, Wrocław (ew. inne z kilku największych miast). Tak jakby pochodzenie ze wsi albo małego miasteczka czyniło kogoś gorszym albo zaściankowym.

Tyle było chujni o tym, jak najlepsze znajomości potrafią rozpaść się z dnia na dzień. Kumple rozjeżdżają się na studia po całym kraju i nagle więzi się rozluźniają. W końcu ludzie stamtąd (gdziekolwiek by to nie było) na pewno są bardziej wartościowi. Laska pojedzie na Erasmusa i nieważne, że jest w udanym związku od kilku lat – w końcu Juan Pablo to jednak wyższa liga.

Dookoła podśmiechujki z polskich Januszy i Grażyn. O ile to tylko niewinne żarty, to spoko. Ale niektórzy chyba za bardzo biorą do siebie ich prawdziwość, uznając, że bycie burakiem to narodowa cecha Polaków. Byliście np. na niemieckich festynach lokalnych? Kurwa mać, nasze festiwale disco polo przy tych ich tańcach, hulankach, swawolach to kultura dla elit. Próbował ktoś porozmawiać po angielsku we Francji? No właśnie…

Co się stanie, gdy powiesz, że urlop planujesz spędzić na Podlasiu? Fala współczucia przeplatanego z agresją.
– Ale jak to!? Podlasie!?
– Co, nie udało się znaleźć tanich lotów do Dubaju?
– Pożyczyć Ci trochę kasy?
– Ale masz co jeść? Jakby co to wpadnij do mnie na sushi.

Mam co jeść, pierdolę wasze Dubaje i sushi, a na Podlasie chcę pojechać, bo wcześniej nie było okazji.

Efekt tego wszystkiego jest taki, że jako społeczeństwo stajemy się po prostu wykorzenieni. Przestajemy być przywiązani do miejsc i ludzi. Stajemy się przezroczyści, tacy sami, do bólu przewidywalni. Ślepa gonitwa za tym, co obce, nowoczesne i postępowe jest równie żałosna jak wyśmiewanie Murzynów przez wąsatych Januszy. Jedna skrajność nie jest lepsza od drugiej.

Wkurwia mnie mój sąsiad który jest hieną. Mamy niewielką działkę około 25arów a ten kutas mimo, że posiada 50hektarów(dla niewtajemniczonych 1 hektar=1 ar) woorywał się nam w niektórych miejscach po kilka metrów mimo, że ma kilkadziesiąt razy więcej ziemi niż my, wiele razy widziałem jak przejeżdżał ciągnikiem po moim polu, bo nie chciało mu się 40m przejechać żeby mnie wyminąć. Kiedyś przyłapałem kutafona jak przesuwał słupek graniczny, kulminacja przyszła jak jego żołnierzyki przywiozły mu nasiona do siewnika i mimo, że równie dobrze mogli wjechać na jego pole musieli zaoszczędzić 15 metrów i zjechać mi piękną trawę którą specjalnie trzymałem na siano pod ściółkę dla kur, wyszedłem do kolesia i pytam się co on odpierdala, i że ma wypierdalać bo jest na mojej ziemi więc mogę mu zaraz trzasnąć a ten cymbał rozpoczął mi wykład, że ciekawe co ja z tą trawą zrobię itd suma sumarum po moim kilkukrotnym popchnięciu odjechali, drugi raz jakiś jego brat który przyjechał do niego na pole zastawił mi wjazd, ale zostawił otwarte drzwi zwolniłem ręczny i zepchnąłem jego samochód na pole sąsiada. Mówiłem sąsiadowi wielokrotnie, żeby nie jeździł moim polem jedyne co podziałało to deski z gwoździami które poprzebijały mu koła. Trochę może się to komuś wydawać przesadne, ale ile razy można się tłumaczyć z tego co się robi ze swoją trawą a niedługo wiosna która pewnie zapoczątkuje nowy sezon starć z sąsiadem

Czy tylko mnie dziwi upublicznianie swojego życia/ciała/form spędzania czasu na portalach społecznościowych?
To już przesiąknęło do tak absurdalnego poziomu w którym nie da się przejść obojętnie.
Zacznę od dziewczyn, których to jest najwięcej na portalach typu Instagram czy FB. Większość zdjęć to typowy schemat: dupa i cycki. Nie jestem jakimś świętoszkiem, po prostu bawi mnie sam fakt wpierdalania foty swojej dupy do sieci tak, jakby była ujęta przypadkowo. Nie zliczę już, jaka część z nich to zdjęcia jakościowo nieodbiegające od aparatów sprzed dekad, zaćmione filtrami i innym szajsem żeby jakoś się zatuszować.
Zdjęcia z imprez, relacje z wakacji, jakieś żałosne, motywujące cytaty wstawiane tydzień po tygodniu, w każdy poniedziałek zaraz po weekendowej najebie i udokumentowaniu owego faktu w internecie. Od zdjęć swoich świeżo poczętych potomków, przez oznaczanie się na postach typu „oznacz kumpla z którym XYZ”, aż do udostępnienia postu dotyczącego jarania zioła przez nastolatków i tych później rozwiniętych.

Powiedzcie mi dokąd zmierza ten pociąg, bo ja nie widzę żadnych plusów w związku z takim zachowaniem. Portali społecznościowych używam tylko do komunikacji z innymi. Nie muszę pokazywać wszystkim że byłem na wakacjach, że stać mnie żeby zjeść coś dobrego, że nie jestem taki brzydki żeby ukrywać się w domu czy żeby dzielić się swoim zajebistym życiem z partnerką w internecie. Nie mam do ludzi żalu, na ogół okazuje się, że te ładne są brzydkie, ci prawilni to pizdy siedzące na garnuszku u mamy a ci co wyjechali na wakacje przez pół roku jedli suchy chleb, żeby sobie pozwolić…
Apeluję, żyjcie swoim życiem, miejcie w dupie opinie innych, świat i tak ma was w poważaniu, więc carpe diem moi mili.

Od niedawna spotykam się z pewną kobietą. Odpowiada mi pod wieloma względami. Szybko znaleźliśmy wspólny język i wyraźnie przypadliśmy sobie do gustu. Wczoraj umówiliśmy się po raz kolejny i poszliśmy do restauracji. Siedzimy sobie, rozmowa się klei, wszystko fajnie. W lokalu było trochę za ciepło i w pewnym momencie moja towarzyszka stwierdziła, że musi zdjąć żakiet. Pod spodem miała bezrękawnik. I wtedy doznałem małego szoku. Moim oczom ukazało się kilka tatuaży na jej rękach, w tym jeden zajmujący prawie całe ramię. Konsternacja była tym większa, że te tatuaże kompletnie nie przystawały do jej wizerunku – i z wyglądu, i z zachowania bliżej jej do ułożonej panny z dobrego domu niż buntowniczki albo alternatywki z ASP.

Nic na temat tych tatuaży nie powiedziałem, ale od razu poczułem, że mój dystans do niej wyraźnie się zwiększył. O ile kompletnie nie obchodzi to, co obcy ludzie robią ze swoim ciałem, to nigdy nie wyobrażałem sobie posiadania wytatuowanej partnerki. Tatuaże u kobiet po prostu mnie odpychają. Nie chodzi nawet o kwestie estetyki (widać, że nie robiła sobie tych tatuaży u kumpla w garażu), ale o pewien komunikat, które tatuaże za sobą niosą. Nie powtarzam stereotypów o recydywistach czy patologii, ale u wszystkich znanych mi osób z tatuażami dostrzegam wiele cech wspólnych. Zazwyczaj bywają impulsywni, miewają problemy emocjonalne i niską samoocenę. Tatuowanie się świadczy też wg mnie o krótkowzroczności i lekkomyślności. A w wielu przypadkach – o ślepym podążaniu za modą.

Sytuacja być może dla niektórych błaha, ale mam teraz wewnętrzny dylemat. Z jednej strony skreślać kogoś atrakcyjnego z powodu jakichś durnych bazgrołów na skórze to straszna chujnia, z drugiej – nie szukam ideału, nie mam wygórowanych wymagań, ale te jebane tatuaże czy inne tunele to obok palenia jedna z niewielu rzeczy, których u kobiet nie toleruję – więc wcale nie lepszy śrut.

Od dłuższego czasu przeżywałem stan, który był tematem niejednej już chujni. Chodzi o coś w rodzaju marazmu, apatii, poczucia, że życie przecieka przez palce, a wszyscy dookoła mają lepiej. Nie wiem, z czego wynikało to w przypadku innych Chujan, ale w moim – bynajmniej nie z lenistwa czy braku motywacji. Chęci i pomysłów nigdy mi nie brakowało, ale dziwnym trafem wszystko kończyło się na planowaniu i niemożności oderwania się od głównego centrum analiz, czyli internetu. Problem narastał, a ja miałem coraz większe wyrzuty sumienia, bo konkretnych rezultatów na gruncie różnych działań wciąż brakowało. W końcu stwierdziłem, że skoro już nie wykorzystuję czasu w pełni efektywnie, to stracę go jeszcze trochę, żeby dokładnie zdiagnozować problem i znaleźć jakieś jego rozwiązanie. Sporo się naczytałem, sięgnąłem do różnych opracowań psychologicznych i wielu artykułów w sieci. W końcu trafiłem na jeden tekst, który może odkryciem Ameryki nie był, ale wprost odpowiedział na moje pytanie.

Z pozoru banalny artykuł zwrócił moją uwagę na fakt, że źródłem problemu jest nasze przyzwyczajenie do pracy z komputerem. Nie chodzi tu bynajmniej o samo uzależnienie od sieci – to jest odrębny problem – ale o sam mechanizm, wedle którego funkcjonujemy, będąc w świecie wirtualnym. Praktyka znana chyba każdemu. Teoretycznie pracuje się (ściślej: SIEDZI SIĘ w pracy), a na pasku otwarty word, excel, jakiś komunikator i internet z kilkunastoma zakładkami. W tym samym czasie piszemy raport z ostatniego zebrania, w tabeli podsumowujemy wydatki za zeszły miesiąc, pytamy znajomych, o czym mowa jest na odbywającym się wykładzie, w internecie sprawdzamy, co tym razem palnął Petru w Sejmie, jakie samochody od bezdomnego dostał Rydzyk i czy swastyka na torcie w Wodzisławiu była z prince polo mini czy z pryncypałek, potem zwiedzamy sobie Lublin przez googlemaps, szukamy informacji, czy PolskiBus ma znowu przystanek w Olsztynie, gramy w karty z gościem z północnej Alzacji i komentujemy ostatni mecz Bayernu w Bundeslidze.

Przez to wszystko mamy poczucie, że w tym samym czasie jesteśmy w swoim gabinecie, pilnie notujemy na wykładzie w audytorium, spacerujemy po Lublinie, przysłuchujemy się konferencji w Sejmie, za bramką na Allianz Arenie i przy stoliku karcianym w Strasburgu.

Następnie pod wpływem informacyjnego tsunami wyłączamy komputer i przystępujemy do pracy – dajmy na to – do lekcji języka obcego. Nagle doznajemy szoku, a wszystko zwalnia. Jak to? Mamy siedzieć nad jednym tylko podręcznikiem do hiszpańskiego, kiedy na rynku dostępnych są ich setki? Dlaczego w danym momencie uczyć się akurat mowy zależnej, skoro jest mnóstwo innych zagadnień? A tak w ogóle, to dlaczego hiszpański? Przecież w Norwegii mówi się po norwesku. Lepiej to jeszcze przemyśleć, a najlepszych pomysłów – wiadomo – dostarcza internet. Sprawdźmy więc, co mówi.

Co? Petru nie przewodniczy już własnej partii? Ale jak to? Kto to w ogóle jest ten nowy? A nie, to kobieta.

I tym sposobem część nas z czterech ścian pokoju wymyka się na konferencję prasową, błędne koło się zamyka, a my znowu mamy poczucie wykonywania kilku zadań jednocześnie i bycia w paru miejscach na raz. Po kolejnej próbie powrotu do świata realnego dociera do nas smutny fakt, że być można tylko w jednym miejscu i – co do zasady – zajmować się tylko jedną konkretną czynnością.

Do jakich wniosków prowadzą te przydługie już wynurzenia? Otóż przyzwyczajeni do życia w świecie wirtualnym mamy miliony opcji. Wszystkiego jest pełno i na każdy temat. Otwieramy więc 40 kart w przeglądarce i przeglądamy kilkadziesiąt podobnych artykułów, nie wczytując się w żaden. Taki sam mechanizm funkcjonowania staramy się potem przełożyć na rzeczywistość. Tymczasem okazuje się, że im więcej jest możliwości do wyboru, tym trudniej jest nam się zdecydować na którąś z nich. Chodzi przecież o nasze życie – najważniejsze, co mamy. Trudno przewidzieć, czy akurat wybrany scenariusz okaże się opłacalny. Czy to wybór studiów czy życiowego partnera –
zawsze wiąże się z niepewnością i ryzykiem. Niechętnie postrzegamy więc te decyzje jako ostateczne, zostawiając sobie margines błędy. Jesteśmy przecież przeświadczeni, że dostępnych jest wiele alternatywnych opcji.

To prowadzi do ciągłego myślenia o tym, co by było gdyby. Nawet po podjęciu decyzji nie przestajemy się zastanawiać nad tym, jak byłoby, gdybyśmy zdecydowali się na inną opcję. Boimy się, że nasze wybory mogą doprowadzić do sytuacji, w której nie zostaną nam już żadne inne scenariusze. Z obawy, że coś nas w życiu omija, staramy się nie omijać niczego. Próbujemy zmieścić w naszym życiu wszystko, co teoretycznie może się w nim kiedyś przydać.

Kończąc: recepta? Równie banalna jak przyczyna. Dać sobie zawsze chwilę do namysłu, po czym bezwarunkowo przystąpić do realizacji wybranej opcji. Nawet jeśli w praktyce okaże się najgorszą z możliwych, lepiej zrobić cokolwiek niż zastanawiać się w nieskończoność.

Nawet jeśli lepszym pomysłem od pisania tej chujni było odkurzenie w tym czasie pokoju albo krótki spacer z psem, to cieszę się, że napisałem ją zamiast zastanawiać się nad możliwymi wariantami. Pozdrawiam

Nie pijcie piwa. Serio, really. Pijcie wino, albo wódę (ewentualnie whisky, dżin, teklę), wszystko tylko nie to jebane piwo. Moja chujnia wygląda tak: 42 lata 185 cm waga 115 kg, otłuszczona wątroba, kamienie w nerce, ataki dny moczanowej (podagry), nadciśnienie jak skurwysyn, wysoki cukier, żeby wejść na babę muszę łykną blue pill. Wszystko z powodu piwa.

Myślicie, że jestem jakiś hardcorem? Gdzieżby tam. Nałupuję się w każdy piątek i sobotę, w niedzielę trzeźwieję i idę do pracy od poniedziałku do piątku, do roboty jeżdżę samochodem, więc ani kropli w tygodniu. Od liceum uwielbiam piwsko, w weekend wypijałem w dwa dni ok 16 – 20 piw. Zaraz ktoś napisze, że jestem alkorem i nikt tak nie pije. Bzdura, sporo osób ma taki model picia i łoi piwsko, aż do odcięcia.

Piwo NIE JEST „zdrowe”, przeciwnie szkodzi najbardziej ze wszystkich alkoholi. Nie ważne koncernowe czy rzemieślnicze napierdala po nerkach i rozkurwia metabolizm niczym amerykański dron afgańska wioskę. Nie chcecie skończyć jak ja przestańcie pić to gówno.

Teraz pije albo wino albo gorzałę, zacząłem więcej się ruszać i pilnować diety więc waga spadła, a wyniki się poprawiły. Dziś jest piątek więc znów zaliczę K.O.

Zastanawiam się, czy moja chujnia wynika po prostu z dojrzewania i z podobnym rozczarowaniem spotykali się rówieśnicy 20 czy 40 lat temu czy może jednak z faktu, że jako tzw. milenialsi jesteśmy wyjątkowymi spierdolinami intelektualnymi, otępionymi przez zdobycze technologii. O co konkretnie chodzi? Jako ludzie z początku lat 90. kończymy studia, wkraczamy na rynek pracy i przynajmniej w niektórych przypadkach powoli zaczynamy zajmować stanowiska pozornie prestiżowe. Stosunkowo niedawno, bo na etapie liceum, wydawało mi się, że jeśli ktoś jest – dajmy na to – prawnikiem, lekarzem czy inżynierem, to oczywistym jest, że posiada olbrzymią wiedzę w swojej dziedzinie, jest oczytany, wygadany i ucieleśnia wszelkie cnoty. Młodzieńcza naiwność, można powiedzieć. Ale dlaczego miało się jej nie mieć, skoro patrząc wówczas na tę – powiedzmy – elitę, widziało się ludzi starszych od siebie, bardziej doświadczonych i na pozór poważnych? Mija parę lat i teraz tą „elitą” staje się własny rocznik. Kogo się widzi? Na przykład siebie, który skończył dobry kierunek na dobrej uczelni, a wciąż przerażony jest własną niewiedzą. Na przykład koleżanki, które podczas dyżurów w ramach rezydentury lekarskiej malują sobie paznokcie i wrzucają głupawe zdjęcia na instagram. Na przykład kumpla na aplikacji radcowskiej, który myli powoda z pozwanym. Na przykład świeżo upieczonego polonistę, który licealistom opowiada o „Juliamie Tuwinie”.

W tej sytuacji trudno oprzeć się wrażeniu, że żyje się w świecie blichtru, wszechobecnego niedouczenia i niekompetencji, tytułów i osiągnięć niepopartymi merytoryką i wreszcie debili, którzy robią za elitę. Jedyne, co mnie cieszy, to fakt, że samemu, będąc jednym z tych debili, przynajmniej mam tego świadomość.