Długo się zbierałem z napisaniem tej chujni. Nie umiem za dobrze opowiadać o tej sprawie. Pisałem to wszystko 5 dni. Dla mnie problem jest poważny, utrudnia życie (ba! nie daje żyć i normalnie patrzeć na tematykę), ale jak czytam posty tutaj, to i tak część czytelników nazwie mnie „pizdeczką” albo innym frajerem i uzna, że temat jest niegodny obsrania. Że się użalam nad sobą, zamiast wziąć się w garść itp. Trudno. Mam nadzieję, że znajdzie się choć garstka osób, co powiedzą dobre słowo, może nakierują. Liczę, że ktoś podpowie coś z doświadczenia, co wprowadzi mnie na nowy tor myślowy, a nie jak co niektórzy – skomentuje po złości.
Od razu powiem sedno chujni, potem rozwinę wątek (choć i tak wszystkiego pewnie nie napiszę, bo nie sposób opisać wieloletniego problemu w jednym poście). Otóż chodzi o dziewczyny, a raczej – o szereg spraw z nimi związanymi. Mam 31 lat i nigdy nie byłem w żadnym związku, nawet krótkotrwałym. I szukam sobie dziewczyny w wieku 16-18 lat. Takiej, dla której będę tym pierwszym (czytaj: dziewicy przed pierwszym pocałunkiem). Starsze dziewczyny lub dziewczyny doświadczone (również dziewice, które się całowały) nie wchodzą w grę – czułbym się przy nich gorszy, że one wiedzą TO WSZYSTKO lepiej. Że mogą oceniać, czy robię TO WSZYSTKO dobrze czy nie. Że nawet jakbym ja miał na koncie (sorry za kolokwializm) więcej pocałunków od nich, to one i tak są lepsze, bo znają to dłużej niż ja, „więc co ja tam wiem”. Że są i tak dwie długości dalej.
Sam nie wierzę, że to piszę. Ale piszę to, co czuję. Skąd się to wzięło, spytacie? Patrzę wstecz i próbuję się dowiedzieć. Chociaż teraz frustracja i złość, jak również zwykłe cierpienie jest we mnie tak duże, że szukam winnych całej tej sytuacji. I oni się znaleźli. Wiem, przez kogo to wszystko. Ale po kolei.
Odkąd tylko pamiętam, zawsze miałem być poukładany i porządny. Od podstawówki starzy nakładali na mnie odpowiedzialność raczej niemożliwą do udźwignięcia dla tak młodej osoby. Juz mając 10 lat musiałem myśleć „z czego będę miał chleb”. Ogólnie wychowywali mnie opresyjnie i niedawno odkryłem, że faktycznie jest w psychologii takie stwierdzenie. Objawy się zgadzają. Tylko robota i zero przyjemności. Obowiązki pierdolone. Lekcje, srekcje, z których i tak teraz po latach niewiele pamiętam i na nic mi się to w życiu nie przydało. I grożenie, że jak „nie będziesz się uczył, to pójdziesz do łopaty”. Ojciec wojskowy, matka nauczycielka – chyba najgorsza kombinacja. Oboje skrzywieni przez swoich starych. Ja, będąc dobrym dzieckiem, żyłem często w strachu, grożono mi jakimiś z dupy wziętymi konsekwencjami. Na dziewczyny czasu w tym chorym systemie nie było z dwóch powodów. Po pierwsze, po zajęciach byłem albo zwożony do domu (we wcześniejszych latach), albo miałem wracać prosto doń (będąc już trochę starszym). Bardzo duży wpływ, który wykrzywił mi psychikę, miała matka. Zawsze mówiła, że „ta nieodpowiednia”, „tej nie bierz itp”. Ojciec miał generalnie wyjebane na ten temat, jednak miał to do siebie, że każda moja inicjatywa (jakakolwiek), była wyśmiewana i wyszydzana. Nie szanowali mnie. Bywały chwile, że moje zdanie nic się nie liczyło – np. ja mówię, by czegoś nie ruszali, a oni to robią celowo, bo „to mój dom, a jak ci się nie podoba, to wypierdalaj”.
Środowisko szkolne. Generalnie do 3-tej klasy podstawówki nie było problemów. Jazda rozpoczęła się od klasy 4-tej. Doszło kilku nowych „kolegów” z innych klas i zaczęły się wyzwiska, wyśmiewania. Oczywistym rezultatem będzie, iż człowiek zamknie się w sobie i usunie w cień, co też miało miejsce u mnie. Zabito we mnie otwartość, zacząłem się samoczynnie „jeżyć”, gdy tylko pojawiało się jakieś zagrożenie ze strony innych. W klasie 6-stej miałem już niezłą nerwicę, a dyskryminację nakręcał fakt, iż się wtedy jąkałem (nawet ojciec nazwał mnie kiedyś „zająkaną cholerą”). Nie umiałem się bić i do dzisiaj tego nie umiem. Gimnazjum to jeden wielki koszmar. Zawsze byli ci, co się dobrze bawią, tacy wiecie – światowi, otwarci, koleżeńscy, jak z podręczników do angielskiego. Ja nie pasowałem do tego światka. W ostatnim roku przepisałem się do innej szkoły – rozwinąłem się naukowo, jednak od strony towarzyskiej było nawet gorzej.
Liceum – identycznie. Sześć lat nerwówy sprawiło, że patrząc z boku, można było odnieść wrażenie, że jestem jakimś wrogo nastawionym kurduplem. Pojawił się sztywny chód, co tylko spotęgowało podśmichujki. W liceum poznałem przyjaciela, z którym kumpluje się do dziś. Ale na tle ogólno towarzyskim bądź damsko-męskim? Kurwa, wpojono mi, że nie wolno rozmawiać z dziewczynami z sąsiednich klas, bo tak nie wypada. Uwierzycie, kurwa? W takim zjebanym otoczeniu przyszło mi działać. Ostatnia klasa to już niestety leczenie psychiatryczne i nauczanie indywidualne.
Po szkole Anglia. Do wojska mnie nie wzięli (kat. D), na studia nie chciałem iść, ale też za granicę wyjechałem z depresją. A wiecie, jak się jest na swoim – musisz zapierdalać i nie ma zmiłuj. Generalnie nie narzekam – Anglia wiele mnie nauczyła, zwłaszcza otwartości do ludzi. Zobaczyłem, że to, co panowało w tym zaścianku skąd pochodzę, nie ma zupełnie odniesienia do rzeczywistości. Ale też sporo przykrych momentów się zdarzyło. W końcu wywalił mi wyrostek, wdała się gangrena, a ja ledwo wywinąłem się spod łopaty. Wróciłem do kraju.
A w kraju co? No oczywiście mieszkasz ze starymi. „Bo od czegoś trzeba zacząć”, „pomożemy” i inne pierdaloty. Dla mnie rozpoczął się okres indoktrynacji. Moi starzy chcieli zrobić sobie ze mnie posłusznego osła, który nosa nie wychyli bez ich aprobaty, a powrót do kraju uznali za moją porażkę. Ale też z drugiej strony wymagali ode mnie samodzielności i własnego pomyślunku. Skumajcie chujnię – wymagają czegoś, co usilnie zabijają każdego dnia. Nie mogę im zwłaszcza darować, że usilnie zabijali moją przedsiębiorczość. Odkąd pamiętam, zawsze pisałem dobre biznesplany i marzyłem o własnej firmie. Mówili wtedy, że jestem pojebany. Ich ideał syna jest taki, że jest po szkołach, ma pracę i żyje tak, jak oni – czyli marnie. Niby ma mieszkanie, telewizor itp, „bo po co ci więcej? tamto to dla pojebów” itp. Generalnie w takim rynsztoku mentalnym spędziłem 6 lat – 3 lata robiłem szkoły policealne i pracowałem na stażach, kolejne 3 zajęło mi leczenie głowy – depresja, nerwica natręctw, OCD. Dwie ostatnie są straszne, wykańczają człowieka. Miałem 2 podejścia do samobójstwa. Wszystko się zmieniło 3 lata temu – znalazłem cel w życiu, pomysł na firmę. Teraz idzie ku lepszemu. Jest bardzo pod górkę, ale powinienem dać radę.
I w całej tej gonitwie nie było miejsca na dziewczyny, bo ważniejsze było co innego. Przy czym nie była to moja decyzja, tylko narzucona mi właśnie przez starych oraz (pewnie ze złośliwości) – przez rówieśników. Taki stan rzeczy trwał latami. Zaznaczam, że tamte czasy to nie był okres coachingu, gdzie bierze się sprawy we własne ręce. Dopiero od niedawna wychodzę spod klosza. Zdarzały się oczywiście różne znajomości, jednak żadna nie przerodziła się w stały związek. Sedno chujni leży jednak trochę gdzie indziej – nawet gdy dostawałem kosza lub interesowałem się tą czy tamtą, to zakodował mi się taki przekaz, że one są jakieś lepsze. Bardziej otwarte, radosne, rozmowne. Zawsze wiedzą co i jak, podobnie jak to pierdolone środowisko. Wiedzą, co wolno a co nie wypada, ale się chuje nie podzielą tą wiedzą, tylko patrzą na ciebie z góry i obserwują, co zrobisz. A jak sobie pójdziesz, to cię komentują. Zresztą, dziewczyny z reguły też patrzyły na mnie z góry, oceniały, również wyśmiewały. I może tu jest pies pogrzebany. Po prostu w mojej ocenie dziewczyna doświadczona wie, co i jak – a ja nie wiem. Dziewczyna doświadczona oczekuje pewnych zachowań, o których ja nie mam pojęcia. Powiecie zapewne – to sobie poczytaj. OK, ale nawet po przeczytaniu np. Sztuki kochania, i tak nie będę miał tego opanowanego, bo nie miałem na kim popraktykować. Będzie widać jak na dłoni, że nie umiem. A ja wtedy poczuję się gorszy, wiem to na 100%. I nie, nie chcę, by dziewczyna była wyrozumiała, nie chcę, by mnie uczyła. Nawet nie uwierzę, gdy powie, że mi dobrze poszło. Bo to ja mam uczyć, bo to ja mam chronić, bo to ja mam stwierdzać, czy coś dobrze poszło. Bo to chyba ja jestem tu facetem, co nie? Powód? Bo jestem starszy i to moja rola w tym właśnie. To nie może tak być, że mi młodsza będzie mówić w tej materii. We wszystkim na świecie jak jestem starszy to powinienem więcej wiedzieć, więc dlaczego jest jedna taka dziedzina wiedzy, gdzie to nie działa? Dlaczego akurat tu? Dlaczego akurat tu, w tym, na czym mi najbardziej zależy, ma mi nie wychodzić? I chuj! Oto sedno chujni.
Możecie to sobie różnie komentować, ale mi osobiście jest z tym źle. Co ja kurwa komu zrobiłem, że tak mam? A z drugiej strony, jak taka dziewczyna np. 16-letnia traci dziewictwo, to ktoś jej w tym musi pomóc. Dlaczego nie mogę być to ja? Kiedy się pierwszy raz całuje, dlaczego nie mogę to być ja? Chujnia, śrut i 3 tony trotylu.
Jakbym władała tym krajem to bym kazała powiesić prawie wszystkich lekarzy (zostawiłabym tylko chirurgów i może kogoś jeszcze z tej hołoty). Dla szefów koncernów farmaceutycznych przewidziałabym tortury w więzieniach – zamiast żarcia dostawali by do żarcia swoje produkty. Aha i szczepionki w dupska. Dawajcie plusy to się dowiem czy byście na mnie głosowali.
I wrócilibyśmy do złotych czasów znachorów i felczerów! Ludzie znowu umierali by na zapalenie płuc i grypę! Dawaj mała!
Polecam zostawic jeszcze psychiatre smieszniej jest wtedy
Dobrze że nie władasz głupia cipo bo wtedy to już by nic nie było.
Hatfu.
Moja narzeczona jest żydówką.
Ale do utraty chuwdu ładnie zaśpiewali.
Zgadzam się! Ja na „nieuleczalną” chorobę trzustki (cukrzycę typu 1) choruję od 5 lat! Popieram szukanie prawdziwych przyczyn. Pewnego dnia zamierzam z siebie to jakoś wypierdolić. Jesteś spoko gościem, serio 🙂 Trzeba się uczyć samemu bo życie nie rozpieszcza. Pozdrawiam ciepło!
No jak sobie zaimplementujesz wyspy trzustkowe beta to dostaniesz nobla. Powodzenia!
Podobnie jest u mnie ze zdrowiem, leczyłem się 8 lat na alergie astme, nawciągałem sie sterydów, a na koniec leczenia diagnoza że to od zębów. więc zacząłem leczyć zęby wymieniac plomby, ale to dało marne efekty. Dopiero usuwanie zębów poprawiło samopoczucie i poprawiło ogólny stan zdrowia. teraz mogę Wam powiedzieć drodzy Chujowicze nigdy nie zgadzajcie się na leczenie kanałowe zebów, to prędzej czy pozniej odbije sie na Waszym zdrowiu, ani na frazesy dentystów” tego zęba można uratować”. pełne zdrowie ma TEN, kto nigdy nie był u dentysty i ma zdrowe zęby. reszta ma schorzenia, bóle głowy, bóle reumatyczne, alergie, bóle stawów nerek, arytmie serca. POZDRAWIAM
Odstaw wódę, a wszystko wróci do normy.
Masz całkowita rację, system jest zjebany, to nie do końca wina lekarzy, tylko tego czego ich uczą i właśnie systemu. Nawet prywatnie jest nie lepiej. Zięba spoko ziom, ale w przypadku szczepionek pierdoli farmazony.
Sama prawda. Polać mu chleba.
ja sie lecze dużą ilością seksu. Każdego dnia staram się dobrze dogodzić moim dziewczynom. Też tak rób, a zobaczysz, że lekarz Ci nie będzie potrzebny. No chyba, że przy okazji dla zdrowotności może też pyknąć lekarza w kakalnik. Na pewno chce, ale nic nie mówi. Odezwij się więc pierwszy. Powiesz mu np. że bardzo Ci się podoba, jego męskie grupe paluchy są ponętnę i widzisz je w wyobraźni w swoim obycie
100 procent prawdy… Moj tato wrzody na trzustce wyleczył pijąc/ jedząc siemię lniane… Choroby spowodowanej chemią, chemią nie wyleczysz… Zaleczysz a to duża różnica…. Do tego przy okazji rozchorujesz inne narządy jak żołądek, wątroba… I koło się zamyka…
Chyba na dwunastnicy. Nie słyszałam żeby ktoś miał wrzody na trzustce.
No to powiem Ci, że zastosował metodę która ma kilkukrotnie niższą skuteczność od podstawowego leczenia farmakologicznego którego skuteczność wynosi 98%. Twój tata znalazł się w tych 2% – tylko ludzie totalnie nie znający się na medycynie produkują teksty pt. „lekarz nic nie wie a ja wiem bo znalazłem w google”
To niech lekarz powie jaka jest przyczyna choroby. Założę się, że pomyli skutek z przyczyną i zapisze leki usuwające owy skutek. A gdy ten ustąpi, uzna chorobę za wyleczoną. Jakie są rezultaty takiego myślenia, można obserwować po ilości chorób przewlekłych, które są właśnie jego wynikiem.
Leczenie nie jest takie proste jak ci się wydaje. Chorób przewlekłych w szczególności. O ile w ogóle chorowałeś a nie sobie zmyśliłeś żeby nawciskać pieśni pochwalnych na cześć zięby i homeopatii, to wiedz że miałeś szczęście że akurat to podziałało. Bo równie dobrze odstawienie leków mogło cię zabić. Może nadal powoli i chwilowo bezobjawowo cię zabija a jeszcze o tym nie wiesz.
Pierdolisz. Sam choruje na refluks i to się zgadza co autor pisał o działaniu leków. Jedno wylecza, a raczej skutki tego schorzenia, a coś innego spowodują. Jak nie wiesz nic o niedoborach witamin, zwłaszcza C to się nie wypowiadaj. To nie chodzi o jakiegoś Ziebe (nie wiem nawet kto to jest), wielu myślących lekarzy na całym świecie to promuje.
Ehh.. wiadomo medycyna a już na pewno lekarze nieomylni nie są. Ale jako ktoś związany ze służbą zdrowia powiem tak. Ludzie którym się udało wyleczyć na własną rękę (jest ich baaardzo mało) zawsze twierdzą, że zastosowane przez nich metody i leczenie są dużo lepsze od leków.. nie biorąc przy tym pod uwagę, że każdy przypadek jest inny i nie można generalizować. Ludzie leczący się na własną rękę zwykle szukają i szukają.. przedzierając się przez kilkanaście a nawet kilkadziesiąt terapii by znaleźć tę jedną działającą. Super, że się wyleczyłeś! Ale to nie znaczy, że każda przewlekłą choroba trzustki może być wyleczona suplementacją witamin. Podobnie rzecz się ma z innymi chorobami przewlekłymi – są przewlekłe ponieważ nie do końca znamy przyczynę ich występowania. Dlatego często trzeba zmieniać terapię albo brać leki które działają tylko na obiawy a nie przyczynę. Tak niestety jest, że w szpitalach leczą metodami skutecznymi na 90% chorych. Te 10% opornych powinno leczyć się w klinikach – ale przeciętnej osoby na to nie stać.
Skutecznymi? Wspomniane IPP w ogóle nie są skuteczne. One tylko obniżają kwasowosc żołądka przez co nie czujemy zgagi i nadzerki mogą się wygoic. Ale na dłuższą metę to nie jest w ogóle skuteczne. Problemy z trawieniem, biegunki, źle samopoczucie, ciągle zmęczenia. To ma być leczenie? I lekarze nawet o tym nie wspomna. Bierz tu leki który ci przepisałem i następny proszę. Zero myślenia. Pieprze takie leczenie.
„Podobnie rzecz się ma z innymi chorobami przewlekłymi – są przewlekłe ponieważ nie do końca znamy przyczynę ich występowania” – Wy lekarze prawie nigdy nie znacie, ani nie obchodzą Was przyczyny chorób. Was interesuje usuwanie skutków. Jak płytkie jest Wasze myślenie o przyczynach obrazuje fakt uznawania wirusów czy bakterii za takowe (proszę sobie obejrzeć reklamy leków – tam filozofia współczesnej medycyny wyłożona jest w 30 sekund). Stąd wywiad trwać może 7 minut i wystarczy. Dla Was ważniejsze jest chronienie własnych tyłków poprzez stosowanie procedur, niż wychylenie się poza ten parawan ochronny 'wielkiej farmacji’. Gdzie wasz naukowy instynkt, albo zwykła uczciwość tych świadomych lekarzy?
Jedyni lekarze, których cenię to ci niosący pomoc, która wymagana jest natychmiast. Reszta niestety, moim zdaniem, mimo chęci, nie rozumie istoty chorób i pomaga w sposób, który opisał autor chujni. Wszystko to jest winą koncernów farmy.
„Żona mojej siostry, to zjeb. Ma 42 lata i jest starą panną. Ma dwóch facetów”
CO kurwa? ! Już nawet dalej nie czytałam,bo ten tekst mnie odmóżdża.
Lekarze udają że leczą, ja udaje chorego i jest ok.