Witajcie! Niestety znowu chujnia z serii tych uczuciowych. Nie jestem mega idealistą – mam świadomość, że nie istnieje coś takiego jak miłość super idealna, że „jedna dusza spadając na ziemię rozdziela się na dwie tworząc mężczyznę i kobietę”. Bazuję na zgodności charakterów – i tutaj uważam, że raz może dwa razy w życiu trafia się nam prawdziwe „Jerronimo” – coś co tak niebiańsko uskrzydla; coś, a właściwie ktoś, dla kogo po byle głupotkę zrobiłbym kilkaset kilometrów, byle chociaż odrobinę poprawić humor tej osóbce. No i tu się zaczyna moja „chujnia z opóźnionym zapłonem”, którą sobie zaaplikowałem. Generalnie mam bardzo twardy tyłek i praktycznie nic mnie nie rusza. Ale tym razem… ta znajomość, w którą tak bardzo się zaangażowałem tak mnie wyniszcza… Boję się, że stanę się niedługo pustą skorupą. Po prostu tragedia jak Titanic. Zaczęło się to tak… nowy kierunek… nowi ludzie. Jeden z pierwszych wykładów i zwróciła moją uwagę: wysoka, niesamowicie atrakcyjna – ale wierzcie lub nie wygląd ma dla mnie naprawdę drugorzędne znaczenie (nie to, że nie potrafię docenić nadzwyczajnej urody, jaką ona prezentowała). Na początku zawsze siadywała z kilkoma kolegami – pomyślałem, że będzie ciężko ale muszę spróbować, żeby potem do końca życia sobie tego nie wyrzucać. No i krok po kroku, zdobyłem jej numer, zaczęliśmy rozmawiać i byłem oszołomiony… Po prostu cudo, aniołek, aż brakuje mi teraz słów. Kobieta z kategorii tych niesamowicie ciepłych, mających taką aurę, nie wiem jak to określić, ale jak ją widziałem po prostu bił od niej blask; jak ją widziałem od razu – uśmiech gościł na mej twarzy i z wzajemnością. Spotkaliśmy się kilka razy, potrafiliśmy rozmawiać całymi nocami. Nie wiem kiedy to się stało, nie wiem jak, ale zadurzyłem się w niej tak niesamowicie mocno… Nawet chyba zakochałem tak bardzo, że to aż bolało. Stwierdziłem, że drugi raz tego samego błędu nie popełnię. Zaryzykowałem i przegrałem; niestety dowiedziałem się, że teraz nikogo nie szuka ale nie chce, żeby ta znajomość dobiegła końca i bardzo jej zależy żebyśmy nadal utrzymywali kontakt. Wszystko spoko, odprowadziłem ją na przystanek, pożegnaliśmy się. Poprosiła mnie, żebym się odezwał czy zechcę utrzymywać tą znajomość dalej. Dałem sobie tydzień na wstrzymanie… Kurwa, chyba po raz pierwszy tak bardzo mi zależy na kobiecie, tak bardzo że to potwornie boli. Tak bardzo, że obawiałem się że raczej rozłąka może sprawiać większy ból niż to bliskie koleżeństwo czy przyjaźń z marnym cieniem szansy na coś więcej. Spotkaliśmy się po tych 7 dniach i postanowiłem, że chcę kontynuować tą znajomość. OK porozmawialiśmy potem raz, wydawało się całkiem całkiem. A potem nie wiem co się stało… jakbym dostał tonowym kowadłem w łeb. Pierwszy raz w życiu coś takiego tak mnie przygniotło. Chodzę struty od dobrych 2 tygodni… Boże, ona była jedyną osobą do której się przywiązałem spośród całego roku. Jest bardzo dumną kobietą, między innymi za to ją niesamowicie podziwiam… ale teraz mam wrażenie jakbym odczuwał, że przez to czekanie nieco się odsunęła. Ehhh, ale co teraz, przecież nie powiem jej, że nie odzywałem się ten tydzień bo dopiero teraz do mnie dotarło to co mi powiedziała podczas TAMTEGO WAŻNEGO dla mnie spotkania… Po prostu czuję taką pustkę w sobie. Liczyłem, że „zanurzenie” się w moje pasje da mi odetchnąć, dało ale tylko na krótko. Spróbuję odnowić znajomość i zbliżyć się do niej, żeby było tak jak przed tamtą rozmową. Może chociaż to postawi mnie na nogi, bo jeśli ta znajomość się zatrze/zaniknie to ja sam też się chyba zatrę i obawiam się, że to mnie może całkowicie wyniszczyć. Wybaczcie, że leję tak wodę… ale takie sprawy zazwyczaj duszę w sobie. Po prostu mam tak silne rozterki, a obawiam się najgorszego i chyba się na to teraz zanosi. No nic, ostatni raz się postaram.. Marzy mi się, że będzie tak jak wcześniej i w pewnym momencie jak Ona już ochłonie to da mi szansę. Powiem wam coś jeszcze, nie piszcie proszę w komentarzach, że czas leczy rany – bo tak nie jest, nigdy. Czas wcale nie leczy ran. Pokazuje tylko czy warto było zaryzykować lub czy rzeczywiście mamy czego żałować. Ehhh, stwierdzam jednak, że chyba jestem romantykiem. Po prostu nie mógłbym być z kimś tylko po to, aby nie być sam; nie potrafiłbym tak ranić drugiej osoby. Kurwa, zajebię się jak stracę mojego Anioła; nie wytrzymam chyba tego. Pamiętajcie – jeśli doświadczycie tego Jerronimo – tego magicznego czegoś – walczcie do końca tak jak ja zamierzam! Najwyżej polegnę tragicznie – i to będzie mój koniec. Pozdrawiam jeszcze tych prawdziwych panów, którzy gotowi są oddać się całkowicie kobiecie i uczuciu do niej. Ja byłem na to gotów.
O brzasku będę wypatrywał promieni słońca… mojego słońca.
coś chyba przejaskrawiasz, albo sie tam w błocie tarzacie, tudzież macie jedną parę majtek na zmianę. Mieszkałem w akademiku w czasie studiów,i pranie dało się zrobić co drugi dzień nawet. Akademik zwykle wychodzi taniej od pokoju w stancji gdzie zawsze dochodzą Ci jeszcze dodatkowe opłata i masz ten plus że jest zazwyczaj bliżej na zajecia.
,natomiast jakby ci skubneli laptopa to pisałbyś na chujni że każdy sobie może wejść do akademika bez problemu.
Masz 24 lata i wciąż mieszkasz w akademiku? Kurwa wstydź się! Wolałbym dojeżdżać codziennie 100 kilometrów, niż mieszkać w tej spelunie. Wszystko co piszesz jest prawdą, tylko zapomniałeś jeszcze dodać, że gnieździcie się tam po trzech w jednym pokoju 15m2, życie tętni 24h/7dni w tygodniu więc nigdy się spokojnie nie wyśpisz, o nauce w ciszy i spokoju też możesz zapomnieć, macie tam syf jak skurwysyn, pełno ćpunów i alkoholików.
@2 – a tam pierdolisz, akademiki są spoko. Trochę mieszkałem na mieszkaniach za czasów studiów, trochę w akademcach. Ten akademikowy rozpierdol ma swój urok, choć przyznam że mieszkając 5 lat w akademiku można zajebać sobie wątrobę. Co do chujni to drogi chujaninie rygor jakiś musi być, w hotelu też wynajmujesz pokój a nie możesz w nim robić wszystkiego co Ci się podoba, nawet w bloku nie możesz robić co Ci się podoba choć za gotówkę kupiłeś mieszkanie i jak po 22 masz głośnych gości to inni sąsiedzi mogą dać Ci zjebe albo zadzwonić na pały. Muszą być reguły. Za moich czasów goście spokojnie siedzieli do 23-24 jak dali dowód osobisty do spisania cieciowi. Po północy przeważnie przychodził cieć żeby się zawijali bo to nie noclegownia.
Ja jestem bardzo zadowolona z mojego akademika 😀 pozdrawiam, studentka z medycznego!
run away and save your life.
jesteście podludźmi
Nie wiem jak jest w akademikach teraz (kiedyś byłem u koleżanki w „ekonomicznym” akademiku i oprócz fajnych dup to same pedały) w każdym razie chyba wiele się nie zmieniło z tego co widzę.. czy wy już tak cioty gimby je%$bane jesteście takimi nieudacznikami, że nie możecie sobie gaci, koszulki, skarpet, czy spodni w zlewie przeprać choćby mydłem ?! Niech przywrócą normalną podstawówkę i służbę zasadnicza, bo rośnie pokolenie pedałów ! 🙁
Jak po słoiki bedziesz jechał to zabierz stara upierze
jebać akademiki zawsze, 90% tam mieszkających to bezmyślne zwierzęta